V SA/Wa 654/14

V SA/Wa 654/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Stopczyński /przewodniczący/
Krystyna Madalińska-Urbaniak
Tomasz Zawiślak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 154/15 - Wyrok NSA z 2016-11-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art.  1  par.  1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2012 poz 270
art.  145  par.  1   pkt  1,  art.  134,  art.  11,  art.  187  par.  1,  art.  190,  art.  191,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2014 poz 752
art.  154  ust.  4,  art.  10  ust.  3,  art.  10  ust.  2,  art.  4  ust.  1  pkt  3,  art.  6  ust.  3,  art.  11  ust.  1,  art.  72  ust.  1,3,4,5
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 111 poz 765
art.  65   par.  3,  art.  23  par. 1,3
Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 749
art. 181,  art.  178,  art.  267  par.  1  pkt  3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata N. G., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 4428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych).
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. (zwanego dalej: skarżącym, stroną lub podatnikiem) jest decyzja Dyrektor Izby Celnej w W. (zwanego dalej: Dyrektorem Izby, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] stycznia 2014r., Nr [...] uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. (zwanego dalej: Naczelnikiem Urzędu lub organem I instancji) z [...] września 2012r., nr [...] i określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy luty 2009 r. w kwocie 87.269 zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.
Naczelnik Urzędu postanowieniem z [...] listopada 2010 r. wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie podatkowe dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych - alkoholu etylowego - na terytorium kraju. Następnie decyzją z [...] września 2012 r. organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 109.120,00 zł za okres rozliczeniowy luty 2009 r. z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych na terytorium kraju w postaci 2200 litrów alkoholu etylowego nieskażonego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. do Urzędu Celnego w S. wpłynęło pismo Prokuratury Apelacyjnej w W., w którym Prokuratura zwróciła się w związku z toczącym się śledztwem sygn. Ap V Ds. 46/09. o wszczęcie postępowania podatkowego w stosunku do skarżącego z tytułu sprzedaży alkoholu etylowego nieskażonego na terytorium kraju. Z materiału dowodowego przekazanego w załączeniu do ww. pisma przez Prokuraturę Apelacyjną w Warszawie wynikało, iż strona dokonała trzech sprzedaży "odbarwionego" alkoholu etylowego w ilości 500, 1500 oraz 200 litrów.
Organ I instancji ustalił, że skarżący dokonał sprzedaży alkoholu etylowego na terytorium kraju w następujących ilościach i okolicznościach:
- wiosną 2007 r. w O. i W., dokonał dwóch sprzedaży 500 litrów i 1500 litrów alkoholu etylowego o objętościowej zawartości alkoholu nie mniejszej niż 80%. Sprzedaż dotyczyła odbarwionego alkoholu etylowego w jednolitrowych plastikowych butelkach nie posiadających etykiet oraz znaków akcyzy, kształtem przypominających butelki od oleju roślinnego;
- wiosną 2007 r. w okolicach S. sprzedał 200 litrów alkoholu etylowego o objętościowej zawartości alkoholu nie mniejszej niż 80%. Sprzedaż dotyczyła odbarwionego alkoholu etylowego w pięciolitrowych plastikowych baniakach nie posiadających etykiet oraz znaków akcyzy, kształtem przypominających butelki od wody mineralnej.
Ustalenia powyższe były podstawą wniesienia aktu oskarżenia w dniu [...] października 2010 r. przeciwko stronie, a następnie wydania wyroku w dniu [...] kwietnia 2012 r. przez Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny skazującego ww. osobę, m.in. za nielegalną sprzedaż wyrobów akcyzowych w postaci 2200 litrów spirytusu etylowego.
Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił także, że ze zgromadzonych dokumentów w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżący dokonywał sprzedaży alkoholu etylowego nieskażonego klasyfikowanego do poz. HS 2707, od którego nie została zapłacona należna akcyza.
W związku z tym, że w postępowaniu nie można było ustalić dnia dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu, ze względu na to, że w materiale dowodowym znajduje się nieprecyzyjny termin "wiosna 2007 r., za dzień powstania obowiązku podatkowego Naczelnik Urzędu przyjął dzień [...] lutego 2009 r., tj. dzień w którym uprawniony podmiot - Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście Północ - stwierdził dokonanie takiej czynności w Protokole przesłuchania podejrzanego K. S. z [...] lutego 2009 r.
