II GSK 2767/14

II GSK 2767/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Kamińska
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 564/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-07-31
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 68 par 1 i 2, art 70 par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 564/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (poprzednio Ministra Pracy i Polityki Społecznej) 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 564/14, oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
I
[...] (dalej: skarżąca) przekazała do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON, organ I instancji) wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D): za grudzień 2012 r. – w dniu 13 stycznia 2013 r., tj. w terminie określonym w § 5 ust.1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. nr 8, poz. 43 z późn. zm.).
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes Zarządu PFRON - działając na podstawie art. 26a ust. 8 oraz art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) - wstrzymał wnioskowane dofinansowanie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes Zarządu PFRON określił skarżącej zobowiązanie na podstawie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji za marzec 2010 r. w wysokości [...]zł. W myśl tego przepisu w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, pracodawca jest obowiązany do dokonania: 1) zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji, 2) wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3.
Organ I instancji wskazał, że skarżąca nie dokonała żadnych wpłat na poczet ww. zobowiązania. W związku z powyższym, skoro na dzień wydania decyzji skarżąca posiada zaległości wobec Funduszu z tytułu art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji wynoszące w kwocie głównej [...]zł, a zatem przekraczające 100 zł, Prezes Zarządu PFRON zobligowany jest - na podstawie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji - wydać decyzję o wstrzymaniu dofinansowania do czasu uregulowania zaległości.
Odnosząc się do argumentów skarżącej, iż zaległość w kwocie [...]zł jest zaległością sporną, bowiem decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawierając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Prezes PFRON wyjaśnił, że do dnia sporządzenia decyzji do organu I instancji nie wpłynęło postanowienie sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji z dnia 15 listopada 2012 r. Decyzja ta podlega więc wykonaniu, a wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ww. decyzję nie powoduje wstrzymania jej wykonania.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 31 grudnia 2013 r. utrzymał z mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy, wskazując na mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, podzielił w całości argumentację organu I instancji. Minister Pracy podkreślił, iż wobec posiadania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji, wynoszącej w kwocie głównej [...] zł, Prezes Zarządu PFRON zobowiązany był do wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych przez skarżącą osób niepełnosprawnych za wskazany okres.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, według której zaległość wobec PFRON w wysokości [...] zł nie istnieje, bowiem uległa przedawnieniu, organ II instancji wskazał, że do wpłat na PFRON ma zastosowanie art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), a nie przywołany przez stronę art. 68 tej ustawy.
Organ odwoławczy wskazał również, że to pracodawca zobowiązany jest do ustalenia wysokości zobowiązania wobec PFRON powstałego w związku z naruszeniem przepisów art. 33 ust. 3 i 4 ustawy o rehabilitacji, złożenia stosownej deklaracji i dokonania należnej wpłaty wraz z odsetkami. W przypadku niewywiązania się strony z tego obowiązku - z chwilą powzięcia wiadomości o tym naruszeniu - organ podatkowy wszczyna postępowanie, wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania stosownie do postanowień art. 21 ust. 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja taka została przez organ I instancji wydana w dniu 16 stycznia 2012 r. i utrzymana decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r.
W dalszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r., a nieprawomocnym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. wydanym w tej sprawie - oddalił skargę strony na ww. decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r. oddalił skargę [...].
Uzasadniając oddalenie skargi na decyzję z dnia 31 lipca 2013 r., WSA w Warszawie wskazał, że rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na tle bezspornego stanu sprawy organy prawidłowo wstrzymały wypłatę wnioskowanego dofinansowania za okresy wskazane w terminowo złożonych wnioskach, jak również, czy i na ile zobowiązane były w tym postępowaniu ustalać istnienie lub brak określonej decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. przez Prezesa Zarządu PFRON zaległości.
Dalej Sąd I instancji przypomniał, że skarżąca w toku postępowania i w skardze podniosła argument, iż zaległość w kwocie [...] zł jest zaległością sporną, a w jej ocenie nieprawidłowo ustaloną do zapłaty bowiem uległa przedawnieniu.
Odnosząc się do tej kwestii Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2012 r. określono [...] wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za marzec 2010 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta jest ostateczna, bowiem utrzymana została w mocy decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r., a zatem podlega wykonaniu. Ponadto, prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdzona została nieprawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 77/13 oddalającym skargę skarżącej. Ponadto, skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by po wydaniu tej decyzji zaszły okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, bądź obowiązek w niej określony został wykonany lub nie istnieje na skutek okoliczności powstałych po jej wydaniu.
Skoro zaległość pracodawcy wobec Funduszu z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji przekraczająca 100 zł wynika z ostatecznej, podlegającej wykonaniu decyzji administracyjnej, Prezes Zarządu PFRON prawidłowo zastosował sankcję wynikającą z art. 26a ust. 8 ww. ustawy, wstrzymując miesięczne dofinansowanie do czasu uregulowania zaległości. W tym kontekście WSA podkreślił, że powoływane przez skarżącą okoliczności nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania, które jest jedynie konsekwencją wydania w odrębnym postępowaniu decyzji określającej zobowiązanie pracodawcy wobec PFRON. Zatem zarzuty, które skarżąca kieruje pod adresem zaskarżonej decyzji w kwestii nieistnienia zobowiązania wobec jego przedawnienia - nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r. wydana w odrębnym postępowaniu, określająca zobowiązania skarżącej z tytułu wpłat na PFRON. Zarzuty pod jej adresem dotyczące m.in. przedawnienia należności zostały przez skarżącą podniesione w postępowaniu weryfikującym prawidłowość rozstrzygnięcia ustalającego zobowiązanie podatkowe i zostały w tym postępowaniu rozpoznane. Skoro zatem zarzuty skargi i ich uzasadnienie odnoszą się w istocie do innej, istniejącej w obrocie prawnym decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie podatkowe, którą organ administracyjny jest związany, brak jest podstaw do merytorycznego ich rozpoznania w sprawie niniejszej. Mogły być one i były przedmiotem postępowania w sprawie skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r. - w sprawie sygn. akt III SA/Wa 77/13.
W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo też uznał, że do wpłat na PFRON ma zastosowanie art. 70 Ordynacji podatkowej, a nie przywołany przez skarżącą art. 68 tej ustawy. Pracodawca bowiem zobowiązany jest do ustalenia wysokości zobowiązania wobec PFRON powstałego w związku z naruszeniem przepisów art. 33 ust. 3 i 4 ustawy o rehabilitacji, złożenia stosownej deklaracji i dokonania należnej wpłaty wraz z odsetkami. W przypadku niewywiązania się strony z tego obowiązku z chwilą powzięcia wiadomości o tym naruszeniu, organ wszczyna postępowanie wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania, stosownie do postanowień art. 21 ust. 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja taka została przez Prezesa Zarządu PFRON wydana w dniu [...] stycznia 2012 r. i utrzymana decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r.
II
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożyła [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.):
1) naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego zupełne pominięcie i w ten sposób niezastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności art. 68 § 1 i § 2, a tym samym zastosowanie tegoż przepisu wskazuje, że doszło do przedawnienia obowiązku podatkowego, a tym samym postępowanie należy umorzyć;
2) naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania objętego skarżoną decyzją, pomimo że obowiązek podatkowy z tytułu wypłat na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31 grudnia 2005 r., a tym samym zobowiązanie podatkowe nie powstaje, gdy decyzja ustalająca zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat (ewentualnie 5 lat) licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a tym samym tak jak w niniejszej sprawie, co w konsekwencji winno skutkować umorzeniem postępowania, a wskazany błąd ma wpływ na wynik postępowania.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., co oznacza, że skarżąca nie podważa ustaleń stanu faktycznego. Wobec tego należy przyjąć, że zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny został ustalony przez organy w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 108/13).
Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego zupełne pominięcie i w ten sposób niezastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności art. 68 § 1 i § 2 oraz zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania objętego skarżoną decyzją.
Według autora skargi kasacyjnej skarżąca nie posiadała żadnych zaległości wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, bowiem zobowiązanie określone decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia 16 stycznia 2012 r. uległo przedawnieniu. Nie było zatem podstaw do wstrzymania skarżącej wnioskowanego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w oparciu o art. 26 a ust. 8 ustawy o rehabilitacji.
Odnosząc się do tak postawionych zarzutów w pierwszej kolejności wymaga przypomnienia, że materialnoprawną podstawę wstrzymania skarżącej wnioskowanego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowił przepis art. 26 a ust. 8 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z jego treścią, jeżeli pracodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 złotych, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Decyzja podlega wykonaniu z dniem wydania.
Jak wynika z niespornych i niepodważanych okoliczności stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. Prezes Zarządu PFRON określił skarżącej zobowiązanie na podstawie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji za marzec 2010 r. w wysokości [...]zł. W myśl tego przepisu w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, pracodawca jest obowiązany do dokonania: 1) zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji, 2) wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. Decyzja ta jest ostateczna, bowiem utrzymana została w mocy decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r., a zatem podlega wykonaniu.
Wobec powyższego, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, powoływane przez skarżącą okoliczności nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania, które jest jedynie następstwem wydania w odrębnym postępowaniu decyzji określającej zobowiązanie pracodawcy wobec PFRON. Zatem, zarzuty kierowane pod adresem zaskarżonej decyzji w kwestii nieistnienia zobowiązania wobec jego przedawnienia nie mogły wywołać zamierzonego skutku, bowiem w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r. wydana w odrębnym postępowaniu określająca zobowiązania skarżącej z tytułu wpłat na PFRON.
W tym kontekście, Sąd I instancji zasadnie zauważył, że zarzuty dotyczące m.in. przedawnienia należności zostały przez skarżącą podniesione w postępowaniu weryfikującym prawidłowość rozstrzygnięcia ustalającego zobowiązanie podatkowe i zostały w tym postępowaniu rozpoznane. Były one przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r.
Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu orzekającemu w rozpoznawanej sprawie wiadomo z urzędu, że wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 77/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2010 r. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została również oddalona wyrokiem NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3194/13, a więc w efekcie stało się ono prawomocne.
Powyższe orzeczenia potwierdziły prawidłowość stanowiska organu odwoławczego zaakceptowanego przez Sąd I instancji, że do wpłat na PFRON ma zastosowanie art. 70 Ordynacji podatkowej, a nie przywołany przez skarżącą art. 68 tej ustawy. W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. WSA w Warszawie stwierdził, że zobowiązania z tytułu wpłat na PEFRON mają charakter zobowiązań powstających z chwilą zaistnienia określonego zdarzenia (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Organ w tym przypadku nie wydaje decyzji ustalającej, lecz może tylko określić jego wysokość, stosownie do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej – jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Tę właśnie konstrukcję podatkową zastosowano w ustawie o rehabilitacji, o czym świadczy treść art. 49 ust. 2, nakładającego na pracodawców obowiązek samodzielnego deklarowania i wpłacania należności w okresach miesięcznych. Zasada ta została powielona w przepisie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji.
Natomiast, jak wynika z uzasadnienia powołanego wyżej wyroku NSA z dnia 2 lutego 2016 r., skutek w postaci przedawnienia zobowiązania z tytułu wpłaty sankcji na podstawie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji nastąpi z końcem 2015 r. Wobec tego wynikające z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zobowiązanie skarżącej z tytułu wpłat na PFRON - nie uległo przedawnieniu .
W tym stanie rzeczy, argumentacja skargi kasacyjnej sprowadzająca się do twierdzenia, że skarżąca nie posiadała żadnych zaległości wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, bowiem zobowiązanie określone decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia 16 stycznia 2012 r. uległo przedawnieniu – nie może zasługiwać na uwzględnienie. W konsekwencji, Prezes Zarządu PFRON zasadnie wstrzymał skarżącej wnioskowane dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w oparciu o art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach znajduje swe podstawy w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.