V SA/Wa 2792/24

V SA/Wa 2792/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Blankiewicz-Wóltańska /przewodniczący sprawozdawca/
Cezary Kosterna
Joanna Dąbrowska
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Asesor WSA - Joanna Dąbrowska, , Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2025 r. sprawy ze skargi [...] w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 lipca 2024 r. nr 65/CE/D/GR/2024/ARiMR w przedmiocie cofnięcia uznania podmiotu za grupę producentów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]
z siedzibą w [...] (dalej jako Wnioskodawca, Skarżąca, Strona, Spółdzielnia, Grupa) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
(dalej jako Organ, Prezes Agencji, ARiMR) z dnia 24 lipca 2024 r.
Nr 65/CE/D/GR/2024/ARiMR utrzymująca w mocy decyzję z dnia 13 maja 2024 r. Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu (dalej:
Dyrektor OR) Nr 1/38.2020/24 o cofnięciu uznania grupie producentów rolnych i skreśleniu jej z rejestru grup.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
W dniu 19 listopada 2020 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję nr 1/38.2020/20, na mocy której uznał Skarżącą za grupę producentów rolnych w kategorii produktów: "bydło żywe: zwierzęta rzeźne lub hodowlane, mięso wołowe: świeże, chłodzone, mrożone" oraz zatwierdził plan biznesowy Skarżącej w zakresie produkcji tych produktów, a także wpisał ją do rejestru grup producentów rolnych.
W dniu 17 stycznia 2024 r. do Dyrektora OR wpłynął wniosek Skarżącej o płatność w ramach działania "Tworzenie grup producentów i organizacji producentów" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 za okres od dnia 20 listopada 2022 r. do dnia 19 listopada 2023 r. tj. za trzeci rok jej działalności po uznaniu za grupę producentów rolnych.
Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. Dyrektor OR wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień. Skarżąca złożyła wyjaśnienia w dniu 14 lutego 2024 r.
Pismem z dnia 27 marca 2024 r. Dyrektor OR zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w administracyjnego w sprawie cofnięcia uznania Skarżącej za grupę producentów rolnych, a następnie 13 maja 2024 r. wydał w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 395; dalej: "ustawa o GPR") decyzję nr 1/38.2020/24 o cofnięciu uznania Skarżącej za grupę producentów rolnych i skreśleniu jej z rejestru grup producentów rolnych.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, w dniu 24 lipca 2024 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr 65/CE/D/GR/2024/ARiMR o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 1/38.2020/24 z dnia 13 maja 2024 r. o cofnięciu uznania Skarżącej za grupę producentów rolnych w kategorii produktów: "bydło żywe: zwierzęta rzeźne lub hodowlane, mięso wołowe: świeże, chłodzone, mrożone" i skreśleniu jej z rejestru grup producentów rolnych.
W uzasadnieniu Organ wskazał, że na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 lipca 2021 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1603; dalej: "ustawa zmieniająca"), z dniem 2 października 2021 r. przepis pkt 6 w art. 3a w ustawie o GPR uzyskał nowe brzmienie, zgodnie z którym spółdzielnia może prowadzić działalność jako grupa producentów rolnych, jeżeli każdy z członków grupy wskazanych w pkt 1, w każdym roku działalności grupy, produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 70% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Organ zauważył, że zmiana wprowadzona przez art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej zmniejszyła obowiązkowy poziom sprzedaży do spółdzielni przez każdego jej członka wyprodukowanych przez niego produktów z co najmniej 80% do co najmniej 70%. Ponadto, zgodnie z art. 1 pkt 4 ustawy zmieniającej, pojawił się w ustawie o grupach nowy przepis - art. 3aa, według którego, w przypadku gdy w danym roku działalności grupy nie każdy członek tej grupy jest w stanie spełnić warunek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, a w przypadku grupy będącej spółdzielnią - nie każdy z członków grupy wskazanych w art. 3a pkt 1 jest w stanie spełnić warunek, o którym mowa w art. 3a pkt 6, uznaje się, że warunek ten jest spełniony, jeżeli w tym roku działalności grupy co najmniej 90% członków tej grupy, a w przypadku grupy będącej spółdzielnią - 90% członków grupy wskazanych w art. 3a pkt 1 wyprodukowało oraz sprzedało do grupy co najmniej 70% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona.