Mając powyższe na względzie Naczelnik Urzędu dokonał obliczenia należnego podatku akcyzowego w wysokości 109.102 zł od 2200 litrów alkoholu etylowego przy zastosowaniu obowiązującej w dniu powstania obowiązku podatkowego stawki podatku akcyzowego w wysokości 4.960,00 zł / 1 hl.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2014r. uchylił w całości decyzję Naczelnika urzędu i określił na nowo wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości 87.296 zł.
W uzasadnieniu organ II instancji powołując się na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U., Nr 29, poz. 257. ze zm., dalej: "u.p.a."), wyjaśnił co stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą, kiedy powstaje obowiązek podatkowy, kto jest podatnikiem tego podatku oraz jakie są stawki podatku akcyzowego. Organ odwoławczy przywołał również ustalony stan faktyczny, który był także podstawą do wydania przez Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny wyroku z 19 kwietnia 2012r. uznającego skarżącego winnym i skazującego stronę m.in. na karę grzywny. Dodatkowo wskazał, że powyższy wyrok w zakresie M. S. oskarżonego z art. 65 § 3 ustawy Kodeks karny skarbowy w zw. z art. 23 § 1 i 3 ustawy Kodeks kamy skarbowy x2 (...) został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Kamy wyrokiem z 6 grudnia 2012r., II AKa 298/12.
Dyrektor Izby wyjaśnił, że zasada rozszerzonej prejudycjalności wyroku karnego nie została wprost wyrażona w przepisach ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"). Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie podkreśla się, że adresatami wyrażonej w art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zasady związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego są pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2008 r.. sygn. akt VI SA/Wa 356/08: WSA w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2007 r.. sygn. akt I SA/Po 1312/07; WSA w Olsztynie z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 444/07).
W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby, organ podatkowy związany jest jedynie prawomocnym skazującym wyrokiem karnym, a związanie to ogranicza się jednak jedynie do faktu popełnienia przestępstwa. Związanie ustaleniami skazującego prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym powoduje m.in. związanie dotyczące ustalonych w sentencji tego wyroku znamion przestępstwa, jak i okoliczności jego popełnienia, które dotyczą czasu, miejsca i poczytalności sprawcy (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2011 r.. sygn. akt II OSK 484/10). Dlatego też organ II instancji uznał, że skarżący dokonał sprzedaży "odbarwionego" alkoholu etylowego w ilości 2.200 litrów i z tego tytułu nie zapłacił podatku akcyzowego.
Z uwagi na opisany powyżej stan faktyczny i prawny, jak również brak możliwości ustalenia rzeczywistej zawartości alkoholu etylowego, zdaniem organu II instancji do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym należało wszelki wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Dlatego też organ II instancji dokonał przeliczenia litrów alkoholu etylowego przy zastosować minimalnej zawartości alkoholu w wysokości 80%. Z zebranego materiału dowodowego wynikało bowiem, że spirytus sprzedawany przez stronę posiadał objętościową moc alkoholu nie mniejszą niż 80% obj. W związku z powyższym określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy luty 2009 r. w następujący sposób:
2.200 litrów 80% vol. = 1.760 litrów 100% vol = 17,6 hl 100% vol = 17,6 hl 100% vol x 4.960 zł 1 hl 100% vol. = 87.296,00 zł.
Mając na uwadze powyższe wyliczenia organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy.
W ocenie Dyrektor Izby w niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji wyczerpująco zebrał materiał dowodowy przydatny do wydania decyzji oraz dokonał wszechstronnej i trafnej jego oceny. W sprawie materiał dowodowy w zakresie ustaleń dotyczących okoliczności sprzedaży przez podatnika alkoholu etylowego stanowiły materiały zgromadzone w toku postępowania karnego w sprawie o sygn. akt Ap V Ds. 46/09. Były to pełnoprawne dowody również na gruncie postępowania podatkowego i pozwalały na ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy podatkowej. W stanie prawnym obowiązującym od 6 maja 2006 r. brak jest przeszkód prawnych uniemożliwiających przyznanie mocy dowodowej materiałom zgromadzonym między innymi w ramach postępowania w sprawach karnych.
