V SA/Wa 235/23

V SA/Wa 235/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Madalińska-Urbaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
602  ceny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Monika Kramek, Asesor WSA - Agnieszka Dauter-Kozłowska, Protokolant sekr. sąd. - Agnieszka Ciszek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą [...] kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą [...] (zwana dalej skarżącą) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]listopada 2022 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą [...]z dnia [...]czerwca 2022 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy [...]na okres 3 lat oraz nakładającą na Skarżącą obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy z uzasadnieniem w terminie 60 dni.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.
Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą [...] przedłożyło Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą [...] (dalej jako: organ I instancji, organ regulacyjny lub Dyrektor RZGW) w dniu [...]marca 2022 r. zaktualizowany wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...]na okres 3 lat. Odpowiednią dokumentację Spółka złożyła wskutek wezwania organu I instancji z dnia [...]lutego 2022 r., znak: [...], wystosowanego do Spółki w związku z wykonaniem decyzji Prezesa PGW WP (jako organu odwoławczego) z dnia [...]czerwca 2021 r., znak [...], mocą której organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Dyrektora RZGW z dnia [...]kwietnia 2021 r., znak [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy [...]na okres 3 lat i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Prezesa PGW WP z dnia [...]czerwca 2021 r., znak [...]była także przedmiotem rozpoznania sądowego, albowiem Spółka zaskarżyła ją sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawy. WSA oddalił sprzeciw.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor RZGW wydał decyzję, w której odmówił zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy [...]. Jednocześnie organ regulacyjny nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni od daty doręczenia decyzji poprawionego projektu taryfy oraz poprawionego uzasadnienia. U podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji legły następujące okoliczności faktyczne oraz przesłanki prawne wynikające z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej jako "zzwoś") oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: "rozporządzenie taryfowe"). Według Dyrektora RZGW, Spółka - pomimo wezwania do złożenia wyjaśnień - nie przedstawiła konkretnych zadań inwestycyjnych wraz z podaniem jaka część marży zostanie przeznaczona na ich sfinansowanie, wskutek czego nie miał podstaw do oceny, czy wysokość marży została prawidłowo zaplanowana. Odnosząc się do zagadnienia związanego z poziomem marży zysku przyjętej przez Spółkę do ustalenia niezbędnych przychodów, Dyrektor RZGW powołał się na art. 2 pkt 2 zzwoś, podkreślając, że za niezbędne można uznać jedynie koszty uzasadnione. Wskazał również, że zarówno w zzwoś, jak i w rozporządzeniu taryfowym nie ma regulacji w zakresie akceptowalnego poziomu marży zysku, co nie oznacza jednak, że przedsiębiorstwo ma tutaj pełną dowolność. Ponadto dostrzegł organ, że z informacji dotyczących wykonania obecnie obowiązującej taryfy wynika, iż w okresie 3 lat poprzedzających, średnia wysokość marży wyniosła 22,7 mln w usłudze zbiorowego zaopatrzenia w wodę i 18,1 mln zł w usłudze zbiorowego odprowadzania ścieków.
W ocenie Dyrektora RZGW, taryfa Spółki nie wypełnia także wymogów określonych w § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego, który odnosi się do stosowanych stawek amortyzacji środków trwałych powstałych w ramach inwestycji modernizacyjno-rozwojowych, jak i samego okresu amortyzacji. Organ regulacyjny wskazał, że zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, pomimo, że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, to powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy, zaś sam podatnik ma prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych. Powyższe należy odczytywać także w kontekście § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego - celem zabezpieczenia interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym i nadmiernym wzrostem cen i stawek opłat za świadczone usługi.
Skarżąca spółka odwołała się od powyżej decyzji.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję z [...]czerwca 2022 r., znak: [...].
Odnosząc się do kwestii marży zysku organ odwoławczy podniósł, że zbiorowe odprowadzanie ścieków stanowi realizację wskazanego w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, spoczywającego na gminie — stosownie do art. 3 ust. 1 uzzwoś — zadania użyteczności publicznej, którego celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Działalność taka nie powinna być nastawiona na zysk - w szczególności na bezpośredni lub pośredni zysk gminy.
Zauważył, iż wprawdzie Spółka wskazywała, że marża zysku w całości zostanie przeznaczona na działania inwestycyjne (pkt. 1 wyjaśnień z dnia [...]kwietnia 2022 r.; pkt 1 wyjaśnień z dnia [...]czerwca 2022 r.), natomiast nie wskazała — na co zwrócił uwagę Dyrektor RZGW w zaskarżonej decyzji — konkretnych zadań inwestycyjnych wraz z podaniem jaka część marży zostanie przeznaczona na jej sfinansowanie. Podniósł również, iż nie sposób tego również wywnioskować z zapisów Wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych [...]na lata 2021-2025, który wprawdzie zawiera podrozdział 4.3. Sposoby finansowania planowanych inwestycji, jednak w jego treści łącznie jako środki własne ujmowana jest suma środków pozyskanych ze sprzedaży usług (gdzie — jak domniemywa organ — mieści się marża zysku) oraz pozyskanych kredytów.
Organ odwoławczy następnie odniósł się do uznania zarzutu, że wzrost cen przy planowaniu taryfy ma charakter drastyczny oraz że nie jest przesłanką obiektywną ale zależną od wewnętrznej polityki Spółki, a tym samym, że przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązków związanych z opracowaniem taryfy w taki sposób, aby zapewniała ona ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Wskazał, iż nie sposób nie odnieść się do zestawienia wysokości oczekiwanej marży zysku zaplanowanej na etapie projektowania obecnie obowiązującej taryfy (na poziomie oscylującym wokół 5 mln zł dla każdej z usług) z faktycznym jej wykonaniem na poziomie (jak wskazał organ regulacyjny w zaskarżonej decyzji, a potwierdziła Spółka w odwołaniu) oscylującym wokół 20 mln zł dla każdej z regulowanych usług. Wobec zrealizowania w poprzednich latach marży zysku w wysokości kilkukrotnie przekraczającej wielkość spodziewaną można przyjąć, iż gdyby pozyskane w ten sposób środki przeznaczone zostały na realizację usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w latach objętych wnioskowaną obecnie taryfą, to wpłynęłyby na zmniejszenie projektowanego wzrostu cen i stawek opłat, a zwrócić uwagę należy, iż proponowany wzrost ceny wody w 3 roku obowiązywania nowej taryfy sięga nawet 14%, zaś stawki abonamentu 46 % w usłudze zaopatrzenia w wodę, natomiast, odpowiednio : 16% i 432 % w usłudze odprowadzania ścieków. Z tego względu uznał, iż abstrahując od okoliczności obiektywnych, związanych z sytuacją gospodarczą m.in. inflacją, cenami energii, paliwa i gazu, które podnosi spółka, oczywistym jest, że od właśnie wewnętrznej polityki spółki oraz jedynego jest akcjonariusza, jakim jest Gmina Miasto [...], przejawiającej się sposobie wykorzystania wypracowanej w poprzednich latach marży zysku, zależy wnioskowany w taryfie wzrost cen.
Odnosząc się do kwestii amortyzacji zdaniem organu odwoławczego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno uwzględnić wyraźne wskazanie ustanowione w § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia taryfowego, stanowiące, iż w zakresie kosztów eksploatacji i utrzymania ponoszonych w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków uwzględnia się amortyzację lub odpisy umorzeniowe ustalane zgodnie z przepisami o rachunkowości od wartości początkowej środków trwałych metodą liniową - niezależnie od źródeł ich finansowania. Nadto zwrócono uwagę na wynikający z § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego nakaz uwzględnienia w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach, opłat oraz kosztów, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego (uwzględniających amortyzację). Ogran stwierdził, iż wobec powyższego przy ustalaniu okresu amortyzacji, a zatem i stawek amortyzacji należy uwzględnić okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego stosownie do przepisów ustawy o rachunkowości. Natomiast przyjęcie zbyt wysokich stawek amortyzacji powoduje automatycznie wzrost planowanych kosztów działalności przedsiębiorstwa, które nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Organ zauważył, iż Spółka wprawdzie wskazała, że stosuje obniżone stawki amortyzacji dla sieci, jednakże wskazał, że sieci nie są jednymi środkami trwałymi ujmowanymi w kosztach amortyzacji dla potrzeb bilansowania niezbędnych przychodów we wniosku taryfowym — tych jednak spółka nie przestawiła.
Organ odwoławczy stwierdził, że przywołane przepisy rozporządzenia taryfowego jednoznacznie odsyłają do zasad amortyzacji określonych w ustawie o rachunkowości, nie zaś do updop — której przepisów w związku z tym, z przyczyn oczywistych, organ regulacyjny nie mógł naruszyć.
Następnie organ odnosząc się szeroko do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 1; art. 7; art. 77 § 1 i art. 80 kpa stwierdził, iż nie zostały one naruszone.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o:
1. na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody
Polskie do wydania w określonym terminie decyzji o zatwierdzeniu taryfy, ewentualnie, na wypadek nie uwzględnienia powyższego wniosku:
2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]listopada 2022 r. znak: [...]utrzymującej w mocy zakażoną decyzję Dyrektora RZGW [...]PGW Wody Polskie z dnia [...]czerwca 2022 r. znak [...]stanowiącej o odmowie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora RZGW [...]PGW Wody Polskie z dnia [...]czerwca 2022 r. znak [...]stanowiącej o odmowie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
3. zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wniosła również o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów dołączonych do skargi.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 24c ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2228 z późn. zm., zwanej dalej u.z.z.w.) w zw. z art. 2 pkt 2 i art. 20 ust. 4 u.z.z.w. oraz w zw. z S 3 pkt I lit a i S 6 ust. I pkt 7 oraz 7 ust. 7 w zw. S 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2022 r. poz. 1074 z późn. zm., zwanym dalej rozporządzeniem taryfowym) polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II instancji decyzji o odmowie zatwierdzenia taryfy, w związku z uznaniem przez organ II instancji, że przyjętej przez skarżącego wysokości marży nie można uznać za koszt uzasadniony oraz że podmiot użyteczności publicznej nie może prowadzić działalności związanej z osiąganiem zysku, w przypadku gdy osiągnięcie zysku w postaci marży zysku stanowi jeden z elementów, które są uwzględnianie w niezbędnych przychodach, które z kolei powinny zostać uwzględnione w stawkach opłat obowiązujących zgodnie z taryfą,
2. art. 24c ust. 1 i 3 u.z.z.w. w zw. z 3 pkt 1 lit b rozporządzenia taryfowego polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o przyjęcie, że wzrost cen przy planowaniu taryfy ma charakter drastyczny oraz że nie jest przesłanką obiektywną, ale zależną od wewnętrznej polityki skarżącego, a w związku z powyższym, że wzrost cen nie został zaplanowany przez przedsiębiorstwo wodociągowo — kanalizacyjne pod względem celowości ich ponoszenia, a zatem przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązków związanych z opracowaniem taryfy w taki sposób, aby zapewniała ona ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat, w przypadku, gdy wzrost cen spowodowany jest wieloma okolicznościami, związanymi w szczególności z aktualną sytuacją gospodarczą takimi jak wzrost inflacji, cen energii, paliwa i gazu oraz wzrostem kosztów, w przypadku cen jednostkowych następuje na przestrzeni trzech lat obowiązywania taryfy, a w przypadku stawek abonamentu spowodowany jest wzrostem składników stawek abonamentowych,
3. § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia taryfowego polegające na przyjęciu, że przedstawiona przez skarżącego taryfa nie wypełnia wymogów stopniowego i rozłożonego w czasie uwzględnienia w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat kosztów, w tym wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych, również w zakresie obowiązku stosowania przez wnioskodawcę dostosowanej do środków trwałych powstałych w ramach inwestycji modernizacyjno-rozwojowych stawki amortyzacji, w przypadku gdy spółka stosuje indywidualne stawki amortyzacyjne w sposób zapewniający ich stopniowe i rozłożone w czasie uwzględnianie w niezbędnych przychodach, a przy ustalaniu okresu amortyzacji uwzględnia okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego,
4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 [pic] zwanej dalej "k.p.a.") poprzez nierozpatrzenie przez organ II instancji w sposób wystarczająco dogłębny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności w zakresie dokumentów i wyjaśnień skarżącego uzasadniających przyjętą we wniosku wysokość marży zysku dla zaopatrzenia w wodę oraz dla odprowadzania ścieków oraz stosowanych stawek amortyzacyjnych, co przyczyniło się do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenie taryfy,
5. art. 107 § 1 pkt 5 polegające na niewskazaniu przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia, w taki sposób aby możliwe było dobrowolne wykonanie decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Swoje stanowiska strony uzupełniały w pismach procesowych .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 3 § 1 ppsa, w którym wskazano, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Sąd podkreśla również to, że wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, jednak – na mocy art. 134 ppsa – nie są związane zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że na podstawie art. 106 § 2 ppsa, dopuścił dowody uzupełniające z dokumentów załączonych do skargi oraz złożonych na rozprawie, gdyż są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozpoznawanej sprawie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm. - dalej: uzzwoś) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472 ze zm. – dalej: rozporządzenie taryfowe).
Zgodnie z art. 27c ust. 1 uzzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Organem regulacyjnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27a ust. 1 uzzwoś), a organem wyższego stopnia jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27c ust. 2 uzzwoś).
W myśl art. 24b ust. 1 uzzwoś, taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2.
Wniosek o zatwierdzenie taryfy zawiera określenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gminy, na terenie której działa to przedsiębiorstwo, gminy, na terenie której ma obowiązywać taryfa, oraz okresu obowiązywania taryfy (art. 24b ust. 3). Zgodnie z art. 24b ust. 4 uzzwoś do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) projekt taryfy; 2) uzasadnienie.
Zgodnie z art. 24b ust. 5 uzzwoś w uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące: 1) zakresu świadczonych usług i lokalnych uwarunkowań ich świadczenia; 2) standardów jakościowych usług, w tym informację dotyczącą wpływu określonej taryfy na poprawę jakości usług; 3) spodziewanej poprawy jakości usług przy wprowadzeniu nowych metod alokacji kosztów; 4) zmian warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy; 5) bilansowania ilościowego i jakościowego wód powierzchniowych i wód podziemnych. Zgodnie z art. 24b ust. 6 uzzwoś do uzasadnienia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, dołącza się: 1) sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe; 2) plan, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 7; 3) informację o ilości zakupionej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wody i jej cenie lub informację o ilości ścieków wprowadzonych do urządzeń niebędących w posiadaniu tego przedsiębiorstwa i cenie za ich wprowadzenie - za ostatnie 3 lata obrotowe; 4) tabele będące szczegółową kalkulacją cen i stawek opłat, określające: a) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej zaopatrzenia w wodę, b) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej odprowadzania ścieków, c) ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, d) alokację niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf, e) współczynniki alokacji w okresie obowiązywania nowych taryf rozumiane jako współczynniki określające procentowy udział w łącznych kosztach danego rodzaju kosztów związanych z określoną taryfową grupą odbiorców usług, f) kalkulację cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków metodą alokacji prostej, g) zestawienie przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług, z uwzględnieniem wielkości zużycia wody oraz cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w okresie obowiązywania nowych taryf, h) skutki finansowe zmiany cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, i) analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód, z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania z zasobów wodnych na obszarze zlewni lub jej części. Wzór wniosku taryfowego został określony w załączniku do rozporządzenia taryfowego, wydanego na podstawie art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzwoś.
Zgodnie z art. 24c ust. 1 ustawy zzwoś organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. W myśl art. 24c ust. 2 ustawy zzwoś jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji. Stosownie do art. 24c ust. 3 jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Zgodnie z art. 24f ust. 2 ustawy zzwoś jeżeli organ regulacyjny nie wyda decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, w terminie, o którym mowa w art. 24c ust. 1, taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.
Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że celem uregulowanej w nich instytucji zatwierdzania przez organ regulacyjny taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców tych usług przed nieuzasadnionym podnoszeniem cen przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Organ regulacyjny dokonuje kontroli przestawionego mu do zatwierdzenia projektu taryfy oraz jego uzasadnienia w dwóch aspektach: 1) spełnienia przez te dokumenty formalnych wymogów ustawowych, 2) istnienia uzasadnienia ekonomicznego dla wysokości cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy. Uzasadnienie ekonomiczne cen i stawek opłat organ regulacyjny bada w pod kątem niezbędności ich podnoszenia ze względu na przedstawione we wniosku warunki ekonomiczne wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, a celem tego działania organu jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Organ w ramach postępowania z wniosku o zatwierdzenie taryfy nie ma natomiast obowiązku badania z urzędu, czy zawarte w projekcie taryfy ceny i stawki opłat w rzeczywistości zapewniają pokrycie niezbędnych kosztów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. To przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, wnoszące o zatwierdzenie ustalonej przez nie taryfy, ma interes prawny w wykazaniu niezbędnych przychodów, na podstawie których określa taryfę stosownie do art. 20 ust. 2 uzzwoś, uwzględniając koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 uzzwoś. Natomiast rolą organu regulacyjnego w świetle brzmienia art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś jest jedynie weryfikacja wykazanych przez wnioskodawcę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w zakresie ich wpływu na ceny i stawki opłat zawarte w projekcie taryfy. Organ regulacyjny nie ma też kompetencji do samodzielnej zmiany projektu taryfy przedstawionej przez stronę – jeżeli wynik badania wniosku o zatwierdzenie taryfy, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 uzzwoś), natomiast jeżeli wynik ten jest negatywny organ wydaje decyzję odmowną, w której nakłada obowiązek przedłożenia w określonym terminie poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadnienia (art. 24c ust. 3 ustawy uzzwoś). Przepisy uzzwoś przewidują obowiązek brania przez organ pod uwagę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej oraz zapewnienia pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstwa, tylko w przypadku określenia przez organ regulacyjny tymczasowej taryfy, uregulowanej w art. 24c ust. 4 i 5 uzzwoś, kiedy organ ustala taką taryfę działając z urzędu.
Organ II instancji rozpoznając odwołanie przyznał, że taryfa została skonstruowana prawidłowo. Jednocześnie zaakceptował stanowisko organu regulacyjnego, że nie chroni ona odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen przede wszystkim z uwagi na :zbyt wysoką marżę zysku, zbyt wysokie stawki amortyzacji oraz brak zwolnienia Spółki przez Miasto [...]z obowiązku ponoszenia podatku od nieruchomości.
Odnosząc się do wysokości marży zysku należy przede wszystkim wskazać, że prawo do jej uwzględnienia w kosztach zostało zapisane w § 6 pkt 7 rozporządzenia taryfowego. Ustawodawca nie określił w sposób szczegółowy granicy wysokości marży zysku. Powołany przepis wymaga, aby zapewniła ona ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen.
Jak wskazuje skarżąca średnia marża zysku przyjęta na 3-letni okres obowiązywania taryfy wynosi 2,18 %
W ocenie Sądu, aby uznać, że wysokość marży zysku jest niedopuszczalna prawnie należało wykazać, że ma ona bezpośredni wpływ na nieuzasadniony wzrost cen (skoro inne koszty nie mogą być kształtowane w pełni swobodnie, a ich uzasadniony wzrost przekłada się na uzasadniony wzrost cen). W niniejszej sprawie organ jednak nie wykazał tej przesłanki. Gdyby nawet przyjąć, że wysokość marży zysku, w realiach niniejszej sprawy, powinna być obniżona, bowiem wzrastają koszty, mające wpływ na końcową cenę, to z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby wysokość marży zysku była nadmiernie zawyżona.
Organ I instancji sam przyznaje, że brak jest aktów prawnych limitujących jej wysokość. Odwołał się w tym zakresie do decyzji Komisji [...]z dnia [...]grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.Urz. UE L 7 z dnia 11.1.2012) i posługiwania się tam pojęciem "rozsądny zysk", co w przeliczeniu dla polskiej waluty daje 1,86%, Taka wartość rozsądnego zysku w porównaniu do wielkości marży zaproponowanej we wniosku taryfowym wskazuje zdaniem organu I instancji, że proponowanej przez skarżącą marży nie można uznać za koszt uzasadniony.
Przyjąć należy, że powyższe odwołanie miało jedynie charakter argumentacyjny, bowiem akt ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Niemniej jednak organ odwoławczy mimo podnoszonej przez skarżącą argumentacji, że sugerowany wskaźnik marży, przy obecnej sytuacji gospodarczej (inflacji, rosnących cenach energii i gazu) jest pozbawiony racjonalnych podstaw i nie daje przedsiębiorstwu gwarancji funkcjonowania, zaakceptował w istocie stanowisko organu regulacyjnego (bez odniesienia się do argumentacji skarżącej) skoro uznał, że ocena kosztów przedstawionych przez spółkę została dokonana przez organ regulacyjny w sposób prawidłowy, gdyż koszty działalności przedsiębiorstwa w przedstawionym kształcie są nieuzasadnione.
Należy zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że wykonanie poprzedniego wniosku taryfowego nie może mieć wpływu na ocenę wniosku na kolejne 3 lata zwłaszcza, że organ nie wziął pod uwagę, że Spółka osiągnęła z tytułu prowadzenia działalności pozataryfowej przychody, które znacznie przekroczyły wysokość wypłaconej dywidendy. Ponadto organ nie wziął pod uwagę, że Spółka obecnie, jak i wszystkie inne podmioty gospodarcze, działa w warunkach znacznej inflacji, a ustala taryfę na 3 lata. Nie sposób więc dokonywać porównania warunków istniejących w poprzednim okresie taryfowym . A końcowo należy też zauważyć, że przyjęta stopa zwrotu jest znacznie niższa niż w poprzednim okresie.
Za niezasadne należy uznać zarzuty dot. czerpania przez samorząd zysków z działalności Spółki. Świadczą o tym dokumenty przedłożone przez skarżącą, z których Sąd dopuścił dowód w trybie art. 106 § 3 ppsa. Z Uchwały nr [...]podjętej dnia [...]maja 2022 r. przez Zgromadzenie spółki wynika, że cały zysk za rok 2021 został przeznaczony na kapitał zapasowy ( k 161 akt sądowych ). Taki sam wniosek zarząd Spółki przedstawił Zgromadzeniu za rok 2022 ( k 165 akt sądowych).
Nie jest zasadny także zarzut braku wskazania konkretnych zadań inwestycyjnych do pokrycia marżą. Spółka wyjaśniała, że zgodnie z danymi wskazanymi w Tabeli C załączonej do złożonego wniosku taryfowego średnioroczny poziom kosztów amortyzacji i założonej marży dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków wynosi dla 3 lat planowanej taryfy ok. 91 milionów złotych, co jest kwotą znacznie niższą od planowanych nakładów inwestycyjnych wyłącznie w pierwszym roku obowiązywania projektowanej taryfy. Porównując przedstawione organowi regulacyjnemu kalkulacje można zauważyć, że średnioroczne wydatki na nakłady inwestycyjne w latach obowiązywania nowej taryfy wynoszą ok. 155 milionów złotych. Dokonane porównanie wskazuje zatem bezsprzecznie na to, że zaplanowana marża - w razie jej osiągnięcia - została zaplanowana jako w całości niezbędna dla sfinansowania realizacji planu inwestycyjnego. Różnicę w wielkości nakładów finansowych a środków dostępnych z amortyzacji i marży Spółka planuje sfinansować z dotacji i pozyskanego kredytu inwestycyjnego. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania tych danych. Sąd podkreśla, że rolą organ regulacyjnego nie jest ustalanie szczegółowych zadań inwestycyjnych. Tryb i zasady planowania inwestycji określone zostały w art. 21 uzzwoś zgodnie z którym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w jego posiadaniu, zwany dalej "planem". Organy nie zarzucają stronie, że przedstawione koszty stoją w sprzeczności z planem. Dlatego też należy uznać wszelkie rozważania organu w tym zakresie za pozbawione uzasadnionych podstaw. Ponadto zgodnie z obowiązującymi przepisami, koszty Spółki ponoszone na nakłady inwestycyjne nie są elementem taryfy, wobec czego Spółka na realizację [...]musi pozyskiwać środki z innych źródeł. Nie istnieje też ustawowy nakaz przeznaczania marży na działalność inwestycyjną. Marża może zapewnić bufor ciągłości działalności przedsiębiorstwa i zapewniać - w czasie negatywnie drastycznych zmian makroekonomicznych - stabilne funkcjonowanie Spółki. W innym przypadku marża może służyć Spółce jako źródło planowanych wydatków inwestycyjnych.
