V SA/Wa 2050/18

V SA/Wa 2050/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak /sprawozdawca/
Jarosław Stopczyński
Marek Krawczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 965/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-26
I GSK 1320/25 - Postanowienie NSA z 2025-12-16
I GSK 387/20 - Wyrok NSA z 2024-03-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2019 r. sprawy ze skargi S. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z [...] marca 2012 r., nr [...] Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent [...].") ogłosił III otwarty konkurs na realizację zadań publicznych w zakresie wspierania i upowszechniania kultury fizycznej w 2012 r.
W odpowiedzi na ogłoszenie, Stowarzyszenie [...] "[...]" (dalej: "Stowarzyszenie", "Skarżąca") złożyło ofertę na wsparcie realizacji zadania publicznego pod tytułem "Organizacja integracyjnej imprezy sportowo-rekreacyjnej dla dzieci i młodzieży 18. [...] Olimpiada Młodzieży Niepełnosprawnej".
Następnie, w wyniku rozstrzygnięcia konkursu, Stowarzyszenie otrzymało dotację na realizację ww. zadania w wysokości [...] zł (zarządzenie Prezydenta [...]. z [...] kwietnia 2012 r., nr [...]).
W dniu [...] maja 2012 r., pomiędzy Miastem [...] (dalej: również jako "Miasto") a Stowarzyszeniem zawarta została umowa nr [...] na realizację ww. zadania publicznego, zmieniona aneksem z 1 czerwca 2012 r.
Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy termin realizacji zadania obejmował okres od 25 maja 2012 r. do 1 lipca 2012 r., a przeprowadzenie samej integracyjnej imprezy sportowo-rekreacyjnej, zgodnie z załącznikiem nr 3 do umowy, tj. zaktualizowanym harmonogramem realizacji zadania, zaplanowane zostało na 2 czerwca 2012 r.
W dniu 29 czerwca 2012 r. Stowarzyszenie złożyło w Biurze Sportu i Rekreacji Urzędu [...] (dalej: "BSiR") sprawozdanie końcowe z wykonania zadania publicznego zaś 4 września 2012 r. złożono korektę sprawozdania. Stowarzyszenie przedstawiło również dokumenty księgowe (faktury i rachunki). Pomimo wezwania Skarżąca nie uzyskała natomiast akceptacji rozliczenia dotacji, nie uzupełniła braków i nie złożyła stosownych wyjaśnień oraz nie poddała się kontroli finansowej dotyczącej wydatkowania środków z dotacji.
Wobec powyższego, nie mogąc ustalić kwoty dotacji podlegającej rozliczeniu, ani kwoty należnego zwrotu dotacji, BSiR zwróciło się o udostępnienie dokumentacji związanej z udzieleniem i rozliczeniem dotacji do Ministerstwa Sportu i Turystyki (dalej: "MSiT"), które współfinansowało organizację omawianej imprezy sportowo-rekreacyjnej.
W wyniku analizy zgromadzonej dokumentacji stwierdzono, że Skarżąca zawarła umowy dotacyjne z Miastem (umowa z [...] maja 2012 r., gdzie dotacja wynosiła [...] zł, a wkład własny [...] zł) oraz MSiT (umowa z [...] czerwca 2012 r., w której wysokość dotacji określono na [...] zł, a wkład własny [...] zł). Wskazano, że łączna kwota przekazanych dotacji z obu źródeł wyniosła [...] zł, przewyższając koszt łączny zadania wskazany w obu zawartych umowach:
- Miasto: koszt całkowity [...] zł, dotacja [...] zł, wkład własny [...] zł,
- MSiT: koszt całkowity [...] zł, dotacja [...], wkład własny [...] zł (niewykorzystaną część dotacji, w wysokości [...] zł Stowarzyszenie zwróciło do MSiT).
Mając na uwadze opisane okoliczności, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez SKO pierwotnego rozstrzygnięcia organu I instancji, decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] Prezydent [...] .zobowiązał Skarżącą do zwrotu udzielonej dotacji w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na niespójność w zakresie finansowania zadania, zarówno pod względem planowanych kosztów, jak i wykorzystania środków. Zaznaczono, że już na etapie składania ofert, a następnie zawierania umów Stowarzyszenie tak kalkulowało koszty, że całkowity koszt zadania różnił się i w efekcie łączna wartość otrzymanych dotacji przekroczyła wartość całkowitego kosztu zadania. Wobec powyższego oraz w związku z niedostarczeniem przez Stowarzyszenie właściwie sporządzonego sprawozdania oraz wymaganych do rozliczenia dotacji dokumentów, uznano przedmiotową dotację za nierozliczoną, a tym samym za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Dodatkowo wskazano, że jedynym sprawozdaniem z realizacji zadania złożonym przez Stowarzyszenie (wraz z korektą) są dokumenty podpisane, m.in. przez W. D., tj. osobę nieżyjącą w chwili ich wystawienia, co uniemożliwia uznanie ich za dokumentację stanowiącą o prawidłowym i skutecznym złożeniu sprawozdania z realizacji zadania.
Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i złożyła odwołanie.
Kontrolowaną obecnie decyzją z [...] października 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO", "organ") utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydent [...].
W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności odniesiono się do kwestii przedawnienia zobowiązania z tytułu udzielonej dotacji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800) dalej "o.p." zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podkreślono, że w niniejszej sprawie dotacja została udzielona na podstawie umowy z 22 maja 2012 r., a środki finansowe – zgodnie z § 10 umowy – winny być wydatkowane do 1 lipca 2012 r., natomiast kwotę niewykorzystaną Stowarzyszenie było zobowiązane zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego. Z powyższego wynika, że termin przedawnienia przypadał na 31 grudnia 2017 r. Jednakże z uwagi na dwukrotne przerwanie biegu przedawnienia (pozew Stowarzyszenia o ustalenie rozliczenia dotacji do sądu powszechnego oraz sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z [...] października 2017 r., wydaną w sprawie przedmiotowego zobowiązania) zobowiązanie wynikłe z umowy nie uległo jeszcze przedawnieniu.
Następnie zauważono, że z § 5 umowy wynika, że Stowarzyszenie było zobowiązane do prowadzenia wyodrębnionej dokumentacji finansowo-księgowej i ewidencji zadania publicznego, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości oraz przechowania ww. dokumentacji. Dodatkowo Stowarzyszenie, zgodnie z § 9 umowy było zobowiązane do przedłożenia sprawozdania końcowego z wykonanego zadania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie brak oryginałów dokumentów księgowych oraz innych dokumentów powiązanych z objętym dotacją zadaniem. Brak jest potwierdzenia wykonania operacji finansowych, w tym potwierdzenia wyciągów bankowych dotyczących przelewów z rachunku Stowarzyszenia. Wskazano przy tym, że przesłane kopie faktur nie wskazują z jakich środków zostały one zapłacone. Dodatkowo podkreślono, że Stowarzyszenie przedłożyło sprawozdanie końcowe z 1 lipca 2012 r. oraz jego korektę podpisane przez osobę zmarłą w tej dacie. Organ wskazał, że zgodnie z umową całkowity koszt zadania wynosił [...] zł, w tym [...] zł dotacji Miasta oraz [...] zł dotacji przyznanej przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Jednakże ze zgromadzonych dokumentów wynika, że kwota dotacji przyznana przez ww. ministerstwo była wyższa, tj. wynosiła [...] zł. Zatem obie dotacje pokrywały z naddatkiem koszty całego zadania. Skoro obydwie dotacje dotyczyły tego samego zadania i były wystarczające do jego realizacji to na Stowarzyszeniu ciążył obowiązek (wynikający m.in. z umowy) wykazania, że środki wydatkowane pochodziły z dotacji przyznanej przez Miasto. Tymczasem z przedłożonych faktur nie wynika z jakich środków zostały one zapłacone.
Wobec powyższego uznano, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dotacja przyznana umową z [...] maja 2012 r. została faktycznie przeznaczona na cel określony umową. Zgodnie zaś z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) - dalej: "u.f.p.", dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu.
W złożonej do sądu skardze na opisaną decyzję, uzupełnionej pismami z 14, 16 oraz 30 listopada 2018 r., Skarżąca zarzuciła:
- działanie organów I i II instancji bez podstawy prawnej,
- brak rozpoznania sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony,
- rozstrzyganie przez SKO w tej samej sprawie przez ten sam skład orzekający w dniu [...] października 2017 r., w chwili wydania pierwszej w sprawie decyzji [...] oraz w chwili wydania w sprawie drugiej decyzji SKO z [...] października 2018 r.,
- brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym brak wezwania Stowarzyszenia do przedstawienia jakoby brakujących dowodów, które zdaniem I i II instancji uniemożliwiły prawidłowe rozliczenie dotacji w kwocie [...] zł,
- powtórzenie decyzji I instancji z 2017 r. w roku 2018 r. bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wezwania strony do przedstawienia dowodów w sprawie,
- zawarcie w uzasadnieniu decyzji II instancji nieprawdziwych twierdzeń,
- próbę likwidacji Stowarzyszenia
- naruszenie art. 6 - 12 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a.,
- przedawnienie roszczeń.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu braku podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo wskazał w kontrolowanej decyzji, że znajduje ono umocowanie w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077). Zgodnie z art. 60 ust. 1 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800) : dalej: op.
SKO zasadnie w pierwszej kolejności przeanalizowało możliwość orzekania w sprawie zwrotu udzielonej dotacji ze względu na przedawnienie zobowiązania. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie dotacja została udzielona na podstawie umowy z [...] maja 2012 r. Zgodnie z § 10 umowy środki finansowe Stowarzyszenie było zobowiązane wydatkować do 1 lipca 2012 r., natomiast kwotę niewykorzystaną Stowarzyszenie było zobowiązane zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego. Ze wskazanej regulacji ogólnej wynika, że termin przedawnienia powinien był co do zasady upłynąć 31 grudnia 2017 r. Jednakże od zasady ogólnej wyrażonej w § 1 art. 70 o.p. przewidziano pewne odstępstwa. I tak zgodnie z art. 70 § 6 pkt 3 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (art. 70 § 7 pkt 3 o.p.). W aktach sprawy znajduje się pozew Stowarzyszenia z 18 stycznia 2013 r. wniesiony do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie rozliczenia dotacji objętej umową [...]. Pozew został przesłany przez sąd powszechny przy piśmie z 21 maja 2014 r. zatem najpóźniej w tym dniu bieg przedawnienia został zawieszony. Postępowanie w sprawie opisanego powództwa zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...], zatem najwcześniej 18 czerwca 2015 r. termin przedawnienie zaczął biec dalej. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 ordynacji bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 ordynacji). Stowarzyszenie wniosło 31 października 2017 r. sprzeciw na decyzję SKO w Warszawie z [...].10.2017 r. wydaną w sprawie przedmiotowego zobowiązania. W dniu 28.08.2018 r. wpłynął do organu II instancji wyrok NSA z dnia 01.08.2018 r. sygn. akt. I GSK 2560/18. Mając na względzie treść art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 ordynacji w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. bieg terminu przedawnienia został ponownie zawieszony. Mając na względzie opisane zawieszenia biegu terminu przedawnienia SKO słusznie uznało, że zobowiązanie wynikłe z umowy nie uległo w dacie wydania zaskarżonej decyzji przedawnieniu.
Wbrew zarzutowi skargi roszczenie, którego bezskutecznie usiłowało dochodzić Stowarzyszenie przed sądem powszechnym było ściśle związane z ustaleniem istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. Tym samym nie zostały uznane za skuteczne zarzuty skargi nawiązujące do przedawnienia roszczenia wobec Skarżącego.
Wracając do oceny zarzutu braku podstawy prawnej do wydania kontrolowanej decyzji, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Powyższy przepis będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji nie definiuje "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem". Jak wskazują komentatorzy w braku definicji "niewłaściwego wykorzystania dotacji" należy odwołać się do pojęcia "wykorzystania dotacji". Art. 251 ust. 4 u.f.p. wskazuje, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Zgodnie z kolei ze słownikowym rozumieniem termin "przeznaczyć" oznacza "określić z góry cel, któremu ma służyć dana rzecz, przekazać coś dla kogoś, na czyjś użytek, na czyjąś korzyść". "Przeznaczeniem" jest z kolei "praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowanie, któremu dana rzecz służy, zastosowanie" [Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988, t. II, s. 1025]. W kwestii rozumienia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" wypowiadały się sądy administracyjne, w tym NSA. który stwierdził, iż "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" należy rozumieć wąsko i polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona (por. wyroki NSA z dnia 03.09.2013 r sygn. akt II GSK 711/12, WS A we Wrocławiu z dnia 30.01,2015 r. sygn. akt III SA/Wr 717/14, wyrok NSA z dnia 10.02. 2009 r. sygn. akt II GSK 777/08, WSA w Szczecinie z dnia 20.08.2015 r. sygn. akt I SA/Sz 366/15 ).
Kluczowa zatem w niniejszej sprawie była analiza umowy z 22 maja 2012 r. która określała cele wykorzystania dotacji. Zgodnie z § 5 umowy Stowarzyszenie było zobowiązane do prowadzenia wyodrębnionej dokumentacji finansowo-księgowej i ewidencji zadania publicznego, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości oraz przechowania w/w dokumentacji. Dodatkowo Stowarzyszenie zgodnie z § 9 umowy było zobowiązane do przedłożenia sprawozdania końcowego z wykonanego zadania. Zgodnie z akceptowanymi przez Sąd ustaleniami SKO na etapie rozstrzygania był w pełni uprawniony do stwierdzenia, że w sprawie brak jest oryginałów dokumentów księgowych oraz innych dokumentów powiązanych z objętym dotacją zadaniem. Brak jest potwierdzenia wykonania operacji finansowych, w tym potwierdzenia wyciągów bankowych dotyczących przelewów z rachunku stowarzyszenia. Wskazać przy tym należy, iż przesłane kopie faktur nie wskazują z jakich środków zostały one zapłacone. Dodatkowo prawidłowo ustalono, że Stowarzyszenie przedłożyło sprawozdanie końcowe z 1 lipca 2012 r. oraz jego korektę podpisane przez osobę zmarłą w tej dacie. Jak wynika z akt pozyskanych przez organ obydwie (MSiT i M. W.) dotacje dotyczyły tego samego zadania i były aż nadto wystarczające do realizacji zadania. Tymczasem to na Stowarzyszeniu ciążył obowiązek (wynikający m.in. z umowy) wykazania, iż środki wydatkowane pochodziły z dotacji przyznanej przez M.W, czego jak zassanie wskazuje SKO Skarżąca nie udowodniła.
Jak słusznie wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 04.02.2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1073/15 do rozliczenia dotacji konieczne jest przedstawienie przez skarżącego informacji o sposobie rozdysponowania przekazanej, w tym przedstawienie dowodów źródłowych dotyczących wydatkowania spornej kwoty (listy wynagrodzeń, umów zlecenia, dowodów zapłaty, itp.). Niezależnie od przepisów ustaw o finansach publicznych, czy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, dotyczących obowiązków w zakresie gospodarowania środkami publicznymi skarżąca na podstawie umowy zobowiązała się do prowadzenia wyodrębnionej dokumentacji finansowo-księgowej i ewidencji zadania publicznego, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, w sposób umożliwiający identyfikację poszczególnych operacji księgowych. WSA w Warszawie zasadnie wyjaśnił w wyroku z dnia 19.07.2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1102/12, że dla udzielającego dotacji jej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem następuje wówczas kiedy może ten fakt stwierdzić na podstawie stosownych dokumentów, w przeciwnym wypadku brak jest podstaw do takiego uznania. W tej sytuacji SKO zasadnie uznało, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że przyznana dotacja została faktycznie przeznaczona na cel określony umową. Powyższe stanowi podstawę do zastosowania
art. 252 ust. 1 pkt 1, który to przepis właśnie stanowi podstawę materialną kontrolowanej decyzji.
Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów proceduralnych nie stwierdzono naruszeń mogących wpływać na wynik postępowania.
W szczególności, wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdza złamania fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego statuowanych art. 6 - 12 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a.
Organy działały na podstawie przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, obiektywnie nie uchybiły zasadzie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (w tym zakresie subiektywne odczucie reprezentującego Stowarzyszenie nie jest decydujące).
Nie uchybiły także zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu, wyjaśniały stronie zasadność stosowanych przesłanek, wreszcie nie zignorowały zasady ograniczonego formalizmu. Postępowanie dowodowe pozwoliło na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, Sąd nie ma przy tym artykułowanych w skardze zastrzeżeń do przeprowadzonej oceny zebranych dowodów.
Odnosząc się do kwestii tożsamości składu SKO uchylającego decyzją z [...] października 2017 r. pierwotne rozstrzygnięcie Prezydenta [...] oraz składu SKO wydającego obecnie kontrolowaną decyzję z [...] października 2018 r., wbrew zarzutowi skargi Sąd nie stwierdza uchybienia art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a. W realiach sprawy w składzie SKO nie zasiadała bynajmniej osoba biorąca udział w wydaniu zaskarżonej (przed SKO) decyzji. Wbrew oczekiwaniu Skarżącej wskazany przepis nie zabrania udziału w składzie organu odwoławczego tych samych pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej (a więc na etapie postępowania administracyjnego pierwszoinstancyjnej decyzji).
Odnosząc się do załączonych dokumentów, wskazać należy, iż z przedłożonych kopii faktur nie wynika z jakich środków zostały one zapłacone (ze środków [...], MSiT czy ze środków własnych). Okoliczność ta, z uwagi na akcentowany już brak rzetelności sprawozdań finansowych nie została wykazana przez Skarżącą. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi zakończenie równolegle prowadzonego postępowania karnego w fazie in rem, nie stanowi bynajmniej dowodu rzetelności rozliczenia uzyskanej dotacji. Dzieje się tak z uwagi na inne cele postępowania karnego (art. 2 k.p.k). Tym samym Sąd nie stwierdza, by kontrolowana decyzja zawierał nieprawdziwe stwierdzenia, zarówno w tym, jak i innym zakresie.
Poprzedzająca zaskarżoną decyzję rozstrzygnięcie organu I instancji (obecnie kontrolowane) podobnie jak później uchylone rozstrzygnięcie pierwotne w wielu elementach są zbieżne z uwagi na podobieństwo stanu faktycznego i prawnego.
W toku całego postępowania związanego najpierw z rozliczeniem dotacji, a później z jej zwrotem Skarżąca wbrew formułowanym obecnie zarzutom wielokrotnie była wzywana do rzetelnego wykazania wydatkowania dotacji. Dotyczące tej kwestii zarzuty są niezasadne.
W ocenie Sądu SKO dokonało prawidłowej wykładni oraz właściwie zastosował przepisy powołane w zaskarżonej decyzji. Szczegółowo wyjaśniło przy tym w uzasadnieniu prawnym decyzji swoje stanowisko. Twierdzenia przeciwne zawarte w skardze, nie zostały poparte przekonującymi argumentami natury prawnej. Sprowadzają się do polemiki z ustaleniami organu, tym samym nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji SKO.
Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.