V SA/Wa 4376/21

V SA/Wa 4376/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Zwolenik /sprawozdawca/
Dariusz Czarkowski /przewodniczący/
Krystyna Madalińska-Urbaniak
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 1930/22 - Wyrok NSA z 2025-09-09
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia ... czerwca 2021 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy") z dnia .... czerwca 2021 r. nr ....., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w R. (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ I instancji") z dnia ..... kwietnia 2021 r. nr ......, którym odmówiono wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, z wniosku Spółki w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy i Miasta T. na okres 3 lat.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia 31 marca 2021 r., Spółka zwróciła się – w oparciu o art. 122f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.); dalej: "k.p.a." – do Dyrektora RZGW o wydanie w drodze postanowienia zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez ww. organ w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.
Postanowieniem z dnia .... kwietnia 2021 r., Dyrektor RZGW odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ ten argumentował, iż przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Z tego względu należało więc przyjąć, że efektywny czas postępowania był krótszy niż 45 dni. Akta organ otrzymał w dniu 15 stycznia 2021 r., a pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. Wnioskodawca uzupełnił złożony wniosek przedkładając poprawiony projekt taryfy, uzasadnienie wniosku oraz poprawione tabele A-I.
Pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. Wnioskodawca został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. W dniu 1 lutego 2021 r. organ wezwał Stronę do przekazania do złożenia informacji i dokumentów, które wpłynęły 11 lutego 2021 r. (7 dni oczekiwania), następnie w dniu 17 lutego 2021 r. Wnioskodawca został wezwany o dostarczenie kolejnych informacji i dowodów, które dostarczył dnia 25 lutego 2021 r. (6 dni oczekiwania). Dodatkowo w dniu 5 marca 2021 r. zostało dostarczone do Wnioskodawcy wezwanie do ponownego zweryfikowania wnioskowanych cen i stawek opłat w okresie obowiązywania nowej taryfy, na które wpłynęła odpowiedź w dniu 8 marca 2021 r. (3 dni oczekiwania).
Następnie w dniu 11 marca 2021 r. organ I instancji poinformował Stronę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami w terminie 3 dni, na które odpowiedź wpłynęła 15 marca 2021 r. (3 dni oczekiwania). Decyzja została wydana .... marca 2021 r. Zatem wliczając do 45-dniowego terminu przypadającego na dzień 25 marca 2021 r. terminy oczekiwania, termin na rozpatrzenie wniosku wypadł w dniu ..... marca 2021 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona podniosła naruszenie art. 24c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 20.01 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2028, dalej: "z.z.w.z.o.ś.") w związku z art. 35 § 5 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 z.z.w.z.o.ś. z naruszeniem 45-dniowego terminu, pomimo złożenia przez odwołującego wniosku kompletnego, nie zawierającego wad formalnych w dniu 15 stycznia 2021 r. - ostatecznie uzupełnionego w dniu 21 stycznia 2021 r.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu dokonano odmiennego niż organ I instancji sposobu obliczania 45-dniowego terminu na wydanie decyzji taryfowej, jednakże rozbieżność ta nie wykazała jakoby organ regulacyjny przekroczył termin, o którym mowa w art. 24c ust. 1 z.z.w.z.o.ś. Wskazano w tym zakresie, że wniosek Strony wpłynął do siedziby organu dnia 15 stycznia 2021 r., zaś w ostatecznej, pozbawionej wad formalnych wersji - dnia 21 stycznia 2021 r. (uzupełnienia Wnioskodawca dokonał z własnej inicjatywy). W tej sytuacji od dnia 21 stycznia 2021 r. uruchomił się termin przewidziany na wydanie decyzji taryfowej. Według Strony termin na wydanie decyzji upłynął z dniem 8 marca 2021 r. Zdaniem organu II instancji twierdzenie to jest zupełnie nieuzasadnione. Pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. organ regulacyjny zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania (które de facto i tak uruchomiło się w dniu następującym po dniu 21 stycznia 2021 r. z uwagi na kompletność wniosku). Czas pomiędzy dniem 21 stycznia a dniem 25 stycznia wliczony w sumę dni procedowania nie miał wpływu na przekroczenie terminu, gdyż ten wyniósł 35 dni. Pismem z dnia 1 lutego 2021 r., a wysłanym w dniu 2 lutego 2021 r., organ I instancji wezwał Spółkę do przedłożenia informacji i dokumentów w ramach postępowania wyjaśniającego. Odpowiedź przedsiębiorstwa wpłynęła do organu w dniu 11 lutego 2021 r. Okres pomiędzy dniem 2 lutego a 11 lutego nie został wliczony do biegu terminu załatwienia sprawy – co wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Pismem z dnia 17 lutego 2021 r., a wysłanym w dniu 18 lutego 2021 r., organ – z uwagi na skomplikowany pod względem merytorycznym charakter sprawy – ponownie wezwał Spółkę do przedłożenia informacji i dokumentów. Odpowiedź przedsiębiorstwa wpłynęła do organu w dniu 25 lutego 2021 r. Analogicznie do wcześniejszego wezwania z dnia 1 lutego 2021 r., okres pomiędzy dniem 18 lutego a 25 lutego nie podlegał wliczeniu w bieg terminu 45 dni. Wezwaniem z dnia 5 marca 2021 r., doręczonym Stronie w tej samej dacie, organ zobowiązał wnioskodawcę do ponownego zweryfikowania zaproponowanych cen i stawek opłat. Odpowiedź przedsiębiorstwa wpłynęła do organu w dniu 8 marca 2021 r. Czas pomiędzy dniem 5 marca a 8 marca nie podlegał wliczeniu w bieg terminu 45 dni. Pismem z dnia 11 marca 2021 r., organ zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego. Jednocześnie – stosownie do art. 79a § 1 k.p.a. – organ wskazał przesłanki zależne od Strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Stanowisko Strony wpłynęło do organu w dniu 15 marca 2021 r. Wliczając do biegu terminu przedział czasowy pomiędzy dniem 11 marca a 15 marca ostateczny rozrachunek wykazuje, że organ I instancji wciąż procedował w ramach czasowych wskazanych w art. 24c ust. 1 z.z.w.z.o.ś. nie dopuszczając się ich przekroczenia. Ostateczny termin, w którym organ ten mógł wydać decyzję przypadał bowiem na dzień 26 marca 2021 r.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał również, że w postępowaniu taryfowym ma odpowiednie zastosowanie przepis art. 35 § 5 k.p.a., wedle którego do odnośnego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja została wydana w dniu 16 marca, a więc 35 dnia od daty wpływu akt z wnioskiem o zatwierdzenie taryfy (12 + 7 + 8 + 8).
Za nieuzasadniony uznano zarzut Strony dotyczący wezwania z dnia 1 lutego 2021 r., które według Spółki nie zawierało obligatoryjnego elementu, o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 4 z.z.w.z.o.ś., tj. pouczenia w zakresie sankcji. Lektura spornego pisma potwierdza bowiem, że organ I instancji prawidłowo pouczył strony postępowania w przedmiocie sankcji. Pouczenie w brzmieniu "ponadto nieprzekazanie żądanych informacji lub dokumentów oraz przekazanie informacji lub dokumentów nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd zagrożone jest sankcją w postaci administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 29 ust. 3 (...)" jest wystarczające i z pewnością nie pozbawiło stron wiedzy na temat skutków prawnych niezastosowania się do wezwania, jak też nie wprowadziło w tym zakresie w błąd.
Za równie niezasadny uznał organ II instancji zarzut dotyczący żądania przez organ regulacyjny "wytworzonych dokumentów", a także zarzut dotyczący doręczenia decyzji Spółce zamiast jej pełnomocnikowi.
W skardze na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 24c ust. 1 z.z.w.z.o.ś. w zw. z art. 35 § 5 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3 z.z.w.z.o.ś. z naruszeniem 45-dniowego terminu, pomimo złożenia przez odwołującego wniosku kompletnego, nie zawierającego wad formalnych w dniu 15 stycznia 2021 r. ostatecznie uzupełnionego w dniu 21 stycznia 2021 r. i zaniechanie wydania zaświadczenia o którym mowa w art. 122f § 1 k.p.a.,
- art. 27b ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 z.z.w.z.o.ś. w zw. z art. 35 § 5 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków i uznanie, że organ każde wezwanie mające na celu wyjaśnienie sprawy złożonego wniosku taryfowego stanowi o niekompletności wniosku i powoduje przerwę w biegu terminu prawa materialnego z winy strony lub z przyczyn niezależnych od organu,
- art. 122c § 2 k.p.a. oraz art. 27c ust. 1 z.z.w.z.o.ś. poprzez ich niezastosowanie i wskutek tego przyjęcie, że pomimo kompletności wniosku organ jest uprawniony wielokrotnie wzywać stronę do złożenia wyjaśnień wniosku w sprawie załatwianej milcząco i tym samym wydłużać automatycznie termin na załatwienie sprawy,
które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziły do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz niemożności stosowania przez Skarżącego cen i stawek opłat określonych w taryfach dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.
W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze – koncentrujące się na podnoszonej przez Stronę kwestii licznych wezwań do uzupełnienia wniosku taryfowego, czas na spełnienie których nie powienien mieć wpływu na bieg 45-dniowego terminu na wydanie decyzji – należało uznać za niezasadne.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślić należy, że stosownie do art. 27c ust. 1 u.z.z.w.o.ś., do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. W myśl art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy niż określone w § 3 i 3a tego przepisu. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 u.z.z.w., jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.
Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi więc lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 – dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.
Co istotne w rozpoznawanej sprawie, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy wyłączyć okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Z powyższych względów należy więc przyjąć, z uwzględnieniem wskazanych przez organ II instancji okresów podlegających wyłączeniu, że decyzja z dnia 16 marca 2021 r. została wydana z zachowaniem 45 - dniowego terminu. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odnoszące się do wejścia tej decyzji w życie na skutek doręczenia jej Stronie, a nie wyznaczonemu przez nią pełnomocnikowi. Podkreślenia wymaga to, że doręczenie ww. decyzji Spółce zamiast pełnomocnikowi nie wywołało dla niej ujemnych skutków prawnych – Spółka w ustawowym terminie złożyła odwołanie.
Należy zauważyć, iż Skarżąca co prawda nie neguje tego, że okresy przewidziane w art. 35 § 5 k.p.a. mogą być wliczane do 45-dniowego terminu na rozpoznanie wniosku taryfowego. Skarżąca podkreśla jednak, że w jej przypadku, żaden z tych okresów nie wystąpił, a w konsekwencji organ – wliczając do 45-dniowego terminu czas potrzebny Spółce na dokonanie "zwykłych" a nie "formalnych" uzupełnień wniosku taryfowego – wydał decyzję po upływie tego terminu.
Odnosząc się do powyższej argumentacji Spółki wskazać należy, że zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. 45 – dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07).
W powołanym powyżej art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. jednoznacznie wskazano na co przeznaczony jest przewidziany w nim 45-dniowy termin – chodzi o ocenę, analizę i weryfikację projektu taryfy oraz uzasadnienia. Czas na dokonanie tych czynności, ograniczony przez ustawodawcę do 45 dni musi być czasem efektywnym, pozwalającym organowi regulacyjnemu na realizację przypisanych mu funkcji w przedmiocie zatwierdzania taryf. Funkcja ta jest jednak możliwa do realizacji dopiero wówczas gdy wniosek jest kompletny, co oznacza nie tylko sytuację, w której ten nie ma braków formalnych, ale również stan, w którym wyjaśnione zostaną wszelkie wątpliwości, które mogą łączyć się z merytoryczną treścią wniosku czy też okolicznościami w nim wskazanymi. Stąd niejednokrotnie – tak jak w rozpoznawanej sprawie – ocena, analiza i weryfikacja projektu taryfy i jej uzasadnienia są możliwe dopiero po wezwaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego do złożenia określonych informacji i dokumentów i uwzględnieniu stanu związanego z realizacją tego wezwania.
Tym samym należy mieć na uwadze, że organ regulacyjny nie może dokonać oceny, analizy i weryfikacji wymaganej zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. nie tylko przed usunięciem ewentualnych braków formalnych wniosku, lecz również przed wyjaśnieniem wątpliwości co do treści czy okoliczności związanych z wnioskiem taryfowym mających znaczenie dla dokonania wskazanej oceny, analizy i weryfikacji. W rozpoznawanej sprawie doszło zdaniem Sądu właśnie do takiej sytuacji, co było równoznaczne z opóźnieniem, które wystąpiło z przyczyn niezależnych od organu, a w konsekwencji zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. miało wpływ na bieg termin 45-dniowego na rozpoznanie wniosku taryfowego. Treść wezwań kierowanych do Skarżącej przez organ regulacyjny w lutym oraz marcu 2021 r. wyraźnie bowiem wskazuje na to, że objęte nimi kwestie dotyczyły merytorycznego uzupełnienia wniosku w zakresie niezbędnym do wydania decyzji taryfowej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.