Pismem z [...] lutego 2014r. strona złożyła skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby z [...] stycznia 2014r. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organów orzekających, że to on dokonał sprzedaży spirytusu, wyjaśnił także, że nie był obecny przy jego sprzedaży. Jego zdaniem organ odwoławczy oparł się na podstawie wyroku Sądu Okręgowego, który z kolei oparł się na zeznaniach osób oskarżających inne osoby w zamian za uniknięcie kary.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Pismem z [...] października 2014r. skarżący wskazał, że jeszcze inne osoby oprócz strony przyznały się do popełnienia tego samego czynu, jednakże tylko jemu organy podatkowe określiły zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Dlatego też strona wniosła o uchylenie decyzji i naliczenie podatku akcyzowego dla wszystkich sprawców przestępstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy na podstawie akt sprawy i nie jest związany zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a).
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w W.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2014r., którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. i określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy luty 2009r. Powyższa decyzja została wydana w związku ze stwierdzeniem sprzedaży przez skarżącego wyrobów akcyzowych na terytorium kraju w postaci 2200 l alkoholu etylowego nieskażonego.
W pierwszej kolejności należy wskazać podstawę prawną mającą zastosowanie w sprawie w związku z faktem braku możliwości ustalenia dnia dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym czynności tych dokonano w nieprecyzyjnym terminie "wiosna 2007 r." zatem słusznie organy obydwu instancji uznały za dzień powstania obowiązku podatkowego datę 18 lutego 2009 r., tj. dzień w którym uprawniony podmiot - Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście Północ - stwierdził dokonanie takiej czynności w Protokole przesłuchania podejrzanego K. S. z [...] lutego 2009 r.
W związku z powyższym w myśl art. 154 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 752) jeżeli obowiązek podatkowy w sytuacjach innych niż wymienione w ust. 1-3 powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy obowiązującej do dnia 28 lutego 2009 r. ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.). W tym miejscu należy zauważyć, że organ odwoławczy w sentencji decyzji powołał prawidłowe przepisy mające zastosowanie w sprawie (za wyjątkiem art. 10 ust. 3 u.p.a., gdyż powinno być art. 10 ust. 2 u.p.a.), powołując jednocześnie nieprawidłową ustawę, tj. zamiast ustawy o podatku akcyzowym z 2004r., powołano ustawę o podatku akcyzowym z 2008r. Powyższe jednak, tj. powołanie art. 10 ust. 3 i nieprawidłowej ustawy nie ma znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy i Sąd traktuje tę nieprawidłowość jako oczywistą omyłkę. Podkreślić bowiem wymaga, że podstawa prawna istniała i brak jest w związku z tym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że w decyzji organu I instancji prawidłowo przytoczono podstawę prawną.
Na wstępie należy podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż przesłuchany w charakterze podejrzanego K. S. (protokoły przesłuchania podejrzanego z [...] lutego 2009 r., [...] lutego 2009 r., [...] grudnia 2009 r. oraz [...] maja 2010 r.) zeznał że skarżący wiosną 2007 r. dokonał sprzedaży 500 i 1 500 litrów spirytusu w plastikowych butelkach o poj. 1 litra (karty 11-13 akt adm.) oraz 200 litrów spirytusu w butelkach o poj. 5 litrów (karty 19-21, 29-33 akt adm.). Podejrzany opisał przebieg transakcji oraz uczestniczące w nich osoby oraz wskazał, że w okazanych mu zdjęciach rozpoznał M. S. jako osobę, która dokonywała w jego obecności transakcji sprzedaży spirytusu (karta 26 akt adm.). Ponadto przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu [...] listopada 2011 r. A. W. potwierdził fakt dokonania zakupu alkoholu etylowego w ilości 200 litrów w bańkach plastikowych o pojemności 5 litrów każda (karta 151 akt adm.). Powyższe ustalenia stały się także podstawą sporządzenia aktu oskarżenia z [...] października 2010r. (karty 95-125 akt adm.) m.in. wobec skarżącego, oskarżonego m.in. ot, że:
- wiosną 2007 r. w O. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, w tym z K. S., pomógł w zbyciu wyrobu akcyzowego w postaci 2000 litrów alkoholu etylowego o objętościowej mocy alkoholu nie mniejszej niż 80% obj. według klasyfikacji CN 2207, nie oznaczonego polskimi znakami akcyzy, która to ilość wskazuje na zamiar wprowadzenia tego alkoholu do obrotu gospodarczego, czym spowodował uszczuplenie należności publicznoprawnych z tytułu podatku akcyzowego w wysokości co najmniej 79.360 zł, przy czym kwota niezapłaconego podatku jest małej wartości, tj. o czyn z art. 65 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz.U. z 2007r., nr 111, poz. 765 ze zm., dalej: k.k.s.),
- wiosną 2007 r. w okolicach S., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, w tym z K. S., pomógł w zbyciu wyrobu akcyzowego w postaci 200 litrów alkoholu etylowego o objętościowej mocy alkoholu nie mniejszej niż 80% obj. według klasyfikacji CN 2207, nie oznaczonego polskimi znakami akcyzy, która to ilość wskazuje na zamiar wprowadzenia tego alkoholu do obrotu gospodarczego, czym spowodował uszczuplenie należności publicznoprawnych z tytułu podatku akcyzowego w wysokości co najmniej 7.936 zł, przy czym kwota niezapłaconego podatku jest małej wartości, tj. o czyn z art. 65 § 3 k.k.s.
Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny wyrokiem z 19 kwietnia 2012r., sygn. akt VIII K 329/10 uznał skarżącego winnym, zarzucanych mu ww. czynów i skazał go za te czyny, na podstawie art. 65 § 3 w związku z art. 23 § 1 i 3 k.k.s. na karę grzywny. Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w tym zakresie został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny wyrokiem z 6 grudnia 2012r., sygn. akt II AKa 298/12 (karta 229-230 akt adm.).
W związku z powyższymi ustaleniami stosownie do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju. Poczynione przez organ celny ustalenia pozwalają na zastosowanie dyspozycji przywołanego przepisu. W powołanych okolicznościach faktycznych sprawy, o czym była już mowa wyżej, datę powstania obowiązku podatkowego słusznie organ ustalił na dzień 18 lutego 2009r. zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.a. jako dzień, w którym uprawniony organ podmiot stwierdził dokonanie takiej czynności, zaś zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.a. podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu.
W przedmiotowej sprawie wszczęto postępowanie podatkowe dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży alkoholu etylowego. Zatem jedynym podatnikiem z tego tytułu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego mógł być tylko skarżący. Pozostałe osoby, które wskazuje skarżący dopiero na etapie postępowania sądowego (K. S., A. W.) nie dokonywały sprzedaży alkoholu etylowego. K. S. bowiem jedynie pomagał w zbyciu tego alkoholu (ale nie dokonywał sprzedaży – patrz także wyroki sądów powszechnych). Z akt nie wynika także aby ta osoba otrzymała z tego tytułu zapłatę, tj. cenę za sprzedaż tego towaru. Wynika natomiast, że otrzymała ona tzw. prowizję i to nie od sprzedawcy (skarżącego) tylko nabywcy. A więc zachowanie tej osoby można określić jako pośrednik zakupu. Natomiast A. W. nabył od skarżącego alkohol etylowy, a więc w ramach tego postępowania wszczętego postanowieniem z [...] listopada 2010r. nie można było określić tej osobie zobowiązania podatkowego (przedmiotem była bowiem sprzedaż wyrobów akcyzowych). Co więcej skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie przejawiał żadnej aktywności i dopiero obecnie podnosi określone twierdzenia, które jednak w ramach tego postępowania nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Konsekwencją powyższych ustaleń była konieczność dokonani wymiaru zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art.10 ust. 2 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych. Stosownie natomiast do art. 72 ust. 1 u.p.a. alkoholem etylowym w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % objętości oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.91.10, 15.92.11 i 15.92.12 oraz kodami CN 2208 i 2207, nawet jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego grupowania PKWiU i kodu CN oraz napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony spirytus oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.91.10 i 15.92.11 oraz kodami CN 2208 i 2207 10 00, a także wyroby o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 22 % objętości, oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.93.11, 15.93.12, 15.94.10 i 15.95.10 oraz kodami CN 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10, 2204, 2206 00 i 2205.
Zgodnie z art. 72 ust. 3 i 4 u.p.a. podstawą opodatkowania alkoholu etylowego jest liczba hektolitrów czystego alkoholu o temperaturze 20°C zawartego w gotowym wyrobie. Stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 6.300 zł od 1 hektolitra czystego alkoholu zawartego w gotowym wyrobie. Jednocześnie na podstawie art. 72 ust. 5 u.p.a. Minister Finansów uzyskał uprawnienie do obniżenia stawki akcyzy. Z tego uprawnienia skorzystał i wydał rozporządzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, ze zm.). W poz. 12 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia określono, że stawka akcyzy w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 28 lutego 2009 r. wynosi 4.960 zł / 1 hl 100% vol.
