V SA/Wa 2146/21

V SA/Wa 2146/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Konrad Łukaszewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Sygn. powiązane
II GSK 2042/22 - Wyrok NSA z 2026-02-12
II GZ 419/21 - Postanowienie NSA z 2021-12-07
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Asesor WSA - Arkadiusz Koziarski, , Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia ... stycznia 2021 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej: "Głównym Inspektorem") z dnia 25 stycznia 2021 r. o numerze PORZI.503.260.2019.DPA.3 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. nr FASZ.8530.4.4.2019 Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w S. (zwany dalej: "Wojewódzkim Inspektorem") cofnął wydane H. H. – S. (obecnie H. L., zwanej dalej: "Skarżącą") w dniu 3 grudnia 2018 r. (omyłkowo wskazano: 9 grudnia 2013 r.) zezwolenie Nr (...) na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie "A" w O. Jako podstawę materialnoprawną decyzji Wojewódzki Inspektor wskazał art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4, art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1977 z późn. zm., dalej: "u.p.f.").
Wojewódzki Inspektor wskazał, że w dniu 6 czerwca 2019 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. (...) Wydział Karny z (...) 2016 r. sygn. akt (...), którym uznano Skarżącą za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1138, dalej: "k.k.") w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. polegającego na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru użyła poprzednio podrobionych przez siebie 358 recept w celu wykupienia leku (...). na łączną kwotę 821.247,40 złotych, a następnie tak uzyskane przynajmniej 1.014 opakowań leku sprzedała jako Apteka "..." Spółka jawna za łączną kwotę nie mniejszą niż 993.720 złotych hurtowni farmaceutycznej (...) spółce z o.o. i w ten sposób z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu.
W uzasadnieniu decyzji zaznaczono również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 6 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Po 914/18, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2013 r. oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Ponadto, organ powołał się m.in. na postępowanie karne zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z (...) 2016 r. sygn. akt (...).
Podjętą decyzję Wojewódzki Inspektor uzasadnił tym, że z uwagi na skazanie Skarżącej za przestępstwo ściśle związane ze sprzedażą produktów leczniczych, zaistniała przesłanka do cofnięcia zezwolenia, ponieważ Skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Podkreślono również naruszenie przez Skarżącą przepisów u.p.f. regulujących obrót hurtowy produktami leczniczymi.
Od opisanej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 14 października 2020 r. pełnomocnik Skarżącej przekazał kopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, świadczącego o zmianie nazwiska z H. "H. – S." na H. "L." oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego H. L., z której wynika, że osoba ta nie figuruje w Kartotece Karnej.
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję z 19 lipca 2019 r., akceptując ją pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu podkreślono, że rękojmia należytego prowadzenia punktu aptecznego musi istnieć przez cały czas takiego prowadzenia, a nie tylko w chwili udzielania zezwolenia. Przy wyjaśnianiu powyższego pojęcia rękojmi wskazano, że ocenie podlegają takie cechy podmiotu jak uczciwość i rzetelność w prowadzeniu danej działalności, jak też dotychczasowe zachowanie świadczące o przestrzeganiu ustawowych zasad prowadzenia tego rodzaju działalności. Zdaniem organu odwoławczego fakt zatarcia skazania wywołuje skutki w sferze prawnej, gdyż tworzy fikcję niekaralności, natomiast nie niweczy popełnionego przestępstwa i wydanego wyroku. Ponadto, nieistotne jest, że obrót lekami uzyskanymi z podrobionych recept odbywał się poza przedmiotowym punktem aptecznym, ponieważ tych czynów dokonywała Skarżącą będąca zezwoleniobiorcą.
Główny Inspektor zauważył, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego jest niezależne od faktu czy doszło do pozbawienia określonej osoby prawa wykonywania zawodu czy prowadzenia określonej działalności jak i od tego czy przeprowadzone zostało postępowanie dyscyplinarne. Ponadto, wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia nie jest uzależnione od uprzedniego wyrażenia opinii przez właściwą okręgową radę aptekarską. Zaznaczono również, że nie ma podstaw do wyłączenia od załatwienia sprawy Wojewódzkiego Inspektora na podstawie art. 25 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.").
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora z dnia 25 stycznia 2021 r. Skarżąca wniosła o uchylenie jej w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem obowiązku przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków Ł. S. i A, H. oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem:
1) art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f. poprzez jego zastosowanie w wyniku błędnego ustalenia, że Skarżąca nie daje odpowiedniej rękojmi prowadzenia apteki ze względu na skazanie jej prawomocnym wyrokiem Sądu w sytuacji, gdy:
a) czyn Skarżącej objęty wyrokiem karnym miał miejsce na przed uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego,
b) Skarżąca dawała odpowiednią rękojmię prowadzenia aptek, otrzymując zezwolenia na prowadzenie kolejnych aptek i punktów aptecznych,
c) Skarżąca nie została pozbawiona prawa wykonywania zawodu ani prawa prowadzenia określonej działalności, ani w wyroku karnym ani w wyroku sądu dyscyplinarnego,
d) wobec Skarżącej, ani wobec Spółki nie toczyły się żadne postępowania podatkowe, ani karnoskarbowe dotyczące jej działalności gospodarczej,
e) Skarżąca poinformowała Wojewódzkiego Inspektora K. P. o fakcie skazania zaraz po wydaniu wyroku, a o samym postępowaniu toczącym się w tej sprawie przed Prokuraturą Rejonową w K. K. P. wiedział już od czerwca 2015 r.,
f) Skarżąca nie prowadziła działalności tzw. odwróconego łańcucha, nie wykupywała leków w aptekach, bowiem w tym czasie przebywała we własnej aptece (...) w C., nie została za taką dystrybucję skazana na podstawie art. 126b u.p.f., lecz jedynie za fałszowanie dokumentów, na podstawie art. 270 § 1 k.k.;
2) art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w szczególności niezwrócenie się do organu samorządu aptekarskiego o wydanie opinii na temat Skarżącej i nieprzeprowadzenie dowodu z tej opinii, jak i nieprzesłuchanie w charakterze świadków Ł. S. i A. H. na okoliczność wiedzy K. P. o toczącym się postępowaniu i wydanym wyroku i jego zachowania po uzyskaniu takiej informacji,
3) art. 24 § 3 k.p.a. lub 25 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewyłączenie Wojewódzkiego Inspektora K. P. od udziału w niniejszej sprawie, ewentualnie niewyłączenia organu, mimo istnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwość co do jego bezstronności.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. ; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został w toku postępowania przed organami zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd bada natomiast, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.
Należy zaznaczyć, że przedmiotowa sprawa jest kolejną sprawą związaną z osobą Skarżącej i dotyczącą cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W analogicznie określonych przedmiotach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnymi wyrokami z 21 stycznia 2022 r. (V SA/Wa 2924-2925/21), z 24 stycznia 2022 r. V SA/Wa 3410/21 i z 13 kwietnia 2022 r. V SA/Wa 2926/21 oddalił skargi spółek jawnych, w których wspólniczką była Skarżąca. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości argumenty WSA w Warszawie powołane ww. wyrokach.
W kontrolowanej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem zostały ustalone z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 – wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisów prawa materialnego. Podnoszone w skardze zarzuty braku pełności przeprowadzonego postępowania dowodowego nie mogą mieć wpływu na treść decyzji. Dotyczą one kwestii irrelewantnych dla treści rozstrzygnięcia. Wnioskowane dowody w świetle całokształtu okoliczności sprawy, wbrew stanowisku Skarżącej, nie były niezbędne dla prawidłowego rozstrzygania kontrolowanej sprawy administracyjnej. Tym samym formułowane w skardze w tym zakresie zarzuty nie znajdują usprawiedliwionej podstawy.
