V SA/Wa 4435/21

V SA/Wa 4435/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-07-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Iwona Kozłowska /sprawozdawca/
Michał Sowiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
657
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
II GSK 2199/22 - Wyrok NSA z 2026-03-10
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2277
art. 9[2] ust. 11, art. 9[2] ust. 23, art. 9[2] ust. 23a
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Dz.U. 2021 poz 162
art. 34 ust. 12, art. 34 ust. 2, art. 34 ust. 3, art. 34 ust. 5, art. 34 ust. 16, art. 34 ust. 17
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska Asesor WSA Iwona Kozłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Maja Ciepielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. SA z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w zakresie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2020 r. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona), wystąpiła do Ministra Zdrowia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie opłat od napojów alkoholowych nabytych przed 1 stycznia 2021 r. i sprzedawanych w 2021 r. podmiotom prowadzącym sprzedaż detaliczną.
W dniu 18 kwietnia 2021 r. Minister Zdrowia przekazał wniosek spółki do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, Dyrektor KIS), który na mocy ustawy z 30 marca 2021 r o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 694) został wskazany jako organ właściwy w sprawie wniosków o wydanie interpretacji przepisów dotyczących opłat, o których mowa w art. 92 ust. 11 i 12 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2277 ze zm.).
We wniosku, przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazano, że spółka prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej 300 ml (dalej: "mały format") na podstawie zezwolenia na obrót hurtowy napojów alkoholowych oraz zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Spółka przewidywała, że na dzień 31 grudnia 2020 r. będzie posiadała na stanie magazynowym napoje alkoholowe w małych formatach, które następnie zostaną sprzedane po 31 grudnia 2020 r. W związku z powyższym zadała pytanie, czy w przypadku sprzedaży w 2021 r. napojów alkoholowych w małych formatach nabytych w 2020 r., które następnie zostaną sprzedane po 31 grudnia 2020 r. podmiotom posiadającym zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych, nie będzie zobowiązana do uiszczenia opłaty za zezwolenie, o której mowa w art. 9 ust. 1 lub 2 w wysokości określonej w art. 92 ust. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem spółki, samo posiadanie na stanie magazynowym napojów alkoholowych w małych formatach nie jest równoznaczne z zaopatrzeniem w napoje alkoholowe. Zaopatrzenie spółki nastąpiło przed 31 grudnia 2020 r. a zatem znowelizowane przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z uwagi na brak przepisów przejściowych, nie mogą mieć zastosowania do zdarzeń mających miejsce przed ich wejściem w życie. Spółka podkreślała przy tym, że sama sprzedaż napojów alkoholowych w małych formatach do podmiotów posiadających zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży również nie stanowi zaopatrzenia w rozumieniu art. 92 ust. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Spółka uznała zatem, że nie jest zobowiązana do uiszczenia opłaty za zezwolenie w odniesieniu do napojów alkoholowych nabytych w 2020 r. i sprzedanych dopiero w 2021 r.
Dokonując oceny stanowiska spółki zawartego w treści wniosku o interpretację indywidualną Dyrektor KIS odwołał się do treści art. 92 ust. 11 ustawy 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, że zobowiązanym do uiszczenia opłaty, o której mowa w tym przepisie jest przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi, który po 1 stycznia 2021 r. dokona zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml. Organ wskazał, że przedsiębiorca nie jest obowiązany do zapłaty ww. opłaty, jedynie wówczas gdy opłata od ww. napojów została uiszczona, czyli w sytuacji, gdy jego dostawca uiścił ją w momencie zaopatrywania przedsiębiorcy (art. 92 ust. 13 ww. ustawy). W każdej innej sytuacji przedsiębiorca zobowiązany jest do zapłaty opłaty, jeżeli zaopatruje w napoje alkoholowe w małych formatach przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Wskazując powyższe, Dyrektor KIS uznał, że w przypadku gdy zaopatrzenie w napoje alkoholowe w małych formatach przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ma miejsce począwszy od 1 stycznia 2021 r. to spółka powinna odprowadzić opłatę związaną z zaopatrzeniem. Nie ma bowiem znaczenia kiedy spółka została zaopatrzona w napoje alkoholowe w małych formatach, lecz kiedy to spółka dokonała zaopatrzenia w napoje alkoholowe w małych formatach przedsiębiorców posiadających zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Tym samym Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe (v. zaskarżona interpretacja indywidualna).
W skardze na powyższą interpretację wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzucała naruszenie: art. 34 ust. 1 i 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 162), poprzez brak uznania, że w sprawie doszło do milczącego załatwienia sprawy, co z kolei prowadziło do wydania przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej w sprawie, która była już milcząco załatwiona; art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej O.p.) w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności i legalizmu. W uzasadnieniu skargi podkreślała, że organem właściwym w chwili składania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. w dniu 28 grudnia 2020 r.) był Minister Zdrowia. Dyrektor KIS uzyskał takie kompetencje dopiero od dnia 16 kwietnia 2021 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 694). Wydana w dniu 28 czerwca 2021 r. przez Dyrektora KIS interpretacja indywidualna winna zatem zostać uchylona bowiem sprawa, która była przedmiotem wniosku z 28 grudnia 2020 r., na podstawie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców została wcześniej milcząco załatwiona. Odwołując się do treści art. 34 ust. 12 ww. ustawy podnosiła, że skoro Minister Zdrowia nie wydał decyzji do 28 stycznia 2021 r. to po tej dacie w obrocie prawnym zaczęła funkcjonować tzw. milcząca interpretacja, która potwierdzała stanowisko strony. Zaznaczała, że złożony przez nią wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, bowiem Minister Zdrowia nie wezwał spółki do ich uzupełnienia, jak również nie wydał postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Podkreślała, że przepis przejściowy, jakim jest art. 32 ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw może mieć zastosowanie wyłącznie do wniosków o wydanie interpretacji złożonych do Ministra Zdrowia, które w momencie wejścia w życie tego przepisu nie były rozstrzygnięte decyzją (w tym interpretacją milczącą), gdyż nie upłynął jeszcze termin wskazany w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców. Spółka zaznaczała, że nie składała nowego wniosku o interpretacje indywidualną a zatem, Dyrektor KIS wydając zaskarżoną interpretację naruszył zasadę legalizmu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślał, że do dnia 16 kwietnia 2021 r. przepisy ustawy nie zawierały regulacji dotyczącej organu właściwego do interpretacji jej przepisów. Wskazanie Dyrektora KIS nastąpiło dopiero po 16 kwietnia 2021 r., jednocześnie określono wówczas terminy do wydania interpretacji w przypadku wniosku złożonego przed 31 grudnia 2020 r. – termin ten wynosił 2 miesiące, a zatem wydanie w dniu 28 czerwca 2021 r. zaskarżonej interpretacji nastąpiło w terminie.
W piśmie procesowym z 3 listopada 2021 r. skarżąca konsekwentnie wskazywała na właściwość Ministra Zdrowia w rozpoznaniu jej wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców. Odwołując się do dotychczasowej praktyki stosowanej przez Ministra Zdrowia oraz wypowiedzi medialnych przedstawicieli Ministerstwa Finansów podkreślała, że z dniem 16 kwietnia 2021 r. doszło do przeniesienia kompetencji z Ministra Zdrowia na Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora KIS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem zaskarżenia jest wydana przez Dyrektora KIS interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego wyrażono stanowisko, że jeżeli zaopatrzenie przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych do 300 ml ma miejsce począwszy od 1 stycznia 2021 r., opłata związana z zaopatrzeniem w te napoje powinna zostać odprowadzona. Nie ma przy tym znaczenia kiedy spółka została zaopatrzona w ww. napoje, lecz kiedy to spółka dokonała zaopatrzenia w ww. napoje przedsiębiorców posiadających zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.
