V SA/Wa 2560/13

V SA/Wa 2560/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-01-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Mydłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Izabella Janson
Michał Sowiński
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 838/14 - Wyrok NSA z 2014-04-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 26 ust. 2, 30c ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D.G. - R. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.
Uzasadnienie
D. G. złożyła skargę na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie z ... października 2013r. stanowiącą o nie uwzględnieniu złożonego przez ją protestu.
Informacja ta została wydana w następujących okolicznościach:
W dniu ...czerwca 2013 r. D. G. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "..." w ramach Priorytetu I Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego – Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na Mazowszu, Działanie 1.5 - Rozwój przedsiębiorczości. Projekt uzyskał numer ... i miał być realizowany w okresie od ...07.2013 r. do ...08.2014 r.
Pismem z ... sierpnia 2013r. MJWPU poinformowała stronę, że wniosek o dofinansowanie został odrzucony z przyczyn formalnych wskazując, że nie spełnia on kryterium formalnego nr 10 tj. "Zgodność z Regulaminem konkursu lub listą IWIPK i zgłoszeniem do IWIPK", który to Regulamin przyjęto uchwałą RPO WM nr 2/13 z 18 kwietnia 2013 r.
W uzasadnieniu informacji organ wskazał, że przedmiotowy projekt polega na uruchomieniu platformy internetowej do zarządzania obrotem nieruchomości, bez zakupu środków trwałych. Zakupione zostanie oprogramowanie, jak wskazał organ, które następnie będzie zainstalowane na wynajmowanych serwerach, z którego będą mogli skorzystać wszyscy zainteresowani czyli osoby trzecie (klienci). W ramach projektu strona zamierza wprowadzić dwie nowe usługi: "..." oraz "..". MJWPU wskazał, że nie został spełniony warunek z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 grudnia 2010r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. nr 239, poz. 1599) czyli zakupione wartości niematerialne i prawne związane z transferem technologii będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą.
Tym samym, co podkreślił organ, wydatki na oprogramowanie są niekwalifikowane. Po przeniesieniu wydatków do wydatków niekwalifikowanych projekt nie spełnia warunku minimalnej wartości dofinansowania, który wynosi 100.000 PLN.
Pismem z dnia ... września 2013 r. D. G. złożyła protest od w/w informacji. W proteście podkreśliła, że w jej ocenie wniosek spełnia wszystkie kryteria formalne przyjęte przez Komitet Monitorujący uchwałą nr ... z ... kwietnia 2013 r., w tym zakwestionowane kryterium nr 10.
Wnosząca protest wskazała, że projekt zakłada wykorzystanie oprogramowania do procesu świadczenia usług tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa, udostępniane będą jedynie funkcjonalności oprogramowania. Na żadnym etapie, co zaznaczyła strona, nie dojdzie do transferu technologii do osób lub podmiotów trzecich. Wnioskodawczyni wyjaśniła szczegółowo zasady działania nowych usług: Menadżer Nieruchomości (innowacyjne zarządzanie ofertami klientów) oraz Menadżer Wizualizacji Nieruchomości (służące do przedstawienia swojej oferty sprzedaży nieruchomości w atrakcyjnej wizualnie formie). Jak podkreśliła, jedynie klienci w ramach umów zawartych z nią będą mogli skorzystać z funkcjonalności oprogramowania i nie ma możliwości by osoba postronna mogła z nich skorzystać.
Autorka protestu wskazała, że w roku 2011 aplikowała o środki w ramach działania 1.5 RPO WM przedstawiając ten sam model biznesowy, który wówczas został oceniony pozytywnie na każdym etapie oceny i rekomendowany do dofinansowania. Umowa nie została jednak zawarta z uwagi na zmianę wielkości przedsiębiorstwa po uwzględnieniu powiązań. W sprawie obecnego wniosku, jak zaznaczyła strona została dokonana błędna ocena projektu i wystąpiły rozbieżności w ocenie ekspertów pomimo, że koncepcja i model biznesowy projektu pozostały tożsame.
Pismem z dnia ... października 2013 r. MJWPU zawiadomiła wnioskodawczynię o nieuwzględnieniu protestu.
W uzasadnieniu informacji organ wskazał, że planowane do zakupu kategorie wydatku nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą, co sprawa, że wniosek jest niezgodny z § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu. Zdaniem MJWPU istotne znaczenie ma fakt, że potencjalny użytkownik będzie mógł skorzystać z systemu bez konieczności instalowania go na swoim komputerze, a więc nie musi dokonywać zakupu tego oprogramowania. Z oprogramowania będącego własnością wnioskodawczyni, co podkreślił organ, będą mogły skorzystać osoby trzecie, w tym biura nieruchomości. Zatem tworzony system będzie wykorzystywany również poza obrębem przedsiębiorstwa, które było by beneficjentem pomocy.
MJWPU podniosła, że wnioski skarżącej z 2011r. i 2013 r. były badane indywidualnie i brak jest podstaw do uznania rozbieżności zaproponowanych ocen, gdyż umowa o dofinansowanie w roku 2011 nie została podpisana, a jej weryfikacja została przerwana z powodu niespełnienia kryterium prawidłowego wyliczenia wielkości przedsiębiorstwa.
Od wspomnianej informacji D. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowiącą rozwinięcie stanowiska zawartego uprzednio w proteście. Zarzuciła naruszenie przez MJWPU:
- § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego, poprzez uznanie, że korzystanie z oprogramowania nie jest jego wykorzystywaniem w ramach tego samego przedsiębiorstwa;
- § 9 ust. 9 Regulaminu konkursu, poprzez uznanie, że wartość kwoty dofinansowania nie została ustalona zgodnie z Regulaminem tj. w kwocie nie mniejszej niż 100.000 PLN i nie większej niż 750.000 PLN, podczas gdy zgodnie z treścią projektu i zasadami kwalifikowalności wydatków wnioskowana kwota dofinansowania wynosi ... PLN - w konsekwencji powyższe naruszenia spowodowały:
- wydanie błędnej decyzji;
- naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 załącznika do uchwały nr 941/159/12 Zarządu Województwa Mazowieckiego z 15 maja 2012r. stanowiącego procedurę odwoławczą dla wniosków o dofinansowanie, poprzez oddalenie protestu w sytuacji braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia;
- naruszenie art. 26 ust.2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84 poz.712 ze zm.), poprzez niezapewnienie przejrzystych reguł oceniania projektów oraz nieuwzględnienie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów.
Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i ustalenie, iż dokonana ocena formalna wniosku została przeprowadzona z naruszeniem prawa, co daje podstawę do przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych.
W uzasadnieniu skargi jej autorka ponownie podtrzymała swoje zarzuty w zakresie błędnej oceny kryterium nr 10 i błędnej oceny zapisów wniosku w zakresie wykorzystywania oprogramowania również poza obrębem przedsiębiorstwa, objętego pomocą, ze względu na treść § 5 ust. 7 Regulaminu oraz zapisów rozporządzenia tj. § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a.
Skarżąca podkreśliła, że założeniem projektu jest umożliwienie jej firmie świadczenia innowacyjnych usług, a nie przekazanie zakupionego oprogramowania innym odbiorcom.
Autorka skargi nie zgadza się z przyjętym przez organ pojęciem "w ramach przedsiębiorstwa" które jest traktowane jako siedziba/lokal przedsiębiorcy, tymczasem zdaniem skarżącej oznacza wykorzystywanie w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a nie na wyłączne jego potrzeby. Regulamin konkursu w opinii wnoszącej skargę nie wskazuje, że oprogramowanie ma być wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie objętym pomocą i wyłącznie na własne potrzeby tego przedsiębiorstwa.
Wnioskodawczyni podkreśliła, że nowe proponowane przez nią usługi stanowią ciekawą alternatywę dla biur nieruchomości na wprowadzenie usprawnień organizacyjnych i zarządczych w procesie funkcjonowania na rynku. Aplikacje umożliwiają szybką aktualizację oferty, zmianę jej statusu, ewentualnie wycofanie oferty jednocześnie na wszystkich portalach.
Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z 24 stycznia 2014r. stanowiącym uzupełnienie złożonej skargi wnioskodawczyni nadmieniła, że nie po raz pierwszy stara się o pozyskanie środków na rozwój prowadzonej działalności. Poprzednio złożony w 2011 roku wniosek o dofinansowanie projektu został oceniony pozytywnie, a kryteria formalne są analogiczne, jak we wniosku będącym przedmiotem niniejszej sprawy. Umowa nie została ostatecznie podpisana, jak podkreśliła autorka pisma ale z uwagi na błędną interpretację organu dotyczącą powiązań pomiędzy przedsiębiorcami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przepisach art. 30c-30d ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).
Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą lub pośredniczącą.
Kontrolując podjęte rozstrzygnięcie Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności oceny dokonanej przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie w zakresie spełnienia przez wniosek kryterium formalnego nr 10 tj. "Zgodność z Regulaminem konkursu lub listą IWIPK", które to kryterium określono w Załączniku nr 5 Szczegółowego Opisu Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego stanowiącego załącznik nr 1 uchwały ... Zarządu Województwa Mazowieckiego. W odniesieniu do przedmiotowego konkursu obowiązywał Regulamin konkursu nr RPO WM/1.5/2/2013 z 28 maja 2013 r. dla mikro i małych przedsiębiorstw. Zgodnie z § 9 ust. 1 zdanie 1 Regulaminu, złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, wykonalności, strategicznej, merytorycznej - zgodnie z zapisami obowiązującej wersji Uszczegółowienia RPO WM (rozdział I punkt 6 Opis systemu zgodności wyboru projektów oraz załącznikiem 5 Kryteria wyboru finansowanych operacji). Zgodnie z tymi zasadami ocena kryterium formalnego odbywa się na podstawie wniosku, jest oceną 0/1 i brak spełnienia takiego kryterium skutkuje tym, że wniosek nie podlega dalszej ocenie (zostaje odrzucony).
Zgodnie z § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu, w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej możliwe są do sfinansowania tylko i wyłącznie prace inwestycyjne związane z realizacją projektu, o których mowa w § 9 rozporządzenia (Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 grudnia 2010r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych dalej zwane RPI), z wyłączeniem prac przygotowawczych i usług doradczych, związanych z przygotowaniem inwestycji.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem rozporządzenia RPI do inwestycyjnych wydatków kwalifikowalnych na realizację nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. W ocenie skarżącej odrzucony z przyczyn formalnych projekt zakłada wykorzystanie funkcjonalności zakupionych wartości niematerialnych i prawnych do procesu świadczenia usług tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa. Jej zdaniem samo udostępnienie funkcjonalności nie jest równoznaczne z jej przekazywaniem, a podmioty trzecie nie będą miały do nich żadnych praw, ponieważ będzie je posiadała skarżąca. Zdaniem pomysłodawczyni na żadnym etapie świadczenia usług nie dojdzie do transferu technologii do osób lub podmiotów trzecich.
Należy zauważyć, iż § 1 rozporządzenia RPI określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przedsiębiorcom, w ramach regionalnych programów operacyjnych, regionalnej pomocy inwestycyjnej, pomocy na prace przygotowawcze i usługi doradcze związane z przygotowaniem nowej inwestycji oraz pomocy na usługi doradcze związane z realizacją nowej inwestycji, zwanych dalej "pomocą na nowe inwestycje", do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. UE L 214 s.3).
Zdaniem Sądu, MJWPU dokonując wykładni spornej normy § 9 ust. 1 pkt. 7 lit.a rozporządzenia, prawidłowo oparła się na treści art. 12 ust. 2 lit.a, rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, zgodnie z którym aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowalny do celów rozporządzenia nr 800/2008 korzysta się z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. W przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc.
Z przytoczonych wyżej regulacji zarówno rozporządzenia RPI, jak i rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 wynika, iż nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi winny być używane wyłącznie w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i z przeznaczeniem, na które otrzymuje on pomoc. Postać środków trwałych determinuje związanie z konkretną lokalizacją, w przypadku wartości niematerialnych i prawnych konieczne było sformułowanie wprost warunków ich kwalifikowalności, w tym ograniczonego sposobu dysponowania. Należy podkreślić, iż pomoc publiczna jest udzielana zawsze konkretnemu beneficjentowi i na określonych warunkach, których spełnienie determinuje otrzymanie wsparcia.
Dokonując oceny przeznaczenia i sposobu wykorzystania planowanego do zakupu oprogramowania, w opinii Sądu MJWPU przeanalizowała prawidłowo załączoną do wniosku dokumentację projektową, w tym Biznes Plan.
Skarżąca w dokumentacji aplikacyjnej, w złożonym proteście, jak i w treści skargi potwierdza, iż planowane do zakupu kategorie wydatku nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą cyt.: "W wyniku realizacji projektu Wnioskodawca będzie mógł wdrożyć nowoczesne oprogramowanie, w oparciu o które będzie mógł zaoferować klientom poniższe usługi:1. "..." - nowa usługa w postaci programu webowego do umieszczania ofert nieruchomości przez biura nieruchomości i przez osoby fizyczne jednocześnie na wielu nieruchomościowych portalach internetowych. 2. "..." - nowa usługa polegająca na udostępnianiu programu do tworzenia wizualizacji nieruchomości na własnych stronach internetowych dla biur nieruchomości i osób fizycznych., cyt z protestu: "Udostępniane będą jedyne funkcjonalności oprogramowania, służące odbiorcom usług (...); cytat ze skargi: "(...) funkcjonalności, o których mowa będą dostępne z poziomu publicznych sieci (...)" Z treści skargi wynika, że oprogramowanie będzie umieszczane na wynajmowanych serwerach zewnętrznych, tym samym trudno uznać, jak chciałaby skarżąca, że oprogramowanie będzie wykorzystywane tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa ....
Istotnym czynnikiem jest fakt, iż potencjalny użytkownik będzie mógł skorzystać z systemu bez konieczności instalowania go na swoim komputerze, a więc nie musi dokonywać zakupu tego oprogramowania. Jak wynika z Biznes Planu, możliwość korzystania z zasobów systemu pojawi się po zalogowaniu się, cyt: "Drugą usługą, którą Wnioskodawca planuje zaoferować odbiorcom na rynku nieruchomości będzie to usługa .... Będzie to program do tworzenia wizualizacji nieruchomości na własnych stronach internetowych dla biur nieruchomości i osób fizycznych. ... będzie to innowacyjna usługa udostępniająca zainteresowanym klientom korzystanie z nowoczesnego programu, nie posiadającego swojego odpowiednika na rynku właściwym. ... umożliwi biurom nieruchomości i osobom fizycznym (przyszłym Klientom firmy) stworzyć wirtualną wizytę w nieruchomości na własnym profilu Klienta znajdującym się na portalu Wnioskodawcy (program webowy dostępny poprzez przeglądarkę). Wizualizacja wnętrza pozwoli ocenić potencjalnym klientom wady i zalety nieruchomości bez fizycznego odwiedzania danej nieruchomości, co spowoduje skrócenie czasu na znalezienie interesującej ich nieruchomości na wynajem lub zakup oraz selekcję tych, które ich interesują".
Z treści skargi wynika, że klienci będą mogli dostarczyć swój "kontent" (tzn. treść strony internetowej) ale wyłącznie w oparciu o oprogramowanie wnioskodawcy cyt. "nie będą mieli możliwości w ramach oprogramowania stworzonego projektu tworzenia własnych stron (...) i uzyskiwania z tego tytułu korzyści (...)". Nowe usługi, co podkreśla skarżąca mają być ciekawą alternatywą dla biur nieruchomości na wprowadzenie usprawnień organizacyjnych i zarządczych w procesie funkcjonowania przedsiębiorstw na rynku. Zatem z oprogramowania będącego własnością Wnioskodawcy będą mogły korzystać osoby trzecie, w tym biura nieruchomości, a więc przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą.
Zdaniem Sądu, dostęp do planowanych funkcjonalności, w istocie sprowadza się do podnajęcia (odsprzedaży) części posiadanych zasobów - w tym oprogramowania do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich. Wnioskodawczyni przyjęła model biznesowy polegający na odpłatnym udostępnianiu oprogramowania, z funkcjonalności którego będą korzystać głównie inne podmioty. Użytkownik spoza przedsiębiorstwa dzięki temu oprogramowaniu będzie miał możliwość - w zakresie wykupionego abonamentu/umowy - stworzenia własnego konta i budowania własnej oferty. Tak więc określone funkcjonalności, związane przecież bezpośrednio z oprogramowaniem czyli wartością niematerialną, składającą się na całość przedsiębiorstwa, muszą być wykorzystywane w jego ramach i nie mogą być udostępnione poza obręb przedsiębiorstwa.
Zaś tworzony przez pomysłodawczynię system będzie wykorzystywany również poza obrębem przedsiębiorstwa, które było by beneficjentem pomocy. Dostęp do oprogramowania będzie miał każdy potencjalny użytkownik, który po wykupieniu tego dostępu uzyska możliwość korzystania z zasobów systemu. Tak więc właścicielem systemu (oprogramowania) będzie Wnioskodawca, ale z racji możliwości korzystania z tego oprogramowania innych zainteresowanych za odpłatnością, co nie spełnia warunku określonego w rozporządzeniu RPI.
W ocenie Sądu, MJWPU zinterpretowała zapisy załączonych do wniosku dokumentów zgodnie z zasadami logiki i doświadczeniem związanym z oceną wniosków o dofinansowanie projektów RPO WM, co w konsekwencji, na podstawie prawidłowo zastosowanego § 9 ust. 1 pkt. 7 lit.a rozporządzenia, skutkowało odrzuceniem z przyczyn formalnych wniosku skarżącej, a następnie nie uwzględnieniem protestu.
W oparciu o powyższe należy uznać za chybiony zarzut naruszenia przez MJWPU § 9 ust. 9 Regulaminu konkursu, który stanowi, że na etapie oceny formalnej wniosku należy ocenić, czy wartość kwoty dofinansowania została ustalona zgodnie z § 7 Regulaminu (dot. minimalnej wartości dofinansowania projektu – 100 000 PLN (EFRR+budżet państwa). W przedmiotowej sprawie wartość dofinansowania uznana została za niższą niż wymagana co jest wynikiem uznania kosztów oprogramowania za niekwalifikowane. Wydatek kwalifikowalny – zgodnie z zapisami Regulaminu - to wydatek lub koszt poniesiony przez wnioskodawcę w związku z realizacją projektu w ramach RPO WM oraz rozporządzeniem RPI i regulaminem konkursu, który kwalifikuje się do rozliczenia lub refundacji ze środków przeznaczonych na realizację RPO WM w trybie określonym w umowie o dofinansowanie projektu - co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.
Tym samym prawidłowo organ uznał, że kryterium nr 10 nie zostało spełnione. Powoduje to, że zarówno ocenę wniosku jak i brak uznania protestu za zasadny, należy podzielić. Okoliczności te przesądzają o braku możliwości uznania, że w trakcie oceny wniosku doszło do naruszenia prawa zarówno w zakresie wskazywanych w skardze przepisów art. 26 ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), jak również zapisów rozporządzenia RPI, czy treści Regulaminu lub Procedury Odwoławczej.
Wskazać również należy, że podnoszony przez skarżącą argument dotyczący pozytywnej oceny wniosku złożonego przez nią w roku 2011, którego model biznesowy pozostał tożsamy z tym przedstawionym w 2013 roku, nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Wskazane przez autorkę skargi zasady równego dostępu do funduszy pomocowych, oceny przeprowadzonej przez ekspertów nie można sprowadzać do kwestii porównywania oceny wniosków złożonych przez stronę w ramach innego konkursu. Podkreślić trzeba, że każdy konkurs charakteryzuje się innymi kryteriami, założeniami i nie należy stosować analogicznego podejścia do oceny. Jednocześnie, odnosząc się do informacji o złożonym wniosku skarżącej w ramach konkursu 1.5/2011 r., to umowa o dofinansowanie nie została podpisana z MJWPU i nie ma podstaw do uznania rozbieżności ocen, ponieważ weryfikacja wniosku skarżącej ustała na etapie podpisywania umowy, z powodu niespełnienia kryterium prawidłowego wyliczenia wielkości przedsiębiorstwa.
Brak zatem w niniejszej sprawie przesłanek do uznania, iż ocena w zakresie wskazanym w proteście została przeprowadzona w sposób niewłaściwy. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji wyroku.