V SA/Wa 2044/09

V SA/Wa 2044/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /sprawozdawca/
Irena Jakubiec-Kudiura /przewodniczący/
Krystyna Madalińska-Urbaniak
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
art. 64 ust. 4 pkt 4, art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 66 ust. 1 pkt 6 lit. b
Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na osiedlenie; 1. oddala skargę. 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).
Uzasadnienie
1. Skarżąca – obywatelka [...] I. T. w dniu [...] września 2007 r. wystąpiła do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazując jako podstawę długotrwały pobyt w Polsce, zawarcie małżeństwa z obywatelem polskim i posiadanie z nim dziecka.
Wojewoda [...] listopada 2007 r. wydał decyzję odmowną, która to decyzja została uchylona w dniu [...] marca 2008r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda [...] przedmiotową
w sprawie decyzją z [...] czerwca 2009 r. (dalej nazywaną też decyzją pierwszoinstancyjną) odmówił udzielenia skarżącej zezwolenia na osiedlenie się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przyjmując za podstawę prawną swej decyzji przepisy art. 71b ust. 1 w związku z art. 66 pkt 1, art. 66 pkt 5b, art. 66 pkt 3
w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. nr 234 poz. 1694 ze zmianami – dalej: ustawa o cudzoziemcach).
Za podstawę faktyczną decyzji przyjęte zostały następujące ustalenia:
Skarżąca [...] stycznia 2001r. zawarła związek małżeński z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, z którym wspólnie zamieszkuje w K. oraz wychowują ich wspólne dziecko urodzone w 2002r. Skarżąca posiada również dwoje dzieci
z pierwszego małżeństwa – córkę O. D. zamieszkująca na terenie Polski oraz syna S. D., który do [...] grudnia 2008 r. zamieszkiwał na terytorium U., a od [...] grudnia 2008 r. zamieszkuje na terenie Polski. Do [...] listopada 2007 r. skarżąca przebywała na terenie Polski na podstawie udzielanych jej zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, a od [...] listopada 2007 r. na podstawie wiz wydawanych przez Wojewodę [...] wydanych na czas toczącego się postępowania na podstawie art. 71 a ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.
W okresie dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku, to jest w okresie
od [...] września 2005 r. do [...] września 2007 r. skarżąca przebywała poza granicami Polski dłużej niż dopuszczalna w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach przerwa
w pobycie, to jest łącznie ponad 16 miesięcy, przy czym poszczególne pobyty poza granicami Polski trwały zwykle od 2 do 4 miesięcy. Skarżąca przesłuchana w dniu [...] października 2007 r. zeznała, że wyjeżdżała na U. co dwa miesiące na około tydzień - dwa głównie po to, by zobaczyć się z synem. Przesłuchana po raz kolejny [...] kwietnia 2008 r. zeznała, że ma hipertomię i często leczy się ambulatoryjnie. Przedłożyła teŻ zaświadczenie Ministerstwa Ochrony Zdrowia U., Wydziału Zdrowia Rady Miejskiej, Ambulatorium lekarza rodzinnego z [...] sierpnia 2008r.
z którego wynikało, że była leczona ambulatoryjnie w różnych okresach od [...] lutego 2006 r. do [...] lipca 2007 r. na [...], [...], [...], [...], [...]. Na wniosek organu Wydział Konsularny Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w K. zwrócił się do Ambulatorium Lekarza Rodzinnego w W. o potwierdzenie, czy skarżąca była leczona w terminach wskazanych w przedłożonym przez nią zaświadczeniu. Uzyskano odpowiedź obecnej Przychodni Miejskiej nr [...] w W.,
z której wynikało, iż lekarz [...] obecnej Polikliniki Miejskiej nr [...] niw wydawał zaświadczenia o stanie zdrowia skarżącej.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że skarżąca przedstawiła nieprawdziwe dokumenty w celu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się, co stanowi zgodnie z art. 66 pkt 5b ustawy o cudzoziemcach obligatoryjną przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, zatem stanowi to też naruszenie porządku publicznego RP, co na podstawie art. 66 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach jest przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Organ uznał też,
że Wnioskodawczyni nie przedstawiła innych nie budzących wątpliwości dokumentów, które usprawiedliwiałyby przerwę w jej pobycie w Polsce, w związku
z czym należało uznać, że nie zostały spełnione łącznie wymogi określone w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy
o cudzoziemcach obligowało organ do odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się.
2. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. W swoim odwołaniu powoływała się na to, że przebywa długotrwale w Polsce, zezwolenie na osiedlenia ma jej umożliwić połączenie rodziny. Wskazywała, że na U. ma niepełnosprawnego syna i jako matka musiała go często odwiedzać i opiekować się nim, a zeznając o wyjazdach zagranicznych, za takie nie uważała wyjazdów
na U. Podnosiła tez okoliczności dotyczące niewłaściwego traktowania jej
w toku postępowania administracyjnego, zadawanie pytań nie mających związku ze sprawą, upokarzające traktowanie. Takie postępowanie mogło jej zdaniem prowadzić do niewłaściwego rozumienia jej wypowiedzi i wyciągania błędnych wniosków co do rzekomego zatajania przez nią prawdy. Skarżąca podniosła, że dostarczyła dokument z [...] maja 2008 r. stwierdzający, że zaświadczenie odnośnie jej leczenia na U. może być wystawione przez organ [...] na wyraźne zapytanie organu polskiego. Podniosła też, że organ pierwszej instancji nie wystąpił do władz [...] o potwierdzenie zaświadczenia o leczeniu, które przedstawiła,
a wskazywane w decyzji Ambulatorium Lekarza Rodzinnego nie jest miejską poliklinika nr [...]. Dalej skarżąca powoływała się na silne związku z Polską, bardzo dobrą znajomość języka polskiego i studiowanie na polskiej uczelni.
3. Po rozpoznaniu odwołania Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2009 r. wydana w oparciu o art. 66 pkt 1 i pkt 5 b w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 23 ustawy z 24 października 2008 r.
o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (DZ. U z 2008 r. Nr 216 poz. 1367) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
Organ drugiej instancji dał wiarę złożonym w odwołaniu wyjaśnieniom skarżącej, że pod pojęciem podróży zagranicznych nie rozumiała wyjazdów
na U., a tylko wyjazd do S. Za zbędne uznał przesłuchiwanie jej na okoliczność okresów wyjazdów, skoro okresy te wynikają ze stempli kontroli granicznej. Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców uznał jednak za zasadne ustalenia, że skarżąca przedstawiła fałszywy dokument dotyczący jej leczenia
na U., zatem zaistniała wymieniona w art. 66 pkt. 5 lit b ustawy
o cudzoziemcach przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się.
Za bezpodstawny uznany został zarzut organu pierwszej instancji, że pobyt skarżącej stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego uzasadniający odmowę zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art. 66 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W konkluzji organ stwierdził, iż w związku z koniecznością łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy
o cudzoziemcach, wobec skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie jej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
a decyzja wydawana na podstawie art. 66 pkt 1 i pkt 5 b ustawy o cudzoziemcach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym.
Na koniec organ wskazał, że w przypadku spełnienia przesłanki nieprzerwanego pobytu, skarżąca może ponownie ubiegać się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.
4. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę
na decyzje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2009 r. wnosząc
o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...]. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz art. 64 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest:
• art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony,
• art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe przeprowadzenei postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji,
• art. 80 kpa określającego obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów przez organy administracji.
Skarga została wniesiona nie podpisana przez skarżącą, jednak na skutek wezwania jej do usunięcia braków, brak ten usunęła.
Uzupełniając skargę pismem wniesionym [...] stycznia 2010 r. skarżąca wskazywała, że żadna z przerw w pobycie na terytorium RP nie trwała dłużej niż 6 miesięcy. Podniosła, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zawartych w jej odwołaniu twierdzeń, że placówką w której się leczyła w W. nie była poliklinika nr [...],
na informacji której oparły się organy twierdząc, że przedstawiła fałszywe dokumenty.
Wskazywała też ponownie, na trudności w uzyskaniu zaświadczeń o leczeniu
na U. i zarzucała, że organy w tym zakresie nie podjęły wystarczających kroków w celu zebrania odpowiednich dowodów i wyjaśnienia sprawy.
4. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie ze względu na to, że nie została podpisana,
a z ostrożności wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał też, że zawarta w art. 7 kpa zasada uwzględniania słusznego interesu strony nie może prowadzić do wydania decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego, gdyż ma ta zasada zastosowanie do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Zdaniem organu wyczerpująco został zebrany materiał dowodowy w celu ustalenia wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.
5. W toku rozprawy przed Sądem skarżąca wyjaśniła że leczyła się ambulatoryjnie na U., jeździła tam, by opiekować się chorym synem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
skarga nie mogła zostać uwzględniona.
