V SA/WA 5393/21

V SA/Wa 5393/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący/
Iwona Kozłowska /sprawozdawca/
Michał Sowiński
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
657
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 par. 3,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1537
art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f-m, art. 3 ust. 5, art. 2 ust. 1 pkt 19, art. 21b,
Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak Sędzia WSA Michał Sowiński Asesor WSA Iwona Kozłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi "S. O." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia ... października 2021 r., nr ... w przedmiocie interpretacji indywidualnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 19 października 2021 r., nr 02/10/2021 Minister Klimatu i Środowiska (dalej: organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej k.p.a) oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 411 ze zm.; dalej: ustawa o zapasach), po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. G. (dalej: skarżąca, spółka, strona) od decyzji Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej: organ I instancji, Prezes Agencji) z 14 czerwca 2021 r., nr BP1-6/I/21 w sprawie udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów ustawy o zapasach oraz rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej (Dz.U. z 2020 r., poz. 1373; dalej: rozporządzenie w sprawie kodów CN), utrzymał w mocy ww. decyzję.
Powyższe decyzje zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wnioskiem z 23 kwietnia 2021 r., działając w trybie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.), spółka wystąpiła do Prezesa Agencji o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o zapasach oraz rozporządzenia w sprawie kodów CN. We wniosku wskazała, że jest renomowanym producentem specjalistycznych środków smarnych, prowadzącym działalność w zakresie produkcji, obrotu oraz dystrybucji środków smarnych (przede wszystkim tzw. olejów smarowych klasyfikowanych CN 2710 19 71 – 2710 19 99 oraz tzw. preparatów smarowych klasyfikowanych do pozycji CN 3403). W ramach prowadzonej działalności na potrzeby wytwarzania środków smarnych zamawia z zagranicy rożnego rodzaju surowce, w tym pochodzenia naftowego. Niektóre z surowców klasyfikowane są na gruncie tzw. Nomenklatury Scalonej do kodów i pozycji CN analogicznych jak klasyfikacje standardowych pozycji spotykanych na rynku paliw (m.in. 2710 19 43 oraz 2710 19 47) oraz niektórych innych surowców, które ze względu na kod CN wskazane są w przepisach wykonawczych do ustawy o zapasach, jako podlegające wymienionym w tej ustawie obowiązkom. Spółka podnosiła, że powodem takiej klasyfikacji CN sprowadzanych przez nią surowców jest wyłącznie ich krzywa destylacji (co wynika z przepisów Nomenklatury Scalonej). Zaznaczała przy tym, że surowce te nie są i nie mogą być wykorzystywane do celów napędowych i opałowych. Tytułem przykładu wskazywała na wyrób MOGUL HC 5 A/C - destylat ciężki z hydrokrakingu stosowany do produkcji środków smarnych. W treści wniosku, w związku z tak opisanym stanem faktycznym, strona sformułowała następujące pytanie: "Czy w świetle art. 2 pkt 2 lit. l w zw. z art. 2 pkt 3 a także w zw. z art. 3 ust. 5 pkt 3, art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach, jak również § 6 pkt 7 lit a oraz c w zw. z § 2 pkt 10 lit. a oraz c rozporządzenia w sprawie kodów CN dokonanie czynności stanowiącej przywóz w rozumieniu ustawy o zapasach, którego przedmiotem będą opisane przez nią surowce do produkcji środków smarnych klasyfikowane do kodu CN 2710 19 43 oraz CN 2710 19 47, które nie spełniają wymagań do zastosowań energetycznych (opałowych, napędowych) - skutkuje powstaniem obowiązków wskazanych w ustawie o zapasach, w tym w szczególności obowiązkiem uiszczenia opłaty zapasowej?". Zdaniem spółki, mając na uwadze charakterystykę i przeznaczenie sprowadzanych produktów, w zakreślonym stanie faktycznym nie powstają obowiązki wskazane w przepisach ustawy o zapasach, w tym w szczególności obowiązek uiszczenia opłaty zapasowej. Wskazując powyższe podnosiła, że przypisanie produktu w ramach Nomenklatury Scalonej do kategorii "olejów napędowych", wcale nie oznacza, że produkt służy do napędu. Zaznaczała, że o tym czy dany produkt będzie uznany za produkt naftowy obok kodu CN decyduje treść załącznika A rozdziału 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października 2008 r. w sprawie statystyki energii (Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1099/2008), do którego odwołuje się art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zapasach. Podnosiła, że zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, dla uznania produktu jako "oleju napędowego" znaczenia ma przede wszystkim jego przeznaczenie, dlatego też uznać należy, na gruncie ww. przepisów surowce do produkcji środków smarnych nie stanowią olejów napędowych, mimo że są klasyfikowane odpowiednio do kodów CN 2710 19 43 oraz CN 2710 19 47. Podkreślała, że potwierdzeniem tego, że w przypadku systemu zapasów obowiązkowych kwestia przeznaczenia paliw ma znaczenie dla oceny ich podlegania pod ten sam system – jest porównanie konstrukcji definicji paliw w ustawie o zapasach oraz w Prawie energetycznym, gdzie w przypadku obowiązku koncesyjnego, ustawodawca zdecydował się na "oderwanie" obowiązku koncesyjnego od przeznaczenia wyrobów klasyfikowanych do określonych kodów CN oraz niezależnie od treści rozporządzenia nr 1099/2008. W ocenie strony, brak takiego "oderwania" w stosunku do definicji z ustawy o zapasach potwierdza, że nie można takiego warunku "dointerpretowywać".
