V SA/WA 382/04

V SA/Wa 382/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marzenna Zielińska /przewodniczący/
Mirosława Pindelska /sprawozdawca/
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Sygn. powiązane
I GSK 2557/05 - Wyrok NSA z 2006-11-15
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W., B. Sp. z o.o. w W., C. S.A. w W. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2004 r. w przedmiocie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (...) (...) - skargę oddala -
Uzasadnienie
Na podstawie przepisów art. 11 ust 1 pkt 1 i art. 14 ustawy z dnia 11.12.1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U Nr. 157 poz. 1027) Minister Gospodarki na wniosek Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego w Ł. działającej na rzecz przemysłu krajowego, postanowieniem z dnia (...) .08.2998r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski Nr 26 poz. 380, wszczął postępowanie ochronne przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny określonych rodzajów obuwia importowanego z C. (...) (...) .
Następnie po przeprowadzeniu badań w przedmiocie wzrostu importu obuwia z C. w latach 1994-1997, jego udziału w krajowej konsumpcji obuwia, poziomu cen stosowanych przez chińskich eksporterów oraz wpływu tego importu na stopień wykorzystania potencjału produkcyjnego w polskich zakładach obuwniczych, na wyniki finansowe tych zakładów i na zatrudnienie Minister Gospodarki na podstawie art. 9 ust pkt 1 i art. 23 ust. 3 i 4 cyt. Ustawy z dnia 11.12.1997r., wydał decyzję z dnia (...) 01.1999r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (...) (...) , ogłoszoną w Monitorze Polskim z dnia 15.01.1999r. Nr 3 poz. 13 ze wskazaniem, że wchodzi ona w życie z dniem ogłoszenia.
Decyzja ustalała na okres 3 lat (1999-2001) jako środek ochronny opłatę celną dodatkową na obuwie objęte kodami z pozycji 6402, 6403, 6405 pochodzące z C. (...) (...) , wymienione szczegółowo w załączniku do decyzji tj. jako podpozycje PCN:
640219000, 640220000, 640291000, 640299100, 640299310, 640299390, 640299500, 640299910, 640299930, 640299960, 640299980, 640319000, 640391110, 640391130, 640391160, 640391180, 640391910, 640391930, 640391960, 640391980, 640399110, 640399310, 640399330, 640399360, 640399380, 640399500, 640399910, 640399930, 640399960, 640399980, 640411000, 640419100, 640419900, 640510900, 640520910, 640520990, 640590100.
Na podstawie przeprowadzonych badań dotyczących importu obuwia z C. oraz jego wpływu na krajową produkcję tego rodzaju towaru i zgromadzonego materiału w toku postępowania dowodowego w tym zakresie, Minister Gospodarki przytoczył w decyzji następujące ustalenia i motywy rozstrzygnięcia.
W latach 1994-1997 wystąpił silny wzrost importu obuwia z C.. Według danych statystycznych GUS ukształtował się on na poziomie 233% natomiast według chińskich danych statystycznych wyniósł on 219%. Wartość importu w 1994r. wynosząca 37,8 mln USD wzrosła w 1997r. do 88,1 mln USD. Według c. danych wartość ta w 1997r była jeszcze większa i wynosiła 113,4 mln USD. Według danych ONZ udział c. eksportu obuwia w polskim imporcie zbliżył się do poziomu 60%. Średni poziom cen jednostkowych stosowanych w tym okresie przez c. eksporterów na polskim rynku był o około 40% niższy od średniego poziomu cen na 10 badanych rynkach zagranicznych. Ceny obuwia c. stanowiły średnio od 60% do 70% cen krajowych.
Stopień wykorzystania potencjału produkcyjnego polskich zakładów obuwniczych wynoszących w 1994r. – 82,6% obniżył się w 1997r. do 68,9%. Spowodowało to znaczny spadek produkcji i sprzedaży oraz wzrost zapasów, który w 1997r. był wyższy o 64,1% niż w 1995r.
W tym stanie rzeczy Minister Gospodarki wprowadził do importu obuwia z C. opłaty celne dodatkowe, które ustalił:
na 1999r. na 2000r. na 2001r. dla obuwia objętego kodem:
3,0 2,4 1,8 6402
4,0 3,2 2,4 6403
1,5 1,2 0,9 6404
4,0 3,2 2,4 6405
Po wystąpieniu w dniu 3.03.1999r. przez A. sp. z o. o. w W., B. sp. z o. o. w W., C. S.A. w W., D. sp. z o. o. w W., E. spółki cywilnej w S. i F. sp. z o.o. w P. – zgodnie z zamieszczonym w decyzji pouczeniem – o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...].04.1999r. nr [...] orzekł o przywróceniu terminu do złożenia tego rodzaju środka prawnego.
Następnie w piśmie z dnia [...].11.199r. Wicedyrektor Departamentu Postępowań Ochronnych Ministerstwa Gospodarki stwierdził, że wobec braku przesłanek zmiany wskaźników będących przedmiotem analizy poprzedzającej wydanie decyzji o nałożeniu opłaty celnej dodatkowej, nie ma podstawy prawnej do dokonania zmiany decyzji Ministra Gospodarki z dnia (...) 01.1999r.
Powyższe pismo zostało zaskarżone skargą wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A. sp. z o. o., C. S.A. i B. sp. z o. o.
Naczelny Sad Administracyjny po uprzednim podjęciu w dniu 4 grudnia 2000 r. uchwały stwierdzającej dopuszczalność skargi do NSA na decyzję Ministra Gospodarki w przedmiocie wprowadzenia środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej przewidzianej w ustawie z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, wyrokiem z dnia 15 marca 2001r, sygn. Akt V SA 2938/99, uchylił decyzję Ministra Gospodarki z [...].11.1999r. z przyczyn proceduralnych.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Gospodarki decyzja z dnia (...) grudnia 2001r. ogłoszoną w Monitorze Polskim z dnia 31 grudnia 2001r. (nr 47 poz. 781) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) stycznia 1999r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (...) (...) .
Decyzja ta została zaskarżona przez A. sp. z o. o., C. S.A. i B. sp. z o. o. skargą wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po rozpoznaniu tejże skargi Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2002r., sygn. akt V SA 256/02 uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne, niezbędne do rozstrzygnięcia w przedmiocie, oznaczonym granicami wniosku skarżących, złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa.
Sąd podkreślił, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie kwestii możliwości i zasadności wyłączenia stosowania opłaty dodatkowej w odniesieniu do pochodzącego z C. (...) (...) obuwia sportowego czy obuwia o przeznaczeniu sportowym o cechach charakterystycznych wskazywanych przez skarżących.
Minister nie przeprowadził postępowania dowodowego warunkującego uznanie, że:
• ma miejsce w kraju produkcja towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego względem obuwia sprowadzanego przez skarżących.
• przywóz towarów przez skarżących na polski obszar celny w badanym okresie był nadmierny w rozumieniu art. 3 ustawy.
Ponadto Minister nie odwołał się do dowodów wskazujących, że przywożone przez skarżących obuwie jest towarem podobnym lub bezpośrednio konkurencyjnym w stosunku do towaru objętego ochroną w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy oraz całkowicie pominął czynnik ceny przedmiotowych towarów jako wyznacznika substytutywności towarów.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionował zakres przedmiotowej decyzji. Skarżący podnosił w tym wniosku, że argument niskich cen importowanego obuwia objętego postępowaniem ochronnym nie ma zastosowania do markowego obuwia sportowego, że obuwie sportowe przywożone przez nich z zagranicy nie było w latach 1995-1997 ani też w innym okresie, towarem podobnym bądź bezpośrednio konkurencyjnym wobec obuwia wytwarzanego przez producentów krajowych ze względu na różnice w ich budowie, funkcjach, jakości i asortymencie oraz surowcach wykorzystanych do produkcji, zaawansowaniu technicznym, technologicznym, a także polityce sprzedaży i marketingu. Wnioskowali o przeprowadzenie dowodu z analizy porównawczej sportowego obuwia importowanego przez skarżących i obuwia krajowego twierdząc jednocześnie, że te obuwia nie są względem siebie konkurencyjne gdyż polskie obuwie sportowe mieści się w niższym segmencie rynku niż obuwie markowe, importowane przez nich.
Przy tak sformułowanym wniosku Minister Gospodarki powinien był zdaniem NSA, zbadać:
1. wielkość przywozu towaru wskazanego przez skarżących we wniosku w celu stwierdzenia czy przywóz wzrósł w ilościach bezwzględnych lub w stosunku do wielkości krajowej produkcji lub konsumpcji,
2. cen tego towaru oraz jego relację do cen krajowego towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego,
3. wpływu przywozu realizowanego przez skarżących na sytuację producentów krajowych towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego,
4. związku przyczynowego pomiędzy przywozem przedmiotowego towaru na polski obszar celny a sytuacją krajowych producentów towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego,
5. wielkość i tempo wzrostu przywozu na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem,
6. możliwości eksportowe kraju eksportu towaru objętego postępowaniem.
Sąd zaznaczył jednocześnie, że w razie potrzeby wymienione ustalenia mogłyby objąć cały asortyment towaru objętego postępowaniem ochronnym.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 16 stycznia 2004r., ogłoszoną w Monitorze Polskim z dnia 27 stycznia 2004r. nr 4 poz. 63, utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (...) (...) .
Na podstawie przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia:
1. istnienia krajowej produkcji towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego do towaru wskazanego przez skarżących, tj. markowego obuwia sportowego,
2. podobieństwa lub bezpośredniej konkurencyjności towaru wskazanego przez skarżących do towaru produkcji krajowej, tj. polskiego obuwia sportowego,
3. wielkości przywozu towaru wskazanego przez skarżących w celu stwierdzenie, czy przywóz wzrósł w ilościach bezwzględnych lub w stosunku do wielkości krajowej produkcji obuwia sportowego Minister ustalił, co następuje:
W badanym okresie 1995-1997 istniał przemysł krajowy produkujący obuwie sportowe.
Obuwie to było produkowane w jedynym wówczas zakładzie produkcyjnym, tj. w Fabryce Obuwia Sportowego "F." w K.. Wielkość tej produkcji obuwia sportowego ogółem łącznie z przerobem uszlachetniającym wyniosła w 1996r. – (...) par, a w 1997r. – (...) pary zaś wielkość produkcji obuwia sportowego do sprzedaży w kraju wyniosła w 1996 r. – (...) par, a w 1997. (...) pary. Dane za 1995 r. nie istnieją wobec braku dokumentów (przekroczenie okresu archiwizacyjnego) ale z informacji producenta wynikało, że produkcja obuwia sportowego w latach 1995 i 1996 była podobna.
Według ustaleń Ministra towar produkcji krajowej był bezpośrednio konkurencyjny w stosunku do towarów wskazanych przez skarżących. Można go było użyć do tych samych celów, spełniał te same funkcje i miał substytutywną cenę.
Obuwie produkowane przez przemysł krajowy to obuwie turystyczne, treningowe, do piłki nożnej, hokejowe, do jazdy figurowej na lodzie, zjazdowe, narciarskie, biegowe i pozjazdowe.
Obuwie importowane przez skarżących to turystyczne, treningowe, do piłki nożnej, do tenisa, do jazdy na rowerach górskich, do biegania, do piłki ręcznej, do siatkówki, do koszykówki, joggingu i aerobiku, bokserskie, zapaśnicze i dla ciężarowców.
Tak jak obuwie importowe, tak i polskie obuwie używane było przez osoby uprawiające profesjonalnie i półprofesjonalnie sport czego dowodem była informacja W. Klubu Sportowego W. w K..
Ceny obuwia pochodzącego z C. sprowadzanego przez skarżących kształtowały się w 1995r. – (...) zł, w 1996r. – (...) , w 1997r. – (...) zł. Ceny krajowego obuwia sportowego wynosiły w 1996r. – (...) zł, w 1997r. – (...) zł.
Ceny te były porównywalne zdaniem Ministra.
Wielkość przywozu obuwia sportowego wskazanego przez skarżących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyniosła w 1995r. – (...) par, w 1996r. – (...) pary, w 1997r. – (...) pary, co dało dynamikę importu w 1995r. – (...) , w 1996r. (...) a w 1997r. – (...)
Wielkość przywozu tego obuwia do produkcji krajowej wynosiła w 1996r. do produkcji ogółem (...) %; do produkcji przeznaczonej do sprzedaży (...) %, w 1997r. do produkcji ogółem (...) %, do produkcji przeznaczonej do sprzedaży (...) %.
Wszystko to stanowiło zdaniem Ministra, że istniał producent krajowy, towar produkcji krajowej był bezpośrednio konkurencyjny do towaru wskazanego przez skarżących, przywóz obuwia sportowego wzrastał w stosunku do wielkości produkcji krajowej obuwia sportowego.
Minister wskazał, że ustalenia w stosunku do polskiego producenta poczynił w oparciu o pisma nadesłane od niego, w tym pisma informacyjne, foldery oraz pismo informujące o upadłości tegoż producenta ogłoszonej (...) sierpnia 1998r. Minister wskazał, że nie uzyskał materiału dowodowego od polskiego producenta dającego możliwość dokonania analizy porównawczej, podnoszonej przez skarżących. Brak było egzemplarza obuwia sportowego krajowego z tamtego okresu przez co zaniechano dowodu na okoliczność czy towar krajowy i importowany są podobne.
Brak dokumentów dotyczących większości wskaźników ekonomicznych polskiego producenta za lata objęte badaniem spowodował, że Minister nie przeprowadził szczegółowej analizy czynników szkody wymienionych w art. 17 ustawy ochronnej z 1997r. wyłącznie w odniesieni do sytuacji przemysłu krajowego produkującego obuwie sportowe bezpośrednio konkurencyjne w stosunku do obuwia sportowego importowanego przez skarżących. Minister podtrzymał natomiast wszystkie ustalenia czynników szkody dokonane w odniesieniu do całego przemysłu produkującego towar objęty postępowaniem ochronnym zakończonym decyzją z (...) stycznia 1999r. Jako podstawę takiego działania wskazał zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego co do poprowadzenia postępowania dowodowego w takim zakresie, iż w razie potrzeby wymienione ustalenia mogą dotyczyć całego asortymentu towaru objętego postępowaniem ochronnym.
Minister podkreślił, że reguły postępowania ochronnego przed nadmiernym przywozem nie wymagają oddzielnej analizy importu i szkody do poszczególnym asortymentów towaru objętego tym postępowaniem.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. sp. z o. o., C. S.A. i B. sp. z o. o. skargą dnia (...) lutego 2004r. złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Gospodarki, Pracy i Opieki Społecznej.
Powyższa skarga jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Skarżonej decyzji skarżący zarzucili:
1. Naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, art. 170 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 99 przepisów wprowadzających ustawę o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. polegające na niewykonaniu wyroku NSA z 5 grudnia 2002r. w odniesieniu do następujących kwestii:
• braku przeprowadzenie pełnego postępowania dla ustalenia, czy przywóz markowego obuwia sportowego z C. był nadmierny, czy wyrządził lub zagroził poważną szkodą przemysłowi krajowemu i czy istniał związek pomiędzy tym importem a wspomniana szkodą lub groźbą jej powstania.
