V SA/Wa 2060/18

V SA/Wa 2060/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-09-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /przewodniczący sprawozdawca/
Dariusz Czarkowski
Jarosław Stopczyński
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 1445/22 - Postanowienie NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 869
art. 207 ust. 1 i 8-9; art. 184 ust. 1; art. 206 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3; art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art. 1 ust. 2
Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
Dz.U.UE.L 2006 nr 371 poz 1 art. 2 pkt 7
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu  Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego  Funduszu Rozwoju Regionalnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia ... października 2018 r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Beneficjent, Skarżąca lub Spółka) jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z ... października 2018 r. znak: ... utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: WUP) w K. nr ... z ... listopada 2017 r. określająca przypadającą do zwrotu części dofinansowania projektu w kwocie 632.113,23 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, uznanego za wydatek niekwalifikowalny.
Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
W dniu 11 lipca 2014 r. w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego została zawarta umowa o dofinansowanie projektu: "...". Stronami umowy były Województwo Świętokrzyskie - Wojewódzki Urząd Pracy w K. jako Instytucja Wdrażająca (Instytucją Pośredniczącą II stopnia) oraz Skarżąca. Na realizację projektu przyznano i wypłacono dofinansowanie w kwocie 5 828 312,00 PLN. Projekt skierowany był do pracowników instytucji sektora oświaty (dalej: ISO), w tym: nauczycieli zwolnionych po 31 grudnia 2012 r., przewidzianych do zwolnienia lub zagrożonych zwolnieniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy, zamieszkałych na obszarze woj. świętokrzyskiego. Projekt zakładał realizację wsparcia w formie szkoleń lub studiów podyplomowych (ścieżka A) lub przyznanie jednorazowych środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej (ścieżka B).
W okresie od stycznia do marca 2016 r. Najwyższa Izba Kontroli (dalej: NIK) skontrolowała realizację projektu. Zweryfikowano m.in. złożone na etapie rekrutacji przez jego uczestników oświadczenia, w których potwierdzali oni spełnienie kryteriów grupy docelowej projektu, wykorzystując w tym celu dodatkowo pozyskane informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, powiatowych/miejskich urzędów pracy, placówek oświatowych oraz Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W wyniku przeprowadzonej analizy NIK zakwestionował zgodność danych przedstawionych przez część uczestników projektu w oświadczeniach. Ustalenia te zostały uwzględnione w Wystąpieniu Pokontrolnym NIK z 19 kwietnia 2016 r. NIK zalecił WUP w K, przeprowadzenie kontroli analizowanego projektu.
W listopadzie 2016 r. projekt był również przedmiotem audytu operacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, przeprowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej (dalej: UKS) w K,. Kontrolerzy UKS na etapie kontroli, podobnie jak kontrolerzy NIK, do weryfikacji kwalifikowalności uczestników projektu wykorzystali dodatkowe informacje uzyskane od podmiotów zewnętrznych (ZUS, PUP, pracodawcy). Ustalenia UKS pokrywały się z wcześniejszymi ustaleniami NIK w zakresie dotyczącym niespełnienia kryteriów kwalifikowalności przez część uczestników projektu.
Wcześniej, bo od 28 do 29 oraz 31 października 2016 r. WUP w K. - zgodnie z zaleceniami NIK - przeprowadził kontrolę projektu. Zespół kontrolujący potwierdził ustalenia NIK i UKS w zakresie niespełnienia przez 27 uczestników projektu kryteriów grupy docelowej Poddziałania 8.1.2 PO KL, o czym Beneficjenta poinformowano w Informacji pokontrolnej nr .... Beneficjent nie zgodził się z ustaleniami kontrolnymi. Przede wszystkim wskazał na brak swojej odpowiedzialności w składaniu fałszywych oświadczeń przez uczestników projektu. Wskazał, powołując się na pismo wówczas Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z 4 kwietnia 2012 r. ..., że zakwestionowane wydatki nie mogą stanowić nieprawidłowości, gdyż dotyczą wydatków ponoszonych przez uczestników. Beneficjent wyjaśnił, że pracodawcy odmawiali udzielania informacji na temat zatrudnienia uczestników projektu, tłumacząc się ochroną danych osobowych. WUP w K. nie przyjął wyjaśnień beneficjenta. Utrzymał wskazane zastrzeżenia w Zaleceniach pokontrolnych nr ... z 4 kwietnia 2017 r. Beneficjent ponownie zakwestionował poczynione ustalenia. W ocenie WUP w K. wyjaśnienia Beneficjenta nie wnosiły nic nowego do sprawy.
Pismem z 1 czerwca 2017 r. WUP w K. wezwał beneficjenta do zwrotu stwierdzonych wydatków niekwalifikowalnych w łącznej kwocie 632 113,23 zł. Pomimo dwukrotnego awizowania - wezwanie nie zostało przez Beneficjenta odebrane. W efekcie wyznaczony termin zwrotu środków również nie został przez Beneficjenta dochowany. Spółka nie zwróciła też środków po tym terminie.
W tej sytuacji Dyrektor WUP w K. wszczął ... czerwca 2017 r. postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji z ... listopada 2017 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 207 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 207 ust. 8 pkt 1, ust. 9 pkt 1 i ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, ze zm.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017., poz. 1257) oraz art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 6a i pkt 7 w zw. z art. 26 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2017 r., poz. 1376 i 1475, ze zm.).
W odniesieniu do zakwestionowanych wydatków dotyczących udziału w projekcie 27 uczestników niewpisujących się w grupę docelową organ I instancji zarzucił niespełnienie warunków kwalifikowalności określonych w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (zwanych dalej: Wytycznymi) odnoszących się do ich bezpośredniego związku z celami projektu oraz racjonalności i efektywności (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a, b).
Beneficjent odwołał się do Ministra Rozwoju (następnie: Ministra Inwestycji i Rozwoju), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora WUP w K. w całości.
Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją ... października 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Dyrektora WUP w K. z ... listopada 2017 r.
Organ wyjaśnił, że umowa o dofinansowanie zaskarżonego projektu (nr ...) pt. "... " została zawarta 11 lipca 2014 r. Projekt realizowano w okresie od 1 lipca 2014 r. do 30 września 2015 r. Partnerami projektu byli: 1) Ośrodek ... w S. (odpowiedzialny za przygotowanie dokumentów rekrutacyjnych i powołanie Komisji Rekrutacyjnej oraz realizację wsparcia związanego z udzieleniem bezzwrotnych dotacji) oraz 2) Związek Nauczycielstwa Polskiego - Oddział ... - Rada OPZZ Województwa ... (odpowiedzialny za rekrutację do projektu i usługę doradztwa zawodowego). Celem głównym projektu była adaptacja 540 pracowników sektora oświaty do nowej sytuacji zawodowej i utrzymanie ich aktywności zawodowej poza sektorem.
Realizację celu głównego zapewnić miały następujące cele szczegółowe:
- nabycie nowych kwalifikacji zawodowych na bazie posiadanego potencjału przez 396 osób,
- przygotowanie 100 pracowników oświaty do pracy na własny rachunek, udzielenie 75 dotacji.
Łączna kwota dofinansowania projektu wynosiła 5 828 312 zł. Dodatkowo Beneficjent zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego w kwocie 529 411,50 zł.
Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie (pkt 3.2) grupę docelową zaskarżonego projektu stanowili pracownicy instytucji sektora oświaty (ISO), w tym: nauczyciele zwolnieni po 31 grudnia 2012 r., przewidziani do zwolnienia lub zagrożeni zwolnieniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy, zamieszkali na obszarze woj. świętokrzyskiego. Projekt zakładał realizację wsparcia w formie szkoleń lub studiów podyplomowych w ramach ścieżki A lub wsparcie w formie jednorazowych środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej w ramach ścieżki B. Początkowo grupa docelowa wspierana w ścieżce B ograniczona była do osób już zwolnionych. Na wniosek Beneficjenta została poszerzona o osoby przewidziane do zwolnienia.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie ze Szczegółowym Opisem Priorytetów PO KL (w wersji z 1 lipca 2014 r. obowiązującej do końca lutego 2015 r.) uczestnicy projektów realizowanych w Poddziałaniu 8.1.2 PO KL musieli spełniać kryteria grupy docelowej określona następująco:
- osoba zwolniona, tj. pozostająca bez zatrudnienia, która utraciła pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy przed dniem przystąpienia do projektu,
- nauczyciel/pracownik instytucji sektora oświaty, który utracił pracę po dniu 31 grudnia 2012 r.,
- osoba przewidziana do zwolnienia, tj. która znajduje się w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy,
- osoba zagrożona zwolnieniem z pracy, tj. osoba zatrudniona u pracodawcy, który w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed przystąpieniem do projektu potencjalnego uczestnika dokonał rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844, ze zm.) lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników.
Z dniem 1 marca 2015 r. opublikowana została nowa wersja SzOP PO KL, niemniej zapisy w powyżej powołanym zakresie nie zmieniły się.
Minister zwrócił uwagę, iż pomimo uregulowania, że w projektach Poddziałania 8.1.2 PO KL wspierane są osoby, które utraciły zatrudnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie: nie dłuższym niż 6 miesięcy przed dniem przystąpienia do projektu, to w odniesieniu co nauczycieli i pracowników sektora oświaty wsparcie umożliwiono wszystkim zwolnionym po 31 grudnia 2012 r., bez względu na okres czasu jaki minął od dnia zwolnienia.
Wyjaśnił, że uregulowania SzOP w opisie grupy docelowej Poddziałania 8.1.2 POKL wyodrębniają nauczycieli i pracowników instytucji sektora oświaty. W okresie realizacji projektu, tj. od 1 lipca 2014 r. do 30 września 2015 r. zakres instytucji należących do systemu oświaty uregulowany był w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2015 r. poz. 2156), a w szczególności w art. 2 tejże ustawy.
Minister wyjaśnił, że uregulowania w prawie krajowym ściśle odnoszą się do zasad programowych związanych z kwalifikowalnością wydatków w ramach PO KL. W zaskarżonym projekcie powodem zakwestionowania kosztów wsparcia części uczestników projektu było niespełnienie przez nich kryterium osoby zatrudnionej w instytucji sektora oświaty przewidzianej do zwolnienia/zagrożonej utratą pracy lub zwolnionej z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Wyjaśnił, że dla oceny kwalifikowalności uczestników analizowanego projektu jest również dookreślenie pojęcia "bycia zagrożonym utratą zatrudnienia". Według powołanych zapisów SzOP wyrażenie "zagrożenie utratą zatrudnienia" nie odnosi się do subiektywnego przeświadczenia pracownika, czy też osoby nadzorującej pracę zatrudnionych w jednostce osób, o istnieniu takiego zagrożenia. W myśl tych uregulowań zagrożenie utratą zatrudnienia dotyczy tylko zatrudnienia u pracodawców, którzy w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed przystąpieniem do projektu potencjalnego uczestnika dokonali rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20.
Organ odwoławczy na podstawie analizy dokumentacji osobowe ustalił, że następujący uczestnicy: A. L., B. S., D. K., A. M., M. G., A. K., K. B.-K., P. S.R., R. G., A. W. na etapie rekrutacji do projektu deklarowali zatrudnienie w jednostkach ISO, jako pracownicy zagrożeni utratą pracy. W wyniku weryfikacji złożonych oświadczeń z danymi ZUS za okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 sierpnia 2015 r. ustalono, iż wskazani uczestnicy projektu nie byli pracownikami instytucji, z których przedstawili zaświadczenia. Z kolei ujawnieni płatnicy składek tych uczestników we wskazanym okresie czasu nie byli jednostkami ISO.
Natomiast pracodawca zatrudniający M. O. nie posiadał statusu ISO. Tym samym uczestnik nie spełniał kryterium grupy docelowej projektu, tj. nie był pracownikiem ISO, zagrożonym utratą pracy lub przewidzianym do zwolnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
W dniu przystąpienia do projektu, tj. 18 maja 2015 r. K. W. N. była zatrudniona na umowę o pracę w jednostce niebędącej lSO. Tym samym, nie spełniała kryterium grupy docelowej projektu, tj. nie była pracownicą lSO zagrożoną utratą pracy lub przewidzianą do zwolnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przed przystąpieniem do projektu odbywała staż zawodowy organizowany przez urząd pracy. Brak dowodów dokumentujących status pracodawcy, u którego zorganizowano staż. Niemniej, nawet gdyby to była jednostka lSO, uczestniczka nie posiadała statusu pracownika tej jednostki, stąd również nie wpływało to na spełnienie przez uczestniczkę kryteriów wymaganych do objęcia wsparciem niniejszego projektu.
Organ wyjaśnił, że uczestnicy D. G., E. F., K. L., I. D.-G., L. W., A. Z.-Z. na etapie rekrutacji do projektu deklarowali, że jako pracownicy dotąd zatrudnieni w jednostkach ISO są zagrożeni utratą pracy, przewidziani do zwolnienia lub zwolnieni z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Na podstawie danych z ZUS za okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy ustalił, iż wskazane przez uczestników zakłady pracy nie posiadały statusu ISO, a tym samym uczestnicy nie spełniali kryterium rekrutacji do zaskarżonego projektu. Dodatkowo, Minister zauważył, iż E. F. oraz I.D.- G. przed przystąpieniem do projektu były pracownikami ISO. Niemniej, na żadnym z etapów postępowania wyjaśniającego, tak kontradyktoryjnego, jak i administracyjnego Beneficjent nie przedstawił dowodów potwierdzających, że ustanie ich zwolnienie nastąpiło z przyczyn pracodawcy. Wobec czego organ odwoławczy w odniesieniu do tych uczestników uznał niespełnienie kryteriów wymaganych do objęcia ich wsparciem zaskarżonego projektu.
W odniesieniu do uczestniczek D. W. oraz K. P. Minister ustalił, iż w dniu przystąpienia do projektu odbywały one staże zawodowe organizowane przez urząd pracy. Co prawda instytucje, w których zorganizowano staże posiadały status lSO, niemniej uczestniczki nie były pracownicami tychże instytucji. Stronami umów o organizację staży zawartych z każdą z tych osób był urząd pracy. Organ odwoławczy uznał, iż uczestniczki nie spełniały kryteriów wymaganych do objęcia ich wsparciem zaskarżonego projektu.
Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego oświadczenie złożone przez K. K.-M. na etapie rekrutacji do projektu o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy przed przystąpieniem do projektu było niezgodne z prawdą, co ujawniły dane Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, które są powszechnie dostępne, od kiedy funkcjonuje strona internetowa https://prod.ceidg.gov.pl/ceidq.cms.engine/. Tym samym, uczestnik nie spełnił kryterium warunkującego przyznanie mu dotacji w projekcie, tj. nieprowadzenie działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy przed przystąpieniem do projektu.
Odnosząc się do uczestniczki projektu K. K.- M. organ odwoławczy wskazał, że dwa tygodnie przed przystąpieniem do projektu ustało jej zatrudnienie w Przedszkolu Niepublicznym w J. (ISO), którego organem prowadzącym było Stowarzyszenie Rozwoju Wsi D. i J.. Pomimo, że zatrudnienie ustało z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to Pani K.-M. w dniu rekrutacji do projektu nie spełniała kryterium osoby zwolnionej, gdyż w tym samym czasie była pozostawała w stosunku pracy z innym pracodawcą, tj. Stowarzyszeniem Integracja i Rozwój w K.. Stowarzyszenie to nie było jednostką ISO, jak również brak dowodów na to, aby w związku z tym zatrudnieniem uczestniczka była przewidziana do zwolnienia lub zagrożona utratą pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Natomiast A. C. w dniu przystąpienia była osobą bezrobotną. Jednocześnie oświadczyła, że jest pracownikiem ISO zwolnionym po 31 grudnia 2012 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Niemniej, na żadnym z etapów postępowania Beneficjent nie przedstawił dokumentów, które potwierdzałyby, iż A. C. była zatrudniona w jednostce ISO, oraz że zatrudnienie to ustało z winy pracodawcy, a tym samym, że uczestniczka spełniała kryteria udziału w projekcie.
W kwietniu 2013 r. (po zakończonym udziale w projekcie) uczestniczka otrzymała prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy z mocą wsteczną od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. Tym samym utraciła również z mocą wsteczną wcześniej uzyskany status osoby bezrobotnej. Zdarzenie to nie zmieniło stanu faktycznego w sprawie, gdyż nawet gdyby nie doszło do przywrócenia A. C. prawa do renty z tytułu niezdolności do zatrudnienia, nie zostało dowiedzione (udokumentowane) jej zatrudnienie w instytucji ISO, co stanowiło niezbędny warunek do objęcia jej wsparciem projektu.
Odnosząc się do uczestniczki projektu M. K. organ podniósł, że w dniu rekrutacji do projektu oświadczyła, że jako osoba bezrobotna zarejestrowana w urzędzie pracy, spełnia kryterium pracownika ISO zwolnionego z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tymczasem, z informacji przekazanych przez ZUS wynika, że po 31 grudnia 2012 r. M. K.była zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, również w dniu przystąpienia do projektu. Dane ZUS nie potwierdziły, aby w tym okresie czasu uczestniczka była zatrudniona u jakiegokolwiek pracodawcy, a tym bardziej będącego jednostką ISO. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że M.K. nie spełniała kryteriów do objęcia jej wsparciem zaskarżonego projektu.
Odnosząc się do uczestniczki projektu B. P.W,, organ wskazał, że w dniu przystąpienia do projektu nie była zatrudniona w jednostce ISO, a tym bardziej nie była pracownikiem lSO zagrożonym utratą pracy lub przewidzianym do zwolnienia. Przed przystąpieniem do projektu uczestniczka współpracowała z Przedszkolem "... w K., które jest jednostką lSO. Niemniej, ponieważ była to współpraca w ramach wolontariatu, B. P.-W. nie spełniała kryterium pracownika w rozumieniu Kodeksu pracy, aby można było rozważać spełnienie przez nią pozostałych warunków udziału w zaskarżonym projekcie, tj. bycie zagrożoną utratą zatrudnienia lub przewidzianą do zwolnienia z przyczyn zakładu pracy.
Odnosząc się do uczestniczki projektu D. Ż., organ wskazał, że w dniu rekrutacji do projektu współpracowała z ZDZ w K. w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Stąd, pomimo że ZDZ jest jednostką ISO, to D. Ż. nie posiadała statusu pracownika, aby można było rozważać spełnienie przez nią pozostałych warunków udziału w zaskarżonym projekcie, tj. bycie zagrożoną utratą zatrudnienia lub przewidzianą do zwolnienia z przyczyn zakładu pracy. Z informacji przekazanych przez ZUS wynikało ponadto, iż do 31 sierpnia 2014 r. Wskazana uczestniczka była zatrudniona na umowę o pracę w Medycznym Studium Zawodowym w M. (jednostka ISO). Niemniej, na żadnym z etapów postępowania Beneficjent nie przedstawił dokumentów potwierdzających, aby to zatrudnienie ustało z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Wobec czego, organ odwoławczy uznał brak podstaw do zakwalifikowania tej uczestniczki do projektu, z racji niespełnienia przez nią kryteriów dotyczących bycia pracownikiem ISO, zwolnionym lub przewidzianym do zwolnienia z winy pracodawcy po 31 grudnia 2012 r.
Odnosząc się do uczestniczki projektu M. S., Minister wskazał, że w dniu przystąpienia do projektu była zatrudniona w spółce prawa handlowego na podstawie Kodeksu cywilnego. Tym samym nie posiadała statusu pracownika w rozumieniu Kodeksu pracy, co było warunkiem niezbędnym do oceny spełnienia pozostałych wymogów, tj. bycia zagrożoną utratą pracy lub przewidziana do zwolnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Dodał należy, iż pracodawca Pani S. nie spełniał kryterium jednostki lSO. Z informacji przekazanych przez ZUS wynika ponadto, iż Pani S. przed przystąpieniem do projektu, a po 31 grudnia 2012 r. zatrudniona była na umowę o pracę w Szkole Podstawowej w B. (1.09.2012-1.09.2013). Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z upływem czasu określonego w umowie, tj. nie z winy pracodawcy. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy stwierdził, iż ww. uczestniczka nie spełniała kryteriów wymaganych do objęcia jej wsparciem zaskarżonego projektu. W dniu rekrutacji do projektu zatrudniający ją pracodawca nie posiadał statusu lSO. Z kolei rozwiązanie stosunku pracy z poprzednim pracodawcą, posiadającym status lSO, nie nastąpiło z przyczyn zakładu pracy.
Minister podkreślił, że § 3 pkt 4 zawartej przez Skarżącą umowy o dofinansowanie zobowiązywał ją do realizacji projektu zgodnie z Wytycznymi.
Stwierdził, że wskazanych 27 uczestników projektu, wbrew złożonym oświadczeniom (własnym lub zakładu pracy), nie spełniało kryteriów grupy docelowej, a przez to nie było uprawnionych do uzyskania wsparcia w ramach analizowanego projektu. Jego zdaniem stanowiło to naruszenie Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a, i, j, oraz rozdz. 3.6). Podkreślił, że ustanowione przez Instytucję Zarządzającą PO KL uproszczenia w rekrutacji do projektu nie zwalniały Beneficjenta z odpowiedzialności za rekrutację do projektu osób spełniających kryteria grupy docelowej.
Następnie organ odniósł się do zarzutów Spółki i szczegółowo odniósł się do nich w zaskarżonej decyzji.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
art. 10 k.p.a poprzez niezawiadomienie Strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków, co uniemożliwiło Skarżącej zweryfikowanie, czy i w jakim zakresie, organ I instancji uzupełnił akta sprawy po zobowiązaniu do ich uzupełnienia przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w efekcie podniesienia przez Beneficjenta zarzutu ich niekompletności,
art. 7, 77 §1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy , a w konsekwencji zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a zwłaszcza pomijający obowiązek rozpoznania i odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji Dyrektora WUP w K., a także w piśmie z 15 grudnia 2017r.,
art. 8 k.p.a. poprzez nierozważenie znaczenia zarzucanych przez Skarżącą i potwierdzonych przez Najwyższą Izbę Kontroli zaniechań po stronie WUP w K. oraz faktyczne przerzucenie na Beneficjenta odpowiedzialności za delikty osób trzecich (uczestników projektu, którzy złożyli niezgodne z prawdą oświadczenia), a także za rozwiązania systemowe rodzące niebezpieczeństwo nadużyć i zaniechania własne organów, co stoi w sprzeczności z zasadą zaufania jednostki do organów Państwa;
naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż do stwierdzenia istnienia nieprawidłowości wystarczające jest wystąpienie szkody w budżecie Unii, podczas gdy dla przypisania sprawstwa nieprawidłowości niezbędne jest, by naruszenie przepisów prawa, skutkujące nawet hipotetyczną szkodą wynikało z działania lub zaniedbania (zaniechania jak w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95) ze strony podmiotu gospodarczego,
art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu okoliczności, że wszczęcie postępowania w przedmiocie zwrotu wypłaconych środków unijnych jest bezpośrednim następstwem zaistnienia nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisów unijnych, a w konsekwencji jego niezasadne zastosowanie wobec Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy orzekające w sprawie uznały, że przy wykonywaniu projektu realizowanego w związku umową o dofinansowanie realizacją projektu, spełniona została przesłanka wymieniona w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869), dalej "u.f.p.", tj. środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem funduszy europejskich były wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., za które w rozpoznawanej sprawie uznać należy postanowienie umowy odsyłjące do Wytycznych.
Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:
1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184,
3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Stosownie do art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których jest mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do:
1) zwrotu środków lub
2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których jest mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
Natomiast w art. w 207 ust. 9 u.f.p. znajdują się uregulowania, zgodnie z którymi po bezskutecznym upływie terminu, o którym jest mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...) wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.
Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W związku z powyższym, procedurami, o których jest mowa w art. 184 u.f.p. są m in. procedury określone w umowie o dofinansowanie.
Natomiast zgodnie z art. 206 ust. 1 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...).
W związku z powyższymi przepisami, procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p. są m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie projektu.
W rozpoznawanej sprawie jest to umowa z 11 lipca 2014 r. zawarta w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego o dofinansowanie projektu pt. "..." pomiędzy Województwem Ś. - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. jako Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia) oraz Skarżącą jako beneficjentem.
Sąd stoi na stanowisku, że organy obu instancji były w pełni uprawnione do wydania kwestionowanego prze Skarżącą rozstrzygnięcia.
Stwierdzić w szczególności należy, że chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania, organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ rozważył wszystkie okoliczności sprawy, poddał je wnikliwej ocenie i na tej podstawie wydał decyzję zgodną ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Nie ma racji Skarżąca utrzymując, że organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów oraz nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, pozwalający na wydanie merytorycznej decyzji, natomiast jego ocena dokonana została z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Należy stwierdzić, że wymóg dokonania swobodnej a nie dowolnej oceny dowodów jest zachowany, w sytuacji w której ocena ta opiera się na materiale dowodowym zebranym w sprawie, oparta jest na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, ocena znaczenia i wartości dowodów dokonana jest z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, a rozumowanie w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, jest zgodne z prawidłami logiki.
W toku postępowania organ zgromadził i poddał wnikliwej analizie wszystkie dowody, które zmierzały do poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń. W sprawie został zebrany niezbędny materiał potrzebny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a przeprowadzona przez organ ocena dowodów została dokonana w sposób prawidłowy, co przesądza o tym, że organ działał w toku postępowania w sposób zgodny z przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentuje w swym stanowisku Skarżąca nie oznacza jeszcze, że organ uchybił przepisom procedury administracyjnej, a oznacza jedynie, że Strona jest niezadowolona z treści decyzji wydanej w jej sprawie. Podkreślenia wymaga również fakt, iż Skarżąca nie wskazuje w skardze konkretnie, jakich czynności i dowodów, i na jakie okoliczności organ nie przeprowadził.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Do wiadomości Skarżącej zostało przekazane zarówno pismo organu II instancji z 13 lutego 2018 r. przekazujące akta postępowania do organu I instancji, celem ich uzupełnienia, jak i pismo organu I instancji z 22 lutego 2018 r. przekazujące uzupełnione akta. Jednocześnie Skarżąca została poinformowana pismem z 20 grudnia 2017 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z którego skorzystała, a w protokole z udostępnienia akt z 16 stycznia 2018 r. zobowiązała się uzupełnić materiał dowodowy sprawy. Zatem nic nie stało na przeszkodzie, by po otrzymaniu informacji o przekazaniu przez organ I instancji uzupełnionych akt postępowania Skarżąca mogła ponownie zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ewentualne uchybienie organu II instancji odnośnie braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, nie można uznać za uchybienie istotne, bowiem organ II instancji nie przeprowadzał własnego uzupełniającego postępowania dowodowego, bazując na materiale dowodowym zgromadzonym na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że Skarżąca oprócz postawienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. nie wykazała, jakie dalsze istotne dla rozstrzygnięcia żądania zgłosiłaby po zapoznaniu się z uzupełnionym materiałem dowodowym.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej, brak weryfikacji oświadczeń uczestników projektu stanowi nieprawidłowość w realizacji projektu, która wynika z zaniechania Beneficjenta zweryfikowania informacji zawartych w deklaracji uczestnictwa w projekcie pod kątem kwalifikowalności uczestnika do grupy docelowej, do której skierowany był projekt. Wbrew twierdzeniom Skarżącej istniały przepisy Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL, które nakłady na Skarżącą obowiązek weryfikacji oświadczeń uczestników projektu pod kątem ich zgodności z grupą docelową określoną we wniosku o dofinansowanie projektu., a do których odsyła § 3 pkt 4 podpisanej przez Beneficjenta umowy o dofinansowanie. Zgodnie z podrozdziałem 3.6 punkt 1 Wytycznych Beneficjent odpowiadał za udzielenie wsparcia grupom docelowym określonym we wniosku o dofinansowanie projektu. Zatem obowiązkiem Beneficjenta było udzielenie wsparcia osobom stanowiącym grupę docelową projektu. W skarżonym projekcie Beneficjent we wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 3.2) wskazał, iż grupę docelową projektu stanowić będą pracownicy instytucji sektora oświaty (ISO), w tym nauczyciele zwolnieni po 31 grudnia 2012 r, przewidziani do zwolnienia lub zagrożeni zwolnieniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy, zamieszkali na obszarze woj. świętokrzyskiego. Beneficjent zatem winien był dołożyć należytej staranności podczas etapu rekrutacji do projektu, aby wsparcie określone w projekcie w postaci szkoleń lub studiów lub jednorazowych środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej, trafiło do grupy docelowej projektu. Uproszczenie procedur związanych z naborem uczestników projektu nie zwalniało jednocześnie Beneficjanta z konieczności weryfikacji informacji zawartych w deklaracji uczestnictwa w projekcie, bowiem jak już wspomniano, odpowiadał on za udzielenie wsparcia grupie docelowej projektu. Tymczasem jak dowiódł organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Skarżąca dopuściła do udziału w projekcie osoby, z których deklaracji uczestnictwa w sposób jednoznaczny nie wynikało, że mieszczą się w grupie docelowej projektu. Również załączone do niektórych deklaracji oświadczenia pracodawców sformułowane były w sposób ogólnikowy, wynikało z nich, że zatrudnieni w zakładzie nauczyciele i pracownicy oświaty są zagrożeni utratą pracy, nie odnoszący się bezpośrednio do sytuacji uczestnika projektu. Istotnie, Skarżąca nie miała możliwości zweryfikowania danych podawanych przez uczestników projektu w ZUS, niemniej miała możliwość żądania (choćby do wglądu) dokumentów potwierdzających informacje przedstawione przez uczestników, będące w ich posiadaniu, jak np. świadectwo pracy czy wypowiedzenie umowy o pracę lub oświadczeń pracodawców, które odnosiły się do wskazanych uczestników projektu. W przedmiotowej sprawie należy wyraźnie podkreślić, że Skarżąca w umowie o dofinansowanie zaskarżonego projektu (§ 3 pkt 1) zobowiązała się realizować projekt zgodnie z aktualnym wnioskiem o dofinansowanie, w tym zrekrutować do projektu osoby spełniające kryteria grupy docelowej. Dobrowolne przystąpienie Skarżącej do umowy o dofinansowanie wiązało się nie tylko z uzyskaniem dofinansowania na opracowaną według własnego pomysłu koncepcję projektową, ale również z odpowiedzialnością za spełnienie wszystkich założeń wynikających z przyjętej koncepcji. Odpowiedzialność Skarżącej dotyczyła m.in. stosowanej procedury rekrutacji do projektu, wykorzystującej ogólnikowe oświadczenia składane przez pracodawców i uczestników, bez ich następczej weryfikacji na podstawie choćby dokumentów źródłowych przedkładanych do wglądu przez uczestników, potwierdzających stan faktyczny. Pomimo przyzwolenia IZ PO KL na stosowanie uproszczonych procedur w rekrutacji do projektu polegających na dopuszczeniu składania oświadczeń, to Skarżąca nadal związana była ustaleniami z umowy o dofinansowanie, w której zapewniła, iż wsparcie projektu otrzymają osoby spełniające kryteria ściśle określonej grupy docelowej, której dedykowane było Poddziałanie 8.1.2 PO KL. Warto zwrócić w szczególności uwagę, że podrozdział 3.6 pkt 2) Wytycznych wskazuje jedynie minimalną treść deklaracji uczestnictwa w projekcie, o czym jednoznacznie świadczy zwrot: "deklarację (...) która zawiera co najmniej". Użycie jak przez Skarżącą takiego uproszczonego (i zaakceptowanego przez IZ) formularza uczestnictwa nie zwalniało Beneficjenta od wydatkowania środków zgodnie z przyjętymi zasadami ich kwalifikowalności. Oznacza to, że osoba przystępująca do projektu powinna była w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzić, że jest pracownikiem ISO, i że jest osobą zwolnioną lub zagrożoną zwolnieniem, a po stronie Beneficjanta (w jego własnym interesie) leżała powinność sprawdzenia, czy wsparcie trafia do uczestników stanowiących grupę docelową projektu. Tymczasem jak wynika z ustaleń organów obu instancji wsparcie udzielone zostało m.in. osobie, która wykazywała, że jest zagrożona zwolnieniem z pracy w liceum, podczas gdy składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne do ZUS przekazywane były przez Beneficjenta projektu. W tym kontekście odpowiedzialność uczestników za składanie nieprawdziwych oświadczeń - na co powołuje się Skarżąca - nie zwalnia jej samej z odpowiedzialności z tytułu błędnego zakwalifikowania do projektu osób niespełniających kryteriów grupy docelowej. Sąd podkreśla przy tym, że stroną umowy odpowiedzialną za jej wykonanie i jej beneficjentem była Skarżąca (por. przykładowo § 15 umowy). Oznacza to, że jej relacje i ewentualne roszczenia z Partnerami projektu nie mają znaczenia dla treści niniejszej decyzji. Co do odpowiedzialności samych uczestników Skarżąca miała możliwość prawnego zabezpieczenia się przed skutkami składania przez nich oświadczeń woli niezgodnych z rzeczywistością, np. poprzez zawarcie umów cywilnoprawnych odrębnie z każdym z nich i na ich podstawie dochodzenia swoich roszczeń. Jeśli, jak utrzymuje Skarżąca, umowy zawierane z uczestnikami projektu zawierały zobowiązanie uczestnika do zwrotu środków, np. w przypadku niezgodnego z prawdą oświadczenia na etapie ubiegania się o wsparcie, nie ma przeszkód by Skarżąca dochodziła swych roszczeń na drodze cywilnej.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.
Zgodnie natomiast z definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 1 ust.2 rozporządzenia nr 2988/95 . Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowiódł, że naruszenie przepisów prawa, skutkujące wystąpieniem szkody w budżecie UE w postaci skierowania wsparcia do uczestników projektu nienależących do grupy docelowej projektu, wynikało z zaniedbania Skarżącej dotyczącego braku weryfikacji informacji zawartych w deklaracji uczestnictwa w projekcie. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w kontrolowanej decyzji organ wskazał, jakie procedury zostały naruszone przez Skarżącą przy realizacji projektu. Zaniechanie w zakresie weryfikacji informacji przedstawionych w oświadczeniach uczestników, spowodowało zrekrutowanie do projektu osób niespełniających wymogów grupy docelowej projektu. W ten sposób Skarżąca naruszyła zapisy umowy o dofinansowanie w zakresie, w którym zobowiązała się do realizacji projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie (§ 3 pkt 1), zobowiązała się przestrzegać uregulowań Wytycznych (§ 3 pkt 4), a co się z tym wiąże - wypełniać regulacje wynikające z treści PO KL oraz SzOP (Wytyczne rozdz. 3.1 pkt 1 lit. i, j) oraz realizować cel projektu (Wytyczne rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a) poprzez udzielenie wsparcia grupie docelowej określonej we wniosku o dofinansowanie (Wytyczne rozdz. 3.6 pkt 1). Niedotrzymanie powołanych regulacji stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. i jest to podstawa do wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 207 u.f.p.
Za chybiony należy uznać zatem zarzut naruszenia przez organ art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95. Skarżąca rozliczyła niekwalifikowalny wydatek w ramach projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, co stanowi o wystąpieniu szkody finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Niekwalifikowalność wydatku wynikała z zaniechania Skarżącej, które spowodowało naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1044/14 przy interpretacji pojęcia "innych procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu" należy uwzględnić zarówno potoczne znaczenie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych zawarte w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zawarte w umowie o dofinansowanie stanowią także "inne procedury", o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, lecz powinny z tych wytycznych oraz umowy jednoznacznie wynikać".
Sąd podkreśla przy tym z całą mocą, że z treści art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie wynika, by obowiązek zwrotu środków w przypadku wykorzystania ich niezgodnie z procedurami był uzależniony od zawinienia beneficjenta podczas stwierdzonego uchybienia procedurom (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 170/13). Przy takim (prawidłowym - jak wskazano w przywołanym judykacie) rozumieniu ar. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. bez znaczenia dla sprawy są podnoszone przez Skarżącą argumenty mające przemawiać nad brakiem zawinienia z jej strony.
Podsumowując przedstawione argumenty Sąd stwierdza, że nie budzi wątpliwości fakt, że naruszenie przez Skarżącą umowy odsyłającej do Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki stanowi złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków projektowych procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. i w konsekwencji jest podstawą do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.
Zaskarżona decyzja nie narusza przy tym wbrew zarzutowi skargi art. 8 k.p.a.
Wskazywane przez Skarżącą nieprawidłowości przy realizacji projektu innych podmiotów rodzić mogą ich stosowną odpowiedzialności, nie świadczą jednak o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Sąd stwierdza, że organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie administracyjne w sprawie, prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne i w oparciu o nie zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego. Zarzuty stawiane przez Skarżącą Sąd uznaje za niezasadne.
Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.