V SA/Wa 422/09

V SA/Wa 422/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Krajewska
Joanna Zabłocka
Michał Sowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 895/09 - Wyrok NSA z 2010-10-13
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Harasiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu udzielonego wsparcia finansowego nowej inwestycji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] w sprawie zwrotu przez A. Sp. z o.o. w G. kwoty udzielonego wsparcia finansowego na podstawie Umowy z dnia [...] lutego 2004r., nr [...] o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji.
Jak wynika z akt sprawy na podstawie art. 12 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji, minister właściwy ds. gospodarki w dniu [...] lutego 2004r. zawarł z przedsiębiorcą A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz z Miastem G. Umowę Nr [...] o udzieleniu wsparcia finansowego nowej inwestycji. Zgodnie z postanowieniami § 2 Umowy minister właściwy ds. gospodarki udzielił przedsiębiorcy wsparcia finansowego z przeznaczeniem na realizację nowej inwestycji w kwocie [...] zł na utworzenie 85 nowych miejsc pracy w związku z realizacją nowej inwestycji pod nazwą [...] oraz Gminie Miasta G. na dofinansowanie nowej inwestycji pod nazwą [...] bezpośrednio związanej z inwestycją przedsiębiorcy w kwocie [...] zł. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 ww. Umowy przedsiębiorca miał obowiązek zakończyć inwestycję do dnia [...] lutego 2004 r. W tym terminie przedsiębiorca powinien zrealizować zakres rzeczowo-finansowy inwestycji zgodnie z harmonogramem przedstawionym we wniosku o udzielenie przedsiębiorcy wsparcia finansowego nowej inwestycji, stanowiącym załącznik nr 2 do Umowy. Zgodnie z § 5 ust. 2 ww. Umowy przedsiębiorca zobowiązał się do spełnienia łącznie następujących warunków podanych we wniosku o udzielenie wsparcia: utworzenia 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym ich utrzymaniem przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia; osiągnięcia 20 % efektywności ekonomicznej inwestycji; kooperacji z co najmniej trzema przedsiębiorcami działającymi na terenie kraju przez okres co najmniej 5 lat po uruchomieniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w wyniku inwestycji, zastosowania technologii innowacyjnej wytwarzania wyrobów; utrzymania wielkości emisji z instalacji lub urządzeń nie wyższej niż 50 % wielkości dopuszczalnej emisji określonej na podstawie stosownych przepisów.
Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Gospodarki poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu wsparcia finansowego przekazanego na podstawie Umowy nr [...] o udzieleniu wsparcia finansowego z dnia [...] lutego 2004 r. w związku z niewywiązywaniem się przedsiębiorcy ze zobowiązań ww. Umowy.
W dniu [...] kwietnia 2007 r. na podstawie na art. 146 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz. U. Nr 41, poz. 363 z późn. zm.) i art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz.1658) Minister Gospodarki wydał decyzję nr [...], określającą przypadającą do zwrotu kwotę udzielonego wsparcia w wysokości [...] zł wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia [...] marca 2004 r., tj. od dnia przekazania wsparcia, w związku z niewywiązaniem się przedsiębiorcy z następujących zobowiązań:
1) postanowień § 5 ust. 2 pkt 1 Umowy w zakresie utworzenia wymaganych umową 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym ich utrzymaniem przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia,
2) postanowień § 5 ust. 2 pkt 3 ww. Umowy w zakresie kooperacji z co najmniej trzema przedsiębiorcami działającymi na terenie kraju przez okres co najmniej 5 lat po uruchomieniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w wyniku inwestycji,
3) postanowień § 5 ust. 2 pkt 4 ww. Umowy w zakresie zastosowania technologii innowacyjnej wytwarzania wyrobów.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. zarzucając przede wszystkim brak właściwości organu administracji do wydania decyzji w sprawie wynikającej z zawartej przez strony umowy cywilnoprawnej.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007 r. i podtrzymał stanowisko w niej zawarte. W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutu, iż decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym, kiedy w rzeczywistości sprawa powinna być prowadzona przed sądem cywilnym Minister Gospodarki zanalizował przepisy obowiązujące w dniu udzielenia wsparcia, jak i przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zgodnie z § 9 Umowy w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań inwestycyjnych wynikających z ustawy oraz z Umowy, przedsiębiorca zobowiązany jest do zwrotu przekazanego wsparcia, zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6 wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych. W Umowie nie ma ust. 6 w § 3, który to paragraf kończy się na ustępie 5 i dalszym ciągu ten sam paragraf stanowi, że odsetki od kwoty wsparcia naliczane są od dnia przekazania wsparcia finansowego, zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 z póżn. zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 2 ww. ustawy wykorzystanie dotacji następuje, w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania na które dotacja była udzielona albo w przypadku gdy przepisy odrębne stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Stosownie do art. 93a. ust. 1 tej ustawy w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 93 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzieli dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Kompetencje organu podatkowego określone w dziale III ustawy - ordynacja podatkowa wykonuje organ, o którym mowa w ust. 1. Organ wskazał, że w świetle przywołanych postanowień Umowy, gdyby nawet przyjąć przy założeniu najlepszej woli, że stronom chodziło o § 5 i że mamy do czynienia z oczywistym błędem w Umowie, to i tak Ustawa z dnia 27 lipca 2003 r., o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 z późn. zm.) mówi również o zwrocie przekazanego wsparcia w formie decyzji, a skoro Umowa tego nie rozstrzyga, choćby ze względu na brak ust. 6 w § 3, to trudno jednoznacznie przesądzić o formie postępowania w sprawie zwrotu kwoty dofinansowania. W ocenie organu przyjęta w Umowie procedura (patrz § 9 Umowy) z elementami stosunku cywilnoprawnego i postępowanie administracyjne dla odsetek jest trudna do zrealizowania i niewątpliwie rozwiązaniem logicznym i mającym uzasadnienie w świetle przytoczonych faktów i przepisów jak i Umowy byłoby wydanie decyzji administracyjnej dla całości sprawy lub prowadzenie postępowania jak ze stosunku cywilnoprawnego, ze wszystkimi jego konsekwencjami, również w zakresie właściwości rzeczowej Sądu. Również orzecznictwo Sądów administracyjnych w podobnych sprawach jest różne. Orzeczenia Sądów Wojewódzkich jak i NSA uwzględniają zarówno argumentację skarżącego, jak i Ministerstwa Gospodarki. Odnosząc się do zarzutu, że błędnie określono kwotę zwrotu wsparcia Minister podkreślił że, iż niewywiązywanie się przedsiębiorcy z postanowień umownych stwierdzone zostało na podstawie sprawozdania z realizacji inwestycji za 2005 r. i ww. okoliczność nie może wpływać na określenie kwoty zwrotu wsparcia. Zgodnie bowiem z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) zwrotowi podlegają dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W omawianej sprawie organ stwierdził, że dotacja nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, gdyż celem udzielonego wsparcia było doprowadzenie do zrealizowania wszystkich zobowiązań Umowy, w tym do zapewnienia ciągłości rezultatów gospodarczo-społecznych inwestycji przez nieprzerwany okres 5 lat od daty zakończenia inwestycji. W związku z powyższym organ uznał, iż dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem .
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. Sp. z o.o. w G. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji w związku z art. 55 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 144 i 145 ustawy z dnia 30 czerwca 2006 r. o finansach publicznych oraz naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 6, 7, 75 i 77 § 1 kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. A. Sp. z o. o. zarzuciła, że przy wydaniu zaskarżonych decyzji :
- zastosowano niewłaściwy tryb postępowania - zastosowano tryb administracyjny zamiast cywilnego;
- nie określono jakie przepisy uznano za obowiązujące dla wydania decyzji, które uznano za "dotychczas obowiązujące", co ma znaczenie dla ustalenia podstawy i procedury określenia kwoty zwrotu,
- błędnie określono kwotę zwrotu,
- nie podano istotnych elementów oceny prawnej z przywołaniem przepisów, w szczególności ustawy prawo finansów publicznych,
- błędnie przeprowadzono postępowanie dowodowe i wyjaśniające (brak uwzględnienia okresów wykonywania umowy),
- niewłaściwie zastosowano przepisy stanowiące prawną podstawę zwrotu.
Rozwijając zarzuty skargi Spółka przede wszystkim podniosła, że skarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym, kiedy w rzeczywistości sprawa ta powinna być prowadzona przed sądem cywilnym. O poprawności takiego rozwiązania , w ocenie skarżącej świadczy fakt udzielenia wsparcia na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego. Postępowanie w sprawie złożenia wniosku o wsparcie finansowe inwestycji dokonywane na podstawie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, rozpatrywanie tego wniosku i prace zespołu oceniającego wniosek mają rzeczywiście charakter postępowania administracyjnego, ale zawarcie samej umowy, jak też późniejsze jej wykonywanie i wynikające stąd skutki mają charakter cywilno - prywatny. Specyfika tego rozwiązania wynika z konstrukcji ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. Na poparcie swego stanowiska Spółka przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych i poglądów doktryny. W ocenie skarżącej, skoro procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania nowej inwestycji winna dokonywać się w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym, w związku z czym organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia jest sąd cywilny a nie Minister Gospodarki, to skarżoną decyzję należy uznać za wydaną bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co jest przesłanką bezwzględną do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 2354/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że ww. decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
Sąd I instancji wskazał, że w § 9 umowy, który to zapis odpowiadał obowiązującemu w dacie zawarcia umowy przepisowi art. 15 ust 2 ufwi, ustalono, iż w przypadku niewywiązywania się z zobowiązań umownych, przedsiębiorca zobowiązany jest zwrócić przekazane wsparcie finansowe zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6 umowy. Zgodnie z art. 35 ustawy o warunkach (...), jeżeli pomoc udzielona na podstawie umowy została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, organ udzielający pomocy, z urzędu lub na wniosek organu nadzorującego, występuje do sądu o zwrot kwoty stanowiącej równowartość pomocy. Z dniem uprawomocnienia się orzeczenia sądu nakazującego zwrot kwoty stanowiącej równowartość pomocy powstaje obowiązek zwrotu tej kwoty z zastrzeżeniem art. 38 tej ustawy.
Sąd I instancji podniósł, że procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania inwestycji została w sposób precyzyjny określona w umowie, bowiem paragraf 10 ust 2 postanowił, że w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają przepisy ustawy o finansach publicznych z 1998 r. oraz przepisy kodeksu cywilnego, zaś zgodnie z § 11, sądem właściwym dla rozstrzygania sporów ustanowiono sąd właściwy miejscowo dla siedziby Ministra Gospodarki. Wprawdzie, jak stwierdził Sąd I instancji, ustawa o finansowym wspieraniu inwestycji utraciła moc z dniem 26 grudnia 2006 r. jednakże na mocy art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do spraw wszczętych i niezakończonych na podstawie tej ustawy, w tym do umów i postępowań sądowych, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołane w umowie stron.
W konkluzji Sąd uznał, że procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania inwestycji winna dokonać się w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym i właściwym do wydania rozstrzygnięcia jest sąd cywilny, a nie Minister Gospodarki.
W złożonej skardze kasacyjnej Minister Gospodarki domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów. Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 146 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 15 ust. 2 ufwi i art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu, iż nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie i w związku z tym błędnej subsumcji wyrażającej się w uznaniu, że stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie nie uzasadnia zastosowania tych przepisów oraz
2. naruszenie prawa procesowego, tj.
- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż obie decyzje Ministra Gospodarki zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż zwrotu przedmiotowego wsparcia należało dochodzić w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym, podczas gdy w niniejszej sprawie Minister Gospodarki był właściwy do wydania decyzji z mocy art. 146 u.f.p. w zw. z art. 15 ust. 2 ufwi i art. 55 ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, dlatego też brak było podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów niezastosowania w sprawie art. 146 u.f.p., a także nieustosunkowanie się do poglądu organu co do konieczności zastosowania wskazanego przepisu ustawy o finansach publicznych w rozpoznawanej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zwrócił uwagę na charakter umowy o udzielenie wsparcia finansowego, wskazując, że nie jest to typowa umowa cywilnoprawna, gdyż warunki i tryb jej zawarcia, a także skutki jej niewykonania określone zostały przepisami ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. Wsparcie to jest pomocą publiczną udzielaną w formie dotacji w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Umowa musiała być zgodna z obowiązującymi w dacie zawarcia zasadami udzielania pomocy publicznej w formie dotacji określonymi w ustawach: o finansowym wspieraniu inwestycji, finansach publicznych oraz o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej. W przypadku gdyby zapisy umowy były sprzeczne z przepisami tychże ustaw, zgodnie z art. 58 § 1 i 3 Kodeksu cywilnego byłyby nieważne. Pomoc udzieloną na podstawie umowy oraz to czy warunki umowy zostały dopełnione należy oceniać w świetle przepisów obowiązujących w dniu zawarcia umowy. Jeżeli jednak, chodzi o ocenę zdarzenia powodującego powstanie obowiązku zwrotu wsparcia finansowego wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem, to ocena ta powinna być dokonywana według przepisów obowiązujących w dacie powstania tego obowiązku, a więc w dacie ustalenia przez organ, że wsparcie zostało wykorzystane niezgodnie z umową. Minister Gospodarki podniósł również, że wydając decyzje, był zobowiązany do orzekania na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Jak podkreślił organ, uregulowanie w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa rangi ustawowej kwestii zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem skutkowało tym, że odmienne w tym zakresie postanowienia umowy zawartej z przedsiębiorcą, nie mogły być wiążące dla organu, jako nieważne z mocy samego prawa na podstawie art. 58 § 1 i 3 k.c. Takim obowiązującym przepisem jest art. 146 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, którego stosowania umowa cywilnoprawna wyłączyć nie może.
Ustalenia co do istnienia przesłanek do zwrotu udzielonej pomocy publicznej Minister Gospodarki poczynił na podstawie sprawozdania za 2005 r. z działalności związanej z inwestycją, przesłane przy piśmie z marca 2006 r. W okresie od momentu podpisania umowy do czasu powzięcia wiadomości o niewypełnieniu warunków umowy uległa zmianie ustawa o finansowym wspieraniu inwestycji oraz została uchylona ustawa o finansach publicznych z 1998 r. a także ustawa o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Konieczne więc było dla ustalenia trybu dochodzenia zwrotu przedmiotowego wsparcia, zastosowanie ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.) oraz ustawy o finansach publicznych z 2005 r.
Stosownie do art. 71 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ustawa o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców utraciła moc. Wobec braku przepisów intertemporalnych, zdaniem organu, należało stosować nową ustawę. Natomiast, zgodnie z art. 237 ust. 4 ustawy o finansach publicznych z 2005 r., gdy mowa jest w odrębnych przepisach lub ustawie o finansach publicznych z 1998 r., należy przez to rozumieć ustawę z 2005 r. Wobec powyższego w kwestii ustalenia zasad zwrotu wsparcia finansowego stosować należy art. 146 u.f.p. z 2005 r. Zgodnie z tym przepisem zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji, także wtedy gdy jest ona udzielana na podstawie umowy cywilnoprawnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną syndyk masy upadłości A. Sp. z o.o. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Poinformował również, że Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zmienił wcześniejsze postanowienie tego Sądu z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie ogłoszenia upadłości A. Sp. z o.o. z możliwością zawarcia układu, na ogłoszenie upadłości obejmujące likwidację majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r. Sygn. akt II GSK 686/08 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji podkreślił, że udzielenie skarżącej spółce A. wsparcia finansowego inwestycji - dotacji celowej w rozumieniu art. 76a ustawy o finansach publicznych z 1998 r. - dokonało się, stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji (ufwi.), na podstawie umowy zawartej [...] lutego 2004 r. co strony dodatkowo stwierdziły w § 1 umowy. Jak przyjęły w § 9 ust. 1, w przypadku niewywiązania się z zobowiązań inwestycyjnych wynikających z ufwi oraz z umowy, przedsiębiorca zobowiązany jest do zwrotu przekazanego wsparcia, zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, które naliczane są od dnia przekazanego wsparcia zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. NSA podkreślił, że przywołany zapis umowy odpowiadał obowiązującemu w dacie zawarcia umowy przepisowi art. 15 ust. 2 ufwi, tak więc mimo niewskazania konkretnego aktu prawnego regulującego m.in. kwestię zwrotu dotacji, nie mogło być wątpliwości, że była to ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.). Powyższe wynikało wprost z przepisów z cyt. art. 15 ust. 2 i art. 2 ust. 1 pkt 1 ufwi. Przepis art. 35 ust. 3 ustawy o warunkach (...) stanowił między innymi, iż w przypadku stwierdzenia, że udzielona pomoc została wykorzystana bądź jest wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, organ udzielający pomocy, z urzędu lub na wniosek organu nadzorującego, występuje do sądu o zwrot kwoty stanowiącej równowartość pomocy. Zatem zawarta przez skarżącą i Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej umowa, w świetle powołanych wyżej i obowiązujących wówczas przepisów, nie pozostawiała do dnia 31 maja 2004 r. wątpliwości co do trybu postępowania w razie zaistnienia okoliczności przewidzianych art. 35 ust. 3 ustawy o warunkach (...) m.in. wykorzystania pomocy publicznej niezgodnie z przeznaczeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotowa umowa nie uległa jednak rozwiązaniu czy wygaśnięciu we wskazanej dacie. Sąd II Instancji podkreślił, że strony postanowiły w § 13, że umowa obowiązuje od dnia jej podpisania aż do dnia rozliczenia przez Ministra sprawozdania sporządzonego za 2009 r. Powyższe oznacza, że umowa nie przestała obowiązywać z chwilą wypełnienia przez strony umowy części istotnych obowiązków nią określonych (skarżącą - wynikającego z § 5 ust. 1 umowy obowiązku zakończenia inwestycji i obowiązków określonych w § 3 ust. 1, 2 i 3, zaś przez organ - obowiązku przekazania określonej kwoty wsparcia) i w dacie ustalenia przez organ stanu rodzącego obowiązek zwrotu dotacji, a także w dacie wydawania zaskarżonych rozstrzygnięć, trwała nadal. NSA Zauważył, że umowa o udzielenie wsparcia finansowego jako cywilnoprawna formuła przekazania przedsiębiorcy pomocy publicznej, swój byt prawny wywodzi z przepisów prawa publicznego i do tych przepisów się odwołuje, dlatego też nie może pozostawać bez wpływu na jej treść zmiana stanu prawnego dotycząca kwestii umową regulowanych. W czasie trwania umowy w przedmiotowej sprawie zmienił się w sposób istotny stan prawny, w szczególności w części dotyczącej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. Między innymi, ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291) - dalej ustawa o postępowaniu (...) określone zostały nowe zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy publicznej jako pomocy państwa, spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Na mocy art. 71 tej ustawy, z dniem jej wejścia w życie tj. 31 maja 2004 r. nastąpiła utrata mocy ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Przepisy przejściowe odnosiły się jedynie do stanów, w których procedura zmierzająca do udzielenia pomocy publicznej jest w toku. Brak regulacji przejściowej dla stanu, w którym zawarta umowa o udzielenie wsparcia przewiduje, w razie stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, zwrot w trybie określonym art. 35 ust. 4 i 5 uchylonej ustawy o warunkach (...) nie mógł wszakże oznaczać dopuszczalności odwoływania się w zakresie zwrotu dotacji do nieistniejącej już procedury. Innymi słowy, organ administracji, który udzielił dotacji, a który stwierdziłby niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji, nie mógłby skutecznie oprzeć roszczenia o zwrot udzielonego wsparcia, na przepisie nieobowiązującym. Jest to tym bardziej uzasadnione, że nowa regulacja, poprzez zmianę przepisu art. 15 ust. 2 wciąż obowiązującej ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji wskazała jako podstawę prawną dokonania zwrotu udzielonego wsparcia art. 93 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. Zastosowanie tego trybu dotyczyło możliwego stanu przyszłego tj. stwierdzenia niewywiązania się przedsiębiorcy z obowiązków określonych wcześniej zawartą umową i wiązało umowny tryb w jakim udzielono dotacji z administracyjnym trybem dochodzenia jej ewentualnego zwrotu. Dyspozycja przepisu art. 93 ust. 1 ufp. była jednoznaczna i nakazywała, w razie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, jej zwrot do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych (art. 93 ust. 1 pkt 1 ufp z 1998 r.), zaś w przypadku niedokonania zwrotu, dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji na podstawie art. 93a) ufp orzekał decyzją o jej zwrocie. Tak więc zawarta między stronami umowa o udzieleniu wsparcia finansowego dla inwestycji uzyskać musiała, stosownie do wprowadzonych z dniem [...] maja 2004 r. zmian ustawowych, treść zgodną z tymi normami, tym bardziej że odwoływała się w sprawach nieuregulowanych do m.in. ustawy o finansach publicznych. W stanie prawnym, w którym nie było już podstaw do dochodzenia ewentualnego zwrotu wsparcia finansowego na drodze sądowej (utrata mocy obowiązującej ustawy o warunkach/.../ i art. 35 do którego, w zakresie trybu dochodzenia zwrotu dotacji, odsyłała umowa), należało zastosować drogę dopuszczoną obowiązującym prawem, a przecież niesprzeczną z postanowieniami umowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, iż w dacie stwierdzenia przez organ okoliczności uzasadniających żądanie zwrotu dotacji nie obowiązywała już ustawa o finansach publicznych z 1998 r. zastąpiona przez ustawę z 30 czerwca 2005 r., która dokonała kolejnej zmiany ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. Zgodnie ze zmienionym art. 2 ust. 1 pkt 4 ufwi wsparcie finansowe inwestycji oznaczało dotacje celowe określone w art. 111 ust. 2 nowej ustawy o finansach publicznych, zaś stosownie ze zmienionym brzmieniem art. 15 ust. 2 ufwi zwrot wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem wsparcia wraz z odsetkami dokonywać się miał w sposób zgodny z przepisami obowiązującej ustawy o finansach publicznych. Sąd II instancji podkreślił, że kolejne zmiany art. 15 ufwi, a więc zarówno zmiana z 31 maja 2004 r. jak też zmiana z 1 stycznia 2006 r., które zastrzegały dla zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem tryb administracyjny, nie pociągnęły za sobą zmiany art. 12 ust. 1 ufwi zastrzegającego dla udzielenia pomocy publicznej formę umowną. Taki świadomy przecież zabieg ustawodawcy doprowadził w konsekwencji do stanu, w którym zwrot udzielonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki, wsparcia finansowego realizował się w drodze decyzji administracyjnej, mimo że podstawą udzielenia dotacji była umowa cywilnoprawna.
Zdaniem NSA utrata przez ustawę o finansowym wspieraniu inwestycji mocy obowiązującej nie miała dla przedmiotowej sprawy znaczenia. Na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do postępowań wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, w tym do umów i postępowań sądowych, należało stosować przepisy dotychczasowe, a więc także dotychczasową ustawę (ufwi), w tym art. 15 ust. 1 i 2. Dyspozycja ustawowa "stosowania przepisów dotychczasowych" oznaczać może zaś wyłącznie stosowanie przepisów obowiązujących w ich ostatnim brzmieniu tzn. sprzed wejścia w życie ustawy dopuszczającej ich stosowanie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ufwi w jego ostatnim brzmieniu niewywiązanie się z zobowiązań umownych skutkowało zwrotem wsparcia finansowego w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych 2005 r. Z tego też względu, zdaniem NSA, nie można zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji, iż przepis art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju uzasadniał zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów powołanych w zawartej przez strony umowie. Jak już była o tym mowa wyżej zastosowanie w opisanym stanie faktycznym i prawnym powołanego w § 9 umowy przepisu art. 35 ust. 4 i 5 ustawy o warunkach (...) dysponującego dochodzenie zwrotu wsparcia finansowego w drodze sądowej było po dniu 31 maja 2004 r. niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w zmienionym stanie prawnym, dla rozstrzygnięcia kwestii trybu w jakim następuje zwrot dotacji, nie mogło zatem znaleźć zastosowania dotychczasowe orzecznictwo NSA, w tym powołane w zaskarżonym wyroku orzeczenie z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 70/05, w którym wyrażono pogląd, że jeżeli podstawą udzielenia wsparcia finansowego jest umowa cywilnoprawna, to taki też charakter mają czynności związane z jej zawarciem, wykonaniem czy też rozwiązaniem. Przywołany wyrok wydany został w klarownym stanie prawnym, jednoznacznie wskazującym drogę postępowania sądowego jako właściwą dla udzielonej w formie umowy, a wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji.
Reasumując Sąd II instancji podkreślił, że umowa została przez skarżącą spółkę zawarta dnia [...] lutego 2004 r. tj. w czasie gdy właściwą drogą postępowania, w razie stwierdzenia istnienia okoliczności uzasadniających domaganie się zwrotu udzielonego wsparcia, była droga sądowa. Stan ten uległ jednak zmianie w czasie gdy umowa nadal trwała, a poszczególne obowiązki nałożone umową na skarżącą miały być realizowane przez 5 lat od daty otrzymania wsparcia, co podlegało kontroli organu aż do końcowego rozliczenia umowy w 2009 r. Wobec stwierdzenia przez organ, w dacie obowiązywania już innego stanu prawnego, niewłaściwego wykorzystania dotacji, nie mogło znaleźć uzasadnienia stanowisko, iż w dalszym ciągu dla zwrotu udzielonej dotacji właściwy jest sąd cywilny, do którego organ powinien wystąpić ze stosownym powództwem. Umowa zawarta między stronami była w tym zakresie, z uwagi na odesłanie do nieobowiązującego już trybu, nieaktualna, co skutkowało brakiem uregulowania sprawy zwrotu wadliwie wykorzystanej dotacji. Warto jednak zauważyć, iż umowa odwoływała się w sprawach nieuregulowanych do ustawy o finansach publicznych (§ 10 ust. 2 umowy), co wobec utraty mocy ustawy o warunkach (...) w tym oczywiście art. 35, który miał rozstrzygać zasady zwrotu udzielonego wsparcia, prowadzić powinno do zastosowania ustawy odnoszącej się do tej kwestii. Takie postanowienie umowy odpowiadało zmienionemu art. 15 ust. 2 ufwi regulującemu kwestię zwrotu dotacji w oparciu o art. 93 ufp i przesądzającemu o administracyjnej drodze działania w tym zakresie. Po wejściu w życie nowego prawa finansów publicznych, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ufwi (zmieniony art. 232 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych - ufp) wsparcie finansowe inwestycji oznaczało dotację celową określoną w art. 111 ust. 2 ufp zaś tryb dochodzenia zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z umową, określony art. 15 ust. 2 ufwi pozostał niezmieniony, w stosunku do ostatnio obowiązującego, choć realizował się już w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy o finansach publicznych. W ocenie NSA Sąd I instancji dokonał błędnej oceny co do braku podstawy prawnej działania Ministra Gospodarki w przedmiotowej sprawie, bowiem organ, dochodząc zwrotu wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji, mógł powołać w decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu jedynie przepis obowiązujący w dacie rozstrzygania (art. 146 ust. 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych) ze wskazaniem przepisów już wprawdzie nieobowiązujących, lecz znajdujących zastosowanie z mocy ustawy (art. 15 ust. 1 i 2 ufwi w związku z art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) .
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym strony pozostały przy dotychczasowym stanowisku w sprawie.
Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 686/08 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki
Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji w związku z art. 55 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 144 i 145 ustawy z dnia 30 czerwca 2006 r. o finansach publicznych wskazać należy, iż fakt udzielenia wsparcia A. Sp. z o.o. na podstawie umowy, zgodnie z art. 12 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, nie przesądza bowiem o tym, że dochodzenie zwrotu wsparcia przekazanego wymienionemu przedsiębiorcy na podstawie umowy powinno odbywać się w postępowaniu przed sądem cywilnym.
Należy zwrócić uwagę, iż orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołuje się skarżąca, odnosi się do cywilnoprawnego charakteru umowy oraz czynności poprzedzających zawarcie umowy, ale nie odnosi się do procedur dochodzenia zwrotu przekazanego wsparcia. W konsekwencji twierdzenie skarżącej, że skarżoną decyzję należy uznać za wydaną bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, jest niezasadne.
Należy również podkreślić, iż powołanie w podstawie prawnej decyzji Ministra Gospodarki art. 15 ust. 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji w związku z art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 146 ustawy o finansach publicznych nie narusza prawa materialnego. W myśl § 9 umowy w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań inwestycyjnych wynikających z ustawy oraz z umowy, przedsiębiorca zobowiązany jest do zwrotu przekazanego wsparcia, zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6, tj. ustawy z dnia 27 lipca 2003 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, póz. 1177 z późn. zm.), wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych.
Należy zwrócić uwagę, że przekazane wsparcie jest dotacją w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Ponadto, należy wskazać, iż przedmiotowa umowa o udzielenie wsparcia była zawierana na podstawie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. W związku z tym postanowienia tej umowy nie mogły pozostawać w sprzeczności z tą ustawą, albowiem w przeciwnym razie z mocy art. 58 k. c. umowa w części z nią sprzecznej byłaby nieważna. Wobec wątpliwości w zakresie wykładni § 9 umowy, należy zatem wziąć pod uwagę przepisy w/w ustawy, które wprost określają zasady zwrotu wsparcia. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia niniejszej umowy, w przypadku niewywiązania się przedsiębiorcy lub gminy z zobowiązań inwestycyjnych zawartych w umowie określonej w art. 12, dokonuje się zwrotu przekazanego wsparcia finansowego, zgodnie z art. 35 ust. 4 i 5 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców oraz art. 93 ustawy, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4, tj. ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, póz. 148 z późn. zm.). Odsetki od kwoty pomocy są naliczane od dnia przekazania wsparcia finansowego, zgodnie z przepisami art. 93 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Powołany wyżej przepis odnosił się do przepisów ustaw nieobowiązujących w dacie wydania decyzji Ministra Gospodarki, dlatego też należało mieć na względzie przepisy końcowe ustaw uchylających w/w ustawy. Zgodnie bowiem z art. 71 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ustawa o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców traci moc, przy czym ustawodawca nie zawarł przepisów intertemporalnych, które pozwalałyby na stosowanie przepisów dotychczasowych w sprawach dotyczących m. in. przedmiotowego wsparcia. Zatem, wobec takiego rozstrzygnięcia ustawodawcy, po dacie wejścia w życie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej mogą mieć zastosowanie wyłącznie przepisy tej ustawy. Natomiast, w odniesieniu do ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych należy mieć na uwadze przepis art. 237 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o przepisach lub ustawie wymienionej w art. 244 ust. 1, tj. ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, należy przez to rozumieć odpowiednio przepisy niniejszej ustawy lub niniejszą ustawę.
Zatem, biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy nie mogły mieć zastosowania ani przepisy ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, ani przepisy ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych. Ponadto, należy również wziąć pod uwagę, że organ rozpoznający sprawę administracyjną wydaje decyzję w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu jej wydania. W dniu wydania przedmiotowych decyzji nie obowiązywała już także ustawa o finansowym wspieraniu inwestycji, jednak z mocy art. 55 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzeniu polityki rozwoju, w/w ustawę należało zastosować w przedmiotowej sprawie. Niemniej, z uwagi na to, iż zmiany w/w przepisów wyłączyły możliwość zastosowania przepisów ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców oraz ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia umowy, należało w przedmiotowej sprawie żądać zwrotu tegoż wsparcia na zasadach określonych w art. 15 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed uchyleniem ustawy o wspieraniu inwestycji i zastosować przepisy dotyczące zasad zwrotu dotacji określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych.
Powyższe oznacza, że wydając zaskarżoną decyzję analizowano przepisy obowiązujące w dniu udzielenia wsparcia, jak i przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana przy uwzględnieniu podnoszonego w skardze zarzutu, że postanowienia umowy są nadal wiążące, jednakże w takim zakresie w jakim nie pozostają w sprzeczności z przepisami w/w ustaw.
Ponadto, skarżąca zarzuciła, że w decyzji błędnie określono kwotę zwrotu wsparcia orzekając zwrot całości dotacji, nie uwzględniając zaś wypełnionych przez przedsiębiorcę zobowiązań umownych potwierdzonych zaakceptowanymi przez ministra właściwego ds. gospodarki rocznymi sprawozdaniami z realizacji inwestycji w 2004 r., a także wynikami kontroli przeprowadzonej przez ministra właściwego ds. gospodarki. Przedsiębiorca podkreślił, iż nie został określony moment w którym stwierdzić można niewywiązywanie się przedsiębiorcy ze zobowiązań umownych, a tym samym żądając zwrotu całości udzielonego wsparcia wraz z odsetkami zastosowano nieadekwatność sankcji.
Odnosząc się do zarzutu przedsiębiorcy wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji kilkakrotnie podkreślano, iż niewywiązywanie się przedsiębiorcy z postanowień umownych stwierdzone zostało na podstawie sprawozdania z realizacji inwestycji za 2005 r. Jednocześnie stwierdzić należy, iż wymieniona okoliczność nie może wpływać na określenie kwoty zwrotu wsparcia. Zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy o finansach publicznych zwrotowi podlegają dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W omawianej sprawie stwierdzić należy, iż dotacja nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, gdyż celem udzielonego wsparcia było doprowadzenie do zrealizowania wszystkich zobowiązań umowy, w tym do zapewnienia ciągłości rezultatów gospodarczo-społecznych inwestycji przez nieprzerwany okres 5 lat od daty zakończenia inwestycji. W związku z powyższym uznać należy, iż dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem.
Należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że skarżąca mając świadomość niewywiązywania się z postanowień umowy, miała obowiązek zwrócenia całej kwoty przekazanego wsparcia wraz z odsetkami od momentu, kiedy zatrudnienie u przedsiębiorcy spadło poniżej poziomu określonego umową. Stosownie do § 5 ust. 2 pkt 1 umowy przedsiębiorca zobowiązał się do utworzenia 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym utrzymaniem ich przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia. W sprawozdaniu za 2005 r. z działalności gospodarczej związanej z inwestycją, które przedsiębiorca sporządził w dniu [...] marca 2006 r. w trybie § 5 ust. 3 umowy, A. Sp. z o. o. wskazała, że na koniec grudnia 2005 r. na nowoutworzonych miejscach pracy zatrudnionych było 54 pracowników.
Obowiązek zwrotu wystąpił zatem najpóźniej w grudniu 2005 r., a w świetle tego, że umowa w § 9 nie uzależnia rozmiarów kwoty, która podlega zwrotowi od stopnia wykonania zobowiązań, zwrotowi podlegała cała kwota przekazanego wsparcia wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.
W związku z tym, że wsparcie zostało przekazane [...] marca 2004 r., ze środków budżetowych z 2003 r., a okoliczności będące podstawą zwrotu wystąpiły w 2005 r., do rozstrzygnięcia sprawy nie miał zastosowania art. 145 ust 1 ustawy o finansach publicznych, ale art. 146 ust. 1 wymienionej ustawy.
Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę