V SA/Wa 2245/10

V SA/Wa 2245/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Krajewska
Ewa Wrzesińska-Jóźków /przewodniczący/
Piotr Kraczowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 812/11 - Wyrok NSA z 2012-06-26
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej; oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) na podstawie przepisu art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z [...] listopada 2008 r. Sprostowania dokonano w ten sposób, że zawarte w rozstrzygnięciu oraz treści tej decyzji słowa "decyzja Nr [...] z dnia [...] października 2008 r." otrzymują brzmienie "decyzja Nr [...] r. z dnia [...] października 2008 r.".
W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ l instancji wskazał, że [...] listopada 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania A. S. (zwanego dalej: skarżącym) od decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. Nr [...] z [...] października 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r., Prezesa ARiMR wydał decyzję Nr [...], mocą której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu Prezesa ARiMR określając numer decyzji, którą utrzymuje w mocy omyłkowo wskazał, że jest to numer [...] zamiast [...]. Przy czym organ I instancji zaznaczył, że inne elementy, które definiują konkretną decyzję, tj. jej data i rodzaj zostały wskazane w sposób prawidłowy. Także akta sprawy oraz treść przedmiotowej decyzji, zawierającej wielokrotne wskazanie, że dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, jednoznacznie pozwalają na stwierdzenie, że intencją Prezesa ARiMR było utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w E. Nr [...] a nie [...]. Tym samym – zdaniem organu I instancji – należy uznać, że nieprawidłowe wskazanie numeru decyzji, którą po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Prezesa ARiMR utrzymał w mocy stanowi oczywistą omyłkę, która mogła zostać sprostowana – na podstawie art. 113 k.p.a. – przez organ, który wydał decyzję zawierającą taki błąd.
Na powyższe postanowienie skarżący [...] lipca 2010 r. wniósł zażalenie. W zażaleniu skarżący podniósł, że wydane postanowienie narusza art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ prostuje w decyzji administracyjnej treści, które nie są ani błędem pisarskim ani oczywistą omyłką. Jest to rozstrzygnięcie, które zmienia treść ostatecznych decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] i Nr [...]. Zmiana zapisana w postanowieniu spowoduje, że decyzja nie będzie dotyczyła przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na terenach o niekorzystnych warunkach gospodarowania lecz przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Faktycznie sprostowanie oczywistej omyłki spowoduje zmianę treści decyzji ostatecznej, a takie postępowanie jest niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego zmiana treści decyzji ostatecznej jest możliwa wyłącznie z zastosowaniem trybu nadzwyczajnego. Ponadto skarżący powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ błąd zaistniały w omawianej decyzji Prezesa ARiMR miał charakter oczywistej omyłki, powstał bowiem przez przeoczenie organu – mylne wskazanie trzeciej cyfry numeru decyzji. Powyższy błąd nie miał wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a jego pojawienie się nie zmienia treści decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że inne elementy, które definiują konkretną decyzję zostały w niniejszej sprawie wskazane w sposób prawidłowy. Ponadto uzasadnienie decyzji Prezesa ARiMR z [...] listopada 2008 r. jednoznacznie wskazuje, że intencją organu było utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. Nr [...] a nie Nr [...]r.
Na powyższe postanowienie organu odwoławczego z [...] sierpnia 2010 r., skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 113 § 1 k.p.a., polegające na sprostowaniu w decyzji administracyjnej treści, które nie są ani błędem pisarskim ani oczywistą omyłką. W jej uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację jak w zażaleniu i powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie jest zasadna.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje to, czy sprostowanie numeru decyzji może zostać uznane za oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zostaje przyjęte, że w omawianym trybie nie można w żadnym wypadku prostować wad istotnych decyzji, tzn. błędów i omyłek istotnych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc odnoszących się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Prostowanie tego rodzaju wad decyzji prowadziłoby do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu – wbrew zarzutom skargi – sprostowanie decyzji w niniejszej sprawie polegające na zmianie oznaczenia numeru decyzji Prezesa ARiMR z [...] listopada 2008 r. z [...] na [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, nie stanowi ingerencji w jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Wskazać bowiem należy, że inne elementy decyzji Prezesa ARiMR z [...] listopada 2008 r. Nr [...] w postaci wskazania, iż decyzja ta dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, a także treść samego uzasadnienia decyzji, w sposób jednoznaczny wskazują/identyfikują jaką decyzję Prezesa ARiMR utrzymał w mocy.
W tej sytuacji Sąd uznał, że sprostowanie przez Prezesa ARiMR numeru decyzji jako oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. było zasadne i w żaden sposób nie doprowadziło do zmiany merytorycznej decyzji.
Sąd odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09 zwraca uwagę, że dotyczyło ono sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 171/09, a więc dotyczyło postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Poza tym wiązało się z interpretacją przepisu art. 156 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), a nie art. 113 § 1 k.p.a. W związku z powyższym ocena prawna zawarta w tym postanowieniu nie była wiążąca dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiotowej sprawie.
Z powyższych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.