• braku stwierdzenia przesłanek pozwalających na ocenę w sposób wykluczający jakiekolwiek wątpliwości, że przywóz markowego obuwia sportowego był w okresie badanym nadmierny w rozumieniu art. 3 ustawy ochronnej,
• braku wskazania dowodów potwierdzających możliwość użycia obuwia sportowego produkcji krajowej i importowanego przez skarżących do tych samych celów i spełnienia przez nie tych samych funkcji, w tym w szczególności brak przeprowadzenia analizy porównawczej wnioskowanej przez skarżących
• braku odniesienia się do kwestii segmentacji polskiego rynku obuwia sportowego podnoszonej przez skarżących,
• pominięcia stanowiska wnioskodawcy wszczęcia postępowania (Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego – PIPS), która dostrzegła potrzebę wyłączenia niektórych rodzajów obuwia sportowego spod działania środka ochronnego oraz pominięcia składanych przez PIPS propozycji w tym zakresie,
• braku odniesienia się do możliwości i zasadności wyłączenia stosowania środka ochronnego w odniesieniu do markowego obuwia sprowadzanego z C.przez skarżących, tj. do przedmiotu wniosku z (...) .03.1999r.
2. Naruszenie przepisów o postępowaniu mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 7, 8, 9, 11, 75 § 1, 77 §1, 78 §1, 80, 107 § 1 i §3 ustawy z 14 czerwca 1960 – kodeks postępowania administracyjnego
• Art. 6 i 107 §1 i § 3 kpa poprzez brak wskazania w decyzji źródła danych lub dowodów, na jakich oparto ustalenie dotyczące cen obuwia
• Art. 7, 77 kpa poprzez:
- zaniechanie podjęcia działań w zakresie ustalenia, czy markowe obuwie sportowe pochodzenia c. może zostać uznane za podobne lub bezpośrednio konkurencyjne wobec krajowego obuwia sportowego, skutkującego błędnym uznaniem spółki "F." z K. za przemysł krajowy na potrzeby ponownego rozpatrzenia sprawy.
- zaniechanie podjęcia działań zmierzających do ustalenia, czy import markowego obuwia sportowego z C. był realizowany na takich warunkach, że spowodował szkodę przemysłowi krajowemu lub zagroził taką szkodą,
- zaniechanie ustalenia występowania związku przyczynowego pomiędzy rzekomym nadmiernym przywozem markowego obuwia sportowego a C. a rzekomą poważną szkodą lub zagrożeniem wyrządzenia takiej szkody przemysłowi krajowemu,
- zaniechanie analizy innych czynników, które mogły wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu
• Art. 7, 75, 77 § 1, 78 i 80 kpa poprzez:
- Zaniechanie przeprowadzenia analizy porównawczej markowego obuwia sportowego i krajowego obuwia sportowego dla ewentualnego podważenia twierdzeń skarżących zawartych w pismach procesowych oraz w poprzedniej skardze z 29 stycznia 2003r. oraz dla ustalenia ewentualnej bezpośredniej konkurencji pomiędzy markowym obuwiem sportowym a krajowym obuwiem sportowym,
- dokonanie rozstrzygnięcia przy barku zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego (dowodów potwierdzających ponad wszelką wątpliwość istnienie nadmiernego przywozu markowego sportowego, szkody, związku przyczynowego oraz braku wykonania obligatoryjnych działań zawartych w art. 17 ustawy z 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny
• Art. 9, 10, 11 kpa poprzez ogólne i pobieżne uzasadnienie decyzji, co utrudniło polemikę ze sposobem rozumowania organu orzekającego i przygotowanie tej skargi
• Art. 8 kpa w zakresie braku pogłębiania zaufania do organów państwa poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem wytycznych zawartych w wyroku NSA z 3 grudnia 2002r.
3. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust 4, art. 3, art. 4 pkt 5, art. 5 ust 1, art. 7, art. 17 ust 1-3 oraz art. 23 ust 1 ustawy z 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny w związku z art. 37 ustawy z 11 kwietnia 2001. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, w tym w szczególności:
• art. 1 ust 4 ustawy ochronnej poprzez nie zastosowanie w sprawie wymienionych w pkt 2 przepisów kpa.
• art. 3, 5 ust 1 i 23 ust 1 ustawy ochronnej poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która sankcjonuje obłożenie środkiem ochronnym przywozu markowego obuwia sportowego, który nie był nadmierny w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie był realizowany na takich warunkach, że zagrażał lub spowodował poważną szkodę przemysłowi krajowemu,
• art. 4 pkt 5 ustawy ochronnej poprzez uznanie, że markowe obuwie sportowe jest bezpośrednio konkurencyjne wobec krajowego obuwia sportowego, choć nie pełni ono takich samych funkcji, nie jest stosowane w tym samym celu oraz nie jest substytutywne wobec krajowego obuwia sportowego z uwagi na jego cenę, skutkujące uznaniem spółki "F." z K. za przemysł krajowy na potrzeby prowadzonego postępowania,
• art. 7 ustawy ochronnej poprzez ustanowienie środka ochronnego, który nie mógł przyczynić się do naprawienia rzekomo poważnej szkody poniesionej przez nieustalony przez organ orzekający przemysł krajowy i ta rzekoma szkoda nie była wyrządzona przywozem markowego obuwia sportowego pochodzenia c.,
• art. 17 ust. 1 ustawy ochronnej poprzez:
- zaniechanie obligatoryjnego obowiązku zbadania wpływu przywozu obuwia sportowego na sytuację producentów krajowych (tj. ustalenie poważnej szkody oraz
- zaniechanie obligatoryjnego obowiązku zbadania istnienia związku przyczynowego pomiędzy przywozem markowego obuwia sportowego a sytuacją krajowych producentów,
• art. 17 ust 2 ustawy ochronnej poprzez zaniechanie zbadania innych czynników, poza przywozem markowego obuwia sportowego, które wyrządziły lub mogły wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu, a zostały wskazane przez skarżących w pismach procesowych z 27.06.2001r i 10.09.2001r oraz w skardze 29.01.2002r.
W uzasadnieniu skargi i pismach procesowych skarżący wskazywali, że ogólne twierdzenia zawarte w katalogach firmy "F.", nie poparte żadnymi badaniami porównawczymi obuwia, nie pozwalają w żadnym wypadku na uznanie obuwia sportowego produkowanego przez "F." za bezpośrednio konkurencyjne z markowym obuwiem sportowym importowanym przez skarżących. Wskazywali, że obuwie produkowane w kraju nie spełniało tych samych funkcji, co markowe obuwie sportowe importowane przez nich, tj. funkcji amortyzacyjnej, systemów powietrznych, podeszwy środkowej zmniejszającej ryzyko odniesienia kontuzji. Wskazali, że obuwie produkowane w Polsce nie było używane do tych samych celów, co ich markowe obuwie sportowe tj. dla profesjonalnych sportowców, zespołów sportowych. Zakwestionowali pismo W. "W." z K. stwierdzające, że klub zakupił w "F." kolce lekkoatletyczne jako niereprezentatywne dla sprawy gdyż przedmiotem postępowania jest markowe obuwie sportowe. Nadto stwierdzili, że wymieniony klub jest klubem niższej klasy, niezaliczanym do czołówki krajowej. Dostarczanie temu klubowi obuwia przez "F." może świadczyć, ich zdaniem, tylko o segmentacji rynku obuwia sportowego w Polsce z zaznaczeniem, że markowe obuwie sportowe jest wyższym segmentem zaopatrującym czołowe kluby i zespoły sportowe.
Zakwestionowali ustalenie cenowe jako jeden z warunków uznania towarów za bezpośrednio konkurencyjne wobec siebie. Podnieśli, że Minister nie wskazał poziomu obrotu (import, hurt, detal) którego dotyczą ceny badanego obuwia importowanego. Podnieśli, że ich ceny hurtowe były wyższe tj. C. (...) . stosował ceny hurtowe netto w roku 1995 – (...) zł za parę, w roku 1996 – (...) zł za parę, w roku 1997 – (...) zł za parę. Pozostali skarżący mieli ceny wyższe. Ceny detaliczne były jeszcze wyższe. Zaznaczyli, że ustalone ceny obuwia produkowanego w "F." pochodzą z informacji tegoż producenta udzielonej w piśmie z dnia 14 marca 2003r.. W piśmie tym zaś są wskazane ceny wg. kosztów wytworzenia. Podnieśli, że wskazano tam również obuwie do jazdy figurowej na lodzie, obuwie hokejowe, narciarskie, tj. obuwie nie objęte postępowaniem ochronnym (kody PCN 950670100 i PCN 640212100). Tym samym wskazana w zaskarżonej decyzji średnia cena kosztorysowa obuwia z "F." za rok 1996 – (...) zł za parę, za rok 1997 – (...) zł za parę powinna ulec obniżeniu (po odjęciu cen obuwia w/w nie objętego postępowaniem ochronnym) do wielkości (...) zł za parę w 1996r i (...) zł za parę w 1997r.
Skarżący zarzucili, iż nieuwzględnienie tych okoliczności było manipulacją organu orzekającego dla osiągnięcia z góry zamierzonego celu. Zarzucili, że Minister nie wykazał, iż ceny importowanego markowego obuwia sportowego były niższe od cen krajowego obuwia sportowego. Skarżący w kolejnym piśmie procesowym zarzucili nieodpowiedniość doboru cen wskazaną przez organ. Podnieśli, że bazą porównawczą powinny być ceny detaliczne. Zwłaszcza, że ceny detaliczne obuwia importowanego przez nich są znacznie wyższe bo zawierają w sobie cło, poziom marż hurtowych i detalicznych (zawsze wyższy dla obuwia markowego), koszty związane z marketingiem, reklamą czy tez sponsoringiem (zawsze wyższe dla obuwia markowego), koszty związane z możliwością korzystania ze znaków towarowych i licencji.
Zarzucili, że Minister próbował przerzucić swoje obowiązki na skarżących jako stronę postępowania w zakresie np. wskazania rocznego przywozu przez nich obuwia, które mogłoby być zwolnione z opłaty celnej dodatkowej (gdy dane takie były dostępne w statystykach handlu zagranicznego), uzgodnienia z GUC i PIPS zapisów dotyczących określenia towaru mogącego podlegać wyłączeniu spod środka ochronnego.
Podnieśli, że Minister w decyzji z dnia 10 stycznia 2003r. (Monitor Polski nr 1 poz. 30) wydanej w postępowaniu ochronnym przeglądowym dotyczącym przedłużenie terminu obowiązywania opłaty celnej dodatkowej na niektóre rodzaje obuwia pochodzenia chińskiego wyłączył obuwie sportowe importowane przez skarżących ustalając brak istnienie krajowego przemysłu wytwarzającego obuwie podobne lub bezpośrednio konkurencyjne wobec markowego obuwia sportowego importowanego z C.. Postępowanie przeglądowe dotyczyło okresu 1999-2001. Ustalenia te pozostawały, zdaniem skarżących w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi na użytek niniejszego postępowania, gdzie "F." w piśmie z 23.11.2001r podawał dane dotyczące własnej produkcji za lata 1996-2001.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, podtrzymał twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że postępowanie ochronne przed nadmiernym przywozem prowadzi się wobec towaru objętego postępowaniem w całości tzn. wszelkie przesłanki warunkujące nałożenie ewentualnych środków ochronnych bada się na podstawie zagregowanych wskaźników ekonomicznych dotyczących zarówno importu jak i sytuacji na rynku krajowym. Nie ma możliwości uzyskania jakichkolwiek danych statystycznych dotyczących poszczególnych asortymentów towaru jeżeli nie stanowią one całego kodu celnego PCN zdefiniowanego co najmniej na poziomie 9 cyfr. W rozumieniu Polskie Scalonej Nomenklatury Handlu Zagranicznego, mającej tu zastosowanie, obuwiem sportowym jest tylko to obuwie, które jest zgrupowane w osobnych kodach taryfy celnej pod nazwą obuwie sportowe. Natomiast obuwie sportowe wskazywane przez skarżących klasyfikowane jest w kodach razem z innym obuwiem i to w kilkunastu kodach.
Organ podejmował próby w celu znalezienia możliwości wyłączenia spod działania środka ochronnego markowego obuwia sportowego, wskazanego przez skarżących. Przedstawił dwie możliwości:
- wypracowanie i zatwierdzenie w Głównym Urzędzie Ceł dokładnego – specjalistycznego opisu obuwia sportowego, wyróżniającego obuwie wskazane przez skarżących od innego obuwia klasyfikowanego w tych kodach, tzw. "ex", który umożliwia wyłączenie towaru z kodu PCN w Taryfie Celnej.
- wypracowanie wspólnie z Polską Izbą Przemysłu Skórzanego zapisu składającego się z opisu towaru i progu wysokości ceny, powyżej której na przewóz obuwia sportowego nie obowiązywałaby dodatkowa opłata celna.
Skarżący nie wyrazili chęci współpracy z GUC, natomiast pomimo licznych spotkań z PIPS w Ministerstwie Gospodarki nie udało się wypracować właściwego opisu obuwia sportowego i nie uzyskano konsensusu w sprawie progu wysokości ceny. Omawiano kilka wariantów progów cenowych. PIPS nie wyraziła zgody na przyjęcie takiego rozwiązania z uwagi na fakt, że nie otrzymała od skarżących wielkości rocznego przywozy obuwia sportowego, które mogłoby być zwolnione z dodatkowej opłaty celnej.
Minister potwierdził, iż źródłem danych dotyczących cen obuwia sportowego krajowego jest informacja firmy "F.". Dane te dotyczą ceny ex-works producenta.
Natomiast ceny obuwia sprowadzanego przez skarżących pochodzą ze statystyk Centrum Informacji Handlu Zagranicznego. Są to ceny CIF na granicy polskiej nie uwzględniające podatku VAT. Są to ceny porównywalne z cenami ex-works producenta krajowego (które również nie zawierają podatku VAT).
Minister potwierdził, że wskazane średnie ceny obuwia sportowego krajowego uwzględniają obuwie do jazdy figurowej na lodzie, hokejowe, narciarskie. Po odjęciu cen obuwia (do jazdy figurowej na lodzie, narciarskiego i hokejowego) średnia cena obuwia sportowego krajowego pozostałego objęta decyzją ochronną z (...) .01.1999r. wynosi odpowiednio (...) zł za parę w 1996r. o (...) zł za parę w 1997r.
Organ podtrzymał twierdzenie, że tak skorygowana cena w odniesieniu do ceny obuwia sportowego sprowadzanego przez skarżących, odpowiednio (...) zł oraz (...) zł za parę w latach 1996 i 1997 nie uzasadnia twierdzenie o istnieniu odrębnych segmentów rynku z uwagi na drastyczne różnice w cenie obu produktów. Ceny są nadal porównywalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2003r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art.99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz. 1271) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed 1 stycznia 2004r. wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2002r. stwierdził, że Minister Gospodarki nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie dokonał ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia o przedmiocie oznaczonym granicami wniosku skarżących.
NSA wyraźnie podkreślił, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie kwestii zarówno możliwości, jak i zasadności wyłączenia stosowania opłaty dodatkowej w odniesieniu do obuwia wskazywanego przez skarżących. Wskazywał, że nie ustalono, że ma miejsce w kraju produkcja towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego względem obuwia sprowadzanego przez skarżących w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy ochronnej, nie ustalono, że przywóz towarów przez skarżących na polski obszar celny był nadmierny w rozumieniu art. 3 ustawy ochronnej.
Dokonując takich ustaleń i wskazując na zakres przedmiotowy wniosku skarżących oraz podnoszonych przez nich twierdzeń Sąd zlecił przeprowadzenie postępowania dowodowego wskazując jego kierunek i zakres w 6 punktach w/w przy mawianiu uzasadnienia tegoż wyroku.
Niewątpliwie wskazania zawarte w tych punktach i odnoszące się do tych punktów, co do przeprowadzenia postępowania dowodowego są wiążące dla dalszego rozstrzygania sprawy. Przy zaleceniu przeprowadzenia postępowania dowodowego wg. 6 punktów Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jednocześnie stwierdzenia, że w razie potrzeby wymienione ustalenia mogą objąć cały asortyment towaru objętego postępowaniem ochronnym.
Stwierdzenie to jest równie wiążące jak pozostałe 6 punktów dowodowych.
Jest ono również bardzo ważne w tym znaczeniu, że Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko dopuszczał możliwość zaistnienia trudności niemożliwych do pokonania w przeprowadzaniu jakiegoś dowodu ale też postrzegał, że przy prowadzeniu postępowania dowodowego i definiowaniu na jego potrzeby krajowego obuwia sportowego i markowego obuwia sportowego importowanego przez skarżących może się okazać niemożność dokonywania wyłączenia spod środka ochronnego cząstkowego towaru objętego kodem PCN.
Podnieść należy, że Minister Gospodarki decyzją z (...) stycznia 1999r. wprowadził w oparciu o ustawę z dnia 11.12.1997r o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny – opłatę celną dodatkową w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (...) (...) .
Opłatą tą objął obuwie taryfikowane do 37 kodów PCN. W tym objęte zostały 3 kody PCN odnoszące się do obuwia sportowego:
- PCN 640219000 – pozostałe obuwie sportowe,
- PCN 640319000 – pozostałe obuwie sportowe
- PCN 640411000 – obuwie sportowe: buty tenisowe, buty koszykarskie, buty gimnastyczne, buty treningowe itp.
Z ogólna uwagą nr 1 odnoszącą się do tych podpozycji, że wymienione w tych kodach PCN określenie obuwie sportowe odnosi się tylko do:
a) obuwia o przeznaczeniu sportowym, które posiada, lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek itp.
b) butów łyżwiarskich, narciarskich i do biegów narciarskich, butów do jazdy na snowboardzie, butów zapaśniczych, butów bokserskich, butów kolarskich.
Ogólna uwaga i określenia kodów PCN zawarte są w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 grudnia 1998r w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 158 poz.1036 z późń. zm.), przepisów obowiązujących na dzień wydania decyzji z (...) stycznia 1999 r.
Wymieniona uwaga NSA z pkt 6 wytycznych odnosi się w przedmiotowej sprawie do towarów objętych postępowaniem ochronnym z kodu PCN 640411000 (w grupach 6402 i 6403 buty narciarskie i łyżwiarskie mają odrębny 9 cyfrowy kod nie objęty decyzją z (...) stycznia 1999r.), co ma znaczenie przy ustalania cen porównawczych towarów krajowych i importowanych przez skarżących.
Zastosowana wymienioną decyzją dodatkowa opłata celna jest środkiem ochronnym stosowanych wobec towarów dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym (art. 6 ustawy ochronnej). Nałożenie tej opłaty celnej musi się odnosić do towaru objętego postępowaniem ochronnym określonym z nazwy i kodu taryfy celnej (art. 14 ust 3 pkt 2 ustawy ochronnej)
Zgodnie z art.10 ustawy ochronnej dodatkowa opłata celna stanowi należność celną przywozową w rozumieniu kodeksu celnego.
Zgodnie z definicją zawartą w wówczas obowiązującym kodeksie celnym z 9 stycznia 1997r. w art. 3 § 1 pkt 8 należności przywozowe to cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Do nich stosuje się taryfę celną obejmującą m.in. nomenklaturę towarową tzn. wówczas obowiązującą Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN.
Ta nomenklatura towarowa stanowi, że najniższą określaną grupę towarową jest tzw. podpozycja PCN określana 9 cyframi.
Takich też 9 cyfrowych określeń PCN użył Minister Gospodarki w decyzji z (...) stycznia. 1999r.
Wniosek skarżących (i trzech innych podmiotów wówczas aktywnie występujących w sprawie) z dnia (...) marca 1999r. i jego późniejsze pisemne uzupełnienia o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie wyłączenia markowego obuwia sportowego określał towar przedstawiany przez wnioskujących do wyłączenia spod ochrony bez odniesienia się do nomenklatury towarowej.
Skarżący wnioskowali o wyłączenie markowego obuwia sportowego importowanego przez nich i określanego przez nich jako produkowanego do użytku sportowego z wysokiej jakości materiałów gwarantujących trwałość butów i komfort ich użytkowania. Produkowanego w oparciu o rozwiązania technologiczne gwarantujące ochronę stopy użytkownika przed uszkodzeniem możliwym w wyniku ich użytkowania w ekstremalnych warunkach. Wskazywali, że rozwiązania te chronią przed wstrząsem i poślizgiem, stabilizują piętę i ochraniają czubki palców u nogi, ułatwiają oddychanie stopy itp. Rozwiązania te wynikają z budowy markowego obuwia sportowego:
- podeszwy zewnętrznej zapewniającej przyczepność do podłoża,
- podeszwy środkowej zapewniającej amortyzację i stabilizację stopy i podparcie całego ciała,
- cholewki zapewniającej ochronę stopy powyżej podeszwy środkowej, stabilizację stopy oraz właściwą wentylację.
Wnosili o wyłączenie spod środka ochronnego tak określonego importowanego przez nich obuwia przy wprowadzeniu minimalnych cen zakupu (...) USA za buty dla dorosłych i (...) USA za buty dla dzieci. Wezwani przez organ wskazali, że tak opisane obuwie jest przez nich importowane w 18 kodach PCN objętych decyzją z (...) .01.1999r (pismo z (...) .08.1999r. k 358-361akt adm.). B. sp. z o. o. wskazywała nawet 23 kody PCN (pismo z (...) .11.2001r –k 723).
Wskazane przez skarżących kody zawierały 3 kody PCN z obuwiem sportowym określonym taryfa celną, a pozostałe dotyczyły towaru importowanego przez skarżących i klasyfikowanego w kodach razem z innymi obuwiem.
Z tego wynika, że szereg obuwia importowanego przez skarżących nie jest obuwiem o przeznaczeniu wyczynowym i profesjonalnym. Mimo sportowego charakteru, ze względu na utrzymującą się modę było to również obuwie do użytku dziennego.
Wskazywanie przez skarżących przeznaczenia obuwia importowanego przez nich to: do treningu, do piłki nożnej, turystyczne, do tenisa, do jazdy na rowerach górskich, do biegania, do piki ręcznej, do siatkówki, do koszykówki, joggingu i aerobiku, bokserskie, zapaśnicze i dla ciężarowców.
Przy takim sprecyzowaniu przeznaczeniu obuwia logicznym było podjęcie działań dowodowych przez Ministra Gospodarki w celu ustalenia czy istnieje producent krajowy wytwarzający obuwie sportowe profesjonalne i wyczynowe.
Wbrew zarzutom skarżących ustalenia organu zostały dokonane prawidłowo.
Organ poprzez Główny Urząd Statystyczny, Krajową Izbę Gospodarczą, korespondencję bezpośrednio z polskimi firmami obuwniczymi a w przypadku ich likwidacji poprzez stosowne archiwa lub poprzez syndyków tych firm poszukiwał danych niezbędnych do przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Bezzasadne są zarzuty skarżących, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego a wręcz zlekceważył zalecenia NSA.
Przeczą temu czynności organu znajdujące odzwierciedlenie w załączonych do decyzji aktach administracyjnych.
W bezpośredniej korespondencji z producentem organ uzyskał informacje dotyczące Przedsiębiorstwa Państwowego – Fabryki Obuwia Sportowego "F." w K..
Są to zebrane materiały dowodowe w postaci:
1. pisma "F." z dnia (...) listopada 2001 r. (k. 971 akt adm.) dotyczące produkcji, materiałów używanych do produkcji, kooperantów, podmiotów będących odbiorcami czy też użytkownikami wyprodukowanych butów, przyczyn upadku przedsiębiorstwa.
2. pisma "F." z dnia (...) marca 2003r. (K 972 akt adm.) dotyczącego produkcji i cen wytwórczych obuwia,
3. pisma przewodniego i folderów "F." (k 973-974 akt adm.)
4. pisma "F." z (...) .04.2003r. (k 980 akt adm) z wyjaśnieniami dotyczącymi braku szczegółowych dokumentów finansowych za okres pozaarchiwalny.
Wszystkie wymienione pisma i treści w nich zawarte są dowodem w sprawie w myśl art. 75 kpa. Dowody te zostały powołane w uzasadnieniu decyzji Ministra jako przyjęte w sprawie i będące podstawą ustaleń faktycznych.
Z treści tych dowodów wynika, że Fabryka Obuwia Sportowego PP "F." w K. produkowała obuwie sportowe w latach 1944 do listopada 2001r, w tym, w okresie badanym 1995-1997.
Produkowano obuwie sportowe profesjonalne: piłkarskie, treningowe, turystyczne, hokejowe, lekkoatletyczne, narciarskie, do jazdy figurowej na lodzie.
Obuwie to używali profesjonalni sportowcy o czym świadczy inny przeprowadzony dowód – pismo klubu Sportowego W. w K. z dnia (...) .11.2001r (k 752 akt adm) informujące o zakupie obuwia lekkoatletycznego w tej firmie w 1997r. W przeszłości obuwie to służyło do treningów takich sportowców jak K. D., W. F.. Używali go himalaiści na wyprawę na Mont Everest. Sportowy charakter obuwia potwierdzają przedstawiane foldery.
Z treści tych dokumentów wynika, że był krajowy producent obuwia sportowego, że był to wówczas jedyny producent krajowy, że produkowano je z przeznaczeniem w zakresach wskazanych przez skarżących, że firma kooperowała z firmami zagranicznymi [...]. Wynika również, że ceny wytwórcze tegoż obuwia są cenami porównywalnymi z cenami na granicy obuwia importowanego przez skarżących.
Prawidłowe są ustalenia organu na okoliczność wysokości tych cen wskazane w uzasadnieniu decyzji. Ceny producenta krajowego ex-works w wysokości (...) zł w 1996r. i (...) w 1997r są średnimi cenami całego obuwia sportowego produkowanego wówczas, również butów narciarskich i do jazdy figurowej na lodzie. Ceny te prawidłowo są wyliczone i prawidłowo odnoszą się do całego produkowanego obuwia sportowego.
Zaznaczyć należy, że decyzja z (...) stycznia 1999r. obejmowała obuwie sportowe z podpozycji 640411000. Zgodnie z uwagą 1b do tejże podpozycji taryfy celnej w jej skład wchodziło też obuwie narciarskie i łyżwiarskie.
Zgodnie z oświadczeniami zawartymi w pismach procesowych skarżących byli oni importerami obuwia sportowego objętego podpozycją PCN 640411000.
Zatem jak najbardziej wskazane było ustalenie średniej ceny ex-works krajowego producenta z uwzględnieniem tegoż obuwia.
Postawiony przez skarżących zarzut manipulowania organu tą ceną jest bezzasadny i gołosłowny.
Ustalenia organu co do poziomu importu obuwia sportowego przez skarżących oraz średniej ceny tychże butów na granicy (na bazie CIF) dokonane w oparciu o dane statystyczne Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego za lata 1995-1997 są jak najbardziej wiarygodne i dają podstawę do oceny dokonanej przez organ. Sąd podziela stanowisko przyjęte przez organ, iż właściwą bazą do oceny ewentualnej konkurencji cenowej są średnie ceny ustalone dla importera wg potrzeb dopuszczenia towaru do obrotu na polski obszar celny (na bazie CIF), a dla producenta krajowego średnie ceny wytworzenia ex-works.
Wynika to z istoty rzeczy. Wprowadzany środek ochronny jest dodatkową opłatą celną czyli barierą stosowaną na granicy polskiego obszaru celnego. Podmiotem chronionym jest polski producent. Zatem dane dotyczące tego producenta odnoszą się do jego czynności wytwórczych.
Dodatkowo podkreślić należy, że przyjęcie takiej bazy eliminuje czynniki pośrednie jak np. pośrednictwo w dotarciu do klienta, nie zawsze równe, nie zawsze odnoszące się do podmiotów, których towary są porównywane. Baza ta eliminuje również równomiernie obciążenia publicznoprawne.
Zastosowana baza porównawcza i ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe.
Ustalone średnie ceny importerów za rok 1995 – (...) zł i za rok 1996 – (...) i za rok 1997 – (...) zł oraz średnie ceny producenta krajowego za rok 1996 – (...) zł i za rok 1997 – (...) zł są jak najbardziej porównywalne i substytutywne.
Zarzuty stawiane przez skarżących tym ustaleniom nie znajdują uzasadnienia.
Skarżący po prostu inaczej oceniają zebrany materiał i żądają dokonania ustaleń według własnego poglądu tj. dokonania ustaleń porównawczych cenowych wg cen detalicznych. Zważywszy, że producent nie zawsze jest sprzedawcą w stosunku do ostatecznego odbiorcy (klienta), to cena detaliczna może pozostawać w oderwaniu od tego, co uzyskał producent. Decyzja wydana została w oparciu o ustawę mającą za cel ochronę w tym przypadku przemysłu obuwniczego krajowego, czyli producentów.
Cel i istota tej ochrony nie może uchodzić uwadze w prowadzonym postępowaniu. Ustalając producenta krajowego, zakres i przedmiot jego produkcji, cenę produktu wytworzonego oraz odbiorcę tegoż produktu oraz ustalając przedmiot, przeznaczenie i cenę produktu importowanego przez skarżących, Minister prawidłowo wyciągnął wnioski co do bezpośredniej konkurencyjności tych towarów.
Zgodnie z art.4 pkt 2 cytowanej ustawy ochronnej towar bezpośrednio konkurencyjny, to towar, który nie spełnia cech towaru uznawanego za podobny, ale ze względu na możliwość użycia go do tych samych celów i spełnianie przez niego tych samych funkcji oraz ze względu na jego cenę może być uznany za substytutywny w odniesieniu do towaru objętego postępowaniem ochronnym.
W omawianej sprawie takie okoliczności zachodzą.
Ma rację Minister, że cel tego obuwia i jego funkcje związane z możliwością używania go do wyspecjalizowanych dziedzin sportu, do używania przez profesjonalnych sportowców są te same.
Wskazywane przez skarżących czynności dotyczące amortyzacji, budowy 3 warstwowej, odpowietrzenia odnoszą się do cech obuwia, do jego jakości.
Przedmiotem postępowania ochronnego nie jest ustalenie podobieństwa towaru co do jakości produktu lub co do faktu, iż producent produktu jest firmą znaną na rynkach światowych.
Nie odmawiając skarżącym jakości ich importowanych produktów oraz uznania ich firm na rynkach światowych należało w sprawie kierować się zapisami ustawy, a te co do celów i funkcji towaru odnoszą się do przeznaczenia towaru i możliwości jego użytkowania w tym przypadku.
Ustalenia Ministra są prawidłowe. Porównanie folderów obuwia było czynnikiem tylko uzupełniającym omawiane ustalenia. Czynnik ten też jest ważny w sprawie i nie można odmówić mu zasadności zastosowania.
Podważanie przez skarżących jakości produktu "F.", ocenianie Klubu Sportowego "W." jako podrzędnego klubu nabywającego towar gorszej jakości jest tylko gołosłowną oceną skarżących i pozostaje bez znaczenia dla dokonanych ustaleń.
Zważywszy, ze produkty "F." i produkt importowany przez skarżących mają porównywalną cenę, wyżej wykazaną, zasadnym jest uznanie przez organ bezpośredniej konkurencyjności produktów.
Bezzasadne są zatem zarzuty na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na tę okoliczność.
Skarżący wnosili o przeprowadzenie przez biegłego analizy porównawczej obuwia przez nich importowanego z obuwiem produkcji krajowej.
Minister nie przeprowadził takiego dowodu z uwagi na brak egzemplarzy obuwia krajowego z tamtego okresu. Jest to przeszkoda nie do pokonania.
Niezależnie od tego podnieść należy, że analiza porównawcza z założenia miała prowadzić do oceny, czy towar jest podobny.
W sprawie nie było potrzeby badania podobieństwa towaru, gdyż ustalono bezpośrednią konkurencyjność towaru.
To są dwa różne stany towaru nie wymagane ustawą do łącznego spełnienia w myśl art. 3 cytowanej ustawy ochronnej.
Zatem nie wymagają prowadzenia dowodu okoliczności, które już nie muszą być ustalane w myśl art. 78 kpa.
Oznacza to, że podniesione w tym względzie zarzuty nie zostały podzielone przez sąd.
Środek ochronny wprowadzony jest wtedy, gdy import jest nadmierny w myśl art. 5 cytowanej ustawy ochronnej.
Nadmierność importu występuje wg treści art. 3 tejże ustawy wtedy, gdy towar jest przywożony:
1) w tak zwiększonych ilościach bezwzględnych lub w stosunku do wielkości krajowej produkcji towaru podobnego albo towaru bezpośrednio konkurencyjnego;
2) na takich warunkach, że wyrządza poważną szkodę lub zagraża wyrządzeniem takiej szkody przemysłowi krajowemu wytwarzającemu towar podobny lub towar bezpośrednio konkurencyjny;
Cytowany przepis nie stanowi o konieczności łącznego spełnienia przesłanek obu punktów.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy łączne spełnianie obu punktów musi zaistnieć w przypadku stosowania środka ochronnego wobec towarów przywożonych na polski obszar celny, a pochodzących z krajów członkowskich WTO.
W okresie badanym i objętym decyzją z [...] .01.99 r. C. (...) (...) nie była członkiem WTO.
Minister ustalił, ze przywóz markowego obuwia sportowego przez skarżących wzrastał w okresie badanym w sposób kroczący w 1995 r. było (...) par obuwia, w 1996 r. były to (...) pary obuwia a w 1997 r. – (...) pary obuwia.
Import z 1995 r. w stosunku do importu z 1997 r. wzrósł 4,5 krotnie.
W stosunku do produkcji krajowej ogółem było to w 1996 r. – (...) %, a w 1997 r. – (...) % i do produkcji krajowej przeznaczonej do sprzedaży w 1996 r. – (...) %, a w 1997 r. – (...) %.
Import ten jest znaczący zarówno w liczbach bezwzględnych jak i w stosunku do produkcji krajowej.
Ustalenia organu są prawidłowe w tej kwestii.
Odnośnie zarzutu skarżących braku ustalenia wyrządzenia poważnej szkody lub zagrożenia wyrządzenia takiej szkody przemysłowi krajowemu wytwarzającemu towar podobny lub towar bezpośrednio konkurencyjny przez nadmierny import markowego obuwia sportowego wobec nieprzeanalizowania czynników wpływu tego importu na sytuację producenta krajowego w myśl art. 17 ustawy ochronnej należało mieć na uwadze fakt braku stosownej dokumentacji finansowej "F.".
Jest to fakt ustalony przez Ministra.
Zatem prawidłowo Minister przyjął, iż w takim przypadku wszelkie ustalenia dotyczące szkody, jej rozmiarów i wpływu na znaczące i ogólne pogorszenie sytuacji przemysłu krajowego objętego postępowaniem ochronnym dokonane w decyzji z (...) .01.1999 r., opartej na analizie szkody dokonanej w tekście szkody sporządzonym w Katedrze Ekonomii Zakładu Gospodarki Światowej Uniwersytetu Łódzkiego (k. 108-265 akt adm.) zachowują swoją moc.
W tekście szkody ustalono również wzrastające możliwości eksportowe C.. Wskazano, że produkcja obuwia w C. jest tak duża i wzrastająca, że C. od 1992 r. zaprzestały podawać dane statystyczne tego dotyczące.
Wzrost produkcji ocenia się po eksporcie ich obuwia i danych z ONZ. W tekście szkody ustalono również, że inne czynniki pozostają bez wpływu na pogorszenie się sytuacji przemysłu krajowego objętego ochroną. Za prawidłowością przyjęcia takich ustaleń przez Ministra przemawia fizyczna niemożność dokonania analizy czynników wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy ochronnej i powtórzonych w zaleceniach dowodowych przez NSA w wyroku z 5.12.2002 r.
Niemożność ta powoduje potrzebę bazowania na danych dotyczących całego asortymentu objętego postępowaniem ochronnym do czego upoważniał wyrok NSA.
Dodatkowo można podkreślić, że Fabryka Obuwia Sportowego "F." była również poszkodowanych producentem krajowym. Wynika to wprost z faktu ogłoszenia jego upadłości w dniu (...) sierpnia 1998 r.
Z treści pism tegoż producenta wyraźnie wynika, iż jedną z ważnych przyczyn upadłości był nadmierny import obuwia z C..
Samo ogłoszenia upadłości jest okolicznością wprost stanowiącą o tym, że wszystkie wskaźniki finansowe tegoż przedsiębiorcy tak bardzo pogorszyły się, że stał się on niewypłacalnym. Nie potrzeba tutaj prowadzić żadnej dodatkowej analizy czynników przewidzianych art. 17 ustawy ochronnej. Przesądzają o tym ustalenia Sądu upadłościowego ogłaszającego upadłość przedsiębiorcy.
Podnieść należy, że upadłość jest początkiem końca przedsiębiorcy. Jednak nie zawsze postępowanie upadłościowe musi zakończyć się całkowitą likwidacją majątku przedsiębiorcy, a następnie wykreśleniem podmiotu z rejestru sądowego skutkującym utratą podmiotowości.
Przepisy prawa upadłościowego z 24.10.1934 r. wówczas obowiązującego przewidywały możliwość zawarcia układu upadłego przedsiębiorcy z wierzycielami i zakończeniem postępowania na tej podstawie. Oznaczało to, że podmiot nadal istniał, nie pozostawał już w upadłości. Zobowiązany był tylko do wykonywania swoich świadczeń na warunkach układu. Przepisy te miały w praktyce zastosowanie. Nierzadko zdarzało się, ze podmiot będący w upadłości uzyskiwał zgodę Sądu upadłościowego na prowadzenie działalności gospodarczej.
Tak było w przypadku Fabryki Obuwia "F.". Z treści pism wynika, że w trakcie postępowania upadłościowego prowadzono zmniejszoną produkcję około (...) par obuwia sportowego rocznie. Z pism tych wynika ze produkcja trwała do listopada 2001 r.
Zatem był to podmiot, którego należało chronić ustaleniami decyzji z (...) .01.99 r.
Zarzut skarżących co do sprzeczności ustaleń Ministra na okoliczność istnienia "F." jako producenta krajowego, którego należało chronić decyzją z (...) .01.99 r., a którego nie trzeba już było chronić przedłużaniem tej ochrony na mocy decyzji z (...) .01.2002 r. nie znajduje uzasadnienia w sprawie.
Decyzja Ministra z (...) .01.02 r. uwzględniała stan faktyczny na datę jej podjęcia i odnosiła się do czasu przyszłego. Informacje o produkcji "F." kończą się na listopadzie 2001 r. Ponadto nie jest przedmiotem oceny Sądu decyzja Ministra z (...) .01.02 r.
W sprawie należało mieć również na uwadze fakt, iż skarżący nie byli jedynymi importerami obuwia sportowego z C.. Przyznają to sami skarżący, potwierdza to Polska Izba Przemysłu Skórzanego w Ł. we wniosku o wszczęcie postępowania ochronnego oraz w późniejszych pismach. Potwierdzają to ustalenia przeprowadzone w teście szkody.
Dodatkowo okoliczność ta potwierdzona jest w toku prowadzenia czynności sprawdzających przez organ.
Z załączonych do akt administracyjnych danych statystycznych Centrum Informacji Handlu Zagranicznego na rok 1999 (a więc w pierwszym roku obowiązywania decyzji, gdzie już nastąpiło zmniejszenie importu z C.) wynika, że importerów przywożących obuwie sportowe z C. według kodów PCN, a dotyczących wyłącznie tego obuwia, tj.: PCN 640219000, 640319000, 640411000 było kolejno wg PCN 46; 27 i 76 (k. 377-393 akt adm.).
Liczby te potwierdzają logiczność wniosków organu co do przyjęcia w tej części ogólnych ustaleń dotyczących szkody polskiego przemysłu objętego postępowaniem ochronnym.
Z ustawy ochronnej nie wyniknął obowiązek dla organu dla badania segmentów towaru w poszczególnych podpozyjach PCN, jeżeli wcześniej dowiedziono, że jest polski producent obuwia sportowego, a towary są bezpośrednio konkurencyjne.
Przedstawiony sposób wnioskowania przez Ministra nie budzi zastrzeżeń.
Zatem wszelkie zarzuty skarżących odnoszące się do braku ustaleń co do segmentacji rynku obuwia sportowego nie znajdują uzasadnienia.
Podnieść należy, że w zaleceniach NSA nie było punktu dotyczącego ustalenia segmentów rynku obuwia sportowego. NSA w uzasadnieniu wyroku wskazywał jedynie co było powodem udzielonych zaleceń dowodowych. Natomiast w samych zaleceniach nie było takich wytycznych.
Pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut skarżących, że Minister nie ustosunkował się do stanowiska Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego dostrzegającej potrzebę wyłączenia niektórych rodzajów obuwia sportowego spod działania środka ochronnego.
Zauważyć należy, ze PIPS nie składał takiego wniosku. Stanowisko swoje wyrażał w kilku pismach procesowych. Wskazywał ewentualnie dopuszczalne przez siebie progi cenowe na wymieniony towar importowany, mające skutecznie chronić przemysł krajowy.
Tylko raz na początku negocjacji stron co do tych progów PIPS wyraził pogląd, że co do zasady zgodziłyby się na poziom 5 i 10 USD dla obuwia dziecięcego i dla dorosłych. Zaznaczył jednak, że nie potrafi ocenić skali problemu, bowiem skarżący nie podali ilości importowanego przez siebie obuwia sportowego (pismo z 28.06.99 r., k. 357 akt adm.).
W kolejnych pismach PIPS proponował wyższe progi cenowe np. 20, 25 i 15 USD (pismo z 29.01.01 r., k. 442 akt adm.) wskazując jednocześnie na możliwość rozważenia kontyngentu; np. 12, 15, 10 USD (pismo z dnia 27.03.01 r., k. 481 akt adm.); np. 12 i 15 USD (pismo z 8 maja 2001 r., k. 493 akt adm.).
Skarżący na progi te nie wyrażali zgody, o czym świadczą notatki ze spotkań, protokoły ze spotkań znajdujące się w aktach administracyjnych.
Podnieść należy, że próby takich negocjacji i ustaleń, jak też próba wypracowania i zatwierdzenia w GUC dokładnego specjalistycznego opisu obuwia sportowego, wyróżniającego obuwie wskazane przez skarżących od innego obuwia klasyfikowanego w tych kodach została podjęta przez Ministra równolegle przy prowadzonym postępowaniu dowodowym w sprawie i jest wyrazem działań mających ewentualnie zliberalizować skutki ustawy ochronnej, a dokładnie opartej na niej decyzji z dnia (...) .01.99 r., w sposób najbardziej z możliwych dla skarżących ale jednocześnie w sposób chroniący polskich producentów.
Działania te były prowadzone ponad wymagania ustawy ochronnej. Zatem nie może strona skarżąca czynić organowi zarzutu, że działania te nie skończyły się pomyślnie. Zwłaszcza w warunkach usztywnionego własnego stanowiska, nie zgadzania się na progi cenowe mające chronić krajowy przemysł i nie udostępniania we właściwym czasie własnych danych importowanych. Zgodnie z art. 15 i 16 ustawy ochronnej takie dostarczenie danych powinno nastąpić.
Bezzasadnie zarzucają skarżący, że było to bezpodstawne przerzucenie obowiązków Ministra na nich.
Przedstawione działania odzwierciedlone są w aktach administracyjnych. Znajdują się tam pisma i dokumenty wskazujące, że skarżący na bieżąco wielokrotnie zapoznawali się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, a ponadto otrzymali odpisy zgromadzonych dokumentów i pism, w tym np. wszystkich pism "F.", tekstu szkody itp. (np. k. 1032, 1059 akt adm.).
Powyższe wskazuje, że postępowanie prowadzone było z pełną otwartością i nie ma tam zarzuconych przez skarżących działań podważających zaufanie do organów państwa.
Wskazać należy, że uzasadnienie decyzji wskazuje dokumenty będące podstawą ustaleń. Jest ono niezbyt rozbudowane ale wystarczające do sprawdzenia zasadności decyzji. Jest ona wydana przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy w omawianym zakresie, zatem jej treść odnosi się do decyzji z dnia (...) 01.1999 r. w myśl art. 127 § 3 i 138 § 1 kpa w zw. z art. 1 ust. 4 ustawy ochronnej.
Niemniej jednak przedmiotem tej decyzji są treści i elementy wskazane w art. 23 ustawy ochronnej, a nie w art. 107 kpa jak chcą skarżący.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że decyzja w niniejszej sprawie wydana została na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia ocenę i rozstrzygnięcie organu w sprawie.
Reasumując zebrany w sprawie materiał nie daje podstaw do przyjęcia, że w toku postępowania administracyjnego naruszone zostały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, wobec czego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.