Zgodnie z art. 37ap ust. 1 u.p.f. organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego w przypadku wystąpienia okoliczności w nim wymienionych. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją związaną. W pkt 2 powyższego przepisu jednoznacznie wskazano, że organ cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Regulacja odsyła więc do art. 101 u.p.f., który mówi, w jakich okolicznościach zezwolenie nie będzie udzielone czyli jakie kryteria przedsiębiorca musi spełniać, aby zezwolenie uzyskać. Natomiast w art. 101 pkt 4 u.p.f. wśród warunków, których spełnienie jest konieczne do uzyskania zezwolenia wymienia się rękojmię należytego prowadzenia apteki. Przepis wprost stanowi, że Wojewódzki Inspektor odmawia udzielenia zezwolenia, gdy wnioskodawca nie daje takiej rękojmi.
Pojęcie rękojmi należytego prowadzenia apteki nie zostało zdefiniowane ustawowo. W tej sytuacji przy jego wyjaśnieniu należy odwołać się do orzecznictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie wyjaśniał, że judykaty dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia ich prawidłowego wykonywania, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu - chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. wyrok NSA z 13 sierpnia 1999 r. II SA 879/99). Pojęcie rękojmi zdefiniowano w słownikach języka polskiego jako "uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie czegoś". Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata do danego zawodu. Pojęcie "rękojmi należytego wykonywania zawodu" oznacza (skracając) całość zdarzeń i okoliczności dotyczących wykonywania danego zawodu, składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego oraz cechy takie, jak m.in. prawość, uczciwość także w życiu zawodowym. "Rękojmię należytego prowadzenia apteki" daje pomiot, zachowanie którego świadczy o przestrzeganiu ustawowych zasad prowadzenia określonego rodzaju działalności. Obowiązki nałożone na ten podmiot przepisami u.p.f. wyznaczają granice, w jakich prowadzący aptekę może poruszać się prowadząc tę reglamentowaną działalność. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wymóg rękojmi należytego prowadzenia apteki jest warunkiem, jaki przedsiębiorca musi spełniać nie tylko na etapie ubiegania się o uzyskanie zezwolenia, ale także w czasie prowadzenia apteki. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wymóg dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki to jeden z warunków prowadzenia apteki, niespełnienie którego dawało podstawy do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap u.p.f.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor cofnął zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego właśnie przez wzgląd na utratę rękojmi należytego prowadzenia apteki. Przejawem powyższego było powzięcie przez organ I instancji informacji o prawomocnym skazaniu Skarżącej za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Organ zasadnie wskazał przy tym, że fakt prawomocnego skazania Skarżącej za przestępstwo bezpośrednio związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci punktu aptecznego ma decydujące znaczenie dla oceny, czy Skarżąca daje rękojmię należytego prowadzenia działalności. Należy uznać za bezsporne, że czyny polegające na użyciu podrobionych recept w celu wykupienia leku, a następnie jego sprzedaż hurtowni farmaceutycznej są bezpośrednio związane z prowadzeniem działalności w postaci punktu aptecznego i rzutują na niespełnienie ustawowego warunku udzielenia zezwolenia tj. rękojmi należytego prowadzenia apteki/punktu aptecznego.
Ponadto należy również podkreślić, że przedsiębiorca musi legitymować się rękojmią należytego prowadzenia działalności, objętej zezwoleniem, przez cały czas jej prowadzenia. Jeśli zatem przedsiębiorca działa w sposób świadczący o utracie rękojmi, przestaje wówczas spełniać warunki wymagane do wykonywania działalności, określonej w zezwoleniu i uzasadnia to obligatoryjne cofnięcie zezwolenia, na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f. Stanowisko to potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku z 19 grudnia 2011 r. VI SA/Wa 1868/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że: "rękojmia należytego prowadzenia punktu aptecznego musi istnieć przez cały czas prowadzenia punktu aptecznego. Jak wynika z art. 37ap ust. 1 pkt 2 prawa farmaceutycznego organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 26 lutego 2015 r. II GSK 2070/13 oraz z 20 lutego 2019 r. II GSK 5546/16, w których wyjaśniono, że warunek rękojmi należytego prowadzenia apteki istnieć musi nie tylko w chwili udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki, ale musi trwać przez cały okres prowadzenia tego rodzaju działalności.
Wbrew zarzutom skargi Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że z utratą wymaganej rękojmi mamy do czynienia również wtedy, gdy wyjdą na jaw okoliczności o zdarzeniach poprzedzających otrzymanie przez danego przedsiębiorcę zezwolenia na prowadzenie apteki, które to okoliczności jednoznacznie świadczą o braku istnienia wymaganej rękojmi należytego prowadzenia apteki w momencie otrzymania zezwolenia. W realiach sprawy Skarżąca dopuściła się przestępstw ściśle związanych z prowadzeniem apteki w 2013 r. Miały one miejsce przed uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie przedmiotowego punktu aptecznego (2018 r.). Późniejsze wyjście na jaw faktu popełnienia przestępstw (potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym przełamującym domniemanie niewinności) nie oznacza automatycznie, jak oczekuje Skarżąca, że przedsiębiorca w momencie uzyskania zezwolenia i prowadzenia działalności dawał rękojmię prawidłowego prowadzenia apteki.
Podkreślić należy, że brak rękojmi należytego wykonywania zawodu jest implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2006 r. VI SA/Wa 499/06 oraz z 12 lutego 2007 r. VI SA/Wa 2084/06). Uwzględniając zawodowy charakter prowadzonej działalności i tym samym większą miarę staranności, którą wykazać powinna była Skarżąca wypada stwierdzić, że warunek rękojmi należytego prowadzenia apteki należy odnieść do cechy rzetelności i uczciwości Skarżącej.
W toku kontrolowanego postępowania zmianie uległ stan faktyczny sprawy, bowiem H. H. – S. (obecnie L.) aktualnie nie figuruje w rejestrze karnym z uwagi na zatarcie skazania, po upływie okresu próby, na który zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności. Nie oznacza to jednak, że popełnione przez nią przestępstwa związane z prowadzeniem apteki nie miały miejsca. Zatarcie skazania niewątpliwie wywołuje skutki w sferze prawnej, gdyż tworzy fikcję niekaralności osoby skazanej. Nie może jednak usunąć obiektywnie istniejących faktów, tj. nie niweczy popełnionego przestępstwa, ani wydanego wyroku. Podkreślenia wymaga przy tym, że zatarcie skazania nie wpływa również na skutki, jakie wywołuje ono na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2017 r. II OSK 1036/15). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r. II GSK 279/13, wyjaśnił, że zatarcie skazania według art. 106 k.k. nie oznacza na gruncie postępowania administracyjnego, szczególnie przy badaniu przesłanki dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków, że czyn nie został popełniony, a wyrok skazujący nie został wydany. Zatarcie skazania jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie jako zdarzenie historyczne nie miało w ogóle miejsca. Nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem. Zatarcie skazania nie oznacza więc anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydajnego, i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania.
Powaga przestępstwa, jakiego dopuściła się H.L. (wówczas H. – S.) w ramach czynu ciągłego, czyniąc sobie z niego stałe źródło dochodu nastręcza poważne i w pełni uzasadnione wątpliwości, co do spełniania warunku rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Nieistotne przy tym jest, że obrót lekami, uzyskanymi z podrobionych recept odbywał się poza punktem aptecznym, na który prowadzenie obecnie jest cofane zezwolenie. Istotne natomiast jest to, że przestępstw tych dopuściła się sama Skarżąca posiadająca zezwolenie na prowadzenie przedmiotowego punktu aptecznego.
Z tego względu nie mogło znaleźć również uznania twierdzenie Skarżącej, że upływ czasu od momentu skazania do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia stanowił przesłankę negatywną orzeczenia o cofnięciu. W ocenie Sądu, ponieważ ocena dawania rękojmi odbywa się przede wszystkim w na gruncie etycznym (moralnym), to nie sposób przyjąć, by na te ocenę wpływ miał upływ czasu jaki nastąpił po skazaniu i brak kolejnych naruszeń, bowiem nie sposób mówić by doszło niejako do konwalidacji rękojmi Skarżącej w sferze faktów i by omawiana ocena organu miała być już dokonywana bez uwzględnienia faktu skazania Skarżącej.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, jest postępowaniem niezależnym od postępowania karnego i tego czy w postępowaniu karnym orzeczono środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu, czy prowadzenia określonej działalności, jak i od tego, czy przeprowadzone zostało postępowanie dyscyplinarne. Bez znaczenia pozostaje również argument, że wobec Skarżącej, ani wobec Spółki, nie miało toczyć się postępowanie podatkowe, ani karno-skarbowe, dotyczące działalności gospodarczej tych podmiotów. Warto jedynie zwrócić uwagę, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 marca 2019 r. I SA/Po 914/18 (sprawa dotyczy spółki "..." Sp. j., której jednym ze wspólników była H. H.-S.), który nie jest jeszcze prawomocny, oddalona została skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec - wrzesień 2013 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników (w tym H. H. – S.) za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec - wrzesień 2013 r., wraz z odsetkami za zwłokę.
Ustalenia dokonane w kontrolowanej sprawie nie budzą najmniejszych wątpliwości. Przepisy dotyczące postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, czy punktu aptecznego, nie obligują wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego do współdziałania w trybie art. 106 § 1 k.p.a. z samorządem aptekarskim, w tym znaczeniu, że wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej nie jest uzależnione od uprzedniego wyrażenia przez właściwą okręgową radę aptekarską opinii, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich; Dz.U. z 2021 r. poz. 1850 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2019 r. II GSK 2475/17).
W realiach sprawy nie znajduje także usprawiedliwionych podstaw zarzut braku wyłączenia od rozstrzygania w sprawie Wojewódzkiego Inspektora . P.. W sprawie nie zachodzą co do tej osoby okoliczności wskazane w art. 24 § 1 k.p.a. skutkujące jego wyłączeniem od udziału w sprawie z mocy prawa. Do czasu zakończenia postępowania przed organem I instancji ani wskazany pracownik organu, ani Skarżąca, ani jej pełnomocnik w żaden sposób nie uprawdopodobniali istnienia okoliczności niewymienionych w § 1 mających wywoływać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Natomiast zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Wyłączenie pracownika następuje w tym przypadku, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 18 grudnia 2019 r. II SA/Ke 896/19, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności (niewymienionych w § 1 ww. art.), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Chodzi tu przy tym o okoliczności natury obiektywnej. Wyłączenia pracownika nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie skarżącego o braku bezstronności tego pracownika.
Rozpatrując zatem podniesiony zarzut zauważyć należy, że Skarżąca w postępowaniu przed organem I instancji nie wskazywała na okoliczności, dotyczące konieczności wyłączenia pracownika. Nie uczynił tego również Wojewódzki Inspektor. W tej sytuacji nie podlegał on wyłączeniu od udziału w sprawie, na podstawie tego przepisu. Wyłączenie pracownika na żądanie strony jest jej uprawnieniem bezpośrednio gwarantującym rozpoznanie sprawy w sposób bezstronny. Realizowanie tej gwarancji procesowej wymaga więc działań strony w sytuacji, w której wie, że jej prawa mogą być zagrożone, a pracownik organu lub jego przełożony nie podejmują działań skutkujących wyłączeniem. Wskazany zarzut oparty na twierdzeniach dotyczących osobistych relacji K. P. i H. H. – S. (obecnie L. Skarżąca zaczęła formułować – z sobie znanych powodów - dopiero po rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, po niekorzystnej dla siebie decyzji. W toku postępowania I instancyjnego art. 24 § 3 k.p.a. nie został jednak złamany. Nie został zatem zasadnie uwzględniony przez organ odwoławczy, co do którego Skarżąca analogicznych zarzutów nie formułuje. Organ II instancji zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego samodzielnie rozstrzygnął przy tym sprawę ponownie, dochowując wszelkich gwarancji procesowych Skarżącej. Dla prawidłowości rozstrzygnięcia nie ma przy tym znaczenia, kiedy pracownik organu I instancji dowiedział się o wyroku skazującym. W sprawie wystąpiły wszelkie obiektywne okoliczności przemawiające za wszczęciem i prowadzeniem tego postępowania. Ewentualne opóźnienia w tym zakresie nie naruszyły praw Skarżącej.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku.