V SA/Wa 2100/17

V SA/Wa 2100/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Irena Jakubiec-Kudiura
Jarosław Stopczyński
Michał Sowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 81/19 - Wyrok NSA z 2023-03-22
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Ś. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu zwrotu dofinansowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę S. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Gmina") jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej "organ") z dnia [...] września 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. (dalej WFOŚiGW lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] odmawiającą umorzenia odsetek z tytułu zwrotu dofinansowania.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] marca 2012 r. WFOŚiGW zawarł ze Skarżącą umowę o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" w ramach Programu Operacyjnego lnfrastruktura i Środowisko na lata 2007-2013.
W piśmie z [...] maja 2015 r. Skarżąca zwróciła się z prośbą o rozwiązanie umowy o dofinansowanie z uwagi na braku możliwości zrealizowania projektu z przyczyn leżących po stronie wykonawcy projektu.
Wobec powyższego Zarząd WFOŚiGW podjął [...] czerwca 2015 r. uchwałę w sprawie rozwiązania ww. umowy o dofinansowanie oraz o zwrocie przez Gminę pozostałej kwoty dofinansowania wraz z należnymi odsetkami.
Następnie, w decyzji z [...] lipca 2015 r., nr [...] WFOŚiGW określił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości [...] zł wraz z odsetkami.
We wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. Gmina zwróciła się do organu I instancji o umorzenie odsetek od ww. należności.
Decyzją z [...] marca 2016 r., nr [...] WFOŚiGW odmówił skarżącej wnioskowanego umorzenia odsetek z tytułu zwrotu dofinansowania.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję WFOŚiGW.
W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia determinowane jest przesłankami "interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego". Tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wystąpienia przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego", które dałyby podstawę do zastosowania ulgi w postaci umorzenia odsetek od należności głównej.
Organ wskazał, że ustalając stan faktyczny sprawy wziął pod uwagę następujące dokumenty finansowe Gminy za lata 2012-2016:
1. bilans jednostki budżetowej i samorządowego zakładu budżetowego,
2. rachunek zysków i strat jednostki,
3. bilans z wykonania budżetu,
4. zestawienie zmian w funduszu jednostki,
5. Rb-NDS Kwartalne sprawozdanie o nadwyżce/deficycie jednostki samorządu terytorialnego,
6. Rb-N Kwartalne sprawozdanie o stanie należności oraz wybranych aktywów finansowych,
7. Rb-Z Kwartalne sprawozdanie o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji,
8 Rb-27S Roczne sprawozdanie z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego,
9. Rb-28S Roczne sprawozdanie z wykonania planu wydatków budżetowych jednostki samorządu terytorialnego.
Po dokonaniu oceny kondycji finansowej Gminy, przeprowadzonej w oparciu o wskaźniki finansowe budżetowe, organ stwierdził, że sytuacja finansowa Skarżącej nie jest zła, ponieważ wskaźniki te kształtują się na optymalnym poziomie. Również analiza porównawcza w czasie dochodów i wydatków na podstawie wybranych elementów wskazała, że o ile w latach 2012-2015 struktura dochodów i wydatków nie kształtowała się zbyt korzystnie, to sytuacja ta uległa zmianie w 2016 r., w którym wykonanie dochodów przewyższyło wykonanie wydatków, co oznacza, że sytuacja Skarżącej uległa polepszeniu i nie jest na tyle zła by uniemożliwiała spłatę należności, o umorzenie której Gmina wystąpiła.
Organ zwrócił również uwagę, że także z porównania wyniku budżetowego i wyniku bieżącego wynika, że Strona ma możliwość realizacji nowych przedsięwzięć majątkowych, zarówno bezpośrednio przeznaczając kwotę nadwyżki operacyjnej na inwestycję lub pośrednio spłacając wcześniej zaciągnięte zobowiązania na cele inwestycyjne. Ponadto nie jest zagrożona realizacja wydatków bieżących, a zadania te nie muszą być realizowane kosztem sprzedaży majątku Gminy lub poprzez zaciąganie nowych zobowiązań.
Podsumowując organ zaznaczył, że sytuacja finansowa Gminy umożliwia jej spłatę zobowiązania, o umorzenie którego wystąpiła. Wobec powyższego nie można stwierdzić spełnienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego. Ponadto wskazano, że spłata należności nie przyczyni się do istotnego pogorszenia sytuacji finansowej Skarżącej, co z kolei nie będzie miało negatywnego wpływu na świadczone przez nią usług na rzecz lokalnej społeczności. W takiej zaś sytuacji nie zachodzi przesłanka "interesu publicznego" ze względu na ewentualne zagrożenie pogorszenia się sytuacji mieszkańców gminy.
Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie:
przepisu art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, przez brak wskazania prawidłowej podstawy prawnej wydanej decyzji, bowiem w Dzienniku Ustaw z 2016 roku, pod pozycją 885 znajduje się Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny, a nie jak podano ustawa o finansach publicznych,
przepisu art. 77, 79 i 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych - brak przeprowadzenia postępowania dowodowego zaniechanie zgromadzenia wszelkich dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, w tym pominięcie okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również brak ustalenia wysokości odsetek, których odmówiono umorzenia,
przepisu art. 67a ustawy ordynacja podatkowa w zw. z art 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, brak rozważenia ważnego interesu podatnika i ważnego interesu publicznego,
przepisu art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych poprzez przyjęcie, że sam fakt zabezpieczenia w Wieloletniej Prognozie finansowej miasta [...] na lata 2015 - 2027 środków na realizację zadania o innym zakresie (szerszym), niż którego dotyczy zaskarżona niniejszym odwołaniem decyzja, jest przesłanką negatywną umorzenia odsetek,
przepisu art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, przez brak wskazania uzasadnienia prawnego wydanej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o umorzenie odsetek od przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania. Należności te stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Zgodnie bowiem z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) - dalej - u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.
Na podstawie art. 64 ust. 1 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Jednocześnie w art. 67 u.f.p. zawarto regulację, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej – k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej o.p.
Zgodnie z art. 67a § 1 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:
1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty,
2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,
3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Organ rozpatrując wniosek o udzielenie ulgi w zakresie spłaty zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., obowiązany jest ocenić okoliczności i zgromadzony materiał dowodowy pod kątem wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikających z art. 67a § 1 o.p., których spełnienie warunkuje zastosowanie uznania administracyjnego.
W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dokonał analizy wystąpienia ww. przesłanek. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, które winno być interpretowane w odniesieniu do wartości konstytucyjnych. Prezentowany w orzecznictwie pogląd dotyczący stosowania dyrektywy interesu publicznego odwołuje się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak równość wobec prawa, sprawiedliwość, zaufanie do organów państwa. Ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć zatem szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 297/10). Podkreślić w tym miejscu należy, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia w sprawie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym podnoszonych w skardze naruszeń art. 77, 79, 80 k.p.a. oraz art. 104 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówienia wskaźników finansowych budżetowych, tj.: wskaźnika samofinansowania jednostki samorządu terytorialnego, wskaźnika płynności finansowej natychmiastowej I i II stopnia, wskaźnika przeciętnego stanu należności, wskaźnika zobowiązań krótkoterminowych do zobowiązań ogółem oraz wskaźnika udziału zobowiązań wymagalnych do zobowiązań ogółem wynika, że Stronie nie zagraża utrata płynności finansowej. Przeciwnie, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w latach 2014-2016 Strona osiągnęła nadwyżkę operacyjną, a jej sytuacja finansowa poprawiła się z uwagi na wzrost wskaźnika samofinansowania jednostki samorządu terytorialnego za 2016 r. Również analiza dochodów i wydatków wskazuje, że w 2016 r. sytuacja Skarżącej uległa poprawie bowiem wykonanie dochodów przekroczyło wykonanie wydatków. Ponadto w latach 2014-2016 Gmina osiągnęła nadwyżkę operacyjną (różnica między dochodami bieżącymi, a wydatkami bieżącymi osiągnęła wartości dodatnie: - [...] zł w 2014 r., [...] zł w 2015 r., [...] zł w 2016 r.). Skoro zatem Strona ma możliwość realizacji nowych przedsięwzięć majątkowych, zarówno bezpośrednio przeznaczając kwotę nadwyżki operacyjnej na inwestycję lub pośrednio spłacając wcześniej zaciągnięte zobowiązania na cele inwestycyjne, to nie można mówić o zagrożeniu realizacji wydatków bieżących. Podobnie zadania bieżące nie muszą być realizowane kosztem sprzedaży majątku Skarżącej lub poprzez zaciąganie nowych zobowiązań. Ponadto z analizy wskaźników finansowych wynika, że Skarżąca jest jednostką o niskim poziomie zadłużenia. Także wskaźnik relacji zobowiązań długoterminowych do ogółu zobowiązań, kształtuje się na niskim, bezpiecznym poziomie. Wskazano także, iż wyliczone wskaźniki płynności (płynności bieżącej i płynności szybkiej) na koniec 2016 r. osiągnęły wartości przekraczające bezpieczny przedział. Jednocześnie w każdym z badanych okresów ww. wskaźniki mieszczą się w przedziałach uznanych przez organ II instancji za bezpieczny. Również wskaźnik wypłacalności gotówkowej - w każdym z badanych okresów - osiągnął wartości mieszczące się w bezpiecznych przedziałach.
Oznacza to, że Gmina ma zdolność do regulowania zobowiązań krótkoterminowych za pomocą środków pieniężnych.
Jak już wyżej wskazano, w ramach uznania administracyjnego, organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, co oznacza, że może - w przypadku stwierdzenia przesłanki - uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - w myśl art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego - zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od uznania administracyjnego.
Decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ administracji publicznej prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA, sygn. akt I SA/Gd 1507/00). Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego.
Dokonując analizy zaskarżonej decyzji z punku widzenia opisanych wyżej wymogów proceduralnych postępowania wyjaśniającego oraz zasad stosowania uznania administracyjnego, sąd stwierdza, iż proces stosowania prawa został przez organ przeprowadzony prawidłowo.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron, powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada praworządności zawarta w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w innych przepisach k.p.a.; w tym w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie ustalić konsekwencje prawne tych faktów. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego polega na dokładnym zapoznaniu się z tym materiałem, ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Rozpatrzenie materiału dowodowego winno nastąpić pod kątem wszystkich okoliczności relewantnych prawnie.
Sąd stwierdził, że organ rozpatrując argumentację strony i materiały dowodowe, dokonał ich wyczerpującego rozpatrzenia również w kontekście przesłanki ważnego interesu publicznego. Tym samym nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Treść obydwu decyzji jednoznacznie wskazuje, że organ badał istnienie przesłanki interesu publicznego. Organ przeprowadził stosowną analizę z odniesieniem do realiów sprawy, a w szczególności argumentacji na tę okoliczność prezentowanej przez Stronę. W wyniku analizy dostarczonej przez Gminę dokumentacji dotyczącej sytuacji finansowej, nie stwierdzono wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, które stanowiłyby podstawę do zastosowania wnioskowanej ulgi. Co zaś się tyczy zarzutu nieustalenia przez organ wysokości odsetek, to należy wskazać, że organ odwoławczy wskazał w decyzji kwotę odsetek na dzień złożenia wniosku o ich umorzenie, nie mógł natomiast określić, jaka będzie ich kwota końcowa, gdyż jest to zależne od tego, kiedy Skarżąca dokona zwrotu środków.
Ponadto Sąd zgodził się z organem, iż nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w związku ze wskazaniem w treści decyzji błędnego publikatora tekstu jednolitego ustawy o finansach publicznych. Nie miało to bowiem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia gdyż z treści obu decyzji wynika, że organy wydały decyzje w oparciu o przepisy ww. ustawy, nie zaś na podstawie przepisów zawartych w podanym publikatorze, tj. w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny.
Bezzasadny jest również zarzut braku uzasadnienia prawnego decyzji, znajduje się ono bowiem na stronach 3, 4 i 5, na których powołano treść mających zastosowanie w sprawie przepisów oraz wyjaśniono pojęcia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżąca podniosła również, że dokumentacja, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję nie oddaje w pełni jej sytuacji finansowej. Tymczasem to Skarżąca winna była wskazać organowi okoliczności, których ta dokumentacja nie uwidacznia, a które są istotne dla oceny jej sytuacji ekonomicznej. Skoro Gmina tego nie uczyniła to obecnie nie może stawiać organowi zarzutu w zakresie zbierania i oceny dowodów.
W ocenie sądu, w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono materiał dowodowy wyczerpujący w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Po dokonaniu analizy bilansów, rachunku zysków i strat organ uznał, że sytuacja finansowa Strony umożliwia zapłatę należności. Organ zasadnie więc stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące przyznanie wnioskowanej ulgi.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.