Sąd za zasadne uznaje stanowisko organu odwoławczego, który wyjaśnił, że ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistej zawartości alkoholu etylowego, to wszelkie wątpliwości należało rozstrzygnięto na korzyść strony. Dlatego też prawidłowo przeliczono litry alkoholu etylowego przy zastosowaniu minimalnej zawartości alkoholu w wysokości 80%., co dało kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 87.296 zł.
Zdaniem także Sądu prawidłowo organ dopuścił materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania karnego i postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe na podstawie art. 181 Ordynacja podatkowa. Dowody zgromadzone w postępowaniu karnym są pełnoprawnym dowodem w postępowaniu podatkowym i podlegają ocenie zgodnie z regułami ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też w sprawie organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania decyzji oraz dokonały jego wszechstronnej i prawidłowej oceny.
Słusznie również organ powołał się na zasadę rozszerzonej prejudycjalności wyroku karnego. Mimo, że ta zasada nie została wyrażona w Ordynacji podatkowej, to należy podzielić stanowisko, że skoro sąd administracyjny stosuje tę zasadę na mocy art. 11 p.p.s.a., to również organ, którego rozstrzygnięcia są kontrolowane przez sąd, winien także tę zasadę pośrednio stosować. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zatem tylko ustalenia wyroku prawomocnego skazującego wiążą sąd administracyjny oraz co również istotne związanie ustaleniami winno dotyczyć ustalonych w sentencji tego wyroku znamion przestępstwa, jak i okoliczności jego popełnienia, które dotyczą czasu, miejsca i poczytalności sprawcy (por. wyrok NSA z 8 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 484/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd podkreśla, że Dyrektor Izby zgodnie z art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej podejmował czynności procesowe w celu zebrania kompletnego materiału dowodowego, a następnie w sposób wyczerpujący go przeanalizował ustalając fakty i okoliczności pod kątem ich wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu słusznie organ II instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego o włączenie do akt sprawy zeznań świadka K. P., któremu strona miała sprzedać alkohol etylowy, gdyż okoliczności sprzedaży alkoholu etylowego stwierdzone zostały już wystarczająco innym dowodem, w tym prawomocnym wyrokiem sądu karnego uznającego winnym Podatnika zarzucanych czynów. Zatem dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów należy stwierdzić, iż ocena dowodów, jakiej dokonał organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie rozpatrzył sprawę i zaprezentował swoje stanowisko.
Na zakończenie Sąd wskazuje, że jego zdaniem Dyrektor Izby nieprawidłowo odmówił skarżącemu dokonania kserokopii akt sprawy. Należy bowiem wyjaśnić, że tę kwestę reguluje art. 178 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 art. 178 Ordynacji podatkowej strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu (art. 178 § 2 Ordynacji podatkowej). Organ odmawiając wykonania kserokopii akt wskazał na art. 178 § 2 Ordynacji podatkowej i wyjaśnił, że wgląd do akta możliwy jest tylko w siedzibie organu w obecności pracownika w tym także sporządzenie ich kopii. Zaznaczył również, że organ dokonuje odpisów i kopi dokumentów na koszt strony (art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu organ w sposób nieprawidłowo zinterpretował te przepisy, gdyż nie uwzględnił art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Zatem przepis art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej w żaden sposób nie ogranicza możliwości sporządzenia kserokopii. Trzeba również podkreślić, że art. 178 § 2 ogranicza tylko prawo przeglądania akt przez stronę do siedziby organu i przy obecności pracownika, jednakże ograniczenie to nie odnosi się do § 3 art. 178 Ordynacji podatkowe. Zatem organ winien w pierwszej kolejności zażądać od strony uiszczenia stosownej opłaty za sporządzenie kserokopii dokumentów a następnie po jej uiszczeniu przesłać te dokumenty zgodnie z wnioskiem. Powyższe uchybienie jednakże nie miało znaczenia w sprawie, gdyż skarżącemu umożliwiono uczestnictwo zarówno w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora (przedstawienie zarzutów, akt oskarżenia), jak również w postępowaniu przed sądem powszechnym. Trzeba zaznaczyć, że organ oparł się w całości na materiale dowodowym zgromadzonym w tych postępowaniach nie uzyskując w toku swojego postępowania nowych nie znanych skarżącemu dowodów. Co więcej skarżący nie wskazywał również, że takie uchybienie maiło wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej istotny wpływ. Tylko bowiem uchybienie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy umożliwia sądowi uchylenie decyzji.
Wobec powyższego, skargę, jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.