Decyzją z 14 czerwca 2021 r., nr BPI- 6/1/21 Prezes Agencji uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że przeprowadzona analiza właściwości fizykochemicznych sprowadzanych przez stronę produktów pod kątem spełnienia przez nie wymagań określonych w treści pkt 3.4.17 załącznika nr A rozdziału 3 rozporządzenia w sprawie statystyki energii potwierdziła, że spełniają one ww. wymagania, a tym samym wypełniają definicję paliw w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f-m ustawy o zapasach. Organ podkreślił przy tym, że definicja olejów napędowych zawarta w ww. załączniku nie zawiera określenia przeznaczenia danego nośnika energii, poprzestając jedynie na określeniu, że jest to głównie pośredni produkt destylacji, destylujący w temperaturze od 180 do 320°C i obejmuje również domieszki. Definicja ta odwołuje się zatem do obiektywnych cech produktów naftowych – przede wszystkim do ich cech fizykochemicznych oraz ich obiektywnego, a nie faktycznego zastosowania. Wskazując na dołączoną do wniosku kartę charakterystyki produktu MUGUL HC 5 A/C stwierdził, że wskazany w niej zakres wrzenia od 255 do 320°C mieści się w przedziale temperaturowym destylacji określonym dla olejów napędowych co wypełnia definicję paliwa w rozumieniu ustawy o zapasach. Dodatkowo organ I instancji zauważył, że w myśl przepisów ustawy o zapasach dla powstania obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz uiszczania opłaty zapasowej przez handlowców i producentów nie jest istotny cel, bądź przeznaczenie sprowadzonego lub wyprodukowanego paliwa. Stwierdzając powyższe uznał, że w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego spółka dokonując przywozu produktów kwalifikowanych do kodów CN 2710 19 43 oraz CN 2710 19 47, których temperatura wrzenia zawiera się w przedziale od 180 do 380°C, wypełnia definicję handlowca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o zapasach, a w związku z tym jest zobowiązana do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz uiszczania opłaty zapasowej.
W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzucała naruszenie:
1. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 a także w zw. z art. 21 b ust. 1 ustawy o zapasach, jak również § 6 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 10 lit a i c rozporządzenia w sprawie kodów CN, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przywóz surowców kwalifikowanych do kodów 2710 19 43 oraz 2710 19 47, które nie spełniają wymagań do zastosowań energetycznych, skutkuje powstaniem obowiązków wskazanych w ustawie o zapasach, w tym obowiązkiem uiszczania opłaty zapasowej;
2. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego uzasadnienia decyzji, w szczególności całkowite pominięcie podnoszonych przez spółkę argumentów oraz zdawkowe wyjaśnienie, dlaczego w opinii Prezesa Agencji przedmiotowy przywóz ww. surowców podlega obowiązkowi utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz uiszczania opłaty zapasowej.
W uzasadnieniu odwołania spółka wskazywała, że pomimo dokładnego przedstawienia zagadnienia objętego wnioskiem organ skupił się głównie na podstawach prawnych istoty obowiązku utrzymania zapasów obowiązkowych, a lakonicznie odniósł się do podstaw prawnych istotnych dla badanego zagadnienia. W opinii spółki, w przedmiotowej sprawie organ zaprzeczył dotychczasowej praktyce orzeczniczej i orzekł odmiennie niż w decyzjach nr BPl-8/I/16 i BPI-1/I/16.
Rozpoznając odwołanie, decyzją z 19 października 2021 r., Minister Klimatu i Środowiska, podzielił stanowisko Prezesa Agencji i utrzymał w mocy decyzję z 14 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wskazał, że w całości poparł konstatację Prezesa Agencji, że aby uznać określony produkt za paliwo na gruncie przepisów ustawy o zapasach, należy w pierwszej kolejności dokonać jego poprawnej klasyfikacji do określonego kodu CN zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej dokonując analizy posiadanych właściwości. W dalszej kolejności należy dokonać porównania posiadanych parametrów fizykochemicznych produktu z określonymi dla poszczególnych paliw w przepisach rozporządzenia w sprawie statystyki energii, następczo, zaś ustalić czy na gruncie przepisów rozporządzenia w sprawie kodów CN paliwa te podlegają obowiązkowi tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych i uiszczania opłaty zapasowej. Organ zgodził się ponadto z twierdzeniem, że ustawa o zapasach w żadnym punkcie nie określa, że przywóz i produkcja jedynie tych wolumenów produktów naftowych, które użytkownik wykorzysta do celów napędowych lub grzewczych wiąże się z obowiązkiem uiszczenia przez producenta lub handlowca określonej opłaty zapasowej, bowiem tylko takie produkty można uznać za paliwo. Zaakceptował tym samym stanowisko Prezesa Agencji, że dokonując przywozu produktów kwalifikowanych do kodów CN 2710 19 43 oraz 2710 19 47, których temperatura wrzenia zawiera się w przedziale od 180 do 380°C skarżąca wypełnia definicję handlowca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o zapasach, w związku z tym jest zobowiązana do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw oraz uiszczania opłaty zapasowej. Organ podkreślił jednocześnie, że z punktu widzenia zarówno przepisów ustawy o zapasach, rozporządzenia w sprawie statystyki energii, rozporządzenia w sprawie kodów CN, jak również Nomenklatury Scalonej nieistotną kwestią jest przeznaczenie sprowadzanych produktów naftowych. Zaznaczył, że powyższe stanowisko pozostaje zgodne z dotychczasową linią orzeczniczą Prezesa Agencji, w której uznano, że aby określony produkt mógł zostać uznany za paliwo w rozumieniu przepisów ustawy o zapasach musi w dacie przywozu bądź wyprodukowania spełniać trzy przesłanki: 1) być produktem naftowym określonym w treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f - m ustawy o zapasach; 2) jego właściwości fizykochemiczne opowiadają definicjom zawartym w załączniku A rozdziału 3 rozporządzenia nr 1099/2008; 3) zachodzi zgodność, co do posiadanego przez produkt naftowy kodu CN z wymienionym w rozporządzeniu w sprawie kodów CN i jest paliwem w ramach przypisanego kodu.
Wskazując powyższe, za całkowicie irrelewantne dla niniejszego postępowania organ uznał wywody dotyczące wymagań jakościowych dla olejów napędowych jako paliw silnikowych przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw oraz definicji paliw ciekłych zawartych w ustawie Prawo Energetyczne. Podkreślił, że nie ma znaczenia dla sprawy, czy dany produkt spełnia wymogi jakościowe dla paliw ciekłych i olejów opałowych, które zostały określone w odrębnych przepisach.
Odnosząc się do zarzutu dokonania przez organ I instancji odmiennej interpretacji przepisów ustawy o zapasach w podobnych stanach faktycznych, organ wskazał, że przytoczone w treści odwołania przez spółkę decyzje Prezesa Agencji nr BPI - 8/1/16 oraz nr BPI—1/1/16 Minister Klimatu i Środowiska zostały wydane w całkowicie odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Spółka pominęła bowiem, że surowce będące przedmiotem tych interpretacji nie podlegały definicji paliw określonej w ustawie o zapasach oraz nie spełniały wymagań co do własności fizykochemicznych wynikających z załącznika B rozdział 4 rozporządzenia w sprawie statystyki energii. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że Prezes Agencji wydając decyzję nr BP1-6/I/21 odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co czyni zarzut spółki niezasadnym.