6.1. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270
ze zmianami – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd powinien wyeliminować kontrolowaną decyzję z obrotu prawnego przez jej uchylenie
w przypadku stwierdzenia:
a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy,
b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania,
c) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd stwierdził pewne uchybienia w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego jak też naruszenia przepisów postępowania, co zostanie omówione szczegółowo poniżej, jednak uchybienia te w ocenie sadu nie miały wpływu na wynik sprawy, bowiem i przy ich uniknięciu wynik powinien być taki sam.
Brak było podstaw do odrzucenia skargi, skoro skarżąca wezwana do usunięcia braków formalnych (brak podpisu) brak ten terminie usunęła.
6.2. Zakreślając ramy materialnoprawne sprawy należy zauważyć, że ustawa
o cudzoziemcach w zakresie podstawowych przepisów mających w sprawie zastosowanie (art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 4 pkt 4 ) powinna być stosowana w brzmieniu ustalonym dla tych przepisów (w szczególności dla art. 66, gdyż art. 64 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 4 pkt 4) przepisami art. 41 ustawy
z dnia 14 września 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. Nr 165 poz. 1170). Błędne było zatem powoływanie się zarówno w zaskarżonej decyzji
na art. 66 pkt. 1 i pkt 5 b ustawy o cudzoziemcach. W istocie chodziło
o obowiązującą zgodnie z wyżej wskazaną ustawą zmieniającą przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 (o treści odpowiadającej art. 66 pkt. 1 w brzmieniu przed zmianą) i art. 66 ust. 1 pkt 6 lit b (o treści odpowiadającej art. 66 pkt 5 b przed zmianą). Ponieważ jednak błąd dotyczył tylko powołania jednostek redakcyjnych o numeracji przed nowelizacją, a nowelizacja w tym zakresie nie zmieniała treści wynikających z tych przepisów norm prawnych, to takie uchybienie w zakresie przepisów prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy.
6. 3. Podstawą wydania decyzji odmownej zaskarżonej skargą w niniejszej sprawie, a wcześniej także decyzji pierwszoinstancyjnej było ustalenie organów, że skarżąca przedstawiła fałszywy dokument dotyczący jej leczenia na U. Takie ustalenie organów zostało zdaniem Sądu dokonane przez organy bezpodstawnie,
z naruszeniem przepisów postępowania – w szczególności z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 kpa, obowiązku wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego określonego w art. 77 kpa
i z przekroczeniem dozwolonej zgodnie z art. 80 kpa swobody organu w ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organy w ogóle nie ustosunkowały się
do twierdzeń skarżącej, że podmiot który wystawiał przedstawione przez nią zaświadczenie o leczeniu to nie ten sam podmiot, który odpowiadając na pytanie Wydziału Konsularnego A., zaprzeczył, by wydawał podobne zaświadczenie. Już sama treść informacji [...] placówki medycznej wskazywała na to, że nastąpiły tam jakieś przekształcenia (lekarz [...] obecnie "Poliklinika Miejska"), co mogło wpływać na brak przepływu informacji pomiędzy jednostkami przed i po reorganizacji. Ponadto z informacji tej wynika, że nie wydawano informacji o stanie zdrowia, zaś przedkładane przez skarżącą zaświadczenie nie dotyczyły stanu zdrowia ale faktu odbycia przez nią leczenia. Nawet z treści tego pisma [...] placówki medycznej można odczytać potwierdzenie faktu ambulatoryjnego leczenia jej w tamtejszym ośrodku, gdyż użyto słów: "W odpowiedzi na zapytanie dotyczące I. T., która przechodziła leczenie ambulatoryjne w naszym ośrodku".
W informacji tej brak jest jakiejkolwiek wzmianki, która wskazywałaby jednoznacznie
na niezgodność z prawdą składanego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego
[...] sierpnia 2008 r. Również pismo lekarza z Ambulatorium Lekarza Rodzinnego z [...] maja 2008 r. Nr [...] wskazywać może, że skarżąca była tam leczona, skoro informuje, że wyciąg z karty ambulatoryjnej skarżącej zostanie wydany po złożeniu odpowiedniego wniosku. Takie wątpliwości powinny skłaniać organ do dalszych poszukiwań dowodów w celu wyjaśnienia tych kwestii, nie uprawniały zaś
do wyciągania nieuzasadnionych na gruncie tych okoliczności wniosków,
że skarżącą posłużyła się sfałszowanym dokumentem.
Konsekwencją tych naruszeń było niewłaściwe uzasadnienie faktyczne podstaw decyzji w zakresie tej okoliczności, a więc i naruszenia art. 107 § 3 kpa.
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy wymienionych wyżej
a wskazanych w skardze przepisów postępowania są więc uzasadnione. Jednak zgodnie z treścią art. 145 ust. 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania powinno być przyczyną uchylenia decyzji tylko wtedy, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, gdyby całkowicie odrzucić argument organów o przedstawieniu przez skarżącą sfałszowanych dokumentów, a więc i uznać całkowity brak podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu poprzednim art. 66 pkt 5b tej ustawy) to i tak decyzja co do meritum rozstrzygnięcia w zakresie odmowy prawa do osiedlenia się była trafna, a więc wskazane naruszenia przepisów postępowania nie miały wpływu na wynik sprawy.
6. 4. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna były trafne o tyle, że znajdowały oparcie w treści art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy
o cudzoziemcach (w poprzednim brzmieniu powoływanym przez organy art. 66 pkt 1 tej ustawy). Nie został bowiem przez skarżącą spełniony wymóg określony w art. 64 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Pozostawała ona przed dniem złożenia wniosku ponad 3 lata w związku małżeńskim, jednak nie przebywała nieprzerwanie 2 lata na terytorium Polski. Fakt kilkakrotnych wyjazdów skarżącej na U. na okres łącznie ok. 16 miesięcy (a wiec powyżej 10 miesięcy, o których mowa w art. 64 ust. 4) nie budzi wątpliwości i jest bezsporny. Jednak wbrew twierdzeniom skarżącej, nawet przy uznaniu, że w czasie pobytu na U. leczyła się ambulatoryjnie, to nie można uznać, że jej przerwy w pobycie na terenie Polski były spowodowane jej leczeniem. Sama skarżąca zarówno w swoich pismach, zeznaniach składanych w postępowaniu administracyjnym jak i w wyjaśnieniach przez Sądem, jako zasadniczy swój cel wizyt na U. wskazywała odwiedziny
i opiekę nad niepełnosprawnym synem. Treść art. 64 ust. 4 pkt 4 ustawy
o cudzoziemcach należy zaś odczytać w ten sposób, że przerwy w pobycie w Polsce przekraczające okresy wskazane art. 64 ust. 4 tylko wtedy nie stanowią przeszkody w uzyskaniu na osiedlenie, jeśli wyjazdy za granicę spowodowane są leczeniem cudzoziemca występującego o pozwolenie na osiedlenie się. Podstawową przyczyną takich wyjazdów musi być właśnie cel leczniczy lub też przedłużenie się planowanego na krócej pobytu zagranicznego musi być spowodowane zaistniałą
w czasie takiego wyjazdu potrzebą leczenia. Tak więc skoro przesłanka negatywna uzyskania pozwolenia (brak nieprzerwanego pobytu w Polsce zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) została w sposób niebudzący wątpliwości wykazana, to obalenie tej przesłanki przez wykazanie, iż wyjazdy spowodowane były leczeniem skarżącej, leżało w jej interesie i to ona w tym zakresie powinna wykazać inicjatywę dowodową. Samo zaś powoływanie się przez nią na fakt doraźnego leczenia ambulatoryjnego schorzeń, które mogą być leczone w każdych warunkach w kontekście wskazywania odwiedzin syna jako podstawowej przyczyny wyjazdów na U. nie mogło doprowadzić do obalenia przesłanki negatywnej uzyskania zezwolenia na osiedlenie się określonej wynikającej z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy
o cudzoziemcach. Skoro zatem zostało wykazane, że na skutek wyjazdów
na U. skarżąca nie przebywała nieprzerwanie na terenie Polski bezpośrednio przed złożeniem wniosku przez okres co najmniej 2 lat, a jednocześnie brak było podstaw dowodowych do ustalenia, że przerwy w pobycie skarżącej w Polsce były spowodowane koniecznością jej leczeniem poza granicami Polski, to tym samym zasadne było odmówienie jej udzielenia zezwolenia na osiedlenie się zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie został spełniony jeden z wymogów określonych w art. 64 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą skargą, dokonując kontroli objętych postępowaniem decyzji nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani też przesłanek nieważności objętych kontrola decyzji.
Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a należało skargę oddalić.
O wynagrodzeniu adwokata przydzielonego z urzędu w związku z uzyskaniem przez skarżącą prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.