V SA/Wa 24/19

V SA/Wa 24/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący/
Marek Krawczak
Tomasz Zawiślak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
I GSK 1817/19 - Wyrok NSA z 2023-08-24
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia warunków uznania i wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Spółdzielni Producentów [...] w S. (dalej: spółdzielnia, strona lub skarżąca) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] października 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR lub organ I instancji) z [...] lipca 2018 r., nr [...] cofającą uznanie stronie w grupie produktów: mleko krowie i skreśleniu jej z rejestru grup producentów rolnych. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych:
W dniu [...] sierpnia 2013 r. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] stwierdził spełnienie przez Spółdzielnię Producentów [...] w S. warunków określonych w art. 3 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1026, dalej: ustawa o grupach) i wpisał spółdzielnię do rejestru grup producentów rolnych, pod nr [...] w grupie produktów: mleko krowie.
W związku z brakiem złożenia przez stronę sprawozdania rocznego za okres od 30 sierpnia 2016 r. do 29 sierpnia 2017 r. (dalej: sprawozdanie) organ I instancji pismem z [...] stycznia 2018 r. wezwał spółdzielnię do złożenia ww. sprawozdania w terminie 14 dni od doręczenia wezwania. Jednocześnie pouczył stronę, że niezłożenie sprawozdania w terminie wskazanym w wezwaniu skutkować będzie wydaniem decyzji o cofnięciu uznania i skreśleniu strony z rejestru grup. Wezwanie zostało doręczone 2 lutego 2018 r. Skarżąca na wezwanie nie odpowiedziała.
Pismem z [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Oddziału ARiMR w związku z niezłożeniem przez stronę ww. sprawozdania rocznego we wskazanym terminie, zawiadomił spółdzielnię o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego i następnie pismem z 7 czerwca 2018 r. poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Decyzją z [...] lipca 2018 r. organ I instancji cofnął stronie uznanie, w grupie produktów: mleko krowie i skreślił spółdzielnię z rejestru grup producentów rolnych.
Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności wraz ze sprawozdaniem rocznym.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Dyrektor Oddziału ARiMR odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenie corocznego sprawozdania.
W wyniku rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie Prezes ARiMR postanowieniem z [...] października 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Następnie w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z [...] października 2018 r. Prezesa ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, a w szczególności art. 13 ust. 1 ustawy o grupach wskazujący na konieczność składania sprawozdania dotyczącego obrotu produktem za dany rok działalności grupy. Wskazał także na konsekwencje niezłożenia takiego sprawozdania na wezwanie organu, które zostały uregulowane w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o grupach.
W ocenie organu odwoławczego strona była zobowiązana do przesłania sprawozdania w ustawowym terminie do 2 miesięcy od dnia zakończenia danego roku działalności tej grupy tj. do dnia 30 października 2017 r., czego nie uczyniła. Dlatego też organ I instancji prawidłowo na podstawie art.13 ust. 2 ustawy o grupach wezwał spółdzielnię do przedłożenia sprawozdania, wyznaczając 14 dniowy termin od dnia otrzymania wezwania. Ww. wezwanie zostało wysłane na adres siedziby spółdzielni wynikający z KRS. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono "doręczono adresatowi". W miejscu data i czytelny podpis odbiorcy widnieje podpis osoby odbierającej — M. oraz odcisk pieczęci firmowej. Własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia.
Organ odwoławczy odnosząc się do twierdzeń strony, że p. M. nie była osobą upoważnioną do odbioru wyjaśnił przywołując orzecznictwo, że przez osobę uprawnioną do odbioru pism należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy też tylko zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywała w miejscu siedziby spółki i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Organ podkreślił, że doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania strony, nie jest też niezbędny wpis osoby upoważnionej do KRS.
W sprawie, zdaniem Prezesa ARiMR, bezsporne jest, że wezwanie do złożenia sprawozdania rocznego z [...] stycznia 2018 r. zaadresowane do strony odebrała M. M. dokonując czynności wskazanych powyżej (podpis, pieczęć firmowa, data). Zatem z takiego działania należy domniemywać, że jest uprawniona do odbioru korespondencji. Skoro zaś osoba ta, obecna pod adresem siedziby spółdzielni i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłka była doręczona do rąk osoby nieuprawnionej. Tym samym nie sposób uznać, że odbieranie przesyłek przez p. M. dysponującą pieczęcią firmową spółdzielni miało miejsce bez wiedzy i zgody skarżącej. Organ także zauważył, że strona sama w odwołaniu stwierdza, iż "nie jest w stanie przedstawić dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń bowiem znajdują się one w aktach sprawy ARiMR". Spółdzielnia twierdzi, że "jedynie określone osoby uprawnione są do odbioru korespondencji szczególnie ważnej, na przykład korespondencji urzędowej. Inni zaś umocowani są do odbioru korespondencji mniejszej wagi i taka osobą jest M. M.".
W świetle powyższego Prezes ARiMR uznał, że strona wybiórczo traktuje skutki odbioru pism przez tą samą osobę. Świadczy o tym fakt, że M.M. w dniu 7 września 2018 r. odebrała postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu. Postanowienie, które jest dokumentem urzędowym w świetle art. 76 kpa. Skarżąca uznała - składając od niego zażalenie - że powyższe postanowienie weszło do obrotu prawnego, uznając jednocześnie prawidłowość doręczenia. Tym samym strona sama zaprzeczyła swoim twierdzeniom, jakoby był podział na osoby, które mają uprawnienia do obioru korespondencji szczególnie ważnej i na inne osoby z uprawnieniami do odbioru korespondencji mniejszej wagi. Wobec powyższego organ II instancji nie stwierdził nieprawidłowości w doręczeniu stronie wezwania do złożenia sprawozdania rocznego.
Prezesa ARiMR wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo poinformował stronę o obowiązku przedłożenia sprawozdania oraz o konsekwencjach niezłożenia sprawozdania w wyznaczonym terminie, którymi jest cofnięcie uznania i wykreślenie z rejestru grup producentów rolnych. Dlatego też Dyrektor Oddziału ARiMR stosując art. 11 ust.1 pkt. 2 ustawy o grupach prawidłowo zastosował sankcję w stosunku do strony cofając jej uznanie i skreślając spółdzielnię z rejestru grup.
Pismem z 4 grudnia 2018 r. strona złożyła skargę, wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego w postaci art. 11 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 13 ustawy o grupach poprzez uznanie, że skarżąca nie przedłożyła sprawozdania określonego w art. 13 ustawy o grupach w ustawowym terminie, a co za tym idzie, iż zachodzą przesłanki do skreślenia skarżącej z listy producentów rolnych, podczas gdy wskazane dane zostały przez stronę przedłożone wcześniej, a co za tym idzie, nie zachodziła przesłanka do wszczęcia postępowania o wykreślenie skarżącej z rejestru przedsiębiorców,
2) prawa materialnego w postaci art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grupach poprzez cofnięcie skarżącej uznania i skreślenie jej z rejestru przedsiębiorców, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do dokonania skreślenia,
3) przepisów postępowania w postaci art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm., dalej: kpa) poprzez odmowę przywrócenia terminu do złożenia odpowiednich dokumentów pomimo udowodnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu oraz zgłoszenia wniosku o przywrócenie,
4) przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania w sprawie prowadzić powinno do uchylenia skarżonej decyzji tego organu.
W uzasadnieniu strona rozwinęła ww. zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa) – sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
W powyższym kontekście stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie sądu przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ zasadnie cofnął spółdzielni uznanie i wykreślił stronę z rejestru grup producentów. Zdaniem strony organ w sposób niezasadny dokonał powyższych czynności, gdyż po pierwsze strona nie otrzymała wezwania organu do nadesłania sprawozdania (odebrała jej osoba nie będąca osobą uprawnioną do odbioru korespondencji), a po wtóre organ dysponował danymi, o których mowa w sprawozdaniu, gdyż skarżąca przed terminem wymaganym do złożenia sprawozdania złożyła wniosek o płatność, który zawierał wszystkie dane wymagane dla sprawozdania. Odmiennego zdania jest Prezes ARiMR, który wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone w sposób prawidłowy i skarżąca miała obowiązek złożenia wymaganego przepisami sprawozdania.
W ocenie sądu w sprawie należy przyznać rację organom orzekającym.
W pierwszej kolejności wypada przytoczyć podstawy prawne niewadliwego działania organów ARiMR. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o grupach Grupa składa corocznie, na formularzu opracowanym przez Prezesa Agencji i udostępnionym na stronie internetowej Agencji, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji właściwemu ze względu na siedzibę grupy podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania grupy sprawozdanie dotyczące obrotu produktem lub grupą produktów, ze względu na które grupa została utworzona, za dany rok działalności grupy, w terminie do 2 miesięcy od dnia zakończenia danego roku działalności tej grupy.
Tym samym, zgodnie z powyższym przepisem, grupa ma obowiązek do składania co roku sprawozdania na formularzu opracowanym przez Prezesa Agencji. Powyższy przepis zawiera także, co takie sprawozdanie winno zawierać. Podkreślenia także wymaga, że złożenie sprawozdania w wymaganym terminie jest wymogiem ustawowym i co równie istotne żaden inny dokument nie zastępuje takiego sprawozdania. Tym samym bezzasadne są argumenty skarżącej wskazujące, że wymagane przez sprawozdanie dane już podała w innych dokumentach – w skardze wskazuje na wniosek o przyznanie płatności w ramach działania "Tworzenie grup producentów i organizacji producentów" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020. Po pierwsze przepisy ustawowe nie przewidują żadnego dokumentu zastępującego sprawozdanie, a więc innymi słowy przepisy nie przewidują, że jakikolwiek inny dokument może być uznany za równorzędny sprawozdaniu z działalności. Zatem tylko sprawozdanie będzie dokumentem właściwym. Po wtóre pomijając już fakt, że w sprawie nie stosuje się przepisów dotyczących perspektywy finansowej 2014-2020, a zastosowanie znajdą przepisy dotyczące programowania za lata 2007-2013, co jasno wynika z akt sprawy (patrz decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2013 r., sprawozdanie roczne strony za drugi rok, tj. za okres od 30 sierpnia 2014 r. do 29 sierpnia 2015 r., odpis decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] kwietnia 2014 r. o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007 – 2013), to należy również stwierdzić, że inne są wymagania w odniesieniu do danych, które zawiera sprawozdanie i inne co do danych które winny znaleźć się we wniosku o płatność.
W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o grupach roczne sprawozdanie grupy dotyczące obrotu produktem lub grupą produktów, ze względu na które grupa została utworzona, za dany rok działalności grupy zawiera w szczególności:
1) nazwę, siedzibę i adres grupy,
2) rodzaj produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona,
3) aktualną liczbę członków grupy,
4) informację o rocznej wielkości produkcji i wartości przychodów netto grupy ze sprzedaży produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy,
5) informację o łącznej rocznej wielkości produkcji i wartości przychodów netto grupy ze sprzedaży produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona.
Ze względu na użyty w ww. przepisie termin "w szczególności" wzór formularza zawiera także oświadczenia, że grupa w okresie objętym sprawozdaniem od (...) do (...) realizowała cele zgodne z art. 2 ustawy o grupach, tj: 1) dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, 2) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, 3) centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, 4) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności produktów rolnych, 5) rozwijania umiejętności biznesowych, marketingowych oraz organizowania i ułatwiania procesów wprowadzania innowacji, 6) ochrony środowiska naturalnego.
Natomiast zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 688) wniosek o płatność zawiera: 1) numer identyfikacyjny; 2) nazwę i siedzibę grupy; 3) nazwę produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona; 4) dane osób upoważnionych do reprezentowania grupy - zgodnie z aktem założycielskim; 5) wartość przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach członków grupy, za okres, którego dotyczy wniosek; 6) wartość planowanych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, na kolejny rok prowadzenia działalności przez grupę; wymagania tego nie stosuje się do wniosku o płatność za ostatni rok, za który przysługuje pomoc. W myśl ust. 2 § 7 ww. rozporządzenia do wniosku dołącza się: 1) wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających: a) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, b) wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków, c) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.
Mając na uwadze powołane przepisy, już na pierwszy rzut oka widać, że sprawozdanie różni się od wniosku o płatność. Po pierwsze zawiera oświadczenia, których wniosek o płatność nie zawiera, a po wtóre i najważniejsze zawiera także dane w postaci aktualnej liczby członków grupy oraz informację o łącznej rocznej wielkości produkcji i wartości przychodów netto grupy ze sprzedaży produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Tych dwóch ostatnich danych nie zawiera wniosek o płatność. Tym samym, wbrew twierdzeniom spółdzielni nie złożyła ona także wszystkich informacji, które zawiera sprawozdanie. Należy także podkreślić, że to skarżąca miała obowiązek złożyć sprawozdanie, na wymaganym druku, zawierające wszystkie ustawowe elementy, czego nie uczyniła. Taki obowiązek obciąża stronę a nie organ i dlatego też zasadne było stwierdzenie Prezesa ARiMR, że organy ARiMR nie mogą "wyręczać" strony w ich ustawowych obowiązkach, a tym bardziej ustalać sytuacji gospodarczej strony.
W sprawie należy także wyjaśnić, że skutek w postaci cofnięcia uznania nie następuje automatycznie w wypadku braku nadesłania rocznego sprawozdania. Skutek taki następuje dopiero w wypadku braku odpowiedzi na wezwanie organu do nadesłania tego sprawozdania. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 i art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o gruchach w przypadku, gdy grupa nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wzywa grupę do wypełnienia tego obowiązku, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania przez grupę (art. 13 ust. 2 ustawy o grupach). Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o grupach dyrektor oddziału regionalnego Agencji, w przypadku gdy grupa pomimo wezwania, o którym mowa w art. 9 ust. 5 lub art. 13 ust. 2, nie wypełnia obowiązku określonego w art. 9 ust. 4 lub art. 13 ust. 1 - wydaje decyzję o cofnięciu grupie uznania i skreśleniu jej z rejestru grup.
W sprawie te przepisy zostały zastosowane właściwie i skarżąca pismem z [...] stycznia 2018 r. została wezwana do złożenia sprawozdania rocznego. Na to wezwanie strona w żaden sposób nie zareagowała i w związku z upływem 14-dniowego terminu organ najpierw zasadnie wszczął postępowanie i następnie wydał decyzję o cofnięciu uznania grupy i wykreśleniu skarżącej z rejestru grup, czym w całości wypełnił dyspozycję cytowanego art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o grupach. Dyspozycja tego przepisu w wypadku nienadesłania przez stronę sprawozdania nakazuje obligatoryjne działanie organu (cofnięcie grupie uznania i skreślenie jej z rejestru grup), a więc organ nie ma swobody w wydaniu decyzji i ma obowiązek jej wydania.
Reasumując ten wątek uzasadnienia, wbrew twierdzeniom skargi organ nie naruszył art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ustawy o grupach. Dlatego też zarzuty nr 1 i 2 skargi są całkowicie niezasadne.
Nie zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 58 kpa. Po pierwsze zarzut ten wymyka się z pod kontroli sądu w tym postępowaniu, gdyż jego przedmiotem, nie jest odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności. Skarżąca zdaje się zapominać, że w tym zakresie organ wydał stosowne rozstrzygnięcie i wobec braku złożenia skargi na postanowienie Prezesa ARiMR z [...] października 2018 r. sąd został pozbawiony możliwości jego kontroli. Sąd w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia grupie uznania i wykreślenia z rejestru grup może dokonywać kontroli orzeczeń organu, co do których stronie nie przysługują oddzielne środki zaskarżenia, takim natomiast nie będzie postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Dlatego też sąd nie będzie odnosił się w żaden sposób do przesłanek odmowy przywrócenia terminu.
Sąd jedynie odniesie się do kwestii doręczenia skarżącej wezwania z [...] stycznia 2018 r., gdyż od skuteczności tej czynności zależy prawidłowość decyzji organu w przedmiocie cofnięcia grupie uznania i wykreślenie strony z rejestru.
W ocenie sądu zasadnie organ odwoławczy przyjął stanowisko o prawidłowości doręczenia skarżącej wezwania do nadesłania sprawozdania. Prawidłowość takiego stanowiska zasadza się w kilku elementach. Po pierwsze skarżąca oprócz gołosłownych twierdzeń o braku umocowania M.M. do odbioru korespondencji, nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów, a przeczą temu zarówno okoliczności faktyczne, jak też dowody urzędowe. Odnośnie tych ostatnich należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. A więc skoro doręczyciel poczty doręczył przesyłkę i pod zwrotnym potwierdzeniem odbioru podpisała się osoba oznaczona jako "adresat", tj. osoba uprawniona do odbioru pisma, to taki dowód ma moc dokumentu urzędowego i skarżąca chcąc zaprzeczyć temu dowodowi musiałaby złożyć inny dokument, świadczący o nieprawidłowości doręczenia, czego w sprawie nie uczyniła, gdyż jedynie gołosłownie twierdzi, że wskazana osoba nie była uprawniona do odbioru pism. Co więcej jak słusznie organ zauważył osoba ta również odbierała inną korespondencję urzędową i skarżąca wówczas nie kwestionowała faktu doręczenia do rąk osoby nieuprawnionej (patrz decyzja, pismo oraz postanowienie Dyrektora Oddziału ARiMR odpowiednio z [...] lipca 2018 r., z [...] sierpnia 2018 r. oraz z [...] sierpnia 2018 r.). Wszystkie te dokumenty urzędowe odbierała M.M., a więc gołosłowne twierdzenie skarżącej o braku upoważnienia do odbioru dokumentów urzędowych jest zupełnie nie adekwatne do stwierdzonego stanu faktycznego, z którego ewidentnie wynika, że osoba ta co najmniej zwyczajowo miała upoważnienie do odbioru korespondencji.
Słusznie zauważył organ na podstawie przywołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które skład orzekający w całej rozciągłości podziela, że powinnością każdego podmiotu, a w szczególności prowadzącego działalność gospodarczą powinno być takie zorganizowanie działalność tego podmiotu gospodarczego aby wszelka korespondencja kierowana na jej adres była odbierana na bieżąco, wyłącznie przez osoby do tego upoważnione. Organ oceniający skuteczność takiego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu prawidłowości doręczenia, a więc, że osoba wskazana jako "adresat", tj. osoba podająca się za osobę upoważnioną do odbioru w rzeczywistości taką osobą jest. To skarżącą obciąża obowiązek sprawowania kontroli nad obiegiem dokumentów i to ona jest odpowiedzialna za pracę swoich pracowników. Nie może przerzucać odpowiedzialności za zaniechania swoich pracowników na organ, czy też doręczyciela. Skoro M.M. nie poinformowała doręczyciela o braku upoważnienia do odbioru tego rodzaju korespondencji i ją przyjęła w siedzibie spółdzielni wynikającej m.in. z KRS, kwitując jej odbiór, podając datę doręczenia i używając pieczęci firmowej spółdzielni, to w żaden sposób nie można uznać tego doręczenia ze nieprawidłowe. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 45 kpa (jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio) posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona jest przez podmiot (np. spółdzielnię) do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby (por. wyroki NSA z 6 maja 2010 r., II GSK 594/09 i z 4 listopada 2010 r., I OSK 910/10). Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że w wypadku niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w art. 45 kpa, to należy zastosować art. 44 kpa, a więc doręczenie zastępcze. Aby było możliwe w tego typu sytuacja, jak przedmiotowa, doręczenie zastępcze, to osoba czynna w siedzibie spółdzielni musi złożyć wyraźne oświadczenie doręczającemu wskazujące, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków. Tylko wówczas można powoływać się na okoliczność, że listonosz doręczył przesyłkę do rak osoby nieuprawnionej. W przeciwnym wypadku zawsze osoba czynna w lokalu podmiotu zbiorowego (np. spółdzielni) będzie uważana za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. Zasadnie organ przywołał stanowisko NSA (patrz wyrok z 12 lutego 2008 r., II FSK 1704/06), że doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa.
Tym samym zarzut nieprawidłowego doręczenia wezwania do złożenia sprawozdania jest zupełnie niezasadny. Tym bardziej, że sama strona nie potrafi tego zarzutu w sposób prawidłowy, co najmniej uprawdopodobnić, o czym wspomina w odwołaniu. W ocenie sądu twierdzenie skarżącej wskazujące na selektywność uprawnienia do odbioru korespondencji przez M.M., a więc że osoba ta nie jest uprawniona do odbioru korespondencji urzędowej, a pozostałą korespondencję może odbierać, po pierwsze jest, o czym wspomniano już wyżej, niezgodna ze stanem faktycznym (osoba ta odbiera korespondencję urzędową), po drugie skarżąca w żaden sposób nie wskazała jak taką korespondencję rozróżnia bez jej otwierania, a po trzecie sąd w całości aprobuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 25 lutego 2011r., sygn. akt I FSK 264/10 w którym NSA wskazał, że pracownik dysponujący pieczęcią danego podmiotu, czynny w lokalu przeznaczonym do obsługi interesantów, a przede wszystkim potwierdzający odbiór korespondencji od doręczyciela pocztowego jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Nie można tym samym uznać, że osoba taka może zostać upoważniona jedynie do odbioru "mniej ważnej" korespondencji.
Mając powyższe na względzie w sprawie nie został również naruszony przywołany w skardze art. 138 § 1 pkt 1 kpa, gdyż rozstrzygnięcie Prezes ARiMR jest prawidłowe.
Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.