V SA/Wa 2646/24

V SA/Wa 2646/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Blankiewicz-Wóltańska /przewodniczący sprawozdawca/
Cezary Kosterna
Joanna Dąbrowska
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Asesor WSA - Joanna Dąbrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2025 r. sprawy ze skargi R. J. W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 lipca 2024 r. nr DMP-VI.4320.1.1276.2024.PW w przedmiocie odmowy wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej przez R. J. W. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest decyzja Ministra Rozwoju i Technologii ("Minister", "Organ"), z dnia
24 lipca 2024 roku, znak pisma: DMP - VI.4320.1.1276.2024.PW, odmawiająca wykreślenia przedsiębiorcy W.W., NIP ... z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
W dniu 6 maja 2024 r. Minister Rozwoju i Technologii na podstawie informacji Skarżącego został powiadomiony o możliwym braku posiadania przez przedsiębiorcę W.W. NIP: .... (dalej: "Przedsiębiorca", "Uczestnik"), wpisaną do CEIDG prowadzonej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG w rubryce "Stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej" i "Adres do doręczeń" - ul. R. ....,
... U..
Skarżący poinformował, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej pod adresem: ul. R. ..., .... U. i posiada 20/51 udziału w nieruchomości.
Z wniosku Skarżącego wynikało także, że ww. nieruchomość posiada także drugiego współwłaściciela, którym jest Przedsiębiorca, która z kolei posiada 31/51 udziału w nieruchomości. Według Skarżącego Przedsiębiorca dokonała wpisu do CEIDG, podając w nim ww. dane adresowe, nie dysponując tytułem prawnym do ww. nieruchomości. Według Skarżącego Przedsiębiorca powinien posiadać jego zgodę jako drugiego współwłaściciela, bowiem w jego ocenie założenie działalności gospodarczej i wpisanie ww. adresu do ewidencji jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd majątkiem. Prawo współwłasności Skarżącego ww. nieruchomości (istotne dla ustalenia przymiotu strony postępowania) zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej przez
Sąd Rejonowy w S., VII Wydział Ksiąg Wieczystych, nr .....
W związku z powziętą informacją, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o CEIDG i PIP, Przedsiębiorca została wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w rubryce "Stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej" i "Adres do doręczeń" - ul. R. ...,
... U..
W dniu 27 maja 2024 r. wpłynęły do Ministerstwa Rozwoju i Technologii wyjaśnienia Przedsiębiorcy. Z treści pisma wynikało m.in., że Przedsiębiorca jest większościowym współwłaścicielem nieruchomości położonej w U. przy ulicy R...., P. W. ... .... oraz P.W. ... .... W załączeniu do pisma Przedsiębiorca przedłożyła aktualny wydruk księgi wieczystej prowadzonej dla kwestionowanej nieruchomości przez Skarżącego, tj. ul. R. ..., ... U..
Dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w S., VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr: ....
Po przeprowadzeniu postępowania zaskarżoną decyzją z dnia 24 lipca 2024 r. znak: DMP-VI.4320.1.1276.2024.PW Minister Rozwoju i Technologii - działając na podstawie art. 32 ust 4 ustawy o CEIDG i PIP - odmówił wykreślenia przedsiębiorcy W.W. z CEIDG. Minister wyjaśnił, że Przedsiębiorca przedstawił dowód posiadania tytułu prawnego do ww. nieruchomości. Według treści księgi wieczystej stan z dnia 23 lipca 2024 r. prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S., VII Wydział Ksiąg Wieczystych dla nieruchomości o numerze działki ... i ... -
nr ... położonej przy ul. R. w U., właścicielami są:
1. R. J. W. - ... udziału
2. W. E. W. .... udziału.
Mając na względzie, że prawo współwłasności do kwestionowanej nieruchomości przysługuje zarówno Przedsiębiorcy ... - właściciel większościowy, jak i Skarżącemu - wnioskującemu o wykreślenie przedsiębiorcy - ... oraz treść złożonych wyjaśnień i dokumentacji wniesionej przez Przedsiębiorcę na okoliczność posiadania przez niego tytułu prawnego do nieruchomości:
ul. R. ...,.... U., Minister uznał, że brak jest podstaw do wykreślenia Przedsiębiorcy z CEIDG.
Strona skarżąca złożyła skargę na opisane rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz - na podstawie 145a § 1 p.p.s.a. - zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie wskazując organowi sposób rozpoznania sprawy lub jej rozstrzygnięcie, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Strona w skardze podniosła zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541) poprzez odmowę wykreślenia przedsiębiorcy W.W. mimo nie posiadania przez nią tytułu prawnego do nieruchomości.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.
Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Rozwoju i Technologii, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji.
W sprawie mają przede wszystkim zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 541 z p.zm. ; dalej: ustawa o CEIDG i PIP), jak również przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z p.zm.) dalej "k.p.a.".
W analizowanej sprawie spór bez wątpienia dotyczy kwestii związanej z poprawnością przeprowadzonego przez Organ postępowania dowodowego i zastosowania przepisów art. 32 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy, w przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji o braku tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG, której adres wskazano zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6, minister właściwy do spraw gospodarki, z urzędu lub na wniosek osoby przedstawiającej dowód posiadania tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie przedsiębiorcy, wzywa przedsiębiorcę do przedstawienia dowodu posiadania tytułu prawnego do nieruchomości lub dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w tym zakresie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy o CEIDG, jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie przedstawi dowodu posiadania tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie lub nie dokona zmiany swojego wpisu w zakresie adresów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6, minister właściwy do spraw gospodarki wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.
W toku postępowania administracyjnego w tej sprawie, wywołanego wnioskiem Skarżącego, Minister skierował do Uczestnika wezwanie do przedstawienia dowodu posiadania tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w jego wpisie w CEIDG w rubryce "stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej". Przedsiębiorca przedstawił taki dowód, w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty i wyjaśnienia potwierdzające tytuł prawny Przedsiębiorcy do nieruchomości wskazanej we wniosku Skarżącego, a wskazanej we wpisie w CEIDG oraz potwierdzające okoliczność, że Przedsiębiorca jest współwłaścicielem spornej nieruchomości.
Zdaniem Sądu, opierając się na tych dokumentach, Minister Rozwoju i Technologii bez naruszenia prawa (w tym przepisów k.p.a. określających reguły prowadzenia postępowania dowodowego) uznał, iż Przedsiębiorca wykazał, że dysponuje aktualnym tytułem prawnym do spornej nieruchomości. To z kolei musiało skutkować odmową wykreślenia Przedsiębiorcy z CEIDG z uwagi na jednoznaczną treść art. 32 ust. 4 ustawy o CEIDG, która określa taki skutek niewykonania obowiązków z art. 32 ust. 2 tej ustawy.
Zdaniem Sądu dokumenty, które przedstawił Uczestnik, nie pozwalały przyjąć, że wpis w CEIDG jest niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Dla oceny zasadności zastosowania art. 32 ust. 2 i 4 ustawy o CEIDG ma znaczenie, że Uczestnik posiada tytuły prawne do nieruchomości, których dane wskazuje w CEIDG. Jest to okoliczność przesądzająca o prawdziwości danych figurujących w Ewidencji i świadczy o tym, że przedsiębiorca może legalnie przebywać na należących do niego nieruchomościach oraz korzystać z nich. Podkreślić należy, że wpis przedsiębiorcy w CEIDG nie jest na gruncie tego przepisu weryfikowany pod kątem jego zgodności z innymi przepisami prawa, np. budowlanego czy środowiskowego. Warunkiem wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG na podstawie powołanej normy prawnej jest więc definitywne, jednoznaczne i wyraźne stwierdzenie niezgodności wpisu przedsiębiorcy z rzeczywistym stanem rzeczy. Jeżeli natomiast w toku postępowania organ nie stwierdzi niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy, zasadna i konieczna jest odmowa wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1259/23, z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/23, z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 567/23, z dnia 5 stycznia 2022 r. o sygn. akt V SA/Wa 1737/21, jak i wyroki tam cyt.; wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd zauważa, że spór pomiędzy współwłaścicielami o korzystanie z nieruchomości, który uwidacznia się na tle niniejszej sprawy, nie podlega rozstrzyganiu na gruncie administracyjnym. Należy zatem zgodzić się z Organem, że w kwestii sporów co do korzystania ze współwłasności, w tym rozporządzania i zarządu nią, do rozstrzygania ich nie jest kompetentny organ administracyjny (Minister), lecz sąd powszechny. W realiach kontrolowanej sprawy Strona skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałby sposób zarządu nieruchomością, wykluczający prawo współwłaściciela do rozporządzania swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli ani orzeczenia sądu powszechnego w sprawie podziału nieruchomości, z którego wynikałoby, że Uczestnik nie posiada prawa własności w oznaczonej części do nieruchomości wskazanych przez przedsiębiorcę w CEIDG. Sprawy związane ze współwłasnością rozstrzygane są na gruncie prawa cywilnego, a postępowanie to jest niezależne od postępowania prowadzonego przez Ministra (por. cyt. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1259/23).
W świetle przedstawionych uwag Organ prawidłowo zastosował art. 32 ust. 2 i 4 ustawy i słusznie w tym zakresie uznał, że Przedsiębiorca przedstawił dowód posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, których dane wskazuje w CEIDG, co skutkowało prawidłowym rozstrzygnięciem o odmowie wykreślenia go z CEIDG.
W ocenie Sądu organy w zaskarżonym rozstrzygnięciu tym samym nie naruszyły przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu w sprawie w żaden sposób nie doszło też do naruszenia przepisów dot. postępowania administracyjnego, w tym zasad ogólnych.
Organ w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.
Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia braku wystąpienia przesłanek zawartych art. 32 ust. 2 i 4 ustawy o CEIDG i PIP, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 k.p.a., Strona brała udział w postępowaniu wszczętym na jej wniosek.
Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a – c p.p.s.a.).
Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże).
Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.
Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.