Przystępując do rozpoznania sprawy podkreślić należy, że w skardze skarżąca nie kwestionuje stanowiska organu zawartego w treści interpretacji a jedynie podnosi zarzuty natury procesowej, dotyczące procedury jej wydania. Skarżąca utrzymuje, że jej wniosek z 28 grudnia 2020 r. został załatwiony milcząco. Podnosi, że w momencie składania wniosku o interpretację właściwym do jego rozpoznania był Minister Zdrowia a skoro do dnia 28 stycznia 2021 r. organ ten nie wydał interpretacji indywidualnej to w myśl art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców uznać należy, że po tej dacie w obrocie prawnym zaczęła funkcjonować tzw. "milcząca interpretacja", która potwierdzała stanowisko spółki zaprezentowane we wniosku z 28 grudnia 2020 r.
Organ wskazuje natomiast, że zawarte w treści art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości o przeciwdziałaniu alkoholizmowi odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej, nie mogło skutkować automatycznie przyznaniem kompetencji do interpretacji tej przepisów ustawy Dyrektorowi KIS. Podkreśla, że zgodnie z art. 13 § 2a pkt 1 O.p., Dyrektor KIS jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych wyłącznie w zakresie przepisów prawa podatkowego. Natomiast przepisów dotyczących opłat od napojów alkoholowych w opakowaniach jednostkowych do 300 ml nie można zaliczyć do przepisów prawa podatkowego. Zaznacza, że w związku z zaistniałymi wątpliwościami, dopiero od wejścia w życie ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych tj. od dnia 16 kwietnia 2021 r. kompetencje organu właściwego w sprawie interpretacji przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości przyznane zostały jednoznacznie Dyrektorowi KIS.
Spór w sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, jaki organ był właściwy do wydania interpretacji indywidualnej w związku z wnioskiem skarżącej zawartym w treści pisma z 28 grudnia 2020 r., a co za tym idzie, czy w sprawie doszło do milczącego załatwienia sprawy, co skutkowałoby uznaniem, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem prawa.
Rozstrzygając powyższą kwestię, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawę, w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 kwietnia 2022 r., I SA/Po 702/21, dotyczącym sprawy ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora KIS wydaną w sprawie tzw. "podatku cukrowego".
Jak wynika z akt sprawy, podstawę wniosku skarżącej stanowił art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z jego treścią przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). W myśl art. 34 ust. 2 tej ustawy, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Z kolei ust. 3 tego przepisu stanowi, że przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie.
Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (art. 34 ust. 5 ww. ustawy).
W myśl art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się.
Zgodnie z art. 34 ust. 16 omawianej ustawy do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 34 ust. 17 ustawy Prawo przedsiębiorców, który stanowi, że zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
W myśl art. 14d § 1 O.p. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.
Z kolei art. 14o § 1 O.p. stanowi, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca rozróżnił tryb uzyskiwania interpretacji w sprawach podatkowych od trybu uzyskania interpretacji w sprawach innych danin publicznych i składek. W innych sprawach niż podatkowe (daniny publiczne, do których nie ma zastosowania Ordynacja podatkowa, jak też składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne) właściwy będzie każdorazowo tryb wskazany przez ustawodawcę w art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zauważyć należy, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego stanowi odrębny rodzaj postępowania, zmierzający do wydania interpretacji jako aktu odrębnego od decyzji administracyjnej, od której służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Powołaną wyżej regulację prawną uzupełnić należy przez odwołanie się także do art. 92 ust. 23 (w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 2 ustawy z 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów – Dz.U. z 2020 r., poz. 1492), który w swoim pierwotnym brzmieniu stanowił, że do opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, 1423, 2122, 2123 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 72).
