V SA/Wa 367/19

V SA/Wa 367/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Zwolenik
Irena Jakubiec-Kudiura
Marek Krawczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Sygn. powiązane
I GSK 2104/19 - Wyrok NSA z 2023-08-30
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON" lub "organ") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] , odmawiającą E. sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2018 r.
Strona przekazała do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego
dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec
2018 r. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i
Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego
dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r.
poz. 951), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie dofinasowania", tj. do 25 dnia
miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy.
Zgodnie z art. 26a ust. 9b pkt 1 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz
zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej:
"ustawa o rehabilitacji") w stosunku do strony zostało podjęte postępowanie
sprawdzające w celu potwierdzenia czy wnioskodawca spełnia warunki do
otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za
miesiąc marzec 2018 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...]
września 2018 r., znak: [...], Prezes
PFRON odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń
pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r.
W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, iż jeżeli wynagrodzenie ze stosunku
pracy należne za dany miesiąc zostanie wypłacone pracownikowi w następnym
miesiącu, wówczas pracodawca powinien uwzględnić je przy obliczaniu składek
ZUS za miesiąc, w którym dokonał faktycznej jego wypłaty. Strona wypłaca
wynagrodzenia do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu przepracowanym, w
związku z powyższym za miesiąc marzec 2018 r. Strona wypłaciła wynagrodzenie w
kwietniu 2018 r., a więc okresem składkowym dla wynagrodzeń za miesiąc marzec
2018 r. będzie miesiąc kwiecień 2018 r.
ZUS I Oddział w P. poinformował, iż według stanu na dzień 18
czerwca 2018 r., składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz
Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ),
na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i
FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika
terminie płatności. Jednocześnie ZUS przedstawił sposób rozliczenia należności za
04/2018.
Organ I instancji uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż Strona
poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do
dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni.
Strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyjaśniając iż
nie zgadza się ze stanowiskiem organu o bezsprzeczności materiału dowodowego
wskazującego na uchybienie przesłance terminowego uiszczenia przez Stronę
kosztów płacy w zakresie objętym dofinansowaniem PFRON do wynagrodzeń za
marzec 2018 r.
W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes
PFRON decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...]
września 2018 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy
o rehabilitacji koszty płacy oznaczają wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez
pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i
wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz
Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Zgodnie z art. 26a ust. 1 a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne
dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione
przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów,
przekraczającym 14 dni.
W odniesieniu do argumentów stronu zawartych w piśmie o ponowne
rozpatrzenie sprawy, odnośnie nieuwzględnienia w toku postępowania
zaświadczenia o niezaleganiu wydanego przez ZUS w dniu 15 czerwca 2018 r.,
Prezes PFRON stwierdził, że zaświadczenie o niezaleganiu nie jest potwierdzeniem
terminowego opłacania składek ZUS za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. w
rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji.
Organ odwoławczy podkreślił, iż z informacji uzyskane z ZUS w dniu 26
czerwca 2018 r., sygn. sprawy: [...] ZUS I Oddział w
P. poinformował, składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz
Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ),
na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i
FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie
płatności. Jednocześnie ZUS przedstawił sposób rozliczenia należności za 04/2018.
W związku z faktem, iż zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje,
iż strona poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do
dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni,
miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za
miesiąc marzec 2018 r. nie przysługuje.
Strona złożyła skargę wnosząc uchylenie w całości zaskarżonej decyzji
Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji
Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2018 r. Wniosła również o zasądzenie
kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. przepisu art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne
zastosowanie polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów
płacy, które zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów
wynikających z odrębnych przepisów,
2. przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -
Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.;
dalej: "k.p.a."), poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w
sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem dowodów
przedstawianych przez Skarżącego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak
w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom
przedstawionym przez Stronę organ odmówił wiarygodności oraz poprzez
przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia
postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała m.in.:, iż organ rozstrzygający
zaskarżoną decyzją przyjął w zakresie weryfikacji przesłanki terminowego uiszczania
kosztów płacy najkrótszą drogę dowodową polegającą na przyjęciu jednego dowodu
za źródło ustaleń (informacji ZUS) oraz jednoczesnym całkowitym pominięciu
istotnych okoliczności i dowodów podważających przydatność i miarodajność tego
źródła oraz poprzez powstrzymanie się od jakichkolwiek prób dokonania własnych
ustaleń z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, w tym dowodów
potwierdzających, że pracodawca uiścił w terminie koszty płacy w kwotach co
najmniej odpowiadających uzyskanemu dofinansowaniu PFRON.
W skardze podkreślono, że Spółka zarówno w okresie objętym decyzją, jaki i
obecnie jest uczestnikiem wielu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w
których warunkiem uczestnictwa jest brak zaległości w zakresie zobowiązań
publicznoprawnych, w tym wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co ZUS
potwierdza wydawaniem Spółce zaświadczenia o niezaleganiu. Spółka posiada za
okres objęty decyzjami zaświadczenia o niezaleganiu, co potwierdza, że dane
zawarte w pismach ZUS nie mogą stanowić samodzielnie podstawy rozstrzygnięcia
w zakresie prawidłowości ubiegania się przez Skarżącego o dofinansowanie za
okres objęty decyzją.
Zdaniem Skarżącej, organ rozstrzygający całkowicie odstąpił od dokonywania
własnych ustaleń dowodowych i dokonania oceny waloru poszczególnych środków
dowodowych i zakresu ich wykorzystania dla ustalenia okoliczności terminowości
opłacania składek ZUS w aspekcie uzyskiwanej przez pracodawcę dotacji.
Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze
środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika
niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób
niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1.
Od powyższej generalnej zasady ustawodawca przewidział wyjątki, których
zaistnienie powoduje, że dofinansowanie nie przysługuje, mimo tego, że pracodawca
spełnia inne przesłanki do niego uprawniające.
Jeden z takich wyjątków został określony w art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o
rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje
jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem
terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.
Sąd zauważa, iż w stosunku do Skarżącej organ administracji interpretując
ww. przepis przedstawia w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem diametralnie
różną praktykę i wykładnię prawa.
Na wstępie rozważań należy wskazać, iż Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki
Społecznej - Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, w piśmie z
dnia 2 grudnia 2014 r., znak: [...] stwierdzało, że
"Wyłączenie dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy z dnia
27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), dotyczy
wyłącznie niespełnienia warunków dotyczących kosztów płacy osób, na które
pracodawca zamierza uzyskać dofinansowanie. Wyłączenie to skutkuje utratą prawa
do dofinansowania do wynagrodzeń tych osób, których koszty płacy zostały
poniesione z powyżej 14-dniowym uchybieniem. Natomiast nieprawidłowości
dotyczące kosztów płacy innych osób mogą, choć nie muszą, świadczyć o trudnej
sytuacji ekonomicznej, która wyłącza prawo do dofinansowania na wszystkich
pracowników niepełnosprawnych."
Podobne do prezentowanego powyżej stanowisko Ministerstwa zajął tutejszy
Sąd w wyrokach: z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 85/19 (dotyczącym
Skarżącej), z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1591/18 i V SA/Wa 1592/18, z
dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18 gdzie stwierdza się, że skoro
pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika
niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości,
które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w
sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony sądu. W ocenie Sądu, Prezes PFRON
badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1
pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o
rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika
niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów.
W rozpatrywanych sprawach dotyczących odmowy wypłaty dofinansowania do
wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2018 r. (sygn. akt V
SA/Wa 367/19 oraz sygn. akt V SA/Wa 247/19) organ wystąpił do ZUS o udzielenie
informacji czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za
przedmiotowy okres składkowy; czy wpłaty pokryły deklarowane składki na
pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy
oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie.
Odpowiedź ZUS dotyczyła wymienionych w decyzji organu I instancji z imienia
i nazwiska pracowników niepełnosprawnych. ZUS wskazał, że dla wymienionych w
decyzji pracowników niepełnosprawnych Strony składki za okres składkowy kwiecień
2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia
Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po
obowiązującym płatnika terminie płatności.
Tym samym w rozpatrywanej sprawie w istocie Prezes PFRON przychylił się
do poglądu Skarżącej prezentowanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 85/19, w
której to uchylający wyrok Sądu zapadł również w dniu 7 czerwca 2019 r. Poglądu
zbieżnego ze stanowiskiem Ministerstwa i wskazanym powyżej orzecznictwem
sądów w sprawach skarg na decyzje Prezesa PFRON.
Choć należy zauważyć, iż w odpowiedzi na skargę w przedmiotowej sprawie
nadal organ przedstawia pogląd, iż "Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 1a1
pkt 3,
miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie
przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z
uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14
dni. Brzmienie przytoczonego przepisu jest jasne i nie budzi wątpliwości. Jego
wykładnia językowa, funkcjonalna ani systemowa nie pozwala na przyjęcie, że
warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te zostały
poniesione przez pracodawcę w terminie tylko częściowo, czy też że miałby się
odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych.
Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca nie przewidział
w tym zakresie żadnych wyjątków, tak więc skoro składki na ubezpieczenia
społeczne zostały poniesione przez Skarżącego po terminie wskazanym w tym
przepisie, konsekwencją jest utrata uprawnienia do dofinansowania do wynagrodzeń
pracowników niepełnosprawnych".
Sąd uznał za zasadne przedstawienie powyższych kwestii z uwagi na
wskazywaną przez pełnomocnika Skarżącej dużą liczbę spraw spornych z Prezesem
PFRON dotyczących wykładni art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji i
poważnych konsekwencji finansowych dla Skarżącej wynikających z decyzji Prezesa
PFRON.
Należy również podkreślić, iż skład orzekający w rozpatrywanej sprawie nie
podziela zacytowanego powyżej stanowiska organu odwoławczego zawartego w
odpowiedzi na skargę w części dotyczącej tego, iż "wykładnia językowa, funkcjonalna
ani systemowa art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie pozwala na przyjęcie,
że warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te (...)
miałby się odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników
niepełnosprawnych".
Przecież w rozpatrywanej organ administracji badał wyłącznie warunek
terminowego poniesienia kosztów płacy, odnosząc się w zaskarżonych decyzjach
tylko i wyłącznie do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych
zatrudnionych w Spółce, a nie ogółu zatrudnionych, tak jak we wspomnianej wyżej
sprawie o sygn. akt. V SA/Wa 85/19. Na kartach 179-518 akt administracyjnych
znajdują się informacje dotyczące poszczególnych ubezpieczonych, określanych
przez organ jako pracownicy niepełnosprawni.
Rodzi się oczywiście pytanie dlaczego wydając w tym samym czasie różne
decyzje w oparciu o art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji, organ administracji
raz bada warunek terminowego poniesienia kosztów płacy, odnosząc się w
zaskarżonych decyzjach tylko i wyłącznie do poniesionych kosztów płacy w zakresie
poszczególnych pracowników niepełnosprawnych, a w innych znanych Sądowi z
urzędu odnosi ten warunek również do pracowników pełnosprawnych.
Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał w niniejszej sprawie za
niezasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ przepisu art.
26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie
polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów płacy, które
zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów wynikających z
odrębnych przepisów.
Przede wszystkim w tej sprawie, jak już podkreślono powyżej, ZUS wskazał,
że za okres składkowy kwiecień 2018 r. - składki na ubezpieczenia społeczne zostały
opłacone w kwocie 532 992,25 zł w dniu 15 czerwca 2018 r. oraz, że składki na
Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP)
zostały opłacone w kwocie 57 557,75 zł w dniu 15 czerwca 2018 r.
Ponadto ZUS w kolejnych pismach z dnia: 17 lipca 2018 r., nadanych w dniu
18 lipca 2018 r., z dnia 17 i 18 lipca 2018 r. nadanych w dniu 19 lipca 2018 r, z dnia
18 i 19 lipca 2018 r. nadanych w dniu 20 lipca 2018r., z dnia 30 lipca 2018 r.
nadanych w dniu 31 lipca 2018 r. oraz z dnia 31 lipca 2018 r. nadanych w dniu 1
sierpnia 2018 r. wskazał, iż w przypadku każdego z wymienionych w nich
pracownikach składki za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. (tj. okres składkowy w
ZUS kwiecień 2018 r.) na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz
Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ) oraz na Fundusz Pracy i Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej
wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności.
Zdaniem Sądu, do tych pism ZUS w istocie strona skarżąca się nie
ustosunkowała, prowadząc jedynie polemikę z organem na temat wartości
dowodowej pism z ZUS. Jeżeli Skarżąca kilkakrotnie w toku postępowania
administracyjnego powiadamiana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w
tym z pismami ZUS), nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, to
nadużyciem z jej strony jest całkowite podważanie tych dowodów zebranych w
sprawie.
Sąd zauważa, iż ZUS np. przedstawił sposób rozliczenia należności za
04/2018 w następujący sposób: należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń
Społecznych (FUS) w kwocie 2 195 633,47 zł zostały pokryte z następujących wpłat:
w kwocie 861 448,41 zł z dnia 28 maja 2018 r., w kwocie 801 192,81 zł z dnia 29
maja 2018 r., w kwocie 532 992,25 zł z dnia 15 czerwca 2018 r.
W zarzutach skargi brak jest wytłumaczenia dotyczącego choćby wpłaty w
kwocie 532 992,25 zł z dnia 15 czerwca 2018 r. Chodzi o znaczną sumą pieniężną i
wydaje się, że nietrudno by było wykazać błąd w księgowych rozliczeniach, gdyby
rzeczywiście należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych
(FUS) w kwocie 2.195.633,47 zł została uiszczona w terminie.
Jeżeli organ już w dniu 1 czerwca 2018 r. uzyskał informację na podstawie
raportu z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych wskazującą, że Strona nie opłaciła w terminie oraz w całości
obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne za okres składkowy kwiecień
2018 r., i pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych III Oddział w W., o udzielenie informacji czy Strona
opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za okres składkowy
kwiecień 2018 r., oraz czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników
zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty
zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. To trudno uznać za zasadne
argumenty strony skarżącej, iż z jej wyliczeń wynika, że całość składek na
ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy oraz FGŚP zostały zapłacone
bądź w obowiązującym terminie, bądź z zachowaniem 14-dniowego okresu, o którym
mowa w przepisie art. 26a ust. 1a1
pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. zachowaniem
prawa Strony do dofinansowania.
Prawidłowo wskazał organ, iż na podstawie przepisów art. 33 ust. 1 pkt 1-4
ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.
U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm., dalej: "u.s.u.s.") Zakład Ubezpieczeń Społecznych
prowadzi: konta ubezpieczonych, konta płatników składek. Centralny Rejestr
Ubezpieczonych, Centralny Rejestr Płatników Składek. Wnoszenie oraz rozliczanie
wpłat z tytułu składek następuje na podstawie ustawy o systemie ubezpieczeń
społecznych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie
szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do
których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1831). Według zasad ustalonych w powołanym rozporządzeniu, podstawą
rozliczeń są prawidłowo złożone przez płatnika dokumenty rozliczeniowe oraz wpłaty
na jego konto. Wpłaty są dokonywane w łącznej kwocie na wszystkie fundusze, a
rozliczane wg ściśle określonych reguł opisanych w § 7 i następnych, przy czym
zasadą jest, że kwota wpłaty w części przypadającej na wymienione fundusze
podlega zaliczeniu na należności począwszy od należności o najwcześniejszym
terminie płatności. Ustalenie dat rzeczywistego opłacenia składek, w tym również na
rzecz poszczególnych ubezpieczonych - bez różnicowania ich na osoby pełno- i
niepełnosprawne, następuje w wyniku rozliczenia przez Zakład wszystkich
należności płatnika, zgodnie z regułami ustalonymi w powołanym wyżej
rozporządzeniu. Rozliczenia dokonywane przez Zakład mogą się zmieniać, np. na
skutek korekt dokonywanych przez płatnika. Dokonanie przelewu w kwocie
wynikającej z deklaracji składanych przez płatnika nie zawsze jest wobec tego
równoznaczne z opłaceniem należnych składek za wskazany miesiąc terminowo i w
pełnej wysokości.
Dokumenty deklaracji i korekt składanych do ZUS, potwierdzenia wpłat mogą
świadczyć odpowiednio o zadeklarowaniu zgodnie z ich treścią i dokonaniu
przelewów, które to okoliczności nie były rozstrzygające w sprawie, ani też nie były
kwestionowane w postępowaniu, nie stanowiły jednak samodzielnej i wystarczającej
podstawy do ustalenia, czy pracodawca poniósł koszty płacy w całości terminowo.
Natomiast zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek poświadczają
wyłącznie brak zaległości na wskazany w nich dzień. Nie można więc oprzeć na nich
ustalenia, że składki ZUS zostały poniesione w obowiązujących terminach.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż informacje zawarte na koncie
ubezpieczonego i na koncie płatnika składek prowadzonych w formie elektronicznej,
które przekazane zostały w postaci dokumentu pisemnego, stanowią dowód tego, co
zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zakres udostępnionych danych odpowiadał
zakresowi danych koniecznych do dokonania ustaleń przez organ. Oparcie na nich
rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było zatem w pełni uprawnione.
Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia treści art. 7, 8, 77
§ 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. dotyczących dokonania oceny zgromadzonego materiału
dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem
dowodów przedstawianych przez Skarżącą. Sąd wskazuje, że organy w sposób
prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go oceniły, nie
podzielając jedynie stanowiska Strony co do interpretacji art. 26a ust. 1 a1 pkt 3
ustawy o rehabilitacji.
Organ w tej sprawie konsekwentnie zwracał się kilkukrotnie do ZUS w sprawie
informacji czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do
dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały
dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Analizował materiał dowodowy, i w
razie wątpliwości ponawiał korespondencję z ZUS, w kwestii dotyczącej jedynie - co
należy podkreślić - kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych,
a nie wszystkich osób zatrudnionych u Skarżącej, jak to było we wspomnianej
powyżej sprawie o sygn. akt V SA/Wa 85/19, w której to uchylający wyrok Sądu
zapadł również w dniu 7 czerwca 2019 r.
Decyzja organu I instancji wymieniona pracowników niepełnosprawnych, za
których składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń
Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy i
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone
w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3
k.p.a., a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił
przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za
wnioskowany okres. Sporna w sprawie była jedynie ocena zgromadzonego materiału
dowodowego, co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie Spółce
dofinansowania.
Zatem Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego
oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W
ocenie Sądu, organ prowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z
obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę
oddalił.