V SA/Wa 2145/24

V SA/Wa 2145/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /przewodniczący/
Konrad Łukaszewicz /sprawozdawca/
Monika Kramek
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 1632/24 - Wyrok NSA z 2025-01-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1376
art. 14lzf ust. 3, art. 30c ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Monika Kramek, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), , Protokolant ref. stażysta - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi [...] na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 czerwca 2024 r. nr OR13-84020-OR1300059/24 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 2) zasadza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone informacją Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją") z dnia 27 czerwca 2024 r. nr OR13-84020-OR1300059/24 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
D. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił w dniu 29 stycznia 2024 r. z wnioskiem o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach inwestycji na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu (A 1.4.1.), finansowanych ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO).
Zgodnie z wnioskiem, Skarżący ubiegał się o przyznanie wsparcia na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego: roboty budowlane, roboty instalacji sanitarnych, instalacje elektryczne do przechowywania owoców i warzyw". W opisie przedsięwzięcia wskazał, że zajmuje się uprawą pietruszki korzennej oraz marchwi, zaś budowa hali magazynowych jest ważna dla przechowywania produktów rolnych, zapewniającego ochronę przed warunkami atmosferycznymi, utrzymanie świeżości produktów, efektywne zarządzanie zapasami oraz pomoc w optymalizacji procesów logistycznych i dystrybucji. Ponadto, Skarżący zaplanował zakup laptopa i oprogramowanie do zarządzania sprzedażą, dzięki czemu będzie efektywniej zarządzał działalnością. Celem przedsięwzięcia jest utworzenie efektywnego przedsiębiorstwa produkującego owoce i warzywa, które będą sprzedawane do ostatecznego klienta w ramach rolniczego handlu detalicznego.
Pismem z dnia 16 maja 2024 r. Agencja poinformowała Skarżącego, że przedsięwzięcie nie podlega wsparciu z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury, w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1898 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem") oraz § 1 ust. 7 pkt 5 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności – Drugi nabór wniosków nr [...]; zwanego dalej: "Regulaminem") – poprzez zadeklarowanie do objęcia wsparciem kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 2022/2472").
Zdaniem organu, ze wskazanego we wniosku opisu i zakresu kosztów jednoznacznie wynika, że wszystkie zaplanowane przez Skarżącego czynności obejmują działalność pierwotną prowadzoną na poziomie gospodarstwa rolnego i nie służą celowi programu, który ma umożliwić rolnikowi m.in. zmianę formy dystrybucji ze sprzedaży hurtowej na sprzedaż do odbiorcy końcowego w celu skrócenia łańcucha dostaw. W tej sytuacji, Agencja odmawia wsparcia bez konieczności kierowania wezwania do uzupełnienia wniosku, gdyż zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki do odmowy przyznania wsparcia, tj. całość przedsięwzięcia stanowią koszty niekwalifikowalne – pierwotna produkcja rolna.
Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia 13 czerwca 2024 r. o ponowną ocenę przedsięwzięcia, zaskarżonym pismem z dnia 27 czerwca 2024 r. Agencja podtrzymała swoje stanowisko i odmówiła objęcia przedsięwzięcia wsparciem.
Organ wskazał, że zakres kosztów inwestycyjnych przedsięwzięcia, obejmujący wyłącznie koszty budowy budynku oraz zakup sprzętu komputerowego z oprogramowaniem służącym kontroli sprzedaży, nie gwarantuje realizacji określonego we wniosku celu inwestycji KPO, tj. "Wzmocnienia krótkiego łańcucha dostaw". Brak ujęcia w ramach inwestycji kosztów dotyczących wyposażenia budynku (np. urządzeń, linii technologicznych itp.) oznacza, że inwestycja może być używana do innych celów, w tym również na potrzeby rolnej produkcji pierwotnej, która na mocy rozporządzenia jest wykluczona ze wsparcia. Zdaniem Agencji, mające w sprawie zastosowanie przepisy wskazują, że zrealizowanie celu części nr 3 inwestycji KPO A1.4.1, wymaga od wnioskodawcy, aby zakres kosztów przedsięwzięcia związanego z zakładaniem lub rozwojem działalności w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, oprócz kosztów np. związanych z budową/remontem budynków obejmował jednocześnie koszty w zakresie wyposażenia oraz infrastruktury niezbędnej do prowadzenia tej działalności w stosownym zakresie. Jednocześnie, zgodnie z treścią umowy objęcie przedsięwzięcia wsparciem, rolnik zobowiązuje się do korzystania z budynków, budowli, maszyn, urządzeń lub środków transportu zgodnie z celem ich dofinansowania, co najmniej do dnia, w którym upłyną 3 lata od dnia zawarcia umowy. Należy zauważyć, że brak uwzględnienia we wniosku wszystkich kosztów przedsięwzięcia wskazujących na jego przeznaczenie do działalności w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, stwarza potencjalne ryzyko naruszenia tych postanowień.
W skardze do tutejszego sądu Skarżący wniósł o uchylenie informacji Agencji o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem, a także o zasadzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
1) art. 14lzc ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 324 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r.") w zw. z § 1 i § 4 ust. 2 oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia, a także w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 Regulaminu poprzez nieuzasadnioną ocenę przedsięwzięcia i uznanie, że nie wskazuje ona na zgodność z celami Inwestycji, wówczas gdy przedsięwzięcie takie wprost realizuje cel Inwestycji, jakim jest "wzmocnienie krótkich łańcuchów dostaw", realizowany w tym przypadku w ten sposób, że poprzez umożliwienie wnioskodawcy przechowywania produktów rolnych do sprzedaży przez dłuższy czas i w mniejszych partiach, zamiast jednorazowego, hurtowego zbytu produktów nieprzetworzonych do ich skupu, dochodzi do wyeliminowania istniejących ogniw łańcucha w postaci punktów skupu, pośredników sprzedających produkty rolne, podmiotów spedycyjno-logistycznych, magazynowych i ostatecznie podmiotów pakujących i przygotowujących do sprzedaży, na rzecz uproszczonego łańcucha dostaw Skarżący (rolnik-producent) – konsument finalny – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło organ do odmowy przyznania wsparcia z powołaniem się na uzasadnienie obecnej, wielopodmiotowej dostawy produktów Skarżącego w sposób sprzeczny z celem Inwestycji;
2) art. 14lzc w zw. z art. 14lza ust. 3 u.z.p.p.r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 29b w zw. z art. 44a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także w zw. z art. 3 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. poprzez bezpodstawne uznanie, że koszt budowy budynku do przechowywania produktów rolnych w ramach rolniczego handlu detalicznego wymaga dodatkowo zakupu urządzeń lub linii technologicznych do budynku celem uznania go za koszt kwalifikowany przedsięwzięcia zakładającego prowadzenie rolniczego handlu detalicznego, wówczas gdy przeczy to samemu pojęciu rolniczego handlu detalicznego, który dopuszcza, ograniczoną ilościowo sprzedaż nieprzetworzonych produktów rolnych produkcji podstawowej, w tym marchwi i pietruszki, na wyznaczonym terenie i w wyznaczony sposób, przy spełnieniu określonych wymogów sanitarno-higienicznych – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło organ do uznania o niekwalifikowalności kosztów przedsięwzięcia oraz wydania odmowy z powołaniem się na rzekomą budowę budynku związanego bezpośrednio z wytwarzaniem płodów ziemi bez ich dalszej obróbki, bez wykazania, dlaczego przedsięwzięcie nie będzie w stanie realizować sprzedaży nieprzetworzonych produktów produkcji pierwotnej w ramach rolniczego handlu detalicznego (objętej wsparciem w ramach Inwestycji);
3) art. 14lzc w zw. z art. 14lza ust. 3 u.z.p.p.r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 44a ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z Częścią A Załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. poprzez zupełne pominięcie faktu, że realizacja przedsięwzięcia w postaci rolniczego handlu detalicznego i sprzedaży produktów podstawowej produkcji rolnej z gospodarstwa Skarżącego (marchwi i pietruszki) wymaga od Skarżącego realizacji budynku zapewniającego spełnienie szczegółowych wymagań sanitarno-higienicznych, takich jak: izolacja podłoża oraz ścian budynku, zabezpieczenie przed wilgocią, ochrona przed warunkami atmosferycznymi, ochrona przed dostępem szkodników, zapewnienie przyłączy wodnych i elektrycznych do czyszczenia oraz dezynfekcji budynku, a także instalacji wentylacji – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem, skupiając swoją uwagę na braku urządzenia w budynku, Agencja zupełnie pominęła kosztorys oraz zakres prac w budynku planowanego przedsięwzięcia Skarżącego, które wskazywały na spełnianie wymogów higienicznych stawianych przedsięwzięciom w ramach rolniczego handlu detalicznego, zarzucając Skarżącemu brak realizacji przedsięwzięcia wspieranego w ramach Inwestycji, co doprowadziło następczo do wydania odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem;
