V SA/Wa 626/14

V SA/Wa 626/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Kraczowski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Piszczek
Tomasz Zawiślak
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Szef Służby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1 pkt 1 c, art. 200 w zw. z  art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 229 poz 2275
art. 1
Ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 par. 7 ust. 1 w zw. z par. 36
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi T.A. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawartą w wiążącej informacji taryfowej WIT nr [...] z dnia [...] marca 2011r.; 2. zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz T.A. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
T. A. (dalej: skarżący) wnioskiem z [...] sierpnia 2010 r. wystąpił do Izby Celnej w W. o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej dla towaru o nazwie handlowej "Tkanina poliestrowa P.". Skarżący wniósł o zaklasyfikowanie opisanego wyrobu do kodu TARIC 5903 20 10 obejmującego tkaniny impregnowane, inne niż te objęte pozycją 5902. Do wniosku dołączono 3 próbki tkaniny (beżową, czerwoną i grafitową).
Dyrektor Izby Celnej w W., po zbadaniu jednej z trzech tkanin w kolorze beżowym, wydał [...] marca 2011 r. Wiążącą Informację Taryfową nr [...], dotyczącą przedstawionego towaru, opisanego jako tkanina o splocie płóciennym, barwiona, impregnowana poliuretanem, zawierająca ponad 85% masy włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych. Warstwa impregnująca niewidoczna gołym okiem. Towar zaklasyfikowano do kocu CN 54076130 oraz stwierdzono jego zgodność z postanowieniami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz z uwagą 2a) 1) do działu 59, brzmieniem podpozycji 54076130 Wspólnej Taryfy Celnej UE oraz w oparciu o wyniki badań zawarte w sprawozdaniu z [...] listopada 2010r., wykonane przez Centralne Laboratorium Celne.
W odwołaniu od powyższej decyzji WIT skarżący zarzucił nierozpatrzenie trzech ekspertyz biegłych, przedstawionych przez wnioskodawcę; nierozpatrzenie i niezbadanie próbek dostarczonych przez wnioskodawcę, innych niż opis, broszury, fotografie i próbki towaru, pomimo, że wnioskodawca przedłożył organowi 3 różne próbki badanego towaru, w różnych barwach; poddanie ekspertyzie biegłych zaledwie jednej próbki towaru dostarczonej przez wnioskodawcę, wybranej w sposób dowolny, losowy i nieuzasadniony, pomimo, że wnioskodawca przedłożył organowi I instancji trzy różne próbki badanego towaru, w różnych barwach, z uwagi na fakt, iż stopień widoczności powleczenia różni się w zależności od barwy tkaniny. Do odwołania załączono próbki tkanin, które nie były przedmiotem postępowania o wydanie wiążącej informacji taryfowej.
Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Szef Służby Celnej, z uwagi na przeprowadzenie przez organ I instancji jedynie części dowodu w sprawie (zbadanie laboratoryjne tylko jednej próbki materiału spośród trzech dołączonych do wniosku o wydanie WIT), zlecił temu organowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w zakresie: ustalenia składu
surowcowego, rodzaju włókien, rodzaju przędzy, a także ustalenia, czy warstwa impregnacji lub powleczenia bądź impregnacji i powleczenia widoczna jest gołym okiem dla dwóch próbek dołączonych do wniosku WIT, dla których nie wykonano badań laboratoryjnych; ustalenia, czy tkaniny te tożsame są z tkaniną opisaną w decyzji WIT; uzupełnienia sprawozdania z badań z [...] listopada 2010 r. o ustalenie, czy oprócz niewidocznej gołym okiem impregnacji, tkanina była powlekana oraz czy warstwa powleczenia jest widoczna gołym okiem.
Pismem z 10 sierpnia 2011 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego na próbkach tkanin uciętych po całej szerokości i zawierających krajki - niepowleczone brzegi tkaniny. Na prośbę organu tkaniny te zostały nadesłane przy piśmie z 2 września 2011 r.
W dniu 26 sierpnia 2011 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w W. o zmianę pkt 7 wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej z [...] sierpnia 2010 r., w ten sposób aby klasyfikowany towar jako tekstylia powleczone poliuretanem, objęty pozycją nomenklatury 5902, zaklasyfikować jako towar objęty kodem nomenklatury taryfowej 59 03 2090.
Analiza nadesłanych próbek, dokonana przez Dyrektora Izby Celnej w W. wykazała, że próbki trzech tkanin dołączonych do pisma z 2 września 2011 r. nie są tożsame z próbkami, będącymi przedmiotem wniosku złożonego [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej ponownie wniósł o nadesłanie próbek trzech tkanin uciętych po całej szerokości, zawierających krajkę, których to próbki zostały złożone wraz z wnioskiem o udzielenie WIT.
W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący stwierdził, że nie posiada próbek dokładnie tych tkanin, których próbki zostały załączone do wniosku z [...] sierpnia 2010r., ponieważ tkaniny te zostały sprzedane zgodnie z ich przeznaczeniem gospodarczym. Wobec tego wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z trzech próbek towaru nadesłanego przy piśmie z 2 września 2011 r.
Pismem z 4 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego o przeprowadzenie badań dwóch tkanin załączonych do wniosku z [...] sierpnia 2010 r. (w kolorze grafitowym i czerwonym), z uwzględnieniem trzech nowych próbek (w kolorze śliwkowym, khaki i czerwonym) pod warunkiem, że próbki te są tożsame z tkaninami przesłanymi do Izby Celnej za wcześniejszymi pismami.
W sprawozdaniu z badania z [...] października 2011 r. Izba Celna w W. – Centralne Laboratorium Celne – dokonując analizy próbki tkaniny grafitowej i czerwonej poinformowała, iż z uwagi na brak próbki towaru, której wyniki badań zamieszczono w Sprawozdaniu z badań z [...] listopada 2010 r. próbki beżowej, nie jest możliwe uzupełnienie ww. sprawozdania. Nie jest zatem możliwe jednoznaczne określenie, czy próbki objęte niniejszym Sprawozdaniem z badań są tożsame z próbką, której wyniki badań zamieszczono w poprzednim Sprawozdaniu z badań. Porównując jednakże wyniki badań zamieszczone w niniejszym Sprawozdaniu z badań oraz w Sprawozdaniu z badań z [...] listopada 2010 r. stwierdzono, że przebadane tkaniny są z poliestru. Masy powierzchniowe w ramach niepewności zastosowanej metody analitycznej są takie same. Powleczenie/impregnacja w przypadku wszystkich przebadanych próbek nie jest widoczne gołym okiem.
W stosunku do sprawozdania z badań z [...] października 2011 r. dotyczącego tkaniny czerwonej, ciemnofioletowej oraz zielonej Centralne Laboratorium Celne poinformowało, że na podstawie wykonanych badań i uzyskanych wyników można stwierdzić, iż próbki tkanin dostarczone do badań przy piśmie z 4 października 2011 r. są tożsame z próbkami dwóch tkanin dostarczonymi wraz z pismem z 8 sierpnia 2011 r.
W piśmie informacyjnym z [...] października 2011 r., zawierającym sprawozdania z przeprowadzonych badań z [...] i [...] października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że wyniki badań próbki tkaniny w kolorze beżowym oraz próbek tkaniny w kolorach grafitowym i czerwonym wskazują na różnice tych próbek jedynie co do barwy oraz metody nałożenia warstwy poliuretanu. Mają zbliżoną masę powierzchniową, mieszczącą się w granicach tolerancji. Warstwa powleczenia / impregnacji wszystkich badanych próbek tkanin nie jest widoczna gołym okiem. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej próbki tkanin w kolorach grafitowym i czerwonym są tożsame z próbką tkaniny w kolorze beżowym, natomiast próbki nowych tkanin, o których mowa w sprawozdaniu z [...] października 2011 r. nie są tożsame z próbkami załączonymi do wniosku o wydanie WIT.
Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Szef Służby Celnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2011 r. zawierającą wiążącą informację taryfową. W uzasadnieniu podniesiono, że dołączone przez stronę analizy, ekspertyzy lub opinie dotyczące innych towarów, nie mogą być wzięte pod uwagę, jako dowody w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że wiążące informacje taryfowe są decyzjami rozstrzygającymi o klasyfikacji taryfowej towarów. W ocenie organu, wnioskowany przez
skarżącego kod nie odpowiada opisowi towaru, zaś strona występując o udzielenie WIT powinna była złożyć dwa wnioski z odpowiednimi próbkami (obowiązek dołączenia odpowiednich próbek spoczywa na wnioskodawcy). Odnośnie badań wykonanych przez instytuty posiadające akredytację organ podniósł, że instytucje te do swoich ekspertyz nie dołączyły próbek badanych tkanin, wobec czego nie można stwierdzić, czy wśród badanych tkanin była próbka tkaniny załączonej do wniosku z [...] sierpnia 2010 r., badanej przez Centralne Laboratorium Celne w O. Szef Służby Celnej podkreślił także, iż wiążąca informacja taryfowa [...] z [...] marca 2011 r. nie odnosi się ani do próbki w kolorze czerwonym ani w grafitowym, a wyłącznie do próbki w kolorze beżowym, gdzie jej warstwa impregnująca nie daje się dostrzec gołym okiem. Z kolei materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem zwykle klasyfikuje się do działów od 50 do 55, 58 lub 60 i warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami.
W skardze do tutejszego Sądu na decyzje Szefa Służby Celnej z [...] grudnia 2011 r., pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi szereg naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
W szczegółowym opisie zarzutów, pełnomocnik zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- (a) naruszenie postanowienia nr 3 (a) ORINS, poprzez zaklasyfikowanie tkanin objętych postępowaniem do kodu 5407 CN, tj. tkanin z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, pomimo że zgodnie z postanowieniem nr 3 (a) ORINS, należało ją zaklasyfikować do pozycji określającej towar w sposób najbardziej szczegółowy, tj. do pozycji 5903, tj. tekstyliów impregnowanych, powleczonych, pokrytych lub laminowanych tworzywem sztucznym;
- (b) naruszenie uwagi nr 2 (a) (1) do działu 59 Nomenklatury Scalonej, poprzez zlecenie zbadania widoczności powleczenia klasyfikowanych tkanin Centralnemu Laboratorium Celnemu, pomimo że zgodnie z uzasadnieniem wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 30 września 1982 r., sprawa C 317/81, badanie takie mógł i powinien był przeprowadzić bezpośrednio, w drodze zwykłej, prostej, szybkiej kontroli Wzrokowej urzędnik wydający decyzję ustalającą WIT lub urzędnik organu II instancji;
- (c) naruszenie uwagi nr 3 Uwag ogólnych Not wyjaśniających do sekcji XI Nomenklatury Scalonej, poprzez zaniechanie przez organy I i II instancji zbadania tkanin, uciętych po całej szerokości i zawierających tzw. krajki z uwagi na rzekomy
zakaz wynikający z w/w uwagi nr 3 Uwag ogólnych do sekcji XI CN, pomimo że w/w uwaga nr 3 odnosi się do przędz, co wynika wprost z jej treści, a nie do powleczenia, które nie jest przecież - co oczywiste nawet dla laika - przędzą;
- (d) naruszenie art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (D. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; dalej: WKC), poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że decyzja organu I instancji dotyczy tylko tkaniny w kolorze beżowym, a nie odnosi się do tkanin w kolorze grafitowym i czerwonym, pomimo że zgodnie z art. 12 WKC, Wiążąca Informacja Taryfowa dotyczy rodzaju towarów, a nie jednego określonego towaru w określonym kolorze, przy czym strona wskazała we wniosku wszczynającym postępowanie z [...] sierpnia 2010 r., że wszystkie tkaniny, których próbki przesyła wraz z wnioskiem są towarem jednego rodzaju, tj. tkaninami powlekanymi poliuretanem i impregnowanymi wodoodpornie, a organ I instancji nie wskazał w decyzji I instancji aby dotyczyła ona jedynie tkaniny beżowej;
- (e) naruszenie § 7 ust. 1 w zw. z § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i znakowania produktów włókienniczych (Dz. U. Nr 81, poz. 743), poprzez przyjęcie przez organy obu instancji, że sprawozdanie Centralnego Laboratorium Celnego z [...] listopada 2010 r. w zakresie w jakim wskazuje, że ilość poliestru w tkaninie beżowej wynosi 100% i pomija udział pozostałych składników tkaniny (powleczenia poliuretanem), jest zgodne z § 36 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r., pomimo że § 7 w/w rozporządzenia z 6 kwietnia 2004 r. wskazuje, że "produkt włókienniczy nie może być określany jako "100%" lub "czysty" albo "cały z" ani żadnym podobnym określeniem, jeżeli nie składa się wyłącznie z jednego rodzaju włókna tekstylnego", zaś § 36 ust. 2 w/w rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2004 r. wskazuje, że pominięcie m.in. substancji impregnujących nie może wprowadzać w błąd konsumenta, przy czym powleczenie klasyfikowanych tkanin poliuretanem jest ich zasadniczą cechą i niewskazanie udziału substancji powlekającej tkaniny wprowadza w błąd konsumenta tkaniny co do jej istotnych cech rodzajowych;
- (f) naruszenie art. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275), poprzez przyjęcie przez organy obu instancji, że sprawozdanie CLC z [...] listopada 2010 r. w zakresie w jakim wskazuje, że ilość poliestru w tkaninie beżowej wynosi 100% i pomija udział pozostałych składników tkaniny (powleczenia poliuretanem), jest zgodne z § 36 ust. 1
w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r., pomimo że art. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275), na podstawie której (art. 8) wydano w/w rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r., wyraźnie ogranicza zakres jej stosowania do "określania ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa produktów, obowiązków producentów i dystrybutorów w zakresie bezpieczeństwa produktów oraz zasad i trybu sprawowania nadzoru w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktów wprowadzanych na rynek''. Z powyższego wynika, że organy celne i działające na ich zlecenie CLC nie są uprawnione do działania na podstawie przepisów w/w ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2004 r., a tym samym winny one ustalić skład badanych tkanin w sposób odzwierciedlający każdy składnik tkaniny.
2) naruszenie przepisów o postępowaniu, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
- (a) naruszenie art. 127 i art. 229 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy – Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez zlecenie organowi I instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie wskazanym w postanowieniu z [...] lipca 2011 r., pomimo ze wyznaczony w ten sposób zakres uzupełniającego postępowania dowodowego wyczerpywał niemal w całości zakres postępowania dowodowego, które winien był przeprowadzić organ I instancji przed wydaniem decyzji w I instancji, m.in. obejmował ustalenie decydującej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy tkanina pierwotnie przebadana przez organ I instancji była powlekana i czy warstwa powleczenia jest widoczna gołym okiem i całościowe zbadanie dwóch z trzech próbek dołączonych do wniosku, wcześniej pominiętych przez organ I instancji;
- (b) naruszenie art. 200a § 1 lit. a i § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez przeprowadzenia rozprawy, pomimo że w chwili rozstrzygania obu wniosków strony o "przeprowadzenie rozprawy, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był ze sobą wzajemnie sprzeczny co do widoczności powleczenia klasyfikowanych tkanin gołym okiem, skoro jedynym dowodem na niewidoczność powleczenia gołym okiem były sprawozdania Centralnego Laboratorium Celnego z badań CLC, zaś na widoczność powleczenia gołym okiem wskazywały wszystkie przedłożone przez stronę ekspertyzy i opinie, a ponadto pomimo tego, że widoczność powleczenia gołym okiem winna być kontrolowana bezpośrednio przez organ celny, w drodze bezpośredniej, prostej, szybkiej kontroli wzrokowej
nieuzbrojonym okiem urzędnika - przez urzędnika wydającego decyzję, co wynika z uzasadnienia wyroku ETS z 30 września 1982 r., sprawa C 317/81;
- (c) naruszenie art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w całości i zaniechanie jej uchylenia w części, w jakiej dotyczy ona tkaniny barwy czerwonej i grafitowej, pomimo że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kilkukrotnie, wyraźnie wskazano, że decyzja organu I instancji dotyczy wyłącznie tkaniny w kolorze beżowym i nie odnosi się do tkanin grafitowej i czerwonej, chociaż strona przedłożyła we wniosku z [...] sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji ustalającej WIT w/w próbki tkanin w trzech kolorach, jako próbki tkanin tego samego rodzaju, wskazując że każda z nich jest powleczona poliuretanem i impregnowana wodoodpornie, a organ I instancji wydał decyzję nie wskazując, aby odnosiła się ona jedynie do tkaniny w barwie beżowej, z czego wynika, że dotyczyła ona wszystkich tkanin, których próbki przedłożyła strona przy wniosku z [...] sierpnia 2010 r.;
- (d) naruszenie art. 121 § 1 i 2, 122, 123 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez zaniechanie oceny dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania, w szczególności ekspertyz i opinii, pomimo jednoczesnego zaniechania zawiadomienia strony, że organ II instancji kwestionuje wiarygodność w/w dowodów ze względu na nieprzedłożenie przez stronę próbek, na podstawie których wykonano w/w badania, a zarazem pomimo zaniechania wezwania strony do udzielenia organowi II instancji w/w informacji i przesłania organom obu instancji w/w próbek, chociaż strona mogła i może je przedłożyć na każde żądanie organów obu instancji;
- (e) naruszenie art. 91 ustawy Prawo celne oraz art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na sprawozdaniu z badań CLC z [...] listopada 2010 r. oraz na sprawozdaniu z badań CLC z [...] października 2011 r., wbrew wszystkim pozostałym dowodom zgromadzonym w sprawie, pomimo że w zakresie akredytowanych metod badawczych Centralnego Laboratorium Celnego (certyfikat nr [...]) brak jest metod badań materiałów włókienniczych, co przyznał zarówno organ I, jak i II instancji, a także CLC w w/w sprawozdaniach;
- (f) naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez:
- (f 1) przyjęcie przez organ II instancji, że powleczenie tkanin będących przedmiotem postępowania nie jest widoczne gołym okiem, pomimo tego że wszystkie pozostałe zgromadzone w sprawie dowody - w tym ekspertyzy przedłożone przez stronę, wymienione szczegółowo w uzasadnieniu skargi - wskazują jednoznacznie, że klasyfikowany towar, tj. wszystkie tkaniny, sprowadzone do Polski w grudniu 2009 r. w transportach oznaczonych jako [...] i [...], stanowił tkaniny których powleczenie poliuretanem było widoczne gołym okiem;
- (f 2) przyjęcie przez organ II instancji, że tkanina beżowa, badana przez CLC w toku postępowania w sprawozdaniu z [...] listopada 2010 r. była tkaniną impregnowaną, a nie powlekaną poliuretanem, pomimo wzajemnie wykluczających się w tym zakresie ustaleń faktycznych organów obu instancji, tj. pomimo tego, że w piśmie podsumowującym uzupełniające postępowanie dowodowe z [...] października 2011 r. organ I instancji jednoznacznie wskazuje, że "nie można ustalić, czy tkanina beżowa była poddana procesowi powlekania, czy też impregnowania, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyraźnie przyjął, że "ze sprawozdania z dnia [...] listopada 2010 r. jednoznacznie wynika, że badana tkanina w kolorze beżowym jest impregnowana", a jednocześnie pomimo tego że w sprawozdaniu CLC z [...] listopada 2010 r. nie ustalono nawet jaki procent ogólnej masy tkaniny stanowi masa impregnacji;
- (f 3) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo tego, że postanowieniem z [...] lipca 2011 r. organ II instancji zlecił organowi I instancji uzupełnienie w/w sprawozdania z [...] listopada 2010 r. r. ustalenie, czy oprócz niewidocznej gołym okiem impregnacji tkanina była powlekana, a w piśmie podsumowującym uzupełniające postępowanie dowodowe z [...] października 2011 r. organ I instancji jednoznacznie wskazuje, że "nie można ustalić, czy tkanina beżowa była poddana procesowi powlekania, czy też impregnowania";
- (f 4) przyjęcie przez organ II instancji, że tkanina beżowa była tkaniną impregnowaną a nie powlekaną, pomimo tego że wszystkie pozostałe zgromadzone w sprawie dowody - w tym sprawozdanie CLC z [...] października 2011 r. - wskazują jednoznacznie, że towar, którego próbki zostały załączone do wniosku o udzielenie WIT z [...] sierpnia 2010 r., tj. towar, który został sprowadzony do Polski w grudniu 2009 r. w transportach oznaczonych jako [...] i [...], stanowił tkaniny powlekane, a nie impregnowane, co potwierdza, że w sprawozdaniu dot. tkaniny beżowej z [...] listopada 2010 r. CLC błędnie i sprzecznie z rzeczywistym stanem rzeczy
ustaliło, że tkanina w kolorze beżowym jest impregnowana, pomimo że w rzeczywistości jest powleczona poliuretanem;
- (f 5) niewskazanie przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodowi z dokumentu, tj. oświadczeniu producenta tkanin – Y. z 6 maja 2011 r. pt. "Opis towaru";
- (f 6) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo wewnętrznej sprzeczności ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, tj. pomimo tego, że w piśmie podsumowującym uzupełniające postępowanie dowodowe z [...] października 2011 r. organ I instancji wskazuje, że "nie można ustalić, czy tkanina beżowa była poddana procesowi powlekania, czy też impregnowania" a zarazem wskazuje, że "próbki tkanin w kolorze grafitowym i czerwonym (które zostały w sprawozdaniu CLC z [...] października 2011 r. uznane za poddane procesowi powlekania - przyp. skarżący) są tożsame z próbką w kolorze beżowym";
- (g) naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne w zw. z art. 245 WKC, poprzez:
- (g 1) oddalenie wniosku strony z 23 marca 2011 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu towaroznawstwa, pomimo że miesiąc później ([...] lipca 2011 r.) organ II instancji zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego obejmującego niemal całość postępowania dowodowego, które winien był dokonać organ I instancji w I instancji;
- (g 2) naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosku strony z 15 listopada 2011 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu towaroznawstwa, pomimo że wyniki badań dokonanych przez CLC, znajdujące się w sprawozdaniu z badań z [...] listopada 2010 r. i sprawozdaniu z badań z [...] października 2011 r. w zakresie widoczności gołym okiem powleczenia klasyfikowanych tkanin były całkowicie odmienne od wszystkich pozostałych ekspertyz i opinii znajdujących się w aktach sprawy.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 405/12 oddalił skargę.
Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponadto, na
podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. pisma Polskiego Centrum Akredytacji z [...] lipca 2012 r., znak [...], na okoliczność:
- braku akredytacji Centralnego Laboratorium Celnego O. na badania widoczności powleczenia gołym okiem tkanin poliestrowych, powlekanych;
- braku akredytacji Centralnego Laboratorium Celnego O. na badania wyrobów tekstylnych w dniu wykonania badania ([...] listopada 2010 r.), na którego wynikach oparto, a następnie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji;
- bezzasadnego i bezpodstawnego przyjęcia przez WSA, że Centralne Laboratorium Celne O. posiada akredytację, która potwierdza kompetencje badawcze CLC oraz bezstronność;
co jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do uprawnień CLC do przeprowadzenia badań w rozumieniu art. 91 Prawa celnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I GSK 1238/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sąd kasacyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że uzasadnienie zaskarżanego wyroku nie pozwala stronie na skuteczne wdanie się w spór i uniemożliwia dokonanie kontroli przez sąd kasacyjny, oparcie skargi kasacyjnej na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. jest usprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut, że Sąd I instancji nie odniósł się do naruszenia zaskarżoną decyzją art. 12 WKC – przez przyjęcie, że decyzja organu I instancji dotyczyła tylko tkanin w kolorze beżowym. NSA wskazał, że na gruncie art. 12 WKC uznać należy, że wniosek, a w konsekwencji wydana na jego podstawie Wiążąca Informacja Taryfowa, może dotyczyć tylko jednego rodzaju towaru. W tym stanie rzeczy w postępowaniu, przedmiotem którego jest Wiążąca Informacja Taryfowa, kwestia "zakresu" WIT ma istotne znaczenie dla sprawy. Skoro zatem Sąd I instancji nie odniósł się do tego zarzutu i kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie poddał ocenie zasadności stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wydana WIT dotyczy tylko tkaniny w kolorze beżowym, uzasadnienie nie pozwala na kontrolę instancyjną w tym zakresie.
Przy ponownym rozpoznaniu Sąd I instancji zobowiązany będzie ocenić zaskarżoną decyzję także w kontekście wymogów uzasadnienia określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, mając na względzie, że w myśl objętego podstawami skargi kasacyjnej art. 134 p.p.s.a., brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej, może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które strona podnosiła.
Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 127 i art. 229 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 245 WKC, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 229 organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niemniej jednak ocena zakresu postępowania dowodowego, które zgodnie z prawem, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności, może zostać przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym na podstawie przytoczonego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W razie więc stwierdzenia, że dla prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie, w tym ponowienie, postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, zastosowanie art. 229 nie może być uznane za prawidłowe. Podejmowanie w drugiej instancji czynności dowodowych nie może prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż to w konsekwencji pozbawiłoby stronę prawa do zaskarżenia orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że badanie dwóch dalszych próbek tkanin (grafitowej i czerwonej) miało na celu także ustalenie ich tożsamości z tkaniną beżową. Doprowadziło to do ukształtowania nowej podstawy faktycznej – skutkującej wydaniem przez organ odwoławczy decyzji, którą stwierdzono, że WIT dotyczy tylko towaru odpowiadającego pierwszej próbce. W takim stanie rzeczy uznać należałoby, że postępowanie w tym zakresie pozbawiło stronę skarżącą możliwości postępowania odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na niekonsekwencję Sądu I instancji, który z jednej strony stwierdził, że próbki tkanin (czerwona, grafitowa) były różne od próbki w kolorze beżowym – co, jak podniesiono w uzasadnieniu, wskazuje na
konieczność złożenia dwóch wniosków, z drugiej zaś strony uznał, że próbki te są tożsame (str. 14 uzasadnienia). Sąd kasacyjny uznał, że kwestia ta wymaga zajęcia przez Sąd I instancji jednoznacznego stanowiska, a przy ponownej ocenie tych ustaleń należy wziąć, także co do tożsamości próbek, pod uwagę całokształt materiałów zgromadzonych w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny następnie podkreślił, że obowiązek zebrania materiału dowodowego w postępowaniu wszczętym wnioskiem o wydanie WIT nie spoczywa wyłącznie na organie. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 WKC, jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarcza tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. II GSK 1381/11), co nie wyłącza to możliwości gromadzenia dowodów przez organ. Przy czym dodał, że co do zasady opiniom sporządzonym na zlecenie strony nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową. Niemniej jednak opinie sporządzone na zlecenie strony traktować należy jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Tego typu opinie mogą więc służyć do analizy wiarygodności innych dowodów sprawy. Odróżnić należy je jednak od dowodu z opinii biegłych. Rozróżnianie tych opinii rzutuje na ocenę stopnia ich bezstronności i wiarygodności.
Mając na uwadze powyższe uwagi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji winien dokonać wnikliwej oceny ustaleń faktycznych sprawy, odnieść się do wszystkich zgłoszonych przez stronę dowodów i zbadać czy dowody te oceniono w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 191 Ordynacji podatkowej). Rozstrzygnięcia wymaga też kwestia akredytacji CLC, będąca przedmiotem sporu także na etapie postępowania kasacyjnego. Sąd winien też zająć jednoznaczne, poddające się kontroli stanowisko, w jakim zakresie ocena próbek wymaga specjalistycznej wiedzy, a w jakim wystarczające jest badanie widoczności powleczenia gołym okiem, przez proste badanie wzrokowe i wyjaśni, na czym polegać ma stwierdzona odmienność sposobu przeprowadzenia kontroli wzrokowej.
W tym stanie rzeczy – przy braku prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy – Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odniesienie się do zarzutów naruszenia unormowań związanych z prawidłowością taryfikacji byłoby przedwczesne.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Sądowi I instancji uwzględni poczynionych uwag, a w pierwszej kolejności odniesienia się do stwierdzenia przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że WIT dotyczy towaru odpowiadającego pierwszej z badanych próbek. Dalsze rozpoznanie sprawy zależne będzie przede wszystkim od rozstrzygnięcia tej kwestii.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
skarga jest zasadna.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1238/12 uchylił wyrok tutejszego Sądu z 23 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 405/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd rozpoznając ponownie niniejszą sprawę na podstawie art. 190 p.p.s.a. pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) NSA oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z: 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010).
Mając na uwadze powyższe Sąd zobligowany był do przyjęcia i zastosowania wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym już wyroku z 28 stycznia 2014 r. o sygn. I GSK 1238/12.
W pierwszej kolejności Sąd – biorąc pod uwagę uwagi i wskazówki Naczelnego Sądu Administracyjnego – miał obowiązek odnieść się stwierdzenia przez Szefa Służby Celnej w zaskarżonej decyzji, że WIT dotyczy towaru odpowiadającego pierwszej z badanych próbek (koloru beżowego). NSA wskazał, że na gruncie art. 12 WKC uznać należy, że wniosek, a w konsekwencji wydana na jego podstawie Wiążąca Informacja Taryfowa, może dotyczyć tylko jednego rodzaju towaru. W tym stanie rzeczy w postępowaniu, przedmiotem którego jest Wiążąca Informacja Taryfowa, kwestia "zakresu" WIT ma istotne znaczenie dla sprawy. Przy czym NSA podkreślił, że dalsze rozpoznanie sprawy zależne będzie przede wszystkim od rozstrzygnięcia tej kwestii.
Mając na uwadze powyższe przypomnieć należy, że skarżący do wniosku z 20 sierpnia 2010 r. o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej dla towaru o nazwie handlowej "Tkanina poliestrowa PU PD" i zaklasyfikowanie go do kodu 5903 20 10, dołączył 3 próbki tkaniny (beżową, czerwoną i grafitową), które pochodziły z jednej dostawy.
Dyrektor Izby Celnej – po uzyskaniu zgody skarżącego na odpłatne badanie – przesłał przy piśmie z 12 października 2010 r. próbkę tkaniny o kolorze beżowym do Centralnego Laboratorium Celnego z prośbą o przeprowadzenie badań. Takie działanie Dyrektora Izby Celnej prowadzi do wniosku, że na tym etapie postępowania, organ nie miał wątpliwości, iż ma do czynienia tylko z jednego rodzaju towarem.
W związku z tym udzielone przez Centralne Laboratorium Celne Sprawozdanie z badań z [...] listopada 2010 r., choć dotyczące wyłącznie tkaniny beżowej, było reprezentatywne dla wszystkich załączonych do wniosku próbek. O tym, że takie same przekonanie miał również skarżący, świadczy to, że nie domagał się poddania badaniu dwóch pozostałych próbek (czerwonej i grafitowej), lecz swoich racji dowodził poprzez nadesłanie nowych próbek tkanin wraz ekspertyzami i opiniami (pismo z 8 lutego 2011 r. k. 85-84, 45-49 akt adm.).
Następnie wskazać należy, że wydana przez Dyrektora Izby Celnej decyzja – WIT z [...] marca 2011 r. nie zawiera w swej treści jakichkolwiek elementów, które mogłyby pozwolić na stwierdzenie, że odnosi się ona tylko do tkaniny beżowej, a nie dotyczy dwóch pozostałych tkanin czerwonej i grafitowej. Co więcej w polu 10 decyzji "Niniejsza WIT została wydana na podstawie następujących materiałów dostarczonych
przez wnioskodawców", brak jest zapisu w kratce "Próbki", że klasyfikacji dokonano na podstawie 1 próbki (beżowej), co dodatkowo sugeruje, że decyzja WIT wydana została w stosunku do jednego rodzaju towaru.
Kolejnym elementem świadczącym o tym, że decyzja WIT dotyczyła tkaniny jednego rodzaju o trzech barwach, jest treść pisma przewodniego Dyrektora Izby Celnej z 4 kwietnia 2011 r. w którym podkreślono, że wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towaru, a następnie stwierdzono "Przeprowadzenie badań próbek tkanin wykonanych z włókien ciągłych poliestrowych, barwionych na różne kolory, nie miałoby wpływu na klasyfikację, dlatego wykonanie ich było nieuzasadnione" (p. str. 5 k. 138 akt adm.). Dyrektor Izby Celnej zdanie o tożsamości próbek tkanin beżowej, grafitowej i czerwonej podtrzymywał nawet po przeprowadzeniu badania przez Centralne Laboratorium Celne z [...] października 2011 r., w piśmie z 19 października 2011 r. stwierdził "(...) próbki w kolorach grafitowym i czerwonym są tożsame z próbką tkaniny w kolorze beżowym" (p. str. 2, k. 232 akt adm.).
Mając na uwadze wszystkie wskazane elementy Sąd stwierdza, że dla obu stron postępowania nie budziło wątpliwości, iż swym "zakresem" decyzja WIT obejmowała taryfikację do kodu 54076130 jednego rodzaju tkaniny o różnych kolorach.
Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że Szef Służby Celnej błędnie uznał, że decyzja WIT z [...] marca 2011 r. dotyczy i jest wydana tylko dla tkaniny o kolorze beżowym, a nie odnosi się do pozostałych załączonych do wniosku tkanin (grafitowej i czerwonej).
Podkreślić należy, że Szef Służby Celnej o tym, że tkanina o kolorze beżowym różni się od tkanin grafitowej i czerwonej (pierwsza impregnowana, a drugie powlekane), dowiedział się dopiero po przeprowadzeniu badań przez Centralne Laboratorium Celne próbek tkanin grafitowej i czerwonej z [...] października 2011 r.
Zdaniem Sądu, w sytuacji w której organ odwoławczy pozyskał informację o tym, że skarżący przedstawił do wniosku o udzielenie WIT różnego rodzaju towary (tkaniny), a decyzja WIT z [...] marca 2011 r. – jak wynika z przedstawionych powodów – dotyczyła jednego rodzaju tkanin o różnych kolorach, powinien był już z tylko tego powodu uchylić decyzję I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Powyższa konstatacja łączy się z kolejną wytyczną Naczelnego Sądu Administracyjnego dla Sądu I instancji, zgodnie z którą należało zbadać, czy Szef
Służby Celnej przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe zgodnie z art. 229 Ordynacji podatkowej.
W myśl art. 229 Ordynacji podatkowej – organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niemniej jednak ocena zakresu postępowania dowodowego, które zgodnie z prawem, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności, może zostać przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym na podstawie przytoczonego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W razie stwierdzenia, że dla prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie, w tym ponowienie, postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, zastosowanie art. 229 Ordynacji podatkowej nie może być uznane za prawidłowe. Podejmowanie w drugiej instancji czynności dowodowych nie może prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż to w konsekwencji pozbawiłoby stronę prawa do zaskarżenia orzeczenia.
Sąd stwierdza, że do takiej właśnie sytuacji w niniejszej sprawie doszło, ponieważ zbadanie dwóch dalszych próbek tkanin (grafitowej i czerwonej) miało na celu także ustalenie ich tożsamości z tkaniną beżową. Doprowadziło to do ukształtowania nowej podstawy faktycznej – skutkującej wydaniem przez organ odwoławczy decyzji, którą stwierdzono, że WIT dotyczy tylko towaru odpowiadającego pierwszej próbce. W związku z tym Sąd uznaje, że postępowanie w tym zakresie pozbawiło skarżącego możliwości postępowania odwoławczego.
Przytoczone dwa uchybienia organu odwoławczego są wystarczającymi powodami do uchylenia decyzji obu instancji, ponieważ dotyczą błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, które przekłada się na niemożność kontroli prawidłowości dokonanej klasyfikacji taryfowej.
Niemniej jednak powyższe powody nie są jedynymi przyczynami uchylenia decyzji. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z akt administracyjnych i sądowych sprawy, zarówno Centralne Laboratorium Celne w O., jak i Zakład Naukowy C. w L. (i jego inne komórki organizacyjne) w dniu sporządzania badań i opinii w przedmiocie badania spornych tkanin nie posiadały akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji dotyczących
metod ilościowych oraz jakościowych badania powleczenia tkanin (p. k. 107 i 149 akt sąd.). Z uwagi na brak akredytacji powyższych Instytucji w okresie przeprowadzenia badań spornych tkanin, Sąd stwierdza, że nie było one uprawnione do wydawania opinii, skoro nie posiadały wiadomości specjalnych w tym zakresie, a więc opinie te nie odpowiadają treści art. 91 Prawa celnego, w myśl którego – badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań.
Sąd zwraca również uwagę, że w aktualnym stanie faktycznym sprawy tj. znajdujące się w aktach sprawy opinie Instytucji, które w chwili sporządzenia badania tkanin nie posiadały odpowiednich akredytacji i jednoczesnym braku tkanin załączonych do wniosku o wydanie WIT (z uwagi na ich zniszczenie przy wykonywaniu badań), nie jest możliwe ustalenie właściwości i charakteru tych tkanin koniecznych do ustalenia ich klasyfikacji w nomenklaturze celnej towarów. Co więcej nie jest możliwe w ogóle prowadzenie sporu, co do widoczności materiałów, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem, skoro tkanin tych fizycznie nie ma.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że koniecznym było uchylenie decyzji obu instancji, ponieważ naruszają one szereg przepisów postępowania art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 229, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 91 Prawa celnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy skarżący powinien wskazać, czy w aktach sprawy znajdują się próbki towarów, których dotyczy wniosek o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej. Próbki te oczywiście powinny być w stanie pozwalającym na przeprowadzenie badania i w wystarczającej ilości, by przy przeprowadzeniu niszczącej metody badania ich część pozostała w aktach sprawy. W przypadku braku takich próbek towarów w aktach administracyjnych sprawy, skarżący powinien uzupełnić wniosek o wydanie WIT załączając odpowiednie próbki tkanin, których klasyfikacji się domaga.
Z powyższych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 190 p.p.s.a. uchylił decyzje obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 46).