V SA/WA 280/15

V SA/Wa 280/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Zwolenik
Mirosława Pindelska
Symbol z opisem
6550
Sygn. powiązane
II GZ 596/15 - Postanowienie NSA z 2015-10-16
I GSK 683/20 - Wyrok NSA z 2024-03-08
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia (...) października 2014 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2014 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji lub Dyrektor ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t. j. Dz. U. z 2018, poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1512 ze zm.; dalej: ustawa o ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania J. G. (dalej: skarżący lub strona), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: organ I instancji) z [...] września 2014 r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z [...] września 2010 r., nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał skarżącemu płatności na 2010 r. w łącznej wysokości 9.663,79 zł. Przyznane środki finansowe zostały przekazane 18 października 2010 r. na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego we wniosku o wpis do ewidencji producentów.
W dniu 7 lutego 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. została przekazana pisemna informacja dotycząca użytkowania działek ewidencyjnych nr (...),(...), (...), położonych w obrębie ewidencyjnym J., gmina S., nr (...),(...), położonych w obrębie ewidencyjnym D., gmina S., nr (...),(...), położonych w obrębie ewidencyjnym Ż., gmina W., nr (...), (...), (...), położonych w obrębie ewidencyjnym J., gmina B., nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym W., gmina Z., nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina Z., nr (...),(...),(...), położonych w obrębie ewidencyjnym K., gmina W.
Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych, organ I instancji stwierdził istnienie podstaw do wznowienia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010; w szczególności uznał, że ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, a nieznane organowi. Wobec powyższego, w dniu [...] kwietnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z [...] września 2010 r. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jak również w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uchylił w całości swoją decyzję z [...] września 2010 r. oraz odmówił skarżącemu przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 z sankcjami.
Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] listopada 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na ww. decyzję skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, która została oddalona wyrokiem z 22 marca 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 3011/12). W następstwie rozpatrzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej przez pełnomocnika skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1175/13 oddalił skargę kasacyjną.
Pismem z 29 kwietnia 2014 r. - przed wszczęciem postępowania administracyjnego - organ I instancji poinformował skarżącego o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności w łącznej wysokości 9.663,79 zł.
Następnie pismem z 2 czerwca 2014 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji z [...] września 2010 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P., decyzją z [...] września 2014 r., nr [...], ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania
w łącznej wysokości 9.663,79 zł, na którą składają się: 1) ONW – Nizinne strefa II w wysokości 3.962,64 zł; 2) ONW – Nizinne strefa I w wysokości 5.701,15 zł.
W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor ARiMR powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz wyjaśnił przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. W szczególności wskazał, że wypłacone nienależnie skarżącemu środki publiczne za rok 2010 pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR.
Stwierdził, że nienależne pobranie środków ma miejsce wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej, która następnie zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego a zadaniem organu w takim przypadku nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to było prawnie skuteczne - to jest, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną. Stwierdzając, że postępowanie w przedmiocie ustalenia kwot nienależnie pobranych środków, zostało wszczęte po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2010 r., uznał, że sprawa nienależnie pobranych przez Skarżącego płatności rozstrzygnięta została poprawnie a kwota do zwrotu wyliczona została prawidłowo.
Organ podkreślił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z uwagi, że kwota nadmiernie pobranych płatności przekracza równowartość 100 Euro.
Odnosząc się do żądania przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchanie świadków, organ powołał się na art. 78 §1 i § 2 k.p.a., uznając, że wniosek dowodowy dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu.
Organ II instancji nie zgodził się także z zarzutem nieprawidłowego doręczania korespondencji – do rąk osoby nieupoważnionej, tj. B. G. W tym zakresie wskazał na art. 43 k.p.a., zaznaczając, że wyżej wymieniona korespondencję przyjęła w celu oddania jej adresatowi. Nadto zauważył, że w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności skarżący nie kwestionował tego sposobu dokonywania doręczeń oraz w dniu 12 lipca 2012 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wyjaśnienia w sprawie dotyczącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011.
W odpowiedzi na wniosek skarżącego o doręczenie metryki akt postępowania administracyjnego (celem weryfikacji dat i rodzaju czynności podejmowanych przez organ I instancji) organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie rodzaju spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony (Dz. U. z 2012 r., poz. 269), zarówno w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, prowadzonym w oparciu o 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, jak i w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności do gruntów rolnych, prowadzonym w oparciu o ustawę o płatnościach, obowiązek prowadzenia metryki sprawy został wyłączony.
Dyrektor ARiMR nie dopatrzył się również zaistnienia przesłanki określonej w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 ze zm., dalej rozporządzenie nr 1122/2009).
Powołaną na wstępie decyzję Dyrektora ARiMR skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji tej skarżący zarzucił:
naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie przed datą wydania decyzji II instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co nie mógł złożyć nowych wniosków dowodowych w tym:
kopii zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożonego w Prokuraturze Rejonowej w P. w dniu 29 października 2014 r. przez H. Ż. oraz P. W., których zeznania w znaczącej części- jak to wynika z decyzji administracyjnych z roku 2012-zdecydowały o uchyleniu decyzji o przyznaniu mu płatności,
wskazania rozbieżności w treści zeznań H. Ż. odnośnie korzystania w uprawie działki (...) z pomocy M. S. w latach 2010-2011, w sytuacji gdy urząd posiadał informacje, iż M. S. w tym czasie nie żył - jako przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu z uwagi na oczywiste kłamstwo w zeznaniach świadka, które skutkowało przyjęciem przez urząd błędnych ustaleń,
odstąpienia od powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami, które nie narażało Skarbu Państwa na niepowetowaną szkodę materialną, gdyż urząd posiadał informacje o posiadanych przez skarżącego nieruchomościach rolnych, w poprzednim postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zaś postępowanie drugoinstancyjne trwało blisko przez 2 miesiące, więc gdyby skarżący naraził Skarb Państwa na stratę, to mógł zbyć nieruchomości w toku postępowania;
naruszenie art. 11 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji odstąpił od powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji;
naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosków pełnomocnika skarżącego zmierzających do wskazania przy obliczeniu kwot nienależnie pobranych płatności, iż zachodziły ustawowe przesłanki wznowienia postępowania z urzędu z uwagi na niedokładności i nieścisłości w toku prowadzonego postępowania po jego wznowieniu w 2012 r.;
naruszenie art. 8 i 9 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów administracji poprzez niezweryfikowanie działań organu I instancji polegających na jednoczesnym zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i powiadomieniu o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, w sytuacji gdy w aktach nie mogły - oprócz zawiadomienia o wszczęciu postępowania - znajdować się inne dokumenty, a strona nie miała szansy złożenia wniosków dowodowych;
naruszenie art. 6 - 9 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę, że toczyło się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o uchylenie decyzji, a zatem istniała możliwość, iż decyzja mogłaby zostać uchylona w całości, zaś skarżona decyzja wprowadziłaby ryzyko powstania niepowetowanej szkody w majątku skarżącego;
naruszenie zasady zaufania do organów administracji poprzez wskazanie na jednej kopercie, iż doręcza się 10 decyzji, w sytuacji gdy jest ich tylko 9;
nie zbadanie w decyzji czy i jakie zarzuty dotyczące przyznania płatności za rok 2010 dotyczyły konkretnych działek i ich powierzchni;
naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR poprzez niezbadanie czy w roku 2011 doszło do wydania faktycznie nienależnej decyzji o przyznaniu płatności - zarówno w stosunku do całości obszaru objętego wnioskiem o przyznanie płatności, tj. wszystkich działek - w szczególności w sytuacji gdy kontrola na miejscu miała miejsce w 2012 r., a przedmiotem skargi i wniosków były płatności za rok 2010 i w aktach znajdowały się zdjęcia satelitarne potwierdzające kontrolę prawidłowości złożonego wniosku, a zatem organ winien rozpoznać całość materiału w sprawie;
błędną ocenę materiału dowodowego podczas gdy skarżący nie kwestionował sposobu doręczeń w sytuacji, gdy kopię akt sprawy otrzymał dopiero na jego pisemny wniosek w dniu 5 listopada 2014 r., zaś przedmiotem skarg kasacyjnych było nierozpoznanie z urzędu m.in. wskazanego zarzutu naruszenia p.p.s.a. w związku z naruszeniami k.p.a. w toku postępowania administracyjnego;
naruszenie art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 poprzez wydanie decyzji, w sytuacji gdy o obowiązku zwrotu powiadomiono skarżącego po upływie 12 miesięcy od daty płatności, jak również wydanie decyzji w 2012 r. obarczone było błędami powstałymi wskutek szeregu uchybień w toku postępowania administracyjnego, które składały się na podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, co do których skarżący złożył wniosek w dniu 10 listopada 2014 r., zaś działał w dobrej wierze, gdyż do 2012 r. nie wiedział o jakichkolwiek przesłankach ujemnych w zakresie nienależności świadczeń.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził przekonanie, że celem postępowania administracyjnego nie było zbadanie istoty sprawy, ale jak najszybsze jej ukończenie. Podkreślił, że o ewentualnym fakcie, iż otrzymane płatności mogły być nienależne dowiedział się najwcześniej w dacie doręczenia postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc po upływie okresu 12 miesięcy od daty otrzymania płatności. Z tych względów, zdaniem skarżącego, decyzje organów obu instancji są oczywiście bezzasadne. Organ (w obu instancjach) nie prowadził jakichkolwiek ustaleń związanych z czasookresem wskazanym w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, tylko ograniczył się do potwierdzenia stanowiska, że płatność została dokonana wskutek pomyłki organu. Jako niewątpliwy błąd organu I instancji skarżący wskazał przyjęcie za wiarygodne twierdzeń H. Ż., że w latach 2010-2011 korzystała z pomocy M. S. przy uprawie działki nr 162, podczas gdy w posiadaniu agencji był akt zgonu wyżej wymienionego z początku 2010 r. Skarżący wskazał też, że świadek H. Ż. myliła się odnośnie korzystania przez skarżącego bez upoważnienia z nieruchomości P. W., w sytuacji gdy skarżący złożył do akt sprawy kopię upoważnienia P. W. oraz kopię protokołu zwrotu nieruchomości na ręce H. Ż.
W ocenie skarżącego, postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób uproszczony, tak aby uniemożliwić mu w nim czynny udział.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie noszą znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora ARiMR z [...] października 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] września 2014 r., ustalająca skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych na 2010 r.
Niesporne jest to, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] sierpnia 2012 r., którą uchylił decyzję własną z [...] września 2010 r. oraz odmówił skarżącemu przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2011 rok została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora ARiMR z [...] listopada 2012 r. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 22 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3011/12 oddalił skargę. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 5 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1178/13, oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku sądu I instancji. Zatem decyzja ta jest ostateczna i prawomocna oraz wywołuje skutek prawny w postaci stwierdzenia, że skarżącemu płatność za 2010 r. nie przysługiwała.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem przedmiotem postępowania toczącego się przed organem ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Natomiast ustalenie, czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. W tej drugiej sytuacji zadaniem organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne.
W ocenie sądu, nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR organ ma za zadanie zbadać czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków, co ma miejsce w postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie danej płatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r. II GSK 1201/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wypłacone nienależnie skarżącemu środki publiczne za rok 2010 z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARIMR, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata. Zatem w kontrolowanym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy skarżący pobrał nienależne lub nadmierne płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010.
W przedmiotowej sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że decyzja z [...] września 2010 r., na mocy której ARiMR przyznała a następnie wypłaciła skarżącemu płatność, została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek wydania przez Dyrektora ARiMR decyzji z [...] listopada 2012 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o uchyleniu decyzji ostatecznej i o odmowie przyznania płatności do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) na rok 2010.
W rezultacie powyższego zasadnie organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdziły, że ustalenie rolnikowi kwoty nienależnie pobranej płatności w łącznej wysokości 9.663,79 zł, jest uzasadnione, tym bardziej, że ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w zakresie wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 odmawia skarżącemu przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania
Wbrew twierdzeniom strony organ nie mógł naruszyć art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008; (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.), gdyż przepis ten do przedmiotowej sprawy nie miał zastosowania. Zastosowanie natomiast znajdzie przepis art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który reguluje kwestię zwolnienia beneficjenta ze zwrotu kwot nienależnie pobranych płatności.
Zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2.
W myśl natomiast art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności.
Na podstawie wskazanego przepisu obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki, a mianowicie:
1) dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy lub innej władzy oraz
2) błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika.
W sprawie organy w sposób prawidłowy zbadały przedmiotowe przesłanki, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2014r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, jak i decyzji Nr [...] z [...] października 2014 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Na gruncie rozpoznawanej sprawy płatność przyznana decyzją z [...] września 2010 r. była rezultatem wniesionego w dniu 15 maja 2010 r. wniosku o wypłatę i zawartych w nim oświadczeń, któremu organ dał wiarę. Wypłacone w dniu 18 października 2010 r., na podstawie powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego, płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania nie wynikały z pomyłki ARiMR, bowiem organ przyznając ww. płatność nie miał w ogóle wiadomości stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sprawie płatności za 2010 r., zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora ARiMR z [...] listopada 2012 r. nr [...]. W szczególności organ nie miał wiedzy, że użytkownikiem części działek objętych deklaracją zawartą we wniosku o płatności za 2010 r. nie był skarżący.
Skoro płatność nie została dokonana na skutek błędu właściwego organu, to słusznie organ II instancji uznał, że brak jest przesłanek do zastosowania art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, tym bardziej, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że na dzień wydania decyzji o przyznaniu płatności na 2010 r. organ był w posiadaniu informacji, by wnioskujący nie był faktycznym użytkownikiem gruntów zgłoszonych do płatności w roku 2010.
Przyjmując nawet, za skarżącym (czego sąd w sprawie nie stwierdza), że płatność była wynikiem błędu organu, to trzeba wprost wskazać, że błąd ten mógł zostać wykryty w zwykłych okolicznościach przez rolnika, gdyż to samodzielnie rolnik zadeklarował do płatności działki, których nie był faktycznie użytkownikiem, co zostało stwierdzone ostateczną decyzją.
W konkluzji należy stwierdzić, że kwota płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010 w wysokości 9.633,79 zł, przekazana na rachunek skarżącego jest płatnością nienależnie pobraną w rozumieniu cyt. art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia.
W podobny sposób należy także ocenić kwestię zaistnienia dobrej, czy też złej wiary po stronie skarżącego. W sprawie bowiem ta kwestia nie ma żadnego znaczenie, gdyż przepis art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 nie obowiązywał w okresie przyznania stronie płatności na rok 2010r. (rozporządzenie nr 796/2004 zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2010r.), a obowiązujący art. 80 rozporządzenia nr 1122/2009 z kwestią dobrej, czy też złej wiary nie wiąże żadnych konsekwencji prawnych. Dlatego też dokonywanie rozważań przez sąd w tym zakresie jest bezcelowe. Na marginesie jedynie trzeba wskazać, że i tak w sprawie nie upłyną okres 4 lat, o którym mowa była w nieobowiązującym art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, liczony od pierwszego powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze danej płatności.
Także na marginesie sąd wskazuje, że skarżący nie może uzasadniać swojej dobrej wiary, w rozumieniu art. 73 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 796/2004, brakiem aż do 2012 r. wiedzy o jakichkolwiek przesłankach ujemnych w zakresie przyznawania płatności bezpośrednich. Powyższe nie przekonuje o działaniu skarżącego w dobrej wierze, ponieważ każdy wnioskodawca obowiązany jest zapoznać się zasadami przyznawania danej płatności oraz pomocy objętej wnioskiem oraz powinien mieć świadomość, że jego wniosek i zadeklarowane grunty będą podlegały kontroli w zakresie spełnienia tych zasad. Wnioskujący o pomoc ma także obowiązek informowania organów o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależnie bądź nadmiernie przyznanie płatności, jak również o każdej zmianie w szczególności gdy dotyczy wykorzystania gruntów rolnych czy wielkości upraw. Skarżący na formularzu wniosku podpisał stosowne oświadczenie, że zasady te zna (sekcja X Oświadczenia i zobowiązania). W ocenie sądu, w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu wszczętym na wniosek strony z 15 maja 2010 r. a zakończonym wówczas decyzją z [...] września 2010 r. nie ma jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że strona poinformowała organ, że nie prowadzi działalności rolniczej na części działek ewidencyjnych zgłoszonych w przedmiotowym wniosku.
Sąd stwierdził, że kwoty uznane za nienależnie pobraną płatność przekraczają kwotę stanowiąca równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2006 Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 2006 r., str. 1, ze zm.), stąd rację ma organ, że w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego sąd ponownie wskazuje, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranej płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010 jest zupełnie odrębnym postępowaniem od postępowania - zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora ARiMR z [...] listopada 2012 r.- w ramach którego uchylono decyzję o płatnościach oraz odmówiono skarżącemu przyznania wskazanych płatności. Decyzja ta podlegała odrębnej kontroli sądów administracyjnych, które potwierdziły jej prawidłowość. Skarżący nie mógł zatem skutecznie, w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, podważyć ustaleń organów stanowiących podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] września 2010 r. jak i rozstrzygania o odmowie przyznania płatności za 2010 r. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 16 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Z tych względów bez istotnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy było nie poinformowanie skarżącego przez Dyrektora ARiMR o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., co zdaniem skarżącego uniemożliwiło mu wykazanie nieprawdziwości w postępowaniu w ramach którego uchylono decyzję ostateczną i odmówiono przyznania płatności za 2010 r. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżący nie wykazał w żaden sposób by zaniechanie przez organ dopełnienia obowiązku z powyższego artykułu pozbawiło go możliwości realizacji praw procesowych, w szczególności poprzez składanie wniosków dowodowych mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd nie stwierdził także innego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) czy też zasady informowania stron postępowania (art. 9 k.p.a.). Zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera wyczerpujące uzasadnienia faktycznego i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja przedstawiona przez organ jest spójna, logiczna i nie zawiera sprzeczności. Organ wydający zaskarżoną decyzję działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności.
Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenie zasady zaufania do organów administracji poprzez wskazanie na jednej kopercie, iż doręcza się 10 decyzji, w sytuacji gdy jest ich tylko 9. W sprawie bowiem niewątpliwie decyzję doręczono stronie, czego dowodem jest złożenie od tej decyzji skargi. Tym samym zarzut ten jest nieuzasadniony.
Reasumując sąd uznał, że decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.