Od 16 kwietnia 2021 r. obowiązuje nowe brzmienie tego przepisu (nadane przez art. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw) który stanowi obecnie, że: do opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, 1423, 2122, 2123 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 72), przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej, Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
W myśl art. 92 ust. 23a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ właściwy w sprawie interpretacji ogólnych, objaśnień i interpretacji indywidualnych przepisów dotyczących opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie. W przypadku interpretacji ogólnych wydawanych na wniosek i interpretacji indywidualnych minister właściwy do spraw zdrowia zajmuje stanowisko w terminie 21 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska, przy czym do terminu do wydania interpretacji ogólnej i interpretacji indywidualnej nie wlicza się okresu od dnia doręczenia tego wniosku do dnia otrzymania stanowiska.
Stosownie do art. 32 ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw do wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów dotyczących opłat, o których mowa w art. 92 ust. 11 i 21 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, oraz opłaty i dodatkowej opłaty, o których mowa w rozdziale 3a ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu dotychczasowym, złożonych do dnia wejścia wżycie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przy czym interpretacje indywidualne są wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie:
1) 2 miesięcy od dnia wejścia wżycie niniejszego przepisu - w przypadku wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2020 r.;
2) 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu - w przypadku wniosków złożonych w okresie od dnia i stycznia 2021 r. do dnia wejścia w życie niniejszego przepisu.
Mając na uwadze treść cytowanych przepisów, jak również uwzględniając dokonane zmiany legislacyjne treści art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Sąd nie podziela stanowiska stron, zgodnie z którym dopiero od 16 kwietnia 2021 r. Dyrektor KIS uzyskał kompetencje do wydawania interpretacji, której przedmiotem jest opłata określona treścią art. 92 ust. 11 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, wejście w życie w dniu 16 kwietnia 2021 r. ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz innych ustaw jedynie ostatecznie rozwiało wątpliwości, które niezaprzeczalnie istniały w tym zakresie, wobec lakonicznej treści regulacji zawartej w art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Należy podkreślić, że określona treścią art. 92 ust. 11 ww. ustawy opłata za zezwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub 2, oraz za zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa w art. 95 ust. 4, dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml za każdy pełny litr 100% alkoholu w tych opakowaniach, jest opłatą o charakterze publicznoprawnym, powiązaną z ustawowymi zadaniami gmin, których realizacji ma służyć. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów wpływy z opłaty będą stanowić w 50% dochód własny gmin. Pozostałe 50% stanowić będzie przychód Narodowego Funduszu Zdrowia. Wpływy z opłat gminy będą przeznaczać na działania mające na celu realizację lokalnej międzysektorowej polityki przeciwdziałania negatywnym skutkom spożywania alkoholu (zatem na zadania własne samorządu gminy związane przykładowo z polityką społeczną, zdrowotną lub inne działania związane z profilaktyką lub rozwiązywaniem problemów związanych ze spożyciem alkoholu). Wysokość opłaty została określona w ustawie na kwotę 25 złotych za każdy litr 100% alkoholu w ww. opakowaniach, w które zaopatrzono sprzedawcę detalicznego. Elementy konstrukcyjne przedmiotowej opłaty zbliżają ją niewątpliwie do podatku w rozumieniu art. 6 o.p. Nie sposób przy tym pominąć, że w potocznym nazewnictwie opłata ta określana jest często "podatkiem od małpek", czy "podatkiem od małych formatów".
Jak już wcześniej podkreślano, do ww. opłaty zastosowanie znajdują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się następujące sytuacje: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio. "Odpowiednie" stosowanie przepisu może więc polegać na jego zastosowaniu wprost, albo z pewnymi modyfikacjami – usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Sposób, w jaki winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, uzależniony jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany (por. wyrok NSA z 18 października 2013 r., I FSK 1479/12, i powołane tam orzecznictwo oraz literatura – dostępny w CBOSA).
Zważywszy powyższe, zdaniem Sądu, charakter przedmiotowej opłaty uzasadniał zastosowanie w sprawie art. 34 ust. 17 ustawy Prawo przedsiębiorców. Skoro zatem, właściwym od momentu złożenia wniosku do wydania interpretacji dotyczącej opłaty, o której mowa w art. 92 ust. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi był, zgodnie z intencją ustawodawcy, Dyrektor KIS to Minister Zdrowia powinien niezwłocznie przekazać wniosek z 28 grudnia 2020 r. Dyrektorowi KIS, jako organowi właściwemu do jego rozpoznania, a ten winien rozpoznać wniosek spółki, stosując odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej i wdrażając tryb z art. 14a i nast. tej ustawy.
W ocenie Sądu przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby, że do wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. do dnia 16 kwietnia 2021 r.), stosowanie przepisów z art. 34 ust. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców i art. 14o § 1 O.p. byłoby "zawieszone" z uwagi na brak wyraźnego wskazania w ustawie organu, któremu przysługuje kompetencja do wydania interpretacji indywidualnej. Taki pogląd byłby jednak sprzeczny z zasadą racjonalnego prawodawcy.
Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska organu interpretacyjnego oraz skarżącej, że dopiero od 16 kwietnia 2021 r. uzyskał on kompetencję do wydania interpretacji, której przedmiotem jest tzw. "opłata/podatek od małpek". Podobnie przypisywanie Ministrowi Zdrowia, jak to robi spółka, kompetencji do wydania interpretacji w oparciu o dotychczasową, nieprawidłową praktykę tego organu lub informacje medialne nie może uzasadniać twierdzenia, że organ ten był właściwy w sprawie a niewydanie przez niego interpretacji w terminie 30 dni skutkowało milczącym załatwieniem sprawy zgodnie z wnioskiem strony.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wniosek skarżącej z 28 grudnia 2020 r. został przekazany do organu właściwego (Dyrektora KIS) dopiero w dniu 18 kwietnia 2021 r., a następnie pismem z 21 maja 2021 r. organ wezwał spółkę do jego uzupełnienia. Wezwanie doręczono 26 maja 2021 r. natomiast uzupełnienie nastąpiło pismem z 1 czerwca 2021 r. (data wpływu do organu 8 czerwca 2021 r.). Warto podkreślić, że w treści pisma uzupełniającego skarżąca nie podnosiła, że sprawa została załatwiona milcząco. W przypadku wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2020 r., termin do wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS określa art. 32 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw i wynosi on 2 miesiące od wejścia w życie ww. przepisu tj. od dnia 16 kwietnia 2021 r. Do okresu tego nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 w zw. z art. 14d § 1 O.p. Prawidłowo zatem organ wskazuje, że termin ten upływał dopiero 3 lipca 2021 r. z uwagi na wezwanie do uzupełnienia wniosku.
Reasumując, w ocenie Sądu, wydając w dniu 28 czerwca 2021 r. zaskarżoną interpretację Dyrektora KIS nie naruszył przepisów prawa. Z uwagi na brak regulacji określającej kompetencje Ministra Zdrowia do wydania interpretacji dotyczącej przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w sprawie nie mogło dojść do jej milczącego załatwienia przez ww. organ. Wątpliwości interpretacyjne, jakie pojawiły się na tle pierwotnego brzmienia art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie mogą prowadzić do domniemania wydania przez Ministra Zdrowia interpretacji milczącej.
W świetle powyższego, wydana przez Dyrektora KIS - po przekazaniu mu przez Ministra Zdrowia wniosku spółki z 28 grudnia 2020 r. - interpretacja indywidualna nie narusza przepisów postępowania wskazanych w treści skargi. Zawarte w jej treści stanowisko, wskazujące na istniejący po stronie spółki obowiązek zapłaty opłaty, o której mowa w art. 92 ust. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w przypadku sprzedaży w 2021 r. podmiotom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, napojów alkoholowych w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml, nabytych przed 1 stycznia 2021 r., od których dotychczas ta opłata nie została zapłacona, uznać należy za prawidłowe.
Wskazując powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.