V SA/Wa 3721/21

V SA/Wa 3721/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Kozłowska
Jarosław Stopczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Kramek
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 2161/22 - Wyrok NSA z 2026-03-17
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Monika Kramek, Asesor WSA - Iwona Kozłowska, Protokolant - ref. Patrycja Młynarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem oceny sądu jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej także jako: organ odwoławczy, organ II instancji, GIF) z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we [...] (dalej także jako: WIF, organ i instancji) z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], którą odmówiono [...] (dalej także jako: strona, skarżąca, wnioskodawca) dokonania zmiany zezwolenia znak [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zmienionego decyzją: [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. poprzez zmianę nazwy apteki z [...] na "[...]".
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. GIF przywołał m.in. następującą argumentację:
Przepis art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a u.p.f stanowi, że "Organy Inspekcji Farmaceutycznej wydają decyzje w zakresie: udzielenia, zmiany, cofnięcia, odmowy udzielenia, lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia: na prowadzenie apteki".
W oparciu o przepis art. 99 ust. 2 u.p.f. "Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego". Przywołany przepis prawa nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia, albowiem ma on jedynie charakter normy kompetencyjnej. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, z uwagi na to, że Prawo farmaceutyczne nie zawiera samodzielnej podstawy do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki, za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia nie może być uznany przepis art. 99 ust. 2 u.p.f., albowiem jest to przepis kompetencyjny, który określa organ administracji publicznej właściwy m. in. do zmiany zezwolenia. Podstawą do zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki może być jedynie przepis art. 155 k.p.a., który dotyczy możliwości uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji organu administracji publicznej, na podstawie której strona nabyła konkretne prawo.
Zgodnie z brzmieniem art. 155 k.p.a. "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydal, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio".
Jak wynika z przepisu art. 154 § 2 k.p.a. "W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji". Skoro podstawowe znaczenie dla zastosowania art. 155 k.p.a. ma stwierdzenie, że interes społeczny lub słuszny interes strony musi przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, to przesłanki te mogą wystąpić razem lub oddzielnie. Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczające są racje interesu społecznego, bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony. Wymagania interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony powinny być ustalone w danej sprawie i muszą nabrać konkretnej treści wynikającej ze stanu faktycznego oraz prawnego sprawy .
Mając na uwadze ww. regulacje organ wskazuje, że stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał negatywne rozpatrzenie wniosku Strony z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zmiany zezwolenia z [...] lipca 2014 r. poprzez zmianę nazwy prowadzonej przez Stronę apteki ogólnodostępnej z "[...]" na "[...]".
Jednakże podstawą odmowy zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie udzielonego Stronie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" była odmowa okazania przez spółkę [...] dokumentu uprawniającego do korzystania z nazwy "[...]". Tym samym należy uznać, że ww. spółka nie wykazała istnienia słusznego interesu strony w rozumieniu obiektywnym, ani interesu społecznego, w zmianie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Poza tym argumentacja Strony wskazująca na brak podstaw prawnych do żądania przez organy inspekcji farmaceutycznej dokumentacji potwierdzającej uprawnienie Strony do korzystania z nowej nazwy apteki jest całkowicie nieuzasadniona.
Organ podkreśla, że strona postępowania administracyjnego powinna przedstawić dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyrażone wyżej stanowisko dotyczy w szczególności przypadku, gdy strona, mimo uprzedniego wezwania, nie przedstawia określonych dowodów, chociaż ich brak może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków prawnych. Podobnie należy ocenić przypadek, gdy strona nie przedkłada posiadanych przez nią dowodów, mimo że ich przekazanie zależy wyłącznie od jej woli. W takich sytuacjach nieskuteczne będzie, co do zasady, późniejsze kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji przez stronę zachowującą się pasywnie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt: IV SA/Po 1044/18).
Na podstawie danych wynikających z rejestru zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych, punktów aptecznych prowadzonym w systemie teleinformatycznym pod nazwą "Krajowy Rejestr Zezwoleń na Prowadzenie Aptek Ogólnodostępnych, Punktów Aptecznych oraz Rejestr Udzielonych Zgód na Prowadzenie Aptek Szpitalnych i Zakładowych" (dalej: "Rejestr Aptek") wynika, że łącznie [...] aktywnych aptek ogólnodostępnych prowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nosi nazwę "[...]" lub "[...]" mają w nazwie, w tym [...] na obszarze województwa [...].
GIF na zasadzie notoryjności urzędowej ma wiedzę, że nazwa "[...]" jest zastrzeżona dla apteki należącej do znanej na rynku sieci aptek posługujących się ww. oznaczeniem.
W toku postępowania (zarówno pierwszo-instancyjnego, jak również odwoławczego) Strona nie przedstawiła żądanego przez WIF oraz GIF dowodu w postaci dokumentu, (którego posiadania nie zakwestionowała), potwierdzającego uprawnienie spółki do korzystana z nazwy "[...]" stanowiącej znak towarowy. Pełnomocnik Strony w kierowanych do organu I instancji, oraz organu II instancji pismach powoływał się na istnienie dokumentu oznaczonego klauzulą poufności, który reguluje stosunki cywilno-prawne pomiędzy spółką [...], a podmiotem do korzystania z ww. znaku towarowego.
Organ wskazuje, iż powoływanie się przez Stronę na klauzulę poufności nie może odnosić się do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Biorąc pod uwagę dane wynikające z Rejestru Aptek, w świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, należy stwierdzić, że określenie "[...]", które zgodnie z wnioskiem strony stanowić ma nową nazwę apteki, nie jest na rynku usług farmaceutycznych określeniem o charakterze neutralnym. W świadomości klientów (pacjentów) korzystających z usług aptek o nazwie "[...]" lub z tym określeniem w nazwie (których jak wyżej wskazano jest w samym województwie [...] [...], w skali kraju [...]), niezależnie od tego, w jakiej gminie zlokalizowana jest apteka o tejże nazwie, wszystkie apteki o nazwie "[...]" tworzą jedną "firmę". Nazwa apteki, która jest tożsama z nazwami wielu innych aptek zlokalizowanych na terenie kraju, tworzących sieć aptek ogólnodostępnych, jest rozpoznawalna wśród klientów. W takim przypadku, ocena działalności jednej apteki, wpływa na ocenę innych aptek o tej samej nazwie. Sposób obsługi klientów w danej aptece będzie determinował ocenę o innych aptekach o tej samej nazwie, mogąc stanowić zachętę do korzystania z usług aptek tylko o tej nazwie
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Dz. U. z 2020 r., poz. 1913 z późn. zm., zwanej dalej "u.z.n.k." "Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta". Przykładowy katalog czynów nieuczciwej konkurencji zawiera ustęp drugi przywołanego przepisu, stanowiący, iż "Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama, organizowanie systemu sprzedaży lawinowej, prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym, oraz nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty za dostarczane towary lub wykonane usług".
Z kolei art. 5 u.z.n.k. wskazuje, że "Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie przedsiębiorstwa, które może wprowadzić klientów w błąd co do jego tożsamości, przez używanie firmy, nazwy, godła, skrótu literowego, lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego, zgodnie z prawem, do oznaczenia innego przedsiębiorstwa".
Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła strona zarzucając jej:
1. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 99 ust. 2 Pr. Farm. w zw. z art. 37 ar Pr. Farm. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż zmiana danych w zezwoleniu wymaga decyzji zmieniającej zezwolenie podczas gdy zgodnie z art. 37 ar obowiązkiem przedsiębiorcy jest jedynie zawiadomienie o zaistniałej zmianie danych zawartych w zezwoleniu.
2. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 6 k.p.a. w zw. z art. 108 ust. 1 oraz art. 109 Pr. Farm. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie i bezpodstawne badanie praw do znaku towarowego (nazwy) "[...]" w sytuacji gdy Organy Inspekcji Farmaceutycznej nie są uprawnione do badania praw do znaków towarowych i nie mieści się to w kompetencjach ani zadaniach Inspekcji Farmaceutycznej i jednocześnie żaden przepis prawa nie daje podstaw do ich badania w toku postępowania o zmianę
3. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 154 §1 i §2 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w zmianie zezwolenia, podczas gdy wnioskodawca nie ma obowiązku wykazywania interesu prawnego w zmianie zezwolenia, natomiast ma obowiązek zgłaszania organowi zmiany danych zawartych w zezwoleniu, a wniosek inicjujący postępowanie w istocie był zawiadomieniem o dokonanych zmianach.
4. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 94a ust. 1 Pr. Farm poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do decyzji o zmianie zezwolenia i jednocześnie poprzez jego błędną wykładnię zgodnie z którą rozpoznawalna nazwa stanowi reklamę apteki.
5. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (UZNK) w zw. z art. 18 i art. 19 UZNK w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez: zastosowanie ich jako podstawy wydania decyzji administracyjnej o odnowie zmiany zezwolenia, podczas gdy są to przepisy statuujące roszczenia cywilnoprawne między przedsiębiorcami i nie mogą być podstawą decyzji administracyjnych.
6. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 oraz art. 5 UZNK poprzez błędną wykładnię zgodnie z którą przepisy te zabraniają korzystania rożnym przedsiębiorcom z tych samych nazw
7. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 4 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o fakty znane Organowi z urzędu bez wcześniejszego zakomunikowania stronie.
8. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 Pr. Przeds. poprzez żądanie od przedsiębiorcy wykazania praw do znaku towarowego [...] bez podstawy prawnej, podczas gdy przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa.
9. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 81 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 Pr. Przeds., poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie praw do znaku towarowego na niekorzyść przedsiębiorcy.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WIF w całości i umorzenie postępowania;
ewentualnie
2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę zezwolenia zgodnie z wnioskiem Skarżącego.
Nadto skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonej do skargi opinii na okoliczność braku podstaw do żądania przez organ umowy franczyzowej przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. L). z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").
Tak więc, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu zarówno Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jak i Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.
Zdaniem sądu kluczowe w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca nie przekazała organom obu instancji dokumentu z którego wynika uprawnienie skarżącej do posługiwania się nazwą apteki "[...]".
Taka postawa skarżącej (zupełnie niezrozumiała dla sądu) stanowi zaprzeczenie zasady współdziałania z organami - art. 7b k.p.a.. które mają rozstrzygnąć sprawę i de facto jest działaniem na jej szkodę.
W ocenie sądu organ ma rację podnosząc, że art 99 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne (Dz.U. 2020. 944 ze zm. - dalej także jako: u.p.f.) nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia, bowiem przepis ten ma charakter wyłącznie normy kompetencyjnej. Oznacza to, że podstawą zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki mógł być jedynie art. 155 k.p.a. dotyczący możliwości uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie której strona nabyła konkretne prawo. Zgodnie z przywołanym art. 155 k.p.a. decyzja na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ który ją wydał jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Sąd stoi na stanowisku, że prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał nieuwzględnienie wniosku strony dotyczącego zmiany zezwolenia. Podstawą odmowy zmiany decyzji ostatecznej była odmowa okazania przez skarżącą dokumentu uprawniającego do korzystania z nazwy "[...]". Tym samym spółka nie wykazała istnienia własnego słusznego interesu, ani też interesu społecznego przemawiającego za zmianą decyzji ostatecznej.
Co istotne argumentacja strony wskazująca na brak podstaw prawnych do żądania przez organy inspekcji farmaceutycznej dokumentacji potwierdzającej uprawnienie do korzystania z nowej nazwy apteki zupełnie nie przekonuje.
Jak wynika z art. 7 k. p. a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Skarżąca poprzez odmowę przedłużenia wymaganego przez organ dokumentu w istocie uniemożliwiła mu realizację zasady wynikającej z powyższego przepisu.
Zauważyć przy tym należy, że skarżąca we własnym interesie powinna przedstawić dowody mające, czy też mogące mieć znaczenie dla pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku.
Brak przekazania takich dowodów obciąża wyłącznie ją. Strona nie może zatem zarzucać organowi błędnego rozstrzygnięcia wówczas gdy poprzez swoje zaniechanie miała na to rozstrzygnięcie wpływ.
Zdaniem sądu powoływanie się przez stronę na klauzulę poufności nie może odnosić się do organu administracji prowadzącego postępowanie w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Poza tym gdyby skarżąca obawiała się ujawnienia informacji które zawarte są w dokumentacji którą dysponuje organ mógłby zastosować procedurę przewidzianą w art. 74 § 1 k.p.a.
Sąd przypomina, że apteka jest placówką Ochrony Zdrowia Publicznego w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne o których mowa w art. 86 ust. 2 u. p. f.
Z uwagi na funkcje jakie pełni apteka ustawodawca wprowadził zakaz reklamy aptek oraz ich działalności. Stosownie do treści art. 94a ust. 1 u. p. f. zabroniona jest reklama apteki, produktów aptecznych, oraz ich działalności. Nie stanowi natomiast reklamy informacja o lokalizacji, godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.
Zdaniem sądu posłużenie się przez skarżącą nazwą innej apteki (aptek), która ma określoną renomę i pozycję na rynku byłoby dla niej w istocie także formą reklamy wpływającej choćby tylko na potencjalne zwiększenie własnych dochodów.
Zdaniem sądu organ ma rację podnosząc, że nazwa apteki która jest tożsama z nazwami wielu innych aptek zlokalizowanych na terenie kraju tworzących sieć aptek ogólnodostępnych jest rozpoznawana przez klientów. Skarżąca poprzez użycie nazwy tych aptek będzie mogła zatem oddziaływać (pozytywnie lub negatywnie) na te inne apteki, co nie będzie obojętne nie tylko z ekonomicznego punktu widzenia. Zdaniem sądu organ słusznie odnosi się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji także do przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dz. U. 2020.1913 ze zm.) dalej także jako u. z. n. k.
Artykuł 5 tej ustawy przewiduje, że czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie przedsiębiorstwa które może wprowadzić klientów w błąd co do jego tożsamości, poprzez używanie formy, nazwy, godła, skrótu literowego, lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego zgodnie z prawem do oznaczenia innego przedsiębiorstwa.
Apteka ogólnodostępna jest przedsiębiorstwem o czym przesądza art. 104 a ust. 1 u. p. f., zatem nazwanie apteki ogólnodostępnej nazwą która przypisana jest do innej apteki ogólnodostępnej może wprowadzić klientów w błąd co do tożsamości apteki (przedsiębiorstwa).
Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, że uwzględnienie wniosku strony mogłoby skutkować usankcjonowaniem czynu nieuczciwej konkurencji, a tym samym naruszeniem art. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2021.152 ze zm.)
Przepis ten stanowi, że przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania oraz ochrony praw i wolności człowieka.
Mając powyższe na względzie sąd uznał skargę za bezzasadną uznając tym samym wszystkie podniesione w niej zarzuty za chybione.
Na ocenę skargi nie miała wpływu treść załączonej do niej opinii. Opinia ta została sporządzona na zlecenie strony i wyłącznie na użytek tej sprawy. W ocenie sądu nie stanowi ona istotnej przeciwwagi dla rzeczowej i przekonującej argumentacji organu zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.