V SA/Wa 2463/16

V SA/Wa 2463/16 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-10-28
Data wpływu
2016-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 61 § 1 § 3 i  § 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ... lipca 2016 r. znak ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... lutego 2016 r. nr ...
Uzasadnienie
W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania oraz wstrzymanie wykonania poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji PARP. Wskazano, że wniosek jest w pełni uzasadniony bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że egzekucja kwoty określonej w zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku spółki. Doprowadzi do zniweczenia planowanych inwestycji mających na celu dalszy rozwój prowadzonej działalności inwestycyjnej, a nawet spowoduje stan niewypłacalności spółki, co pociągnie za sobą konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Trzeba podkreślić, że w niniejszym przypadku uzasadnienie wniosku sprowadziło się do stwierdzenia, iż wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Egzekucja należności spowoduje poważne konsekwencje finansowe i zniweczenie planowanych inwestycji.
Sformułowanie to ma charakter ogólnikowy i nie wiąże wykonania spornej decyzji z konkretnymi konsekwencjami. Tymczasem, w świetle wykształconego stanowiska judykatury, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; dostępne na stronie www.nsa.gov.pl w zakładce baza orzeczeń).
Bogate w tym przedmiocie orzecznictwo niejednokrotnie podkreśla, iż to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795).
Przenosząc wskazane rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że według skarżącej spółki wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może doprowadzić nawet do jej upadłości. Wyjaśnić jednak należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Skoro zaś spółka twierdzi, że wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może doprowadzić nawet do jej upadłości, to winna tę okoliczność co najmniej uprawdopodobnić, czego nie uczyniła.
Wobec wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., uznał, że w niniejszym przypadku strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.