Prezes ARiMR stwierdził, że art. 3aa ustawy o GPR zezwala, aby co najwyżej 10% członków spółdzielni mogło wykorzystać więcej niż 30% wolumenu ich produkcji w sposób inny niż sprzedaż do grupy. Innymi słowy, art. 3aa ustawy o GPR stanowi jednoznacznie, że spółdzielnia może być uznana za grupę producentów rolnych, jeżeli w danym roku działalności co najmniej 90% jej członków sprzeda do niej co najmniej 70% wyprodukowanych przez siebie (tzn. przez każdego z nich indywidualnie) produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1b pkt 4 ustawy o GPR, dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy ze względu na siedzibę grupy w przypadku, gdy grupa przestała spełniać co najmniej jeden z warunków uznania określonych w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 6 albo art. 3a pkt 4 lub 6, lub art. 3aa, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 6, wydaje decyzję o cofnięciu grupie uznania i skreśleniu jej z rejestru grup.
W okresie od 20 listopada 2022 r. do 19 listopada 2023 r. Skarżąca liczyła
19 członków, a tym samym w ocenie Prezesa ARiMR bezspornym było, że w weryfikowanym okresie przynajmniej 18 spośród 19 członków Grupy musiało spełnić powyższy warunek (gdyż 90%z 19 to 17,1 - co oznacza, że więcej niż 17 spośród
19 członków Spółdzielni było zobowiązanych spełnić ten warunek, aby odsetek członków Spółdzielni spełniających go wynosił co najmniej 90%). Tymczasem w toku postępowania organy administracji ustaliły, że w okresie od 20 listopada 2022 r. do
19 listopada 2023 r. tylko 16 spośród 19 członków Spółdzielni, a więc mniej niż 90% jej członków, sprzedało do niej co najmniej 70% wyprodukowanych przez siebie produktów, ze względu na które Spółdzielnia została uznana za grupę producentów rolnych - co oznacza, że Spółdzielnia przestała spełniać warunek uznania za grupę wynikający z art. 3aa ustawy o GPR.
W efekcie weryfikacji ustalono ponadto, że w kontrolowanym okresie troje z dziewiętnaściorga członków Spółdzielni działającej jako grupa producentów rolnych sprzedało do niej mniej niż 70% wyprodukowanych przez siebie produktów, ze względu na które grupa została utworzona i uznana decyzją Dyrektora OR nr 1/38.2020/20 z dnia 19 listopada 2020 r.:
1) A. K. - 0,00% (całkowity brak sprzedaży),
2) P. K. - 0,00% (całkowity brak sprzedaży),
3) K. P. - 19,15%.
Powyższe ustalenie, w ocenie obydwu organów, wskazuje na to, że Skarżąca przestała spełniać jeden z warunków uznania za grupę producentów rolnych w rozumieniu ustawy o GPR (warunek dotyczący poziomu sprzedaży określony w art. 3aa ustawy o GPR). Z kolei brak spełnienia powyższego warunku stanowi podstawę, zgodnie z treścią art. 11 ust. 1b pkt 4 ustawy o GPR, do zastosowania wobec Skarżącej sankcji w postaci wydania decyzji o cofnięciu uznania jej za grupę producentów rolnych i skreśleniu jej z rejestru grup producentów rolnych, którą organy administracji zastosowały w niniejszej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej je decyzji Dyrektora Wielkopolskiego OR ARiMR, jak też o zasądzenie kosztów. Zaskarżanemu rozstrzygnięciu zarzucono :
1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
— art- 3aa Ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (dalej: ustawa o grupach) poprzez jego niewłaściwą wykładnię wynikającą z przyjęcia, że Skarżąca nie spełnia warunków wskazanych w wyżej wskazanym przepisie, w szczególności, że nałożone na grupę producentów obowiązki, 1. 90% producentów członków spółdzielni ma obowiązek produkować oraz 2. łączna sprzedaż przez członków grupy wyprodukowanych przez siebie produktów do grupy powinna wynosić co najmniej 70%, nie zostały spełnione, podczas gdy wszyscy członek spółdzielni (19 osób - 100%) w okresie od 20 listopada 2022 r. do 19 listopada 2023 r. wyprodukowali (każdy z osobna) produkt, czyli warunek produkcji przez minimum 90% członków spółdzielni został spełniony, oraz sprzedaż do grupy wyprodukowanych łącznie przez grupę produktów niniejszym stanie faktycznym wyniosła 90% albowiem członkowie grupy zbyli 765 spośród ogółem 850 zwierząt wyprodukowanych w tym czasie do grupy, więc znacznie więcej niż wymagane przez ustawę co najmniej 70%;
- art. 11 ust. 1b pkt. 4 ustawy o grupach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że grupa przestała spełniać co najmniej jeden z warunków uznania określonych w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 6 albo art. 3a pkt 4 lub 6, lub art. 3aa, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 6;
2. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7,8 w zw. z art, 77 § 1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz braku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, bez dokonania szczegółowej analizy stosownie do wymogów wynikających z art. 3a oraz 3aa ustawy o grupach.
W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty na zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a, oraz przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 395; dalej: "ustawa o grupach") oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), jak i z pozostałymi normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu.
Trzeba tu podkreślić, że w myśl art. 122 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 412; dalej: "ustawa o PS"), która weszła w życie w dniu 15 marca 2023 r., od tego dnia obowiązuje znowelizowana wersja ustawy o grupach. Jednakże, w myśl art. 155 ustawy o PS, do działalności grup producentów rolnych wpisanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do rejestru grup producentów rolnych na podstawie ustawy zmienianej w art. 122 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 122 w brzmieniu dotychczasowym.
Mając na uwadze, że Skarżąca została wpisana do rejestru grup producentów rolnych decyzją Dyrektora OR nr 1/38.2020/20 w dniu 19 listopada 2020 r., a więc przed dniem wejścia wżycie ustawy o PS, na mocy art. 155 ustawy o PS, w niniejszej sprawie stosuje się zapisy ustawy o grupach obowiązujące od 2 października 2021 r. do 14 marca 2023 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 395).
W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.
Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Spór pomiędzy stronami dotyczy przede wszystkim zastosowania przez organy przepisu art. 3aa ustawy o grupach, który brzmi:
"W przypadku gdy w danym roku działalności grupy nie każdy członek tej grupy jest w stanie spełnić warunek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, a w przypadku grupy będącej spółdzielnią - nie każdy z członków grupy wskazanych w art. 3a pkt 1 jest w stanie spełnić warunek, o którym mowa w art. 3a pkt 6, uznaje się, że warunek ten jest spełniony, jeżeli w tym roku działalności grupy co najmniej 90% członków tej grupy, a w przypadku grupy będącej spółdzielnią - 90% członków grupy wskazanych w art. 3a
pkt 1 wyprodukowało oraz sprzedało do grupy co najmniej 70% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona.".
Prawidłowa wyładnia tego przepisu w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że członek grupy ma obowiązek w każdym roku działalności grupy sprzedać do grupy co najmniej 70 % wyprodukowanych przez siebie w danym roku działalności produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Istotnym jest również, że warunek o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 3a pkt 6 czy art. 3aa ustawy o grupach dotyczy każdego członka grupy, bez względu na jej liczebność. Uchybienia członka grupy w tym zakresie zobowiązywały zatem organ, zgodnie z dyspozycją art. 11 ust. 1b pkt 4 ustawy o grupach do cofnięcia uznania Grupie i skreślenia jej z rejestru grup (patrz analogicznie wyrok NSA z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 767/21; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).
Przedstawione przez Grupę informacje o wielkości i wartości produkcji produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, nie potwierdzały sprzedaży przez trzech jej członków do grupy produktu od nich pochodzącym. W konsekwencji Grupa nie wykazała, że każdy z członków sprzedawał do grupy co najmniej 70% wyprodukowanych produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona zgodnie z art. 3aa ustawy z dnia 15 września 2000 r.
Prezes ARiMR słusznie zatem w ocenie Sądu stwierdził, że Strona skarżąca mimo ciążącego na niej obowiązku nie spełniła warunków określonych w cyt. przepisach ustawy o grupach.
Tym samym Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły okoliczności sprawy. Rezultat tej oceny – jak wynika z powyższych rozważań – był negatywny dla Strony skarżącej, ale odpowiadający prawu.
Reasumując, Organ prawidłowo wydał na mocy cytowanych przepisów zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w cyt. przepisach ustawy o grupach.
W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził również żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie może tym samym uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., w myśl którego – organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W związku z wyżej wskazanymi ustaleniami, za słuszne uznać należało stanowisko organów, że Strona skarżąca powinna spełnić wymagania nałożone przez przepisy ustawy o grupach. Tym samym organ prawidłowo uznał – zgodnie z art. 11 ust. 1b pkt 4 tej ustawy – że Strona skarżąca nie spełniła wymaganych przesłanek i prawidłowo orzekł o cofnięciu uznania i skreśleniu jej z rejestru grup.
Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.
Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych cyt. przepisach ustawy o grupach, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 k.p.a., Strona brała udział w postępowaniu, skorzystała też z prawa odwołania.
Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Ocena Prezesa ARiMR w omawianym obecnie zakresie jest racjonalna, logiczna i spójna, a co najważniejsze znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarga i zawarte w niej twierdzenia stanowią w istocie wyłącznie polemikę z tak dokonaną oceną, jednakże przez sam fakt niezgadzania się z nią przez Stronę skarżącą nie można wysnuć wniosku o istotnym naruszeniu przez organ ARiMR przepisów w rozważanym obecnie zakresie.
Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).
Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże).
Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.
Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.