4) art. 14lzc u.z.p.p.r. w zw. z § 1 i § 4 ust. 2 oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia oraz w zw. z § 4 ust. 4-6 Regulaminu poprzez naruszenie procedury rozpoznawania wniosku i wydanie odmowy bez wezwania choćby raz Skarżącego do uzupełnienia lub poprawy wniosku, czy też dostarczenia dodatkowych dokumentów, wówczas gdy było to obowiązkiem Agencji wynikającym wprost z Regulaminu, a jednocześnie, gdy z braku dokumentów dołączonych do wniosku (dokumentów potwierdzających zakup urządzeń/linii technologicznej), które można było uzupełnić na skutek wezwania, Agencja wyciągnęła negatywne dla Skarżącego konsekwencje – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania odmowy wskutek pozbawienia Skarżącego prawa do złożenia wyjaśnień i ewentualnej korekty wniosku lub dokumentów;
5) art. 14lzc i art. 14lza ust. 3 u.z.p.p.r. w zw. z art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 2 grudnia 2021 r. poprzez zarzucenie Skarżącemu "stwarzania potencjalnego ryzyka naruszenia postanowień umowy i przepisów" i tym samym zarzucanie stosowania przez Skarżącego sztucznych warunków, bez uprzedniego przeprowadzenia właściwego postępowania i bez właściwej oceny tworzenia tych sztucznych warunków na podstawie art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116 – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do pozbawienia Skarżącego możliwości obrony swoich praw, w szczególności odniesienia się do zarzucanych mu, bezpodstawnych oskarżeń co do tworzenia "ryzyka naruszenia postanowień" umowy i przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Ramy prawne wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego zostały określone w Rozdziale 2aa "Plan rozwojowy" u.z.p.p.r. Zgodnie z nimi, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej (art. 14lzb ust. 1). Regulamin określa w szczególności: kryteria wyboru przedsięwzięć; termin i sposób składania wniosków o objęcie przedsięwzięcia wsparciem z planu rozwojowego; opis procedury oceny przedsięwzięć; opis procedury ponownej oceny przedsięwzięć (art. 14lzb ust. 2). Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd). Podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1). Właściwa instytucja niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia informuje podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem o wyniku ponownej oceny, pouczając o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 14lze ust. 7).
W myśl § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 Regulaminu, wsparcia udziela się: (2) jeżeli wnioskodawca spełnia warunki udzielenia wsparcia wynikające z przepisów dotyczących udzielania takiego wsparcia; (3) jeżeli wnioskodawca i przedsięwzięcie spełniają wszystkie kryteria wyboru przedsięwzięć, o których mowa w § 6.
W sprawie sporne jest spełnienie horyzontalnego Kryterium nr 6 "Właściwe określone wydatki kwalifikowalne". Zgodnie z jego opisem, sprawdzana jest kwalifikowalność, adekwatność i racjonalność wydatków planowanych do poniesienia w ramach przedsięwzięcia. Weryfikacja kwalifikowalności obejmuje m. in. warunek, że koszty finansowane w ramach przedsięwzięcia muszą być elementem katalogu kosztów kwalifikowalnych określonych w § 1 ust. 6.
Zdaniem Agencji, przedstawione we wniosku koszty budowy budynku magazynowego nie mogły zostać uznane za kwalifikowalne, gdyż jak to w pierwszej kolejności wskazano w informacji z dnia 16 maja 2024 r. – Skarżący zadeklarował do objęcia wsparciem koszty bezpośrednio związane z produkcją podstawową produktów rolnych zdefiniowane w art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472, a po drugie, co wyjaśniono w zaskarżonej informacji – zrealizowanie celu części nr 3 inwestycji KPO A1.4.1 wymaga od wnioskodawcy, aby zakres kosztów przedsięwzięcia związanego z zakładaniem lub rozwojem działalności w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, oprócz kosztów np. związanych z budową/remontem budynków obejmował jednocześnie koszty w zakresie wyposażenia oraz infrastruktury niezbędnej do prowadzenia tej działalności w stosownym zakresie.
W ocenie Sądu, stanowisko to jest nieprawidłowe.
Przede wszystkim, sporne koszty nie mogą zostać uznane za koszty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzanie. Zgodnie z tym przepisem, do kosztów kwalifikowalnych nie zalicza się kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472, oznaczającą "wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu, bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Wbrew zapatrywaniu Agencji, koszty budowy budynku, w którym Skarżący zamierza magazynować (przechowywać) pietruszkę korzenną i marchew, nie stanowią kosztów związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu wyżej scharakteryzowanym. Przede wszystkim magazynowanie planowanych zbiorów nie wypełnia znamion "wytwarzania płodów ziemi [...] bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Za wskazane w art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472 koszty "wytwarzania płodów ziemi" można by wprawdzie uznać koszty budowy budynku, pod warunkiem jednak, że budynek taki w rzeczywistości służyłby do wytwarzania płodów ziemi, czyli innymi słowy rzecz ujmując, gdyby w budynku tym Skarżący uprawiał (sadził) pietruszkę i marchew, czego w sprawie stwierdzić nie można. Jak wynika bowiem z opisu przedsięwzięcia zawartego we wniosku, budynek ma służyć do przechowywania produktów rolnych zapewniającego ochronę przed warunkami atmosferycznymi, utrzymanie świeżości produktów, efektywne zarządzanie zapasami oraz pomoc w optymalizacji procesów logistycznych i dystrybucji. W konsekwencji godzi się uznać, że planowany budynek magazynowy nie jest związany bezpośrednio z wytwarzaniem, lecz z przechowywaniem, przygotowaniem do sprzedaży lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, a więc koszt jego budowy wprost mieścić się będzie w katalogu kosztów kwalifikowalnych, określonym w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Nie jest również zasadne stanowisko Agencji, że na przeszkodzie uznania kwalifikowalności kosztów budowy budynku magazynowego stoi brak jednoczesnego ubiegania się przez Skarżącego o wsparcie na wyposażenie tego budynku, co mogłoby wiązać się z obawą wykorzystania budynku do celów innych aniżeli określonych w ramach działania A1.4.1 KPO. W ocenie Sądu, warunek stawiany przez organ nie wynika z żadnego przepisu rozporządzenia bądź Regulaminu, w szczególności nie można się go dopatrywać w redakcji § 2 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza sfinansowanie wyposażenia miejsc przeznaczonych do przetwarzania, przechowywania lub przygotowania do sprzedaży produktów rolnych, ale nie uzależnia przyznania pomocy od wnioskowania o nie łącznie z budową takiego miejsca. Użycie w tym przepisie sformułowania "(...), wraz z wyposażeniem (...)" nie oznacza zdaniem Sądu obowiązku przyznania wsparcia tylko dla budynków wraz z wyposażeniem. Taka wykładnia tego przepisu jest wprost sprzeczna z celami Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności określonymi w Kryteriach wyboru ostatecznych odbiorców przedmiotowego wsparcia, bowiem inwestycje A1.4.1. podejmowane są na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych dokonywanej poprzez m.in. następujące cele: tworzenie centrów przechowalniczo-dystrybucyjnych, inwestycji w zakresie infrastruktury, sprzedaży bezpośredniej czy dofinansowanie zakupu maszyn i urządzeń do przetwarzania, przechowywania i sprzedaży produktów. Każdy z jedynie kilku wskazanych wyżej celów zawartych w Kryteriach KPO A1.4.1 określony został odrębnie, podobnie jak wynika to też z celów wskazanych w § 2 rozporządzenia. W konsekwencji przyjąć należy, że wnioskodawca może starać się o wsparcie tylko na budowę budynku magazynowego bądź na budowę takiego budynku wraz z wyposażeniem.
Reasumując Sąd stwierdza, że zaplanowane przez Skarżącego koszty budowy budynku magazynowego mieszczą się w katalogu kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu. Tym samym, odmawiając objęcia przedsięwzięcia wsparciem z uwagi na uznanie ich za koszty niekwalifikowalne Agencja dopuściła się naruszenia § 4 ust. 14 Regulaminu poprzez dowolną ocenę wniosku, a w konsekwencji obrazy art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r., który nakazuje dokonanie wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.
Aktualnie Agencja będzie obowiązana do ponownej oceny przedsięwzięcia z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd oceny prawnej.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r. – stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisach art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz w związku z art. 30d i art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r.