Za niezasadne Sąd uznaje także zarzuty dotyczące przyjętych stawek amortyzacji. Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu regulacyjnego, że spółka powinna obniżyć stawki amortyzacji i rozłożyć inwestycje na dłuższy czas amortyzacji tj. wydłużyć okres trwałości ekonomicznej użyteczności środka trwałego. Organ wskazał, że ustawa o rachunkowości określa jedynie ramy prowadzenia amortyzacji, nie wyznacza stawek tej amortyzacji, czy okresu jej prowadzenia. Organowi chodzi więc o to, żeby przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne wydłużyło okres trwałości ekonomicznej użyteczności środka trwałego. Trzeba jednak pamiętać, że po pierwsze przedsiębiorca zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości rozlicza wydatki poniesione na środki trwałe w czasie za pomocą odpisów amortyzacyjnych (art. 32 ustawy o rachunkowości). Po drugie wysokości stawek amortyzacyjnych są określane na podstawie ekonomicznej użyteczności środka trwałego tzn. jak długo będzie mógł być przez przedsiębiorcę używany w swojej działalności i aby prawidłowo pokazać swój stan aktywów jak i wynik finansowy przedsiębiorca nie może stosować zbyt niskich jak i zbyt wysokich stawek amortyzacyjnych. Po trzecie ustawa o rachunkowości nie przewiduje możliwości zmniejszania stawek amortyzacyjnych, takie przepisy są w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) lub fizycznych (PIT). Żadne natomiast przepisy nie dają organom administracji państwowej uprawnień do nakazywania przedsiębiorcom stosowania obniżonych stawek amortyzacyjnych.
Jeżeli więc przedsiębiorca prowadząc swoje księgi rachunkowe kalkuluje, na ich podstawie, przyszłe wyniki finansowe stosując przepisy ustawy o rachunkowości to nie można mu zarzucić, że zawyża cenę sprzedaży swoich usług i próbuje przerzucić je na odbiorców tych usług.
Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do "Zasad (polityki) rachunkowości w MPWiK S.A. [...]zawierającym zasady amortyzacji sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" (które znajdują się w aktach sprawy) sieci wodociągowe, kanalizacyjne i kanalizacji deszczowej amortyzuje się z zastosowaniem niższych stawek uzależnionych od rodzaju materiału, z którego wykonane są sieci i przewidywanego okresu eksploatacji. Wskazała, że w każdym przypadku stawka amortyzacji jest skorelowana z oczekiwanym okresem eksploatacji (określonym w latach). Tytułem przykładu podała, że dla sieci wodociągowych wykonanych z materiałów takich jak [...], żeliwo sferoidalne, stal cementowa, których oczekiwany okres eksploatacji wynosi 90 lat została przyjęta stawka 1,1%, natomiast w przypadku sieci wodociągowych z azbesto-cementu, których okres eksploatacji wynosi 25 lat przyjęta stawka wynosi 4,0%. Stosowane przez skarżącego stawki amortyzacji są zatem w większości znacząco niższe od możliwych do zastosowania i mieszczą się w przedziale od 1,1% do 4,0%. Dla większości sieci wodociągowej stawka amortyzacji kształtuje się na poziomie 2,2%, natomiast dla sieci kanalizacyjnej na poziomie 1,4%.
Końcowo co do tej kwestii należy zauważyć, że zarzuty dot. stawek amortyzacji organ postawił w sposób całkowicie dowolny, bez konkretnych przykładów i w oderwaniu od stanu faktycznego.
Za niezasadne należy uznać także stanowisko organu zarzucające władzom Miasta Wrocław obciążenie spółki podatkiem od nieruchomości. Należy zauważyć, że ten zarzut wykracza poza zakres analizy organu regulacyjnego , określony w już cytowanym art. 24c ust. 1 ustawy. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie ustala podatków, nie ma możliwości uchylenia się od ich płacenia, są więc one elementem składającym się na koszty.
Nie sposób zgodzić się także z poglądem organu, że zaplanowany wzrost cen miał charakter drastyczny . Organ zwrócił uwagę na następujące wzrosty cen:
wzrost ceny wody w trzecim roku obowiązywania nowej taryfy - 14%,
wzrost stawki abonamentu w usłudze zaopatrzenia w wodę - 46%,
wzrost ceny usługi odprowadzania ścieków w trzecim roku obowiązywania nowej taryfy - 16%,
wzrost stawki abonamentu w usłudze odprowadzania ścieków - 432%.
Tymczasem odnosząc się do podniesionego przez organ 14% wzrostu ceny wody i 16% wzrostu ceny usługi odprowadzania ścieków, należy wskazać, że wzrost ten następuje stopniowo przez cały okres obowiązywania nowej taryfy, a nie skokowo w ostatnim roku jej obowiązywania. I tak dla usługi zaopatrzenia w wodę wynosi on w kolejnych latach : 4,2%, 4,8%, 4,00% , a dla usługi odprowadzania ścieków 5,6%, 5,6%, 6,38%.
Co do stawek abonamentowych skarżąca szczegółowo wyjaśniła skąd się bierze bardzo wysoki wzrost stawek w niektórych grupach odbiorców, że mają one na celu skłonienie tych odbiorców do korzystania z mniej kosztownego sposobu odczytu i faktur papierowych. Spółka podała, że rezygnacja przez odbiorcę z odczytów tradycyjnych oraz papierowych faktur pozwala na zaoszczędzenie ok. 8,00 zł netto miesięcznie. W przypadku abonamentu w usłudze zaopatrzenia w wodę wzrost, na który powołuje się organ wynosi 46%. Należy wskazać, że wzrost dotyczy odbiorców z grupy [...]- odbiorcy korzystający z lokalu w budynku wielolokalowym objęci rozliczeniem indywidualnym, korzystający z tradycyjnego odczytu wodomierza odliczającego, korzystający z faktury tradycyjnej, gdzie koszty wydruku i wysłania faktury stanowią główny składnik abonamentu. Organ nie odniósł się do argumentów skarżącej, poprzestając de facto na konstatacji, że wzrost jest drastyczny. Należy po raz kolejny przypomnieć, że zadaniem organu regulacyjnego jest ochrona odbiorcy przez nieuzasadnionym a nie "drastycznym" wzrostem cen. Jeśli wzrost cen taryfowych wynika z uzasadnionych kosztów to niezależnie od wysokości organ ma obowiązek taryfę zatwierdzić. Oznacza to, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś.
Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy opinia organów, jakoby wzrost cen wody i ścieków proponowany przez skarżącą naruszał zasadę ochrony odbiorców usług przed nadmiernym i nieuzasadnionym wzrostem cen nie ma podstaw.
Zasadne są też zarzuty naruszenia prawa procesowego. Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Temu w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie sprostał.
Poza naruszeniem przepisów prawa materialnego, o którym mowa powyżej zaskarżona decyzja wydana została także z naruszeniem art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Należy też zwrócić uwagę na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu regulacyjnego, co do której de facto sam przyznał, że w części nakładającej obowiązek złożenia poprawionej taryfy jest zbyt ogólna, z czym się Sąd w pełni zgadza. Decyzja nałożyła na stronę m.in. obowiązek przedłożenia "prawidłowych" stawek amortyzacji oraz marży, nie wyjaśniając jednak w żadnej mierze co w rozumieniu organu oznacza owo "prawidłowe". Organ II instancji powinien w takiej sytuacji orzec merytorycznie na podstawie art. 138 . 138 § 1 pkt 2 kpa. Powyższa konstatacja nie oznacza, że zdaniem Sądu takie rozstrzygnięcie powinno zapaść po uwzględnieniu skargi. Wręcz przeciwnie – skoro organ odwoławczy sam przyznaje, że taryfa jest prawidłowo skonstruowana i spójna, to w ocenie Sądu powinna być zatwierdzona, gdyż zarzuty stawiane projektowi taryfy w całości okazały się niezasadne.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 7 i art. 80 k.p.a., mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, tj. po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tak przeprowadzona analiza dowodów i wnioski z niej płynące powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 § k.p.a. powinno wskazywać na podstawie jakich dowodów organ wydał rozstrzygnięcie oraz powody, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom nieuwzględnionym. Uzasadnienie decyzji powinno wyjaśniać, w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, podjęte rozstrzygnięcie.
Ze wszystkich wymienionych wyżej przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pkt 2 wyroku znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł.