V SA/Wa 2542/24

V SA/Wa 2542/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /przewodniczący/
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Krystyna Madalińska-Urbaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. O. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 20 listopada 2023 r. nr BDF1.4800.92.2023 w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 20 listopada 2023 r. Sygn. akt BDF1.4800.92.2023 r., którym utrzymała w mocy orzeczenie Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych z 9 maja 2023 r. w sprawie o sygn. BDF3.4801.30.2022, w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 9 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 uondfp, przez [...] - pełniącego w czasie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych funkcję Prezesa Zarządu [...] z siedzibą w [...].
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 25 września 2019 r. pomiędzy Skarbem Państwa - Ministrem Sportu i Turystyki i Klubem Sportowym [...] z siedzibą w [...] została zawarta umowa na dofinansowanie zadania pn. [...]. Na podstawie tej umowy Ministerstwo Sportu i Turystyki przekazało Klubowi tytułem dotacji celowej kwotę 10.000 zł. Zadanie objęte umową miało być zrealizowane w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 listopada 2019 r. - zgodnie z zapisem § 2 ust. 1. Termin złożenia sprawozdania końcowego, stanowiącego rozliczenie otrzymanej dotacji, został określony w § 10 ust. 1 Umowy jako 30 dni od dnia zakończenia realizacji zadania określonego w § 2 ust. 1 - tj. do dnia 15 grudnia 2019 r.
Rozliczenie dotacji wraz z wyjaśnieniem przekazano do Ministerstwa w dniu 22 stycznia 2020 r., tj. z 38-dniowym opóźnieniem. W dniu 4 lutego 2020 r. Klub przekazał do Ministerstwa korektę rozliczenia. W dniu 7 lutego 2020 r. Ministerstwo przejęło informację i rozliczenie Klubu w części merytorycznej i finansowej - bez zastrzeżeń.
O opóźnieniu w rozliczeniu dotacji Minister Sportu i Turystyki w dniu 9 maja 2022 r. zawiadomił Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych przy Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie finansów publicznych przy Ministrze Finansów. , który postanowieniem z 23 września 2022 r. wszczął postępowanie wyjaśniające wobec [...] - Prezesa Zarządu Klubu, po przeprowadzeniu którego, w dniu 12 grudnia skierował wniosek o ukaranie, zarzucając Skarżącemu naruszenie art. 9 pkt 2 uondfp, w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 uondfp polegające na niedokonaniem w terminie rozliczenia dotacji w wysokości 10 000 zł.
Orzeczeniem z 9 maja 2023 r., w sprawie o sygn. BDF3.4801.30.2022, Międzyresortowa Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych (dalej "MKO") uznała Obwinionego, [...], winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 9 pkt 2 uondfp, w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 uondfp, polegającego na nierozliczeniu dotacji w wysokości 10.000 zł, przekazanej Klubowi na podstawie umowy z dnia 25 września 2019 r., nr [...], na finansowanie realizacji zadania pn. [...], w terminie wynikającym z art. 150 pkt 4 ufp w zw. z § 9 ust. 1 i § 2 ust. 1 ww. umowy dotacji, tj. do dnia 15 grudnia 2019 r. (rozliczenie zostało wysłane w dniu 22 stycznia 2020 r., tj. z 38-dniowym opóźnieniem). MKO wymierzyła Skarżącemu karę upomnienia oraz obciążyła kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 443,46 zł.
Rozważając istnienie znamion podmiotowych czynu wskazanego w sentencji niniejszego orzeczenia, MKO podkreśliła, że zgodnie z art. 19 ust. 2 uondfp odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych może ponieść jedynie osoba, której można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia. W myśl wyżej powołanego przepisu, nie można byłoby Obwinionemu przypisać winy, gdyby naruszenia nie można było uniknąć mimo dołożenia przez niego staranności wymaganej od osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku, którego niewykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych. Ustalenie winy w momencie popełnienia czynu ma bowiem podstawowe znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, stanowi warunek tej odpowiedzialności. Brak winy prowadzi natomiast do stwierdzenia, iż nie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych, a tym samym nie można pociągnąć sprawcy do odpowiedzialności.
W ocenie Komisji I instancji, nie budziło żadnych wątpliwości to, że Obwiniony nie złożył rozliczenia dotacji w terminie określonym umową, tj. do dnia 15 grudnia 2019 r., czyli popełnił czyn, przewidziany w art. 9 pkt 2 uondfp, jakim jest nierozliczenie w terminie otrzymanej dotacji. Było to zaniechanie przez Obwinionego realizacji obowiązku o charakterze formalnym związanym z realizacją dotowanych zadań. Umowa określała m.in. termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji (§ 9 ust. 1 i § 2 ust. 1 Umowy w zw. z art. 151 ust. 2 pkt 5 ufp). Dla zaistnienia tego czynu bez znaczenia było to, że w jego efekcie nie zostały uszczuplone środki publiczne, na co zwracał uwagę Obwiniony. W ustalonych okolicznościach sprawy MKO bezsprzecznie stwierdziła, że od Obwinionego jako Prezesa Zarządu Klubu należało wymagać najwyższej staranności i postępowania zgodnego z obowiązującym prawem i umową dotacyjną. Nie ulega wątpliwości, że zaistnienie zarzucanego Mu czynu nastąpiło na skutek nieprzestrzegania jednoznacznych, zostały powszechnie obowiązujących przepisów prawa i postanowień umowy.
Zdaniem Komisji I instancji, Obwiniony miał obiektywną możliwość działania zgodnego z prawem, dokonując prawidłowego i terminowego (do dnia 15 grudnia 2019 r.) rozliczenia dotacji. Na Obwinionym, z racji wykonywania zadań Prezesa Zarządu Klubu, ciążył obowiązek takiego zorganizowania działalności Klubu, aby zapewnione zostało terminowe wykonanie tego obowiązku. W ocenie MKO nie zaistniały żadne okoliczności, które by uniemożliwiały złożenie rozliczenia dotacji w terminie. Zatem Obwiniony miał możliwość alternatywnego zachowania, które nie naruszałoby norm prawnych. Obwiniony posiadał pełną wiedzę
jakie V kwoty dotacji podmiotowej Klub otrzymał i jakie były warunki jej rozliczenia. Dlatego też istniała obiektywna możliwość postępowania zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Na tej podstawie Komisja I instancji uznała, że Obwinionemu można przypisać winę za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
Od orzeczenia, pismem z 11 lipca 2023 r. obrońca Obwinionego złożył do GKO odwołanie, zaskarżając orzeczenie w całości.
Orzeczeniem z 20 listopada 2023 r. GKO, na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 1 uondfp, utrzymała w mocy w zaskarżone orzeczenie Międzyresortowej Komisji Orzekającej.
GKO podzieliła pogląd MKO na wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, również co do wymiaru kary. Uznała za całkowicie nietrafny pogląd Obrońcy Obwinionego, że środki finansowe przekazane UKS [...] [...] miały utracić przymiot środków publicznych z chwilą ich przekazania na rzecz podmiotu spoza sektora finansów publicznych. Wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 uondfp kluczowe jest to, że temu podmiotowi przekazano środki publiczne. Natomiast to, że dotujący przekazywał środki publiczne nie budzi w rozpoznawanej sprawie żadnych wątpliwości. Zdaniem GKO akceptacja takiego poglądu prowadziłaby do tzw. absurdalnego wyniku wykładni, bowiem skutkowałaby luką prakseologiczną tych wszystkich czynów, określonych w uondfp, które ustanawiają obowiązek wydatkowania, rozliczenia itp. różnego rodzaju środków publicznych, dotacji, subwencji itp.
GKO wyjaśniła także, że Obwinionemu przypisano popełnienie czynu z art. 9 pkt 2 uondfp, tj. nierozliczenie w terminie otrzymanej dotacji. Czyn ten jest "klasycznym", tj. odpowiadającym doktrynalnemu rozumieniu takiej kategorii zachowań, czynem formalnym z zaniechania. Oznacza to, że do jego popełnienia wystarczy jedynie wypełnienie przez Obwinionego jego ustawowych znamion. Nie jest wymagane wystąpienie skutku. Komisja I instancji wykazała, że Obwiniony [...] miał możliwość działania zgodnie z prawem, tj. rozliczenia dotacji przy zachowaniu reguł należytej staranności.
Od powyższego orzeczenia Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, tj.:
art. 4 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 5 w związku z art. 2 w związku z art. 148 ust. 1 oraz art. 149 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów, co skutkowało nieuprawnionym przyjęciem jakoby [...] mógł być pociągnięty do odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych jako podmiot rzekomo dysponujący środkami publicznymi pomimo faktu, że środki finansowe przekazane UKS [...] [...] w ramach umowy zawartej z dnia 25.09.2019 roku nr [...] utraciły przymiot środków publicznych z chwilą ich przekazania na rzecz podmiotu spoza sektora finansów publicznych;
naruszenie art. 19 ust. 2 w związku z art. 148 ust. 1 oraz art. 149 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez przypisanie [...] winy bez należytego rozważenia stopnia tej winy ani zakresu naruszenia związanego z popełnieniem przypisanego mu czynu oraz uznanie wyjaśnień obwinionego udzielonych w powyższym zakresie za "niewystarczające" jako "niepopartych innymi dowodami" w sytuacji w której organ wydający zaskarżone orzeczenie nie dysponował żadnymi innymi dowodami pozwalającymi zanegować wersję obwinionego, a negowanie wersji obwinionego a priori jest w tej sytuacji niedopuszczalne i stanowi naruszenie art. 76 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;
naruszenie art. 36 ust. 1 w związku z art. 148 ust. 1 oraz art. 149 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegające na pominięciu zastosowania tego przepisu, pomimo zaistnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary obwinionemu [...];
naruszenie art. 167 ust. 1 w związku z art. 148 ust. 1 oraz art. 149 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegające na nieuprawnionym zastosowaniu tego przepisu poprzez obciążenie obwinionego kosztami postępowania w kwocie 443,46 zł, pomimo zaistnienia przesłanek pozwalających na uniewinnienie obwinionego ewentualnie na odstąpienie od wymierzenia kary.
Ponadto - w przypadku ewentualnego zanegowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzutów skargi Skarżący zarzucił, że organy pierwszej i drugiej instancji nie wykazały i nie rozważyły należycie przesłanek odpowiedzialności skarżącego, w tym przesłanki winy, jak również nie oceniły należycie podstaw do odstąpienia od ukarania skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 20.11.2023 roku (sygn. akt: BDF 1.4800.92.2023) oraz poprzedzającego je orzeczenia Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych z dnia 09.05.2023 roku (sygn. akt: BDF3.4801.30.2022) oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów publicznych. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U.2024.1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935, dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przedmiotem oceny Sądu jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, w którym uznano Skarżącego winnym naruszeń dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 2 uondpf w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 uondpf.
W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że WSA uznaje za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne, jak i analizę prawna dokonaną przez Komisje Orzekające zarówno I-szej, jak i II-giej instancji. Nie budzi wątpliwości, że Skarżący dopuścił się przypisanego mu w sentencji zaskarżonego orzeczenia naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Ponadto sam Skarżący nie kwestionował ustaleń odnośnie do stanu faktycznego, dokonanych w tym zakresie.
Przypisanie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
1) zachowanie sprawcy wypełnia znamiona czynu naruszającego dyscyplinę finansów publicznych, stypizowanego w art. 5-18c u.n.d.f.p. (art. 19 ust. 1 u.n.d.f.p.);
2) sprawca czynu jest podmiotowo zdolny do ponoszenia odpowiedzialności (mieści się w kręgu osób określonych w art. 4 i 4a u.n.d.f.p.);
3) naruszenie dyscypliny finansów publicznych miało charakter zawiniony (art. 19 ust. 2 u.n.d.f.p.);
4) naruszenie dyscypliny finansów publicznych było szkodliwe dla finansów publicznych w stopniu wyższym niż znikomy (art. 28 ust. 1 u.n.d.f.p.)
Klub jest osobą prawną prowadzoną w formie stowarzyszenia wpisanego do ewidencji właściwego ze względu na siedzibę starosty, zgodnie z art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1599, z późn. zm.). Zatem Klub nie jest jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ufp, natomiast Skarżący, jako Prezes Zarządu, był uprawniony do działania w imieniu i na rzecz Klubu, który otrzymał środki publiczne. Zatem jest on osobą podlegającą odpowiedzialności dyscyplinarnej ustalonej przepisami uondfp na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 4 uondfp z uwagi na fakt, że pełnił funkcję Prezesa Zarządu Klubu.
Zarzuty zawarte w skardze koncentrują się wokół wykazania, że środki publiczne przekazane na podstawie umowy z 25.09.2019 r. utraciły przymiot środków publicznych z chwilą ich przekazania na rzecz Klubu. Jest to stanowisko w sposób oczywisty nietrafne.
W myśl art. 126 ustawy o finansach dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Znaczony charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel. Warto w tym miejscu przywołać prezentowaną w orzecznictwie NSA tezę, że środki przyznane w ramach dotacji mają "znaczony" charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne (por. wyrok NSA z 17 września 2003 r., sygn. akt III SA 2916/01, LEX nr 80700).
Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu własności prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze procesu cywilnego ( por. wyrok NSA z 2.04.2014 r. II GSK 159/13, wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2007 r., V SA/Wa 495/07, LEX nr 374351, a także Ludmiła Lipiec Warzecha, Komentarz do art. 126 ustawy o finansach, LEX).
O tym, że środki przekazane na konto beneficjenta nie stają się środkami prywatnymi przekonuje w sposób jednoznaczny treść art. 168 ust. 4 ustawy o finansach. Z przepisu tego wynika, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Z powołanego przepisu wynika zatem, że środki przekazane na konto beneficjenta stanowią dotację do momentu ich wykorzystania. Wykorzystanie zaś następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja została przeznaczona. Jeśli środki finansowe przekazane w formie dotacji zostaną przeznaczone na inny cel niż wskazany w umowie, zachodzi wtedy sytuacja, o której mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach, czyli wykorzystane dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.
Nie jest dozwolone nawet jedynie tymczasowe wykorzystanie przydzielonych środków niezgodnie z zawartą umową dotacyjną i wskazanym w niej przeznaczeniem (por. Ludmiła Lipiec Warzecha, Komentarz do art. 169 ustawy o finansach publicznych, LEX). Warto też w tym miejscu przywołać pogląd tej samej autorki zawarty w komentarzu do art. 168 ustawy o finansach - przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona. Ustawowy zwrot "wykorzystanie dotacji" określony został w sposób kategoryczny, przepisy nie przewidują innego wykorzystania dotacji niż faktyczna zapłata, inaczej niż art. 144 ust. 4 ustawy o finansach z 2005 r., zgodnie z którym wykorzystanie dotacji następowało w szczególności poprzez zapłatę za zrealizowane zadania. Nie stanowi wykorzystania dotacji przekazanie środków na rachunek beneficjenta dotacji. Natomiast w przypadku, gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach (por. Ludmiła Lipiec Warzecha, Komentarz do art. 168 ustawy o finansach, LEX).
O obowiązku rozliczenia dotacji w określonym terminie wyraźnie stanowi umowa dotacyjna w § 9 ust. 1 umowy.
Również za nietrafne `należy uznać zarzuty zawarte w skardze a dotyczące naruszenia treści art. 19 ust. 2 uondfp. Sąd jest zdania, że GKO przeanalizowała całość materiału dowodowego i ostatecznie uznała, że nie można uznać, że niezłożenie rozliczenia w terminie można uznać za czyn o znikomej szkodliwości. Sąd podziela ten pogląd i zwraca uwagę, że poprzez zaniechanie złożenia rozliczenia dotacji naruszono zasadę jawności finansów publicznych. W tym kontekście niewystąpienie straty finansowej nie mogło stanowić podstawy uniewinnienia, czy umorzenia postępowania, gdyż wystąpienie skutku naruszenia w postaci straty finansowej nie warunkuje przypisania odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 9 pkt 2 uondfp. Naruszenie dyscypliny finansów publicznych stanowi bowiem samo nierozliczenie w terminie otrzymanej dotacji, a zatem brak działania ze strony zobowiązanego do określonej czynności prawnomaterialnej.
Okoliczność ta, czyli uznanie przez GKO, że Skarżący powinien zostać ukarany a więc, że nie uznaje, iż stopień szkodliwości dla finansów publicznych nie jest znikomy, nie nakładał na GKO obowiązku rozważania możliwości zastosowania treści art. 28 oraz 36 ust. 1 uondfp, jakkolwiek dla całkowitej jasności GKO powinna napisać o tym wprost. Brak zamieszczenia w uzasadnieniu orzeczenia tego zapisu w sposób jednoznaczny stanowi uchybienie ale pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.