V SA/Wa 523/14

V SA/Wa 523/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-06-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska
Mirosława Pindelska
Piotr Kraczowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GZ 687/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-30
II GZ 556/15 - Postanowienie NSA z 2015-10-13
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant ref.staż. - Anna Głowacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną : oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r., nr [...], Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2012r., nr [...] oddalające skargę I. Sp. z o.o. w G. na czynność egzekucyjną z dnia [...] sierpnia 2012r. polegającą na zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z., działając tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2012r. o nr [...], obejmującego należności z tytułu składek na Fundusz Pracy. Odpis ww. tytułu wykonawczego został doręczony Spółce w dniu [...] sierpnia 2012r.
Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. w [...].
Pismem z dnia [...] września 2012r. Spółka wniosła do organu nadzoru skargę na ww. zajęcie. Wskazała, że obecnie prowadzą wobec niej egzekucję trzy urzędy skarbowe (z Z., z B.i G.) oraz komornik P. B. z P. Zarzuciła, że taka sytuacja jest niedopuszczalna i rażąco narusza jej prawa.
W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oddalił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor wskazał na zasady postępowania egzekucyjnego mającego zastosowanie przy zaskarżonej czynności egzekucyjnej i podniósł, że dłużniczka nie wskazała na naruszenie obowiązujących w tej mierze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawie nie doszło też do nieprawidłowości w działaniu egzekutora w związku z czym skargę należało uznać za niezasadną.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wskazała, że egzekucja powinna być prowadzona przez jeden organ egzekucyjny wskazany przez Sąd, gdyż obecnie wobec niej prowadzone są egzekucje przez różne organy, tj. przez urzędy skarbowe oraz przez komorników sądowych.
Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji Minister Finansów wskazał ponownie na powyższy stan faktyczny sprawy a następnie dokonał analizy obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i uznał, że zażalenie jest bezzasadne. W szczególności Minister podniósł, ze w ramach skargi złożonej na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji można wnosić jedynie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie rozpoznaje się żadnych innych kwestii, zatem zarzuty odnoszące się do zbiegu egzekucji, nie mogą być uwzględnione.
Od postanowienia tego I. Sp. z o.o. w G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła rażące naruszenie prawa. Podniesiony zarzut nie został uzasadniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; powoływana dalej: “p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013r. jest zgodne z prawem.
Skarżąca złożyła skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w [...].
Podnieść należy, że skarga na wspomnianą czynność znajduje oparcie w treści art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz.1619 j.t., ze zm., dalej u.p.e.a.), przez co sprawa mogła zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Skarga na czynność administracyjną służy ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Jej istota sprowadza się do zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem aktów wiedzy lub woli tego organu.
W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty wiążące się bezpośrednio z zaskarżoną czynnością Wniesiona skarga tego warunku nie spełniała. Skarżąca podniosła w niej zbieg egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej, o którym mowa w art. 62 u.p.e.a. Jest to odrębna regulacja prawna, według której Spółce, jako zobowiązanej, przysługuje prawo złożenia wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i przekazanie akt egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964r. kodeks postepowania cywilnego (Dz. U. z 2014r., poz. 101 j.t., dalej k.p.c.). Podkreślić też należy, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych, o którym mowa w tym przepisie dotyczy czynności planowanych do wykonania w przyszłości, a nie czynności już zapadłych. Według treści art. 773 k.p.c. sąd powszechny zaskarżalnym postanowieniem rozstrzyga, który organ egzekucyjny ma dalej prowadzić, w trybie właściwym dla danego organu, łącznie egzekucje z tego prawa majątkowego, w stosunku do którego nastąpił zbieg egzekucji.
Skarżąca Spółka nie złożyła opisanego wyżej wniosku, tylko sformułowała swoje prawo w formie skargi na dokonaną czynność zajęcia wierzytelności z jej rachunku bankowego. Argumentacja skarżącej nie dotyczy zajęcia prawa majątkowego tylko odnosi się do potrzeby sądowego ustalenia, który z organów egzekucyjnych poprowadzi łącznie egzekucje, co jest regulowane odrębnie stosownym przepisem u.p.e.a. oraz przepisem k.p.c. W tych warunkach skarga na wskazaną czynność egzekucyjną nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Według treści przepisu art. 1a pkt 2) u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Natomiast wszelkie działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12) u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z rachunków bankowych. Tym samym należy stwierdzić, że przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego do złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem oświadczeń woli lub wiedzy organu egzekucyjnego. Skarżąca nie przedstawiła żadnego zarzutu dotyczącego tej czynności. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że działania organu były zgodne z prawem.
Zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zgodnie z treścią art. 7 i art. 1a pkt.12a (zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w ustawie) oraz zgodnie z art. 80 wymienionej ustawy (sposób i chwila dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego). Organ egzekucyjny dokonujący tej czynności był do niej upoważniony w świetle treści art. 19 § 4 u.p.e.a.
W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.