Za bezzasadne organ uznał ponadto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wskazywał, że w jego ocenie, organ I instancji dokonał skrupulatnej analizy stanu faktycznego i rzetelnej analizy stanu prawnego sprawy. Określił ponadto wyraźnie, jakie przesłanki muszą być spełnione, aby powstał obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych przedmiotowych surowców, o którym stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach, oraz obowiązek uiszczania opłaty zapasowej uregulowanej w art. 21 b ust. 1 ustawy o zapasach. Stwierdził również, że skarżąca spełnia te przesłanki w związku z powyższym podlega obowiązkowi uiszczania opłat przewidzianych w ustawie o zapasach.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję zarzucając naruszenie:
1. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit I w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3, a także w zw. z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach, jak również § 6 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 10 lit. a i lit. c rozporządzenia w sprawie kodów CN:
- poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przywóz surowców kwalifikowanych do kodów 2710 19 43 oraz 2710 19 47, które nie spełniają wymagań do zastosowań energetycznych, skutkuje powstaniem obowiązków wskazanych w ustawie o zapasach, w tym obowiązkiem rozliczania opłaty zapasowej;
1. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z 107 § 3 k.p.a.:
- poprzez brak dokładnego uzasadnienia decyzji, w szczególności całkowite pominięcie podnoszonych przez spółkę argumentów, oraz zdawkowe wyjaśnienie, dlaczego przedmiotowy przywóz surowców podlega obowiązkowi utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz rozliczania opłaty zapasowej.
Wskazując powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W treści pisma zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Strona nie zgłosiła żądania przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.), Sąd stwierdza, że w działaniu organów orzekających w sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, w tym - w zakresie zarzutów podniesionych w skardze - które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców. W myśl art. 34 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). W orzecznictwie wskazuje się, że rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest polemizowanie z każdym argumentem wnioskodawcy, czy rozstrzyganie wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, lecz wydanie, jak stanowi art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, decyzji zawierającej wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (v. wyrok WSA w Łodzi z 21 maja 2021 r., II SA/Łd 111/21 – dostępne w CBOSA).
Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja spełnia powyższe kryteria.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wystąpiła do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o zapasach oraz rozporządzenia w sprawie kodów CN. We wniosku wskazywała, że prowadzi działalność w zakresie produkcji, obrotu oraz dystrybucji olejów smarowych klasyfikowanych do kodu CN 2710 19 71 - 99 oraz tzw. preparatów smarowych klasyfikowanych do pozycji CN 3403. W ramach wykonywanej działalności na potrzeby wytwarzania środków smarnych sprowadza z zagranicy surowce, w tym pochodzenia naftowego. Niektóre z surowców otrzymywanych przez skarżącą klasyfikowane są na gruncie tzw. Nomenklatury Scalonej do kodów i pozycji CN analogicznych jak klasyfikacje standardowych pozycji spotykanych na rynku paliw (m.in. 2710 19 43 oraz 2710 19 47), które ze względu na kod CN wskazane są w przepisach wykonawczych do ustawy o zapasach, jako podlegające wymienionym w ustawie obowiązkom. Strona podkreśliła, że sprowadzane przez nią produkty nie mają przeznaczenia opałowego, ani napędowego a zatem, w jej ocenie, pomimo że są klasyfikowane do kodu CN 2710 19 43 oraz kodu CN 2710 19 47 obejmującego oleje napędowe nie powinny być objęte obowiązkami w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych, jak również uiszczania opłaty zapasowej. W zaskarżonej decyzji organ nie podzielił stanowiska strony i wskazał, że w świetle przepisów ustawy o zapasach dla uznania konkretnego produktu za paliwo nie jest istotne jego przeznaczenie ale spełnienie przez ten produkt warunków określonych w załączniku A do rozporządzenia nr 1099/2008. Podkreślał przy tym, że definicja olejów napędowych zawarta w załączniku do ww. rozporządzenia nie zawiera określenia przeznaczenia ww. nośnika energii, poprzestając na określeniu, że jest to głównie pośredni produkt destylacji, destylujący w temperaturze od 180 do 380°C i obejmuje również domieszki.
Sporna w sprawie jest zatem kwestia, czy produkty sprowadzane przez spółkę zaklasyfikowane do kodu CN 2710 19 43 oraz kodu CN 2710 19 47 wypełniają definicję legalną zawartą w przepisach ustawy o zapasach pozwalającą uznać je za paliwo i czy w związku z tym ciążą na skarżącej obowiązki tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz uiszczania opłaty zapasowej wynikające z ustawy o zapasach.
W ocenie Sądu, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, za prawidłową uznać należy konstatację organu, zgodnie z którą, skarżąca dokonując przewozu produktów kwalifikowanych do kodów CN 2710 19 43 oraz 2710 19 47, których temperatura wrzenia zawarta jest w przedziale od 180 do 380°C wypełnia definicję handlowca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o zapasach, w związku z tym jest zobowiązana do tworzenia i utrzymania zapasów obowiązkowych paliw oraz uiszczania opłaty zapasowej.
Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o zapasach paliwami są produkty naftowe określone w art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f-m ustawy o zapasach, w tym również zawierające dodatki bez względu na ich ilość, tj. gaz płynny (LPG), benzyny silnikowe, benzyny lotnicze, paliwa typu benzynowego do silników odrzutowych, paliwa typu nafty do silników odrzutowych, inne rodzaje nafty, oleje napędowe, w tym lekkie oleje opałowe, ciężkie oleje opałowe określone w załączniku A rozdział 3 rozporządzenia nr 1099/2008.
Definicję oleju napędowego zawiera pkt 3.4.17 załącznika A rozdział 3 ww. rozporządzenia, który stanowi, że: "olej napędowy jest głównie pośrednim produktem destylacji, która przebiega w temperaturze 180-380°C. Pozycja ta obejmuje domieszki. Obejmuje kilka gatunków o różnych przeznaczeniach: olej napędowy obejmuje olej napędowy wykorzystywany w wysokoprężnych silnikach pojazdów drogowych, takich jak samochody osobowe i ciężarowe. Olej napędowy obejmuje lekki olej opałowy wykorzystywany w przemyśle i gospodarstwach domowych; olej napędowy wykorzystywany w transporcie morskim i szynowym; inne oleje napędowe, w tym ciężkie oleje napędowe, których temperatura destylacji mieści się w granicach 380-540°C, wykorzystywane jako wsad w przemyśle petrochemicznym. Olej napędowy stanowi zbiór produktów, do którego należą mieszanka biodiesli (biodiesle w oleju napędowym) i benzyna inna niż biodiesle".
Z art. 3 ust. 5 ustawy o zapasach wynika natomiast, że szczegółowy wykaz paliw stanowiących podstawę wyliczenia opłaty zapasowej zostanie określony w drodze rozporządzenia z uwzględnieniem obowiązującej klasyfikacji Nomenklatury Scalonej (kody CN) według załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 07.09.1987, str. 1), struktury zużycia paliw na rynku krajowym oraz zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej. Na podstawie powyższego upoważnienia Minister Klimatu wydał rozporządzenie w sprawie kodów CN, w którym to w § 2 pkt 10 lit. a i c oraz § 6 pkt 7 lit. a i c ustalił, że oleje napędowe, w tym lekkie oleje napędowe oznaczone kodem CN 2710 19 43 oraz kodem CN 2710 19 47 stanowią zarówno podstawę do wyliczenia zapasów interwencyjnych, oraz podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej.
Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o zapasach handlowcem jest przedsiębiorca wykonujący samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw, bądź osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, która nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu wykonuje działalność polegającą na przywozie ropy naftowej lub paliw i zużywa je na potrzeby własne z wyłączeniem przywozu paliw w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 864 ze zm.) lub rozporządza nimi poprzez jakąkolwiek czynność prawną lub faktyczną.
Na podstawie art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową.
Analiza treści ww. przepisów potwierdza tezę organu, że z punktu widzenia zarówno przepisów ustawy o zasobach, rozporządzenia w sprawie statystyki energii, rozporządzenia w sprawie kodów CN, jak również Nomenklatury Scalonej nieistotną kwestia jest przeznaczenie sprowadzanych produktów naftowych a wystarczy jedynie spełnienie określonych ww. przepisami przesłanek aby określony produkt został uznany za paliwo, którego sprowadzenie w ramach przewozu rodzi określone treścią ww. przepisów obowiązki. Sąd zgadza się z organem, że niewątpliwie kluczowe znaczenie dla przyporządkowania danego produktu do olejów napędowych ma spełnienie przez ten produkt warunków określonych w załączniku A rozporządzenia nr 1099/2008 tj. przede wszystkim zakresu temperatury początku i końca destylacji. Jak wynika, z załączonej do akt sprawy karty charakterystyki wyrobu MUGUL HC 5 A/C zakres temperatur wrzenia od 255 do 320°C mieści się w przedziale temperaturowym destylacji określonej dla olejów napędowych i tym samym uznać należy, że wypełnia definicją paliwa określoną w przepisach ustawy o zapasach. W ocenie Sądu, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że sprowadzane przez skarżącą produkty nie są przeznaczone do celów napędowych, lecz mają być wykorzystywane wyłącznie do produkcji środków smarnych, nie będących paliwem w rozumieniu ustawy o zapasach. Okoliczność ta, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2021 r., II GSK 1518/18 nie zmienia bowiem klasyfikacji tych produktów jako paliwa w rozumieniu ustawy o zapasach (dostępny w CBOSA). Sąd w pełni zgadza się z organem, że zawarta w treści rozporządzenia nr 1099/2008 definicja oleju napędowego odwołuje się do obiektywnych cech produktów naftowych - przede wszystkim do ich cech fizykochemicznych oraz ich obiektywnego, a nie faktycznego przeznaczenia. Dla uznania danego produktu za olej napędowy wystarczy, że posiada on wskazane cechy fizykochemiczne i nie musi posiadać żadnego ze wskazanych jedynie przykładowo w treści definicji przeznaczeń (v. wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2018 r, VI SA/Wa 2342/18). W świetle powyższego uznać należy, że olejem napędowym w rozumieniu ustawy o zapasach jest zatem nie tylko olej napędowy przeznaczony do celów energetycznych, ale także olej napędowy o innych przeznaczeniach. Rację ma organ wskazując, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą w ramach której dokonuje przewozu oleju napędowego wypełnia przesłanki ustawowe określone w art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o zapasach, a tym samym spoczywa na niej obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych przedmiotowych surowców, o których stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach oraz obowiązek uiszczenia opłaty zapasowej uregulowany w art. 21b ust. 1 ww. ustawy.
Sąd zgadza się przy tym z organem, że całkowicie irrelewantne dla niniejszego postępowania są wywody dotyczące wymagań jakościowych dla olejów napędowych jako paliw silnikowych przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw oraz definicji paliw ciekłych zawartych w ustawie Prawo Energetyczne. Jak słusznie wskazuje organ, aby określony produkt mógł zostać uznany za paliwo w rozumieniu przepisów ustawy o zapasach musi w dacie przywozu bądź wyprodukowania spełniać trzy przesłanki tj. 1) być produktem naftowym określonym w treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f - m ustawy o zapasach; 2) jego właściwości fizykochemiczne opowiadają definicjom zawartym w załączniku A rozdziału 3 rozporządzenia nr 1099/2008; 3) zachodzi zgodność, co do posiadanego przez produkt naftowy kodu CN z wymienionym w rozporządzeniu w sprawie kodów CN i jest paliwem w ramach przypisanego kodu. Nie ma zatem znaczenia, czy dany produkt spełnia wymogi jakościowe dla paliw ciekłych i olejów opałowych, które zostały określone w odrębnych przepisach.
Odnosząc się do zarzutów odstąpienia przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym Sąd podzielił stanowisko organu, że przytoczone przez stronę decyzje Prezesa Agencji nr BPI - 8/1/16 oraz nr BPI—1/1/16 Minister Klimatu i Środowiska zostały wydane w całkowicie odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Spółka pominęła bowiem, jak trafnie zauważa organ, że surowce będące przedmiotem tych interpretacji nie podlegały definicji paliw określonej w ustawie o zapasach oraz nie spełniały wymagań co do własności fizykochemicznych wynikających z załącznika B rozdział 4 rozporządzenia w sprawie statystyki energii. Tym samym, w ocenie Sąd, zarzut odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym uznać należy za niezasadny.
Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził ponadto, aby w toku postępowania doszło do naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.pa.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu, organy przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy i poddały go prawidłowej analizie oraz subsumpcji prawnej, ta zaś znalazła odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu decyzji sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a.
Kierując się powyższą argumentacją Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym – na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.