V SA/Wa 2688/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPrzedmiotem skargi spółki F. w B. była decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego (GIS) utrzymująca w mocy decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PPWIS) o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 2.000 zł. Kara została nałożona za produkcję i wprowadzanie do obrotu żywności w zakresie niezgodnym z decyzją zatwierdzającą oraz za nieprzestrzeganie wymogów znakowania środków spożywczych zgodnie z rozporządzeniem 1169/2011. Kontrola wykazała, że w sklepie spółki znajdowały się nieopakowane środki spożywcze bez oznakowania, a działalność była prowadzona niezgodnie z decyzją zatwierdzającą. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 189f k.p.a., argumentując, że waga naruszeń była znikoma i zostały one usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo rozpatrzyły sprawę. Sąd podkreślił, że naruszenia przepisów prawa żywnościowego, w tym brak informacji o alergenach, stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Kara pieniężna została uznana za adekwatną do stwierdzonych naruszeń, biorąc pod uwagę stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność spółki (w tym wcześniejsze kary) oraz wielkość produkcji. Sąd stwierdził, że spółka, jako podmiot profesjonalny, powinna być szczególnie wyczulona na tego typu naruszenia, a usunięcie nieprawidłowości w trakcie kontroli nie stanowiło okoliczności o szczególnym walorze uzasadniającym odstąpienie od kary.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUzasadnienie nałożenia kar pieniężnych za naruszenia przepisów prawa żywnościowego, w szczególności w zakresie znakowania żywności i prowadzenia działalności niezgodnie z decyzją zatwierdzającą. Potwierdzenie, że usunięcie nieprawidłowości w trakcie kontroli nie zawsze zwalnia z odpowiedzialności, a kara pieniężna jest środkiem dyscyplinującym i odstraszającym.
Dotyczy specyficznych naruszeń przepisów prawa żywnościowego i procedury administracyjnej. Ocena adekwatności kary jest zależna od konkretnych okoliczności sprawy.
Zagadnienia prawne (2)
Czy kara pieniężna nałożona za naruszenie przepisów dotyczących znakowania żywności i prowadzenia działalności niezgodnie z decyzją zatwierdzającą jest adekwatna do wagi naruszeń, zwłaszcza gdy nieprawidłowości zostały usunięte?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, kara pieniężna w wysokości 2.000 zł jest adekwatna, ponieważ naruszenia były istotne, a ich usunięcie w trakcie kontroli nie stanowi okoliczności o szczególnym walorze uzasadniającej odstąpienie od kary.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że naruszenia przepisów prawa żywnościowego, w tym brak informacji o alergenach, stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Kara została uznana za proporcjonalną i odstraszającą, uwzględniając stopień szkodliwości, zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność spółki oraz jej wielkość produkcji.
Czy sąd administracyjny powinien odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 k.p.a., gdy waga naruszenia nie jest znikoma?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przepis art. 189f § 1 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia i zaprzestania naruszania prawa. Jeśli waga naruszenia nie jest znikoma, nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że ocena wagi naruszenia powinna być dokonywana z punktu widzenia zagrożenia dla ochrony konsumenta. W przypadku istotnych naruszeń prawa żywnościowego, nie można uznać wagi naruszenia za znikomą.
Przepisy (23)
Główne
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.b.ż.ż. art. 103 § ust. 1
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
u.b.ż.ż. art. 103 § ust. 1 pkt 1b lit. c
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
u.b.ż.ż. art. 103 § ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
u.b.ż.ż. art. 103 § ust. 2
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
u.b.ż.ż. art. 104 § ust. 1
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
u.b.ż.ż. art. 104 § ust. 2
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
rozporządzenie 1169/2011 art. 9 § ust. 1 lit. c
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 44 § ust. 1 lit. a
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 18 § ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 18 § ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 21
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 44 § ust. 1 lit. b
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie 1169/2011 art. 44 § ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
rozporządzenie Ministra art. 19 § ust. 1 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych
rozporządzenie Ministra art. 19 § ust. 1 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych
rozporządzenie Ministra art. 19 § ust. 2
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych
Pomocnicze
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189f § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189f § § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 119 § pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
rozporządzenie (WE) nr 178/2002 art. 17 § ust. 2
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie przepisów prawa żywnościowego w zakresie znakowania żywności stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów. • Kara pieniężna jest adekwatna do wagi naruszeń, stopnia zawinienia, dotychczasowej działalności spółki i jej wielkości produkcji. • Usunięcie nieprawidłowości w trakcie kontroli nie jest okolicznością o szczególnym walorze uzasadniającą odstąpienie od nałożenia kary, gdy waga naruszenia nie jest znikoma.
Odrzucone argumenty
Waga naruszeń była znikoma. • Nieprawidłowości zostały usunięte w trakcie kontroli, co powinno skutkować odstąpieniem od nałożenia kary. • Kara pieniężna była nieadekwatna do wagi stwierdzonych naruszeń.
Godne uwagi sformułowania
kara pieniężna nie może mieć więc charakteru wyłącznie symbolicznego • brak wymaganych przepisami prawa żywnościowego obowiązkowych informacji dla konsumentów w zakresie obecności składników alergennych w produkowanych i wprowadzanych do obrotu wyrobach stanowiło zagrożenia dla zdrowia konsumentów • odpowiedzialność administracyjna powstaje na zasadzie obiektywnej • wina subiektywna (...) ma jednak istotne znaczenie dla określenia wysokości nakładanej kary • świadczy to o lekceważącym stosunku Skarżącej do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego • podjęcie przez spółkę w toku kontroli czynności polegających na usunięciu nieprawidłowości nie stanowi okoliczności o szczególnym walorze, a jest obowiązkiem przedsiębiorcy • działanie spółki godzi w zasadniczy cel prawa żywnościowego, jakim jest potrzeba ochrony konsumentów
Skład orzekający
Piotr Kraczowski
przewodniczący
Arkadiusz Tomczak
sprawozdawca
Adrianna Elżbieta Grzymska-Truksa
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie nałożenia kar pieniężnych za naruszenia przepisów prawa żywnościowego, w szczególności w zakresie znakowania żywności i prowadzenia działalności niezgodnie z decyzją zatwierdzającą. Potwierdzenie, że usunięcie nieprawidłowości w trakcie kontroli nie zawsze zwalnia z odpowiedzialności, a kara pieniężna jest środkiem dyscyplinującym i odstraszającym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych naruszeń przepisów prawa żywnościowego i procedury administracyjnej. Ocena adekwatności kary jest zależna od konkretnych okoliczności sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu bezpieczeństwa żywności i kar administracyjnych, co jest istotne dla przedsiębiorców z branży spożywczej oraz prawników zajmujących się prawem administracyjnym i żywnościowym.
“Sklep ukarany za brak etykiet na jedzeniu. Czy usunięcie błędu w trakcie kontroli wystarczy?”
Dane finansowe
WPS: 2000 PLN
Sektor
żywność
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.