V SA/Wa 4209/21

V SA/Wa 4209/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Tomasz Grzybowski
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Gospodarka komunalna
Sygn. powiązane
I GSK 1904/22 - Wyrok NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2028
art. 20, art. 24j, art. 24c
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Asesor WSA - Tomasz Grzybowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy i zatwierdzenia nowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Zakładu [...] w [...] (dalej również jako: strona, skarżący, Zakład) jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej również jako: Prezes PGW WP, organ odwoławczy) z [...] czerwca 2021 r., nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] z [...] kwietnia 2021 r. odmawiającą skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej oraz zatwierdzenia nowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie gminy [...],[...] i [...] na okres 3 lat.
Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych:
Wnioskiem z 13 stycznia 2021 r. Zakład [...] w [...] zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] (dalej również jako: organ regulacyjny, organ I instancji. Dyrektor RZGW) o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zatwierdzenie nowej taryfy w tym zakresie na terenie gminy [...] , [...] i [...].
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Dyrektor RZGW decyzją z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] , odmówił skrócenia dotychczasowej oraz zatwierdzenia nowej taryfy.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 24c ust. 1, 3, w związku z art. 24j i art. 27a ust. 1 i ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r., poz. 2028) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.).
Organ regulacyjny nie uwzględnił zgłaszanych przez stronę podstaw skrócenia zatwierdzonej taryfy w postaci spadku przychodów, wzrostu cen energii elektrycznej oraz wzrostu kosztów hurtowego zakupu wody, kosztów wynagrodzeń, a także kosztów powstałych wskutek strat wody, kosztów wynikających z inwestycji oraz kosztów usuwania awarii.
W odwołaniu wniesionym przez Zakład [...] w [...] opisanej decyzji zarzucono: błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe przyjęcie, że wniosek nie zawiera uzasadnionych przesłanek skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Zarzucono także dokonanie przez organ dowolnej interpretacji pojęcia "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 24j ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Zaskarżoną obecnie decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Wody Polskie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Prezes PGW WP przyznał, że czynności podejmowane przez organ wykonywane były w sposób utrudniający załatwienie sprawy w rozsądnym terminie. Powyższe jednak, choć niedopuszczalne, nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Naruszenie skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może bowiem polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z przepisów prawa obowiązków organu lub uniemożliwienia stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni przepisów prawa.
Prezes PGW WP wyjaśnił, że jako podstawę skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy, Zakład wskazał spadek przychodów będący skutkiem sytuacji pandemicznej i niekorzystnymi prognozami dla sektora usług związanych z lotniczym ruchem pasażerskim w Międzynarodowym Porcie Lotniczym [...] , wzrost cen energii w porównaniu do ceny energii elektrycznej przyjętej w kalkulacji w 2018 roku, wzrost cen wody dostarczanej przez [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów w [...] oraz Gminny Zakład [...] w [...] , wzrost kosztów wynagrodzeń związany ze zmianą wysokości płacy minimalnej, koszty inwestycji wynikających z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, straty wody, wzrost cen materiałów wodociągowych, kosztów związanych z utrzymaniem sieci hydrantowej.
Szczegółowo odniósł się do poszczególnych okoliczności mających zdaniem Zakładu uzasadniać zmianę dotychczasowej taryfy.
Organ odwoławczy nie uznał za uzasadnione okoliczności przemawiające za zmianą dotychczasowej taryfy we wnioskowanym zakresie: wzrostu kosztów wynagrodzeń związany ze zmianą wysokości płacy minimalnej, kosztów inwestycji wynikających z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, kosztów strat wody, wzrostu cen materiałów wodociągowych, kosztów związanych z utrzymaniem sieci hydrantowej. Uznał, że co do zasady powinny one zostać one przewidziane przy konstruowaniu obecnie obowiązującej taryfy.
Wyjaśnił, że to strona określa zakres wnioskowanych zmian taryfy. Podkreślił, że w sytuacji wskazania przez Zakład kilku powodów skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy, brak uznania za uzasadnione ich wszystkich powoduje automatycznie niemożność zatwierdzenia wnioskowanej modyfikacji taryfy. Negatywna ocena nawet jednej z takich przesłanek skutkuje decyzją odmowną.
Skarżący nie zgadzając się z wydaną w sprawie decyzją Prezesa PGW WP wywiódł skargę, w której sformułował zarzuty naruszenia:
a. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:
1) art. 24j u.z.z.w.z.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dowolnej ocenie przesłanek uzasadniających wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy, skutkującą odmową jej skrócenia w sposób całkowicie sprzeczny z założeniami ustawy,
2) art. 24c ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji wydania decyzji odmownej.
b. prawa proceduralnego mające w ocenie Skarżącego wpływ na wynik sprawy:
1) art. 24c ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. polegające na niewypełnieniu, w sytuacji wydania decyzji odmownej, obowiązku wskazania terminu złożenia nowego wniosku wraz z poprawionym projektem taryfy lub poprawionym uzasadnieniem,
2) art. 7 oraz art. 77 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wystarczająco dogłębny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Zakład wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpatrzenie sprawy również pod nieobecność skarżącego, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Jej zarzuty nie uwzględniają szczególnego charakteru i postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o skrócenie okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy oraz zatwierdzenie w jej miejsce nowej taryfy, stanowiącego wyjątek od zwykłych reguł i procedur zatwierdzania taryfy.
Postępowanie w przedmiocie zatwierdzania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodą i zbiorowe odprowadzenie ścieków regulują przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej "z.z.w.o.ś."). Z kolei akt wykonawczy do ustawy, tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, reguluje szczegółowe sposoby określania taryf.
Po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw regulacja odnosząca się zarówno do określania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, jak również zatwierdzania tychże taryf uległy istotnej modyfikacji.
Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 20 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na okres 3 lat. Taryfa ta zgodnie z regulacjami u.z.z.w.z.o.ś. powinna zostać zatwierdzona przez organ regulacyjny - właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej PGW WP. Mając na uwadze czasowy wymiar obowiązywania taryf, zgodnie z art. 24b ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne składa wniosek o zatwierdzenie taryfy w terminie 120 dni przed dniem upływu okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy.
Tym samym obecnie na gruncie regulacji u.z.z.w.z.o.ś. w brzmieniu wynikającym z ustawy nowelizacyjnej zasadą jest, że zatwierdzona taryfa obowiązuje przez okres 3-letni i nowa taryfa zatwierdzana jest w związku z następującym upływem okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Jak wskazano na to w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizacyjnej wydłużenie okresu obowiązywania taryf ma na celu w szczególności możliwość bilansowania dostępnych zasobów wodnych w okresie dłuższym niż 1 rok z uwagi na możliwość wystąpienia zjawisk ekstremalnych (np. suszy) oraz wyceny dostępności tego zasobu, a tym samym pewności tej wyceny dla odbiorców usług wodnych, a co za tym idzie odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Oznacza to, że skrócenie okresu obowiązywania aktualnej taryfy w celu wcześniejszego zatwierdzenia w jej miejsce nowej taryfy na podstawie art. 24j u.z.z.w.z.o.ś. ma charakter wyjątku ustawowego od standardowego trybu zatwierdzania taryf wynikającego z regulacji właściwych przepisów u.z.z.w.z.o.ś., a w szczególności art. 24b ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś. w zw. z art. 20 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. Wyjątek taki nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej, a jego granice winny być ściśle przestrzegane.
O tym, iż zatwierdzanie taryf w trybie art. 24j u.z.z.w.z.o.ś. ma charakter wyjątku ustawowego świadczy nie tylko poczynione wyżej zestawienie tego przepisu z całością regulacji u.z.z.w.z.o.ś. odnoszącą się do taryf oraz ich zatwierdzania, ale również samo brzmienie treści tego przepisu, wyraźnie wskazujące na to, że wynikający zeń szczególny tryb wcześniejszego zatwierdzenia nowej taryfy w miejsce obowiązującej może mieć miejsce tylko w uzasadnionych przypadkach.
Już z samej literalnej treści art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. wynika, że zastosowane w nim pojęcie "uzasadnionego przypadku" nie odnosi się do wykazania jego rzeczywistego zaistnienia w postępowaniu przed organem regulacyjnym, a do znaczenia takiego przypadku, tego czy usprawiedliwia on skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy w celu zatwierdzenia w jej miejsce nowej taryfy. Odnieść przy tym należy się do znaczenia słowa "uzasadniony" w języku polskim. Wskazuje się, że uzasadniony w użyciu przymiotnikowym to "oparty na obiektywnych racjach, podstawach, słuszny, usprawiedliwiony". Za przypadek uzasadniony na gruncie regulacji art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. uznamy taki przypadek, którego istnienie zostało wykazane, ale koniecznie winny za nim przemawiać obiektywne racje w kontekście regulacji u.z.z.w.z.o.ś. dotyczącej taryf oraz ich zatwierdzania.
Z treści samego art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. wynika, że wskazany w nim uzasadniony przypadek odnoszony jest do samych okoliczności jakie mają stanowić podstawę dla jego stosowania a nie kwestii ich udowodnienia, skoro za uzasadniony przypadek mogą być w szczególności uznane zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia. Zaznaczyć trzeba, że w powołanym przepisie wyraźnie dodano, że okoliczności te mają być udokumentowane, zatem wykazane. Mając na uwadze racjonalność ustawodawcy, gdyby pojęcie uzasadnionego przypadku w treści art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. miałoby być odnoszone wyłączenie do kwestii wykazania jego zaistnienia nie byłoby potrzeby wskazywania na to, że przedmiotowe zmiany stanowiące przykład takiego przypadku miałyby zostać udokumentowane.
Nieprawidłowe jest zatem stanowisko jakoby na gruncie regulacji art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. znaczenie miało jedynie to czy przedsiębiorstwo wodociągowokanalizacyjne wykaże istnienie wskazywanych przezeń okoliczności mających stanowić podstawę do stosowania wskazanego przepisu. Istotnym jest również ustalenie czy okoliczności te obiektywnie uzasadniają skrócenie okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy, mając na uwadze, że powyższe stanowi wyjątek od zasady okresowego obowiązywania taryf. Skarżący winien mieć na uwadze, że w kontekście regulacji u.z.z.w.z.o.ś. znaczenie ma pewność cen dla obiorców usług oraz fakt, iż organ regulacyjny winien mieć na uwadze również w toku postępowania prowadzonego tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 24j u.z.z.w.z.o.ś zasadę ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem optymalizacji kosztów (art. 1 pkt 1 lit. c u.z.z.w.z.o.ś.). Tym samym ustalenia odnośnie tego czy w danej sprawie wystąpił przypadek uzasadniający skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy nie mogą sprowadzać się do powielenia argumentacji podniesionej w tym zakresie przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Argumentacja ta winna podlegać ocenie ze strony organu regulacyjnego w świetle stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego materiału dowodowego, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.
Specyficzną cechą postępowania prowadzonego na podstawie art. 24j u.z.z.w.z.o.ś. jest jego swoista dwuetapowość. W pierwszym etapie organ regulacyjny ustala czy okoliczności podnoszone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne rzeczywiście stanowią o zajściu uzasadnionego przypadku stanowiącego o możliwości skrócenia okresu obowiązywania aktualnej taryfy i zatwierdzenia w jej miejsce nowej. Dopiero po takiej kwalifikacji okoliczności wskazywanych przez skarżącego możliwe jest dokonanie oceny, analizy i weryfikacji projektu nowej taryfy zgodnie z – co istotne - odpowiednio stosowanymi przepisami art. 24b-24e i art. 24f ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś.
W tym miejscu należy podkreślić, że z uwagi na charakter postępowania taryfowego, wbrew stanowisku przedstawianemu w skardze, aby możliwym było skrócenie obowiązywania aktualnej taryfy wszystkie okoliczności wskazywane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jako uzasadniony przypadek muszą zostać tak zakwalifikowane przez organ regulacyjny. Nie można bowiem zapominać o tym, że wszystkie te okoliczności mają przecież przełożenie na koszty wskazywane w nowym projekcie taryfy a przez to również na wskazywane w niej nowe ceny i stawki, w niniejszej sprawie co istotne wyższe niż w aktualnie obowiązującej taryfie.
W realiach sprawy Prezes PGW WP nie uznał za uzasadnione okoliczności przemawiające za zmianą dotychczasowej taryfy we wnioskowanym zakresie: wzrostu kosztów wynagrodzeń związany ze zmianą wysokości płacy minimalnej, kosztów inwestycji wynikających z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, kosztów strat wody, wzrostu cen materiałów wodociągowych, kosztów związanych z utrzymaniem sieci hydrantowej. Zasadnie stwierdził, że nie stanowią one okoliczności nieprzewidywanych w trakcie określania aktualnej taryfy, której okres obowiązywania miałby ulec skróceniu zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Wskazano wyraźnie, że mogące mieć miejsce w okresie obowiązywania taryfy przyrost miesięcznego wynagrodzenia, uzasadnione zmiany wielkości wynagrodzenia uwzględniane są na etapie konstruowania taryfy (§ 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia taryfowego). Podobnie przedstawia się kwestia kosztów inwestycji wynikających z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych - inwestycje ujęte w tymże planie oraz ich realizacja uwzględniane są na etapie projektowania taryfy (§ 7 ust. 1 pkt 2 oraz § 15 ust. 3 rozporządzenia taryfowego). Podkreślić przy tym należy, że wskazany plan zgodnie z art. 24b ust. 6 pkt 2 u.z.z.w.z.o.ś. stanowi załącznik do uzasadnienia składanego wraz z wnioskiem taryfowym.
Odnośnie wzrostu kosztów materiałów wodociągowych wskazano wyraźnie, że powyższe uwzględnia się przy konstruowaniu taryfy (§ 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego). Z kolei utrzymanie w sprawności sieci hydrantowej wiąże się z czynnościami cyklicznymi szacunkowo przewidywalnymi na etapie konstruowania taryfy.
Uzasadniony przypadek należy odnosić do okoliczności nieprzewidywalnych czy niemożliwych do uwzględnienia na etapie konstruowania taryfy. Uznanie braku możliwości zakwalifikowania wszystkich wskazanych przez skarżącego okoliczności jako uzasadnionego przypadku według art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. powoduje konieczność odmowy skrócenia okresu obowiązywania taryfy oraz odmowy zatwierdzenia w jej miejsce nowej taryfy we wnioskowanym kształcie.
Wbrew stanowisku skargi brak było przy tym podstaw, aby organy obu instancji na podstawie art. 24c ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. nałożyły w toku postępowania na skarżącego obowiązek przedłożenia we wskazanym terminie poprawionego projektu taryfy wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia.
Stosownie do art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie przepisy art. 24b-24e i art. 24f ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. (a więc również wskazany art. 24c ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś.) stosuje się odpowiednio. Należy zaznaczyć, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego "stosowanie odpowiednie" zawiera w sobie trzy możliwości (sposoby) działania w zależności od brzmienia samego przepisu, który zamierza się zastosować odpowiednio, oraz w zależności od ewentualnego wyniku takiego stosowania. Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wskazuje, że w literaturze i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa oznacza bądź stosowanie odnośnych przepisów bez żadnych zmian do innego zakresu odniesienia, bądź stosowanie ich z pewnymi zmianami, bądź też niestosowanie tych przepisów do innego zakresu odniesienia. W świetle powyższego, stosowanie "odpowiednio" przepisów oznacza, że niektóre przepisy stosuje się bezpośrednio, niektóre modyfikuje się, zaś jeszcze innych nie stosuje się wcale.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że gdyby wolą ustawodawcy było zawarcie w decyzji odmawiającej skrócenia okresu obowiązywania taryfy obowiązków, o których wspomina skarżący, przepis art. 24j ust. 2 wymagałby stosowania odpowiednich przepisów "wprost". Trudno natomiast w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 24i u.z.z.w.z.o.ś. nałożyć na wnioskodawcę przedmiotowe obowiązki w sytuacji, w której wniosek o skrócenie taryfy jest fakultatywnym działaniem przedsiębiorstwa. W przypadku, gdy organ w postępowaniu o skrócenie okresu obowiązywania taryfy i zatwierdzenia nowej nie dostrzega przesłanek takiego rozstrzygnięcia, wówczas odmawia wnioskowanej modyfikacji. Z treści art. 24j ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. wynika wyraźnie, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w trakcie obowiązywania dotychczasowej taryfy może złożyć do organu regulacyjnego wniosek o skrócenie okresu obowiązywania tej taryfy wraz z projektem nowej taryfy oraz uzasadnieniem. Tym samym to w kompetencji przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego leży to czy będzie ono wnosiło o skrócenie okresu obowiązywania aktualnej taryfy i przedłożenie do zatwierdzenia określonego przezeń projektu nowej taryfy. Organ regulacyjny ani Prezes PGW WP jako organ odwoławczy nie może jednak w tym trybie obligować przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego do modyfikacji jego wniosku czy zobowiązywać do jego ponowienia w zmodyfikowanej formie. To strona jest dysponentem takich ewentualnych przyszłych działań.
Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Organ na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z uwagi na specyfikę prowadzonego w sprawie postępowania wnioskowego dokonał adekwatnych ustaleń faktycznych odnoszących się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynikają powody, dla których udokumentowane przez skarżącego okoliczności nie zostały uznane za uzasadniające zmianę dotychczas obowiązującej taryfy we wnioskowanym zakresie.
Szereg okoliczności wskazywanych przez skarżącego nie mieści się w zakresie uzasadnionego przypadku stanowiącego podstawę dla skrócenia okresu obowiązywania aktualnej taryfy dla zatwierdzenia w jej miejsce nowej taryfy. Stan faktyczny został wyjaśniony wyczerpująco w zakresie wymaganym dla załatwienia sprawy.
Sąd nie stwierdził zatem, by kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.