V SA/Wa 389/19

V SA/Wa 389/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /sprawozdawca/
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący/
Bożena Zwolenik
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 228/20 - Wyrok NSA z 2024-02-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę;
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię Ś. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca lub Spółdzielnia) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: organ I instancji lub Prezydent) z [...] października 2018 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117 000 euro.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2017 roku (data nadania w placówce pocztowej)
Spółdzielnia wystąpiła o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117
000 euro. Wraz z wnioskiem przedstawiła dowód zakupu urządzenia N.
z 20 grudnia 2016 r. na kwotę 117 000 euro.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. organ I instancji odmówił wydania
zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro. W następstwie
rozpatrzenia zażalenia, SKO postanowieniem z dnia ... marca 2018r., znak
[...], uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało
organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Następnie postanowieniem nr [...]z dnia [...]
kwietnia 2018 r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de
minimis na kwotę 117.000 euro. W następstwie rozpatrzenia zażalenia, SKO
postanowieniem z dnia 17 lipca 2018r., znak [...], uchyliło w całości
zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego
rozpoznania.
Ponownie rozpatrując wniosek Strony, organ I instancji postanowieniem nr
[...] z dnia 10 października 2018r. odmówił wydania
zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro.
W uzasadnieniu wykazał, iż wobec dokonania wydatku niezgodnie z
przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia
2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j.
Dz. U. z 2015 r., poz. 1023; dalej: rozporządzenie w sprawie zfron) odmowa wydania
zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 117.000 euro jest uzasadniona.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona zarzuciła wydanemu
orzeczeniu błędne przyjęcie, że dokonanie wydatku przekraczającego wartość
środków pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2015 i
2016 powoduje niemożliwość wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.
SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymało
w mocy powyższe postanowienie organu I instancji.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano m. in. art. 127 § 2 w związku z
art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania
administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.).
W uzasadnieniu postanowienia powołano treść § 8 rozporządzenia w sprawie
zfron. Wyjaśniono, że intensywność pomocy, o której mowa w § 2 ust. 2
rozporządzenia, wynosi do 100% poniesionych wydatków, przy czym: zwolnienia, o
których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust.
2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 12
ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i art. 7 ust. 2 pkt 4
ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt
2 ustawy o rehabilitacji, mogą być przeznaczone na pokrycie tych wydatków w
wysokości nieprzekraczającej 81% wartości tych zwolnień.
Organ odwoławczy stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądowe, że
wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w pierwszej kolejności wymaga
sprawdzenia wysokości udzielonych stronie zwolnień z podatku od nieruchomości, a
następnie na tej podstawie ustalenia limitu 81 % wartości zwolnień o którym mowa w
§ 8 rozporządzenia w sprawie zfron. Wskazał, że wartości uzyskanego zwolnienia
wynikającego z przedłożonych przez Spółdzielnię deklaracji na podatek od
nieruchomości w 2015 wyniosła 253 354,00 zł, natomiast wartość tego zwolnienia w
2016 r. wyniosła 314 995,00 zł. Uwzględniając powyższe dane organ odwoławczy
wyjaśnił, że wartość wydatku nie powinna przekroczyć kwoty 460 362,69 zł (81 %
wysokości zwolnień z podatku od nieruchomości w 2015 r. i 2016 r.).
Organ odwoławczy ustalił, że zakup urządzenia N. w kwocie 117
000,00 euro jest równy kwocie 515 841,00 zł, przeliczając według średniego kursu
walut obcych Narodowego Banku Polskiego z dnia dokonania operacji tj. z dnia 22
grudnia 2016 r. (4,4089). A zatem, skoro Spółdzielnia przeznaczyła kwotę 515 841,00
zł., jako środki pochodzące ze zwolnienia od podatku od nieruchomości za rok 2015 i
2016, na zakup urządzenia N., co przekracza 81% wartości zwolnień
(460 362,69 zł - kwota stanowiąca 81% wartości zwolnienia z podatku od
nieruchomości uzyskanego w latach 2015 - 2016), to odmowa wydania
zaświadczenia była uzasadniona.
W skardze na powyższe postanowienie Spółdzielnia zarzuciła błędne
przyjęcie, że dokonanie wydatku przekraczającego wartość środków pochodzących
ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2015 i 2016 powoduje
niemożliwość wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.
Spółdzielnia nie kwestionuje, że intensywność pomocy pochodzącej ze
zwolnień od podatku od nieruchomości, zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia w
sprawie zfron, nie powinna przekraczać 81% wartości tych zwolnień. Przekroczenie
limitu 81% w żaden sposób nie może jednak prowadzić do odmowy wydania przez
organ zaświadczenia o pomocy de minimis. Takie przekroczenie może jedynie
skutkować wydaniem zaświadczenia w kwocie odpowiadającej limitowi 81% oraz
obowiązkiem ze strony Spółdzielni do przekazania mylnie wydatkowanych środków z
powrotem na konto zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.
Zdaniem Skarżącej nie powinno budzić wątpliwości, że odmowa wydania
zaświadczenia nie była prawidłowa skoro organ miał możliwość wydania
zaświadczenia o pomocy de minimis na niższą kwotę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami
m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów
administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U.
z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności
administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie
mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy
postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami
uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z
art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak
związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z
zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd
doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w
sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. z 2018 r. poz. 1808 ze zm.), podmioty
udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że
udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w
rolnictwie lub rybołówstwie.
Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie
jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga
przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes
prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2
k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie
potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ
ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ
administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w
koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o
rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.
Dz. U. z 2019 r., poz. 1172) prowadzące zakład pracy chronionej spełniający
warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b) w stosunku do tego zakładu jest
zwolniony z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, na zasadach określonych
w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia
prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone
zostały w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach
lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170). Z treści tego przepisu wynika, że zwolnieni
od podatku od nieruchomości są prowadzący zakłady pracy chronionej w zakresie
przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało
potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej -
zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania
znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi
zakłady pracy chronionej.
Z kolei, zgodnie § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zfron rodzaje
wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 8 oraz, o których mowa w ust. 1 pkt
4, 7, 9, 10, 12 i 13 o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy, poniesione
ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji - w
związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach
lokalnych, art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i
art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - do
których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de
minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia
2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej do pomocy de minimis.
Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia w sprawie zfron intensywność pomocy, o
której mowa w § 2 ust. 2, wynosi do 100 % poniesionych wydatków, przy czym
zwolnienia, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji
zawodowej w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o
podatkach i opłatach lokalnych, art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.
o podatku rolnym i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku
leśnym, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o rehabilitacji, mogą być przeznaczone
na pokrycie tych wydatków w wysokości nieprzekraczającej 81 % wartości tych
zwolnień.
W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo stwierdziły, w oparciu o stosowne
deklaracje podatkowe, wysokość zwolnień Skarżącej z podatku od nieruchomości w
2015 r oraz 2016 r. i na tej podstawie wyliczyły limit 81% wartości ww. zwolnień na
poziomie 460 362,69 zł. Następnie odniosły ten limit do zakupu urządzenia N.
Machine za 117 000 euro, co odpowiada kwocie 515 841,00 zł. Na tej podstawie
organy stwierdziły, że Skarżąca występując z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o
pomocy de minimis wskazała wydatek, którego kwota znacznie przekracza limit 81 %
wartości zwolnienia.
Skarżąca nie kwestionuje powyższych okoliczności, uważa jednak, że
przekroczenie limitu 81 % wartości zwolnień, o którym mowa w § 8 pkt 1
rozporządzenia w sprawie zfron, nie powinno prowadzić do odmowy wydania
zaświadczenia o pomocy de minimis, ponieważ organ w takiej sytuacji może wydać
zaświadczenie na niższą kwotę.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącej Sąd stwierdza, że jest ono
bezzasadne, albowiem nie znajduje oparcia we wskazanych powyżej przepisach.
Przekroczenie przez Spółdzielnie przy zakupie urządzenia N. limitu
zwolnień nie upoważniało w ogóle organu do wydania zaświadczenia o pomocy de
minimis.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.