V SA/Wa 313/19

V SA/Wa 313/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Zwolenik
Irena Jakubiec-Kudiura /sprawozdawca/
Marek Krawczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Sygn. powiązane
I GSK 2175/19 - Wyrok NSA z 2023-08-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok i nałożenia sankcji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z [...] czerwca 2018 r. nr [...], mocą której odmówiono P. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 i nałożono sankcje.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
[...] czerwca 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. (dalej Kierownik Biura, organ I instancji) wpłynął wniosek P. P. (dalej: strona, skarżący) o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) oraz płatności ONW na rok 2017.
W dniu [...] maja 2018 r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, z której sporządzony został protokół doręczony również stronie.
Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Kierownik Biura odmówił stronie przyznania w zakresie:
Jednolitej Płatności Obszarowej - 2017 i nałożył sankcję w wysokości 3 757,02 zł.
Płatności redystrybucyjnej - 2017 i nałożył sankcję w wysokości 1 440,94 zł.
Płatności dla młodych rolników - 2017 i nałożył sankcję w wysokości 1 748,63 zł.
Kierownik poinformował, że wszystkie te kwoty będą potrącane z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jednocześnie Kierownik przyznał stronie płatność za zazielenienie w wysokości 306,67 zł, wynikającej z pomniejszenia tej płatności o kwotę w wysokości 3,10 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.
Kierownik w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej (dodatkowej) i dla młodych rolników uzasadniając odmowę ich przyznania i nakładając sankcje wskazał i przytoczył mające w odniesieniu do tych płatności przepisy prawa zarówno krajowego jak i unijnego oraz wyjaśnił, że w odniesieniu do wszystkich tych płatności powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 wynosiła 8,14 ha zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 1 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Kierownik Biura wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 278, ze zm. dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich) jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Wskazał, również, że płatność redystrybucyjna (dodatkowa) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tejże ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika, jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha.
Organ I instancji stwierdził również, że w odniesieniu do płatności dla młodych rolników płatność ta przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zgodnie z art. 13 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jednak nie większej niż 50 ha. Kwestię tę reguluje również 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, który stanowi, że płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej w okresie 2015-2020 oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat.
Kierownik Biura wskazał, że w odniesieniu do wszystkich tych płatności jak również płatności za zazielenianie ustalono, że biorąc pod uwagę powierzchnię deklarowaną we wniosku i stwierdzoną, wykluczeniu podlega 7,14 ha. Wykluczenie to w związku z wnioskiem strony o wycofanie działki dotyczyło również w całości działki rolnej (części działki H) położonej na działce ewidencyjnej [...].
Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm.), uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu.
W odniesieniu do przeprowadzonej kontroli Kierownik Biura stwierdził, że w jej wyniku stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w złożonym wniosku o przyznanie płatności, a stanem stwierdzonym w ramach kontroli i wskazał w decyzji w sposób szczegółowy: powierzchnie zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, numery działek ewidencyjnych, na których zostały położone, powierzchnie stwierdzone w toku kontroli oraz stwierdzone w odniesieniu do tych działek rolnych nieprawidłowości i kody tych nieprawidłowości.
Jednocześnie Kierownik Biura wskazał, że zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, z późn. zm.) jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Mając na uwadze powyższe, zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności w jednolitej płatności obszarowej, płatności dodatkowej i płatności dla młodych rolników co powoduje, że odmówiono przyznania tych płatności i jednocześnie naliczona została w odniesieniu do nich kara administracyjna.
Kwota kary administracyjnej będzie potrącana zgodnie z art. 19a ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014.
Organ I instancji wskazał, że jeśli chodzi o płatność za zazielenienie, to zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Odwołując się do art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014, organ podkreślił, że jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony, zatem do płatności przyjęto 1,00 ha. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2017 r., została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2017 r. (Dz. U. poz. 1894) i wynosi 309,77 zł. Kwota ta została pomniejszona o 1% na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w związku ze złożeniem wniosku po terminie, ponieważ w 2017r. wnioski o przyznanie płatności składa się zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich w terminie do dnia 31 maja a wniosek został złożony 1 czerwca 2017 r., Tym samym kwota przyznanej płatności za zazielenienie wynosi 306,67 zł.
Od decyzji tej strona złożyła odwołanie podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych i zaniedbania dowodowe, a tym samym niewłaściwą ocenę sprawy, jak również zarzuciła nieprawidłowość kontroli na miejscu.
Decyzją z [...] września 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ II instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Dyrektor ARiMR ponownie ustalił stan faktyczny sprawy uznając zarazem prawidłowość podstawy prawnej zastosowanej przez Kierownika Biura w zaskarżonej decyzji.
Organ odnosząc się do warunków przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego odwołał się do przepisów ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312).
Przytoczył treść art. 7 ust.1 i ust. 2 ustawy o płatnościach jak również wskazał na treść art. 36 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którą Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit 1-2 Rozporządzenia nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają jej maksymalny kwalifikowany obszar.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, z późn. zm.) państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.
Zgodnie z art. 74 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu.
Organ podkreślił, że zgodnie z art. 70 ust. 1 powyższego rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000.
Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie PEG. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy, która jest mapą posiadającą skalę, gwarantującą dokładność pomiaru na poziomie 0,25 m do 0,5 m.
Podkreślił, że organ I Instancji prawidłowo zastosował przesłankę odmowy przyznania płatności z uwagi na fakt, że zmniejszenie płatności przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, a mając na uwadze liczne rozbieżności stwierdzone w toku kontroli, prawidłowo dokonano wykluczeń z płatności działek rolnych zgodnie z powierzchniami przyjętymi przez organ w zaskarżonej decyzji. Dyrektor wskazał, że działki rolne: A - 0,13 ha, B - 0,77 ha, C - 0,18 ha, D - 0,30 ha, E - 0,40 ha, F - 0,10 ha, G - 0,14 ha, I -1,50 ha wykluczone zostały w całości z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, ponieważ działki te porośnięte są chwastami wieloletnimi, występują na nich liczne zakrzaczenia. Nadto wskazał, że w odniesieniu do działek rolnych: H - zadeklarowana powierzchnia 0,76 ha wykluczono - 0,54 ha (w istocie 0,52 ha popr.Sądu), z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, działka porośnięta chwastami wieloletnimi, wykryte nieużytki, J – zadeklarowana powierzchnia 0,65 ha wykluczono 0,38 ha, z uwagi na przedeklarowanie powierzchni względem stwierdzonej w toku kontroli, działka porośnięta chwastami wieloletnimi, występują liczne zakrzaczenia, samosiewki, K - powierzchnia zadeklarowana 3,21 wykluczono - 2,72 ha, z uwagi na zaniechanie działalności rolniczej, występują zakrzaczenia i nieużytki.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że w świetle dokonanej ponownej kontroli wniosku, weryfikacji dokumentacji fotograficznej i szkiców terenowych, przeanalizowania ustaleń organu I instancji, raportu przeprowadzonej kontroli na miejscu, a także dokonanej analizy treści odwołania, są one niezasadne.
Dyrektor ARiMR wskazał, że stanowisko strony dotyczące kontroli jest bezzasadne. Podkreślił, że przeprowadzona inspekcja terenowa zadeklarowanych działek umożliwia precyzyjne stwierdzenie powierzchni, do których płatność przysługuje, oraz została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy czym strona nie zgłaszała żadnych uwag do sposobu jej przeprowadzenia. Wskazał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo odmówiono przyznania płatności oraz w sposób właściwy zastosowano sankcję.
Od decyzji Dyrektora ARiMR strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąc powyższą decyzję w całości w odniesieniu do odmowy przyznania i nałożonych sankcji w zakresie jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników zarzucając :
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do podstawy wydanej decyzji,
2. brak wskazania ujawnionych "licznych rozbieżności", podniesionych na str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji (4 wiersz od góry) i ustosunkowania się do nich, co uniemożliwia skarżącemu zajęcie merytorycznego stanowiska w tym zakresie,
3. brak szczegółowego wyliczenia nałożonych sankcji,
4. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez zaniedbania dowodowe, a tym samym niewłaściwą ocenę sprawy.
W tym stanie rzeczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że spełnia przesłanki rolnika aktywnego a także, że dołożył należytej staranności w celu wykazania, że spełnia ustawowe przesłanki płatności w tym określone w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 4 ust. 1 lit.c rozporządzenia nr 1307/2013 r. jako, że na dzień 31 maja 2017 r. był w posiadaniu działek rolnych zgłoszonych do płatności. Podkreślił, że spór dotyczący możliwości zakwalifikowania działek zgłoszonych do płatności we wniosku powinien być rozstrzygnięty na jego korzyść zgodnie z treścią art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna w związku z czym podlega oddaleniu.
W sprawie przedmiotem sporu jest to, czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w postaci jednolitej płatności obszarowej, redystrybucyjnej (dodatkowej) oraz dla młodych rolników i wymierzył sankcje.
Odnosząc się do tego zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:
1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz
2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.
Zgodnie zaś z art. 8 ust.1 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:
1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";
2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;
3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;
4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
W treści art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich zawarto definicje w tym definicje:
pkt.2 - działki rolnej w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, z tym że obszar, o którym mowa w art. 32 ust. 2 lit. b pkt ii rozporządzenia nr 1307/2013, oraz zagajniki o krótkiej rotacji stanowią odrębne działki;
pkt.14 -rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
Zgodnie z art. 67 ust.4 lit.a rozporządzenia nr 1306/2013 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zadeklarowany przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednakże w przypadku gdy w kontekście rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymagana jest oddzielna deklaracja użytkowania pewnego obszaru w ramach grupy upraw, działka rolna podlega w razie konieczności dalszemu wyznaczeniu na podstawie tego konkretnego użytkowania; państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria dalszego wyznaczania działki rolnej.
W myśl art. 4 ust.1 lit.a rozporządzenia nr 1307/2013 - "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą;
Z treści art. 8 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika m.in. (pkt 1), że płatność przysługuje do działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu treści art. 32 ust.2 rozporządzenia nr 1307/2013.
Zgodnie z art. 32 ust.1 rozporządzenia 1307/2013 - Wsparcie w ramach systemu płatności podstawowej przyznaje się rolnikom po aktywacji - w formie zgłoszenia zgodnie z art. 33 ust. 1 - uprawnienia do płatności na kwalifikujący się hektar w państwie członkowskim, w którym przydzielono uprawnienie. Aktywowane uprawnienia do płatności zapewniają prawo do rocznej płatności określonych w nich kwot, bez uszczerbku dla stosowania dyscypliny finansowej, zmniejszania płatności zgodnie z art. 11 oraz liniowych zmniejszeń zgodnie z art. 7, art. 51 ust. 2 i art. 65 ust. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia oraz dla stosowania art. 63 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu "kwalifikujący się hektar" oznacza m.in. wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej (lit.a).
Z treści przytoczonego przepisu art. 32 ust.2 lit.a wynika, że kwalifikujący się hektar obejmuje wszelkie "użytki rolne", które w myśl art. 4 lit. e rozporządzenia 1307/2013 oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe.
Treść przytoczonych przepisów wskazuje zatem, że płatności do działek rolnych przysługują wówczas, gdy są one położone na kwalifikujących się hektarach rozumianych jako wszelkie użytki rolne, które stanowią grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska lub uprawy trwałe.
Jest niesporne, że skarżący we wniosku wskazał do płatności działki rolne położone na działkach ewidencyjnych, które to działki zostały zakwestionowane w toku przeprowadzonej kontroli terenowej w gospodarstwie rolnika, ze względu na ujawnione nieprawidłowości w postaci braku prowadzenia na nich działalności rolniczej na co wskazują liczne zakrzaczenia, wieloletnie chwasty, nieużytki- co zostało zakwalifikowane jako nieprawidłowości w zakresie praktycznie wszystkich działek (DR18) i co zostało szeroko omówione w decyzjach obydwu organów. Nie stwierdzono zatem na tych działkach upraw, co jest konieczne w świetle art. 67 ust.4 lit.a rozporządzenia 1307/2013. Należy podkreślić, że jedynie w odniesieniu do części działek H, J i K stwierdzono prowadzenie działalności rolniczej, ponieważ części tych działek rolnych kwalifikowałyby się do płatności. Należy uznać wobec tego, że stwierdzenie przez organ II instancji, że w odniesieniu do zgłoszonych działek stwierdzono liczne rozbieżności, jest prawidłowe i należy je rozumieć zdaniem Sądu, nie jako wiele różnych nieprawidłowości, lecz jako nieprawidłowości odnoszące się do wszystkich zgłoszonych działek rolnych, które skutkowały uznaniem różnic w zakresie zadeklarowanej i stwierdzonej ich powierzchni.
Należy wskazać przy tym, że organy nie kwestionowały faktu, że skarżący jest aktywnym rolnikiem ani też tego, że nie posiadał on gruntów rolnych wskazanych we wniosku do dopłat bezpośrednich na dzień 31 maja 2017 r. Zastrzeżenia organu dotyczyły jedynie faktu zaniechania prowadzenia na zgłoszonych działkach rolnych działalności rolniczej. Sąd zauważa, że jakkolwiek skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do tego, że wynik kontroli jednoznacznie wykazał zaniechanie prowadzenia przez niego działalności rolniczej na zgłoszonych działkach, to jednak poza samym zakwestionowaniem stanowiska organów, w żaden sposób nie podważył on ustaleń wynikających z protokołu kontroli i stanowiska organu w ocenie tego dowodu. Z odwołania ani też ze skargi tak naprawdę nie wynika, w odniesieniu do których działek i do jakich ich powierzchni, skarżący jest w posiadaniu dowodów, które wskazywałyby na nierzetelność uwag kontrolujących.
Należy w związku z tym uznać, że twierdzenia skarżącego, co do niewłaściwie przeprowadzonej kontroli są gołosłowne i niczym nie poparte.
Organy mając na uwadze okoliczność, że na działkach H, J, K stwierdzono odpowiednio 0,24 ha, 0,27 ha i 0,49 ha kwalifikujących się do płatności (łącznie 1 ha) trafnie przyjęły, że wobec zgłoszenia 8,14 ha wykluczeniu podlega 7,14 ha.
Zauważyć przy tym należy, że jeśli chodzi o działkę H, to we wniosku wskazano do płatności 0,76 ha a sama działka została określona jako leżąca w obrębie działek ewidencyjnych [...] (0,52 ha), i [...] (0,26ha). Do płatności przyjęto powierzchnię działki H położonej na działce ewidencyjnej [...], do której nie było uwag, zaś w odniesieniu do działki ewidencyjnej [...] skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu wskazał, że wpisał ją pomyłkowo i w dniu 7 czerwca 2018 r. wycofał ją. Odnosząc się jeszcze do działki H Sąd zauważa, że organ II instancji pomyłkowo przyjął, że zakwestionowano w odniesieniu do niej 0,54 ha zamiast 0,52 ha, który to obszar leżący na działce ewidencyjnej [...] został wskazany przez skarżącego jako pomyłkowo zgłoszony i skorygowany. Organ nieprawidłowo również stwierdził, że w odniesieniu do całej działki H stwierdzono brak prowadzenia działalności rolniczej w sytuacji, gdy zastrzeżenie wynikające z kontroli dotyczyło m.in. zadeklarowania działki o powierzchni większej niż stwierdzona (0,68 ha - [...]) i w sytuacji gdy do płatności przyjęto 0,24 ha leżące na działce ewidencyjnej [...], a wykluczono jedynie 0,52 ha. Pomyłka ta nie ma jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ w istocie w tej sytuacji przy przyjęciu do płatności w ramach tej działki 0,24 ha, łączna powierzchnia wszystkich działek rolnych, która kwalifikowała się do płatności została określona na 1 ha.
Wskazać przy tym należy, że ponieważ korekta wniosku w zakresie części działki H została dokonana przez skarżącego już po wezwaniu organu i po dacie kontroli na miejscu, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, nie może to mieć znaczenia dla zmniejszenia zgłoszonej we wniosku powierzchni dla ewentualnych sankcji, które w przedmiotowej sprawie musiały zostać wymierzone, i które zostały wymierzone w prawidłowej wysokości.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ trafnie przyjął, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu płatności poza płatnością za zazielenienie oraz, że organ I instancji, co uwzględnił Dyrektor ARiMR w zaskarżonej decyzji, prawidłowo wymierzył sankcje.
W odniesieniu do tych kwestii organy powołały się, na treść art. 19a ust.1 rozporządzenia nr 640/2014. Treść tego przepisu stanowi, że jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary.
Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.
Organ właściwie uznał, że obszar zatwierdzony to 1 ha zaś obszar zgłoszony to 8,14 ha czyli różnica wynosi 7,14 ha zatem należało odmówić przyznania pomocy w zakresie jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej i dla młodych rolników. Jeśli zaś chodzi o sankcje to organ wyliczył je jako 100% wartości kwot, które obliczono w oparciu o zgłoszony obszar (tj.8.14 ha). Sąd stwierdza przy tym, że zasadny jest zarzut skarżącego co do tego, że w zaskarżonej decyzji organ nie dokonał wyliczenia matematycznego w oparciu o zasady wskazane w art. 19a rozporządzenia nr 640/2014. Należało bowiem posiłkując się stosownymi stawkami pomocy za hektar wyliczyć kwoty sankcji. Jeśli chodzi o wspomniane sankcje to w odniesieniu do 2017 r. stawka jednolitej płatności obszarowej wynosiła 461,55 zł za ha (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 października 2017 r. Dz. U. 2017.1887) zatem 461,55 zł *8,14 ha = 3757 zł. Stawka redystrybucyjna wynosiła 177,02 zł (Rozporządzenie MRiRW z 9 października 2017 r. Dz.U.2017.1895) zatem 177,02 zł*8,14 ha=1440,94 zł. Stawka dla młodych rolników wynosiła 214,82 zł (Rozporządzenie MRiRW z 9 października 2017 r. Dz. U. 2017.18900 zatem 214,82 zł 8,14 ha= 1748,63 zł.
Sankcje zostały nałożone w prawidłowych kwotach zgodnie z treścią art. 19a rozporządzenia nr 640/2014 zatem mimo, że brak było wskazania przez organ właściwych aktów prawnych, w których zostały określone stawki pomocy za 1 ha, co pozwala na wyliczenie sankcji, brak było podstaw do uchylenia z tego powodu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe zarzuty skarżącego okazały się nietrafne, tym bardziej, że strona we wniosku deklaruje znajomość zasad przyznawania pomocy. Należy uznać, że wprawdzie brak wyliczenia matematycznego stanowi niedostatek uzasadnienia, zatem stanowi naruszenie ale nie takie, które mogłoby mieć wpływ na samo rozstrzygnięcie, a tylko w takim przypadku w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.c możliwe byłoby uchylenie decyzji. Sąd jeszcze raz podkreśla, że wszystkie pozostałe zarzuty skargi są nietrafne. Organ wbrew twierdzeniom strony w sposób właściwy ustalił stan faktyczny sprawy i mimo, że w skardze strona to kwestionuje, to jednak poza zgłoszeniem zarzutu naruszenia treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, nie wskazuje w żaden sposób na czym naruszenie to miałoby polegać, Sąd zaś takich ani też innych naruszeń organu nie stwierdza.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę.