V SA/Wa 2037/15

V SA/Wa 2037/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-09-30
Data wpływu
2015-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Piszczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Bankowe prawo
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 § 1,3,5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Skarżąca spółka – F. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie ( dalej: skarżąca, spółka), w prawidłowym trybie i terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą nałożono na nią 66.122,00 złotych kary pieniężnej, w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U.nr201, poz. 1540 ze zm.; dalej "u.g.h.").
W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania powyższej kary podające między innymi, że zapłata kwoty określonej w ww. decyzji będzie dla spółki bardzo dotkliwa, a uiszczenie jej może spowodować dla skarżącej znaczną szkodę w posiadanym majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne.
Skarżąca wskazała, że decyzja nakładająca karę jest rażąco nieprawidłowa, ponieważ posiadała ona w całym okresie, którego decyzja dotyczy ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Zostało ono jedynie cofnięte decyzją nieostateczną wydaną w I instancji, od której złożono nierozpoznane dotąd odwołanie, co oznacza, że Strona działała w oparciu o wciąż obowiązujący akt prawny.
Zaznaczyła, że zgodnie z załączoną do niniejszego pisma jej dokumentacją finansową obrazującą jej kondycję gospodarczą w roku 2013 (sprawozdanie finansowe za 2013 r., bilans zysków i Strat za 2013 r., sprawozdanie Zarządu F. Sp. z o.o. w Warszawie i działalności Spółki za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.), choć 2013 rok zakończył się zyskiem w wysokości 5.911.500,12 zł, to należy uwzględnić pogarszającą się stale kondycję finansową, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach. W salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%).
Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. W świetle powyższego decydujące znaczenie dla określenia jej stanu finansowego ma dostrzeżenie, iż w latach 2014-1015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej. Ponadto wskazała, że w 2013 r. nastąpił 11 % spadek przychodów w porównaniu do 2012 r., czego główną przyczyną było wygasanie zezwoleń.
Nadto skarżąca podała, że toczy się wobec niej szereg postępowań
w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie gier na automatach
o niskich wygranych bez zezwolenia. Wskazała, że obecna wysokość nałożonych kar wynosi 13.684.631,00 złotych, a konieczność zapłaty tej kwoty skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Znaczącym jest także fakt, że terminy płatności nakładanych na F. Sp. z o.o. kar pieniężnych mogą następować po sobie w krótkich odstępach czasu, a konieczność ich jednorazowego uiszczenia znacząco wpłynie na wynik finansowy Spółki.
Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej skarżąca załączyła do skargi sprawozdanie finansowe za 2013 r., bilans aktywów i pasywów na dzień 31 grudnia 2013 r.; rachunek zysków i strat w wersji porównującej lata 2012-2013; rachunek przepływów pieniężnych w latach 2012-2013; sprawozdanie Zarządu skarżącej
z działalności za rok 2013, a także kopie licznych decyzji wymierzających skarżącej kary pieniężne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Podkreślenia wymaga więc, że skoro ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu
z ww. wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej
od wystąpienia choćby jednej z dwóch wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie w tym wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku
po stronie sądu jest powinność zbadania, czy powołane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem
na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie owej kary. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Przechodząc natomiast do samego wniosku to, w ocenie Sądu, jest
on zasadny.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd skarżącej, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji (66.1222,00 złotych), bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych, w łącznej kwocie 13.684.631,00 złotych. Załączone do wniosku dokumenty, jak i wyjaśnienia samej skarżącej, pozwalają na ocenę jej sytuacji finansowej. Biorąc bowiem pod uwagę wskazany zysk Spółki za 2013 r., tj. 5.911.500,12 złotych oraz fakt, że główne jej źródło dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (79% - przy czym w dużej mierze zezwolenia te w tym roku wygasają), należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników (podobne stanowiska zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14).
Podkreślenia wymaga również, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania decyzji nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom
(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2008 r., sygn. akt IIOZ 741/08). Ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu, wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. W konsekwencji sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt IGPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77). Zatem na tym etapie postępowania, tj. rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, meritum sprawy – czyli skarżona decyzja, nie podlega ocenie. To czy zaskarżona decyzja została wydana właściwie, czy nie, czy skarżąca wyczerpała swym działaniem przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.g.h., zostanie rozstrzygnięte dopiero podczas rozpoznawania skargi.
Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.