V SA/Wa 1841/06

V SA/Wa 1841/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska /przewodniczący/
Joanna Gierak /sprawozdawca/
Małgorzata Dałkowska-Szary
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, Asesor WSA Joanna Gierak (spr.), , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi N. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...)września 2006 r. nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, kwoty cła i wysokości podatku od towarów i usług oraz uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe w zakresie opłaty celnej dodatkowej, 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z (...) marca 2004 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz N. Spółki z o.o. w W. kwotę 193 (sto dziewięćdziesiąt trzy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 16 października 2006 r. wniesionej przez N. Spółkę z o.o. w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) września 2006 r. Nr (...), wydana w następującym stanie faktycznym:
N. Spółka z o.o. w dniu (...) kwietnia 2001 r. dokonała zgłoszenia celnego wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym różnego rodzaju towarów typu sportowego o różnym pochodzeniu, importowanych z B.. Do zgłoszenia celnego załączono faktury handlowe wystawione przez eksportera, tj. firmę N. BV oraz deklarację wartości celnej.
W wyniku przeprowadzonej w siedzibie importera powtórnej kontroli celnej, której przedmiotem był obrót towarowy z zagranicą zrealizowany przez Spółkę w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. stwierdzono, iż importer ponosił płatności na rzecz kontrahenta zagranicznego wynikające z ujawnionej podczas kontroli Umowy o licencję na korzystanie z własności intelektualnej i prawo do wyłącznej dystrybucji zawartej 1 kwietnia 1999 r. z firmą N. BV. W toku kontroli ujawniono również faktury wystawione na podstawie wymienionego kontraktu. Kwoty dotyczące opłat licencyjnych wynikające z ujawnionych dokumentów nie były doliczane do wartości celnej importowanych przez polską Spółkę towarów, jak i nie informowano organu celnego o istnieniu takich opłat.
Mając wątpliwości co do prawidłowości deklarowanej przez Spółkę N. wartości celnej sprowadzonych towarów, Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej zaimportowanych towarów i prawidłowej kwoty długu celnego oraz oddzielnym postanowieniem wszczął postępowanie w zakresie ustalenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług.
Pismem z 4 grudnia 2003 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zwrot opłaty celnej dodatkowej pobranej na podstawie decyzji Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (W.P. Nr 3, poz. 13) uiszczonej na podstawie ww. zgłoszenia celnego.
Decyzją z (...) marca 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P., powołując w podstawie prawnej art. 207 w zw. z art. 165 § 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 53 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny, § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, art. 11 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 11c ust. 4, art. 15 ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, art. 9 ust.1 pkt 1, art. 10 i art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny w związku z § 1 decyzji Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C., uznał ww. zgłoszenie celne za prawidłowe w zakresie opłaty celnej dodatkowej natomiast za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, kwoty cła i kwoty podatku od towarów i usług. Orzekając w tym zakresie uwzględnił poniesione przez stronę, a nie zadeklarowane, opłaty licencyjne, do których uiszczenia importer był zobowiązany na podstawie ujawnionej Umowy o licencję (...). Opłaty te, w ocenie organu I instancji, należały - zgodnie z art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego - do kosztów dodatkowych zwiększających wartość celną importowanego towaru, albowiem poniesienie ich przez importera stanowiło warunek sprzedaży tego towaru. Na podstawie analizy dokumentów oraz ujawnionej faktury nr (...) z (...) maja 2001 r. opiewającej na kwotę 915.433 PLN, i zgodnie z zawartym w niej opisem, dotyczącej opłat licencyjnych za miesiąc kwiecień 2001 r., do niniejszego zgłoszenia celnego organ celny I instancji doliczył opłaty licencyjne w kwocie 11.383,75 PLN. Naczelnik Urzędu przedmiotową decyzją wymierzył również odsetki wyrównawcze począwszy od dnia zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego, tj. od (...) kwietnia 2001 r., oraz określił odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych poczynając od 1 września 2003r. Odnośnie opłaty celnej dodatkowej organ I instancji wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie opłata celna dodatkowa została naliczona zgodnie z obowiązującą w dniu dokonania zgłoszenia celnego ww. decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania z 16 kwietnia 2004 r., uzupełnionego pismem z 26 maja 2004 r., Dyrektor Izby Celnej w W. zaskarżoną decyzją z (...) września 2006 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. w zakresie podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i w tym zakresie orzekł poprzez wskazanie, że właściwą podstawą prawną poboru tych odsetek winien być art. 222 § 4 i § 5 Kodeksu celnego oraz § 1 ust. 3 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. W pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na ujawnioną w toku powtórnej kontroli celnej Umowę o licencję na korzystanie z własności intelektualnej i prawo do wyłącznej dystrybucji z 1 kwietnia 1999 r. zawartą z eksporterem. Podniósł, iż na mocy tejże Umowy firma N. BV z siedzibą w H. (zwana dalej N. BV) udzieliła Spółce N.:
nieprzenoszalnego i niewyłącznego prawa do produkcji lub podzlecania produkcji licencjonowanych towarów opatrzonych znakami handlowymi oraz innymi prawami własności pod warunkiem, iż takie towary licencjonowane będą sprzedawane przez licencjobiorcę na terenie objętym licencją zgodnie z postanowieniami umowy licencyjnej, oraz
nieprzenoszalnego i wyłącznego prawa sprzedaży licencjonowanych towarów na terenie objętym licencją oraz stosowania znaków handlowych i innych praw własności na terenie objętym licencją w związku z reklamą, dystrybucją i sprzedażą licencjonowanych towarów (pkt 2.1 Umowy).
Dyrektor Izby wyjaśnił, iż w części dotyczącej produkcji towarów opatrzonych znakami handlowymi oraz innymi prawami własności Umowa, jak ustalono, nie była realizowana. W związku z tym analiza Umowy była prowadzona przez organy celne tylko w odniesieniu do realizacji prawa sprzedaży licencjonowanych towarów na terenie objętym licencją oraz stosowania znaków handlowych i innych praw własności na terenie objętym licencją w związku z reklamą, dystrybucją i sprzedażą licencjonowanych towarów.
Zgodnie z postanowieniami Umowy w zamian za udzielone prawa N. zobowiązała się do uiszczania na rzecz licencjodawcy (N.BV) opłaty licencyjnej w wysokości 6% zafakturowanych dochodów netto ze sprzedaży wszystkich licencjonowanych towarów na terenie objętym licencją (pkt 10.1 Umowy). Realizując postanowienia umowy N. BV wystawiała faktury obciążające Spółkę N. z tytułu opłat licencyjnych, które - stosownie do postanowień Umowy - miały być opłacane zgodnie z harmonogramami uzgodnionymi przez strony w różnych okresach czasu.
W przedmiotowej sprawie firma N. B.V. występuje jednocześnie jako eksporter oraz jako właściciel znaków towarowych umieszczonych na licencjonowanych towarach. Poniesienie opłaty licencyjnej było więc, w ocenie organów celnych, warunkiem dojścia do skutku transakcji kupna - sprzedaży między N. BV a N. Firma N. BV nie sprzedałaby bowiem towarów posiadających znaki towarowe, których jest właścicielem bez uiszczenia przez firmę polską opłat licencyjnych związanych z nabyciem prawa do korzystania ze znaków towarowych. Prawo do znaku handlowego niesie za sobą określoną wartość ekonomiczną. Wyznacznikiem wartości towaru jest bowiem znak towarowy, co jest związane z określoną marką. Zbycie lub ograniczenie prawa własności w drodze ustanowienia uprawnień do znaku towarowego na rzecz innego podmiotu jest świadczeniem o charakterze majątkowym. Oznacza to, iż firma N. BV w celu zabezpieczenia swoich interesów handlowych nie sprzedałaby towarów licencjonowanych Spółce N. jeśli ta nie zobowiązałaby się do uiszczania na jej rzecz opłat licencyjnych.
W przedmiotowej sprawie, jak ocenił organ odwoławczy, poniesienie opłat licencyjnych było warunkiem uzyskania prawa do znaku towarowego i dalszego dysponowania przedmiotowym towarem. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie, zdaniem Dyrektora Izby, w postanowieniach ujawnionego kontraktu.
W kwestii podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących odsetek wyrównawczych organ odwoławczy zauważył, iż w sprawie zostały spełnione wynikające z przepisów przesłanki uzasadniające ich naliczenie. Strona nie dopełniła bowiem obowiązku przedłożenia pełniej dokumentacji dotyczącej importu towaru. Nie przedstawiono ani Umowy o licencję (...), ani wystawionych na jej podstawie faktur. W związku z tym kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych i niekompletnych danych, co spowodowało zaniżenie wartości celnej sprowadzonego towaru. W ten sposób strona uzyskała korzyść finansową w postaci uiszczenia niższej kwoty wynikającej z długu celnego. Dyrektor Izby podkreślił, iż w polu 9a DWC zawierającym pytanie czy kupujący uiszcza bezpośrednio lub pośrednio honoraria, tantiemy, opłat licencyjne jako warunek sprzedaży przywiezionych towarów zakreślono NIE, natomiast w polu 15 DWC, w którym zgłaszający powinien podać wartość tych opłat wpisano NIE DOTYCZY. W polu 10b DWC znalazło się zaś oświadczenie zgłaszającego o prawdziwości i kompletności danych oraz autentyczności i prawdziwości załączonych dokumentów. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w jego ocenie w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od poboru tych odsetek.
W kwestii zarzutów dotyczących naliczonych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych Dyrektor Izby wyjaśnił, iż decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu w przedmiocie podatku od towarów i usług jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym. Decyzja taka stanowi jedynie formę powiadomienia importera o wysokości należnego podatku i konieczności uiszczenia w określonym terminie różnicy między podatkiem należnym, a zapłaconym, przy czym różnica ta stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej, od której należą się odsetki za zwłokę podlegające uiszczeniu bez wezwania stosownie do treści art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia zapłaty z wyłączeniem okresów określonych w przepisach prawa (art. 53 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej), zaś strona dokonała zapłaty należności podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji.
Odnośnie opłaty celnej dodatkowej organ celny II instancji podtrzymał i uzupełnił argumenty Naczelnika Urzędu Celnego w P. oraz wskazał, iż wnioski skarżącego o zwrot opłaty przesłał do właściwego Naczelnika, gdyż w sytuacjach określonych w art. 246 Kodeksu celnego rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych musi być poprzedzone wydaniem stosownej decyzji odnoszącej się do prawidłowości dokonanego zgłoszenia celnego. Dodatkowo wskazał, iż po wydaniu stosownych rozstrzygnięć dotyczących zgłoszenia celnego ww. wniosek strony dotyczący zwrotu opłaty celnej dodatkowej zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.
W skardze na powyższą decyzję N. Spółka z o.o. zarzuciła naruszenie:
- art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zawyżenie wartości celnej towaru wskutek błędów i pomyłek popełnionych przez organ celny podczas alokacji opłat licencyjnych do poszczególnych zgłoszeń celnych, w rezultacie czego Spółka została obciążona należnościami celnymi i podatkowymi (oraz odsetkami od nich) w kwocie wyższej od prawnie należnej; działanie takie stanowi także naruszenie zasady prawdy materialnej;
- art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego poprzez nieprawidłowe podwyższenie wartości celnej towarów przeznaczonych na cele promocji i reklamy o kwoty opłat licencyjnych, które tej kategorii towarów w ogóle nie dotyczą;
- art. 30 § 1 pkt 3 oraz art. 31 pkt 6 Kodeksu celnego poprzez doliczenie do wartości celnej towaru kwot zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych odprowadzonego przez Spółkę na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, co w rezultacie doprowadziło do zawyżenia wartości celnej oraz kwoty długu celnego w skarżonych decyzjach;
- art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 23 § 1 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, iż w stanie faktycznym istniejącym w dacie zgłoszenia celnego spełnione były przesłanki doliczenia opłaty licencyjnej do wartości celnej importowanego towaru;
- art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez błędne określenie stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego;
- art. 222 § 4 Kodeksu celnego poprzez nierozpatrzenie przez organ celny I instancji przesłanki uzyskania korzyści finansowej, co stanowi niezbędny warunek poboru odsetek wyrównawczych, oraz bezpodstawne twierdzenie przez organ celny II instancji, iż ww. przesłanka została spełniona;
- § 3, § 4 ust. 3 pkt 2 oraz § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie ze względu na fakt, iż ww. przepisy nie istniały w dacie zgłoszenia celnego;
- § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia warunków i wypadków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych poprzez nieuwzględnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od pobierania odsetek wyrównawczych; a także
- art. 120 w zw. z art. 53 Ordynacji podatkowej poprzez zobowiązanie skarżącej do uiszczenia odsetek od zaległości podatkowych liczonych od dnia powstania długu celnego w sytuacji gdy do dnia 1 września 2003 r. nie istniała ku temu podstawa prawna.
Mając na uwadze wymienione zarzuty N. Spółka z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonych decyzji lub ich uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumenty prezentowane w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie zauważyć trzeba, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uchylenia w całości skarżonej decyzji oraz -na podstawie art. 135 p.p.s.a.- również decyzji ją poprzedzającej, z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja organu I instancji wydana została z istotnym naruszeniem art. 200 Ordynacji podatkowej, albowiem naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy i uzasadniało wzruszenie obu wydanych w sprawie decyzji.
Pomimo, iż zarzut naruszenia ww. przepisu nie pojawił się w skardze, to na podstawie art. 134 p.p.s.a. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie bierze pod uwagę z urzędu także te uchybienia, które nie zostały przytoczone przez stronę skarżącą.
Odnośnie powyższego Sąd zauważa, iż pismo organu z 24 marca 2004 r. o wyznaczeniu stronie 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie (k. 111-112 wspólnych akt adm.), zostało jej doręczone 31 marca 2004 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Tak więc termin do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie mijał w dniu 7 kwietnia 2004 r. Natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. została wydana w dniu doręczenia tego pisma -wydanego w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej- stronie, tj. (...) marca 2004 r., a tym samym bezspornie przed upływem terminu 7 dni w nim wyznaczonym. Ponieważ zgłoszenie celne celem objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu (...) kwietnia 2001 r., zastosowanie się organu I instancji do wymogu zachowania ww. 7 dni doprowadziłoby do tego, że trzyletni termin, o jakim mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego już by upłynął i nie mogłaby zostać wydana decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe, a postępowanie w takiej sytuacji powinno zostać umorzone.
Wobec faktu, że naruszenie przepisów miało miejsce w trakcie postępowania przed organem I instancji, a charakter naruszenia przepisów czyni niemożliwym naprawienie błędu przez organ II instancji Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, (por. wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I GSK 3119/05).
Z uwagi więc na upływ terminu do wydania decyzji w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego, postępowanie w sprawie winno zostać umorzone. Z przytoczonych powodów, w ocenie Sądu, nie zachodzi potrzeba ustosunkowywania się do pozostałych zarzutów ze skargi.
Dokonując powyższej oceny Sąd miał na względzie, iż strona pismem z 4 grudnia 2003 r. wystąpiła z wnioskiem w trybie art. 246 Kodeksu celnego o zwrot opłaty celnej dodatkowej. Uwzględnił też, iż zgodnie z art. 65 § 5 b Kodeksu celnego, obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r., przepisu § 5 (art. 65) nie stosuje się, jeżeli wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych zostanie przedstawiony zgodnie z przepisami działu V tytułu VII ustawy. Przepis art. 65 § 5 b Kodeksu celnego, odwołujący się do regulacji zawartych w dziale V tytułu VII Kodeksu celnego, zezwala więc na wydanie decyzji naczelnikowi w oparciu o art. 65 § 4 Kodeksu celnego wówczas, gdy upłynęły już 3-lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
W świetle powyższego, w przypadku stwierdzenia przez Dyrektora Izby, jako właściwego zgodnie z art. 252- Kodeksu celnego do rozstrzygania wniosków w pierwszej instancji w sprawach uregulowanych przepisami działu V tytułu VII Kodeksu celnego, iż wniosek złożony przez stronę w trybie art. 246 Kodeksu celnego został przedstawiony zgodnie z przepisami działu V tytułu VII, Naczelnik Urzędu Celnego w P. będzie mógł w niniejszej sprawie, na mocy art. 65 § 5b Kodeksu celnego, wydać decyzję, o której mowa w art. 65 § 4 tej ustawy, ale tylko w zakresie, którego dotyczy wniosek, (w tym przypadku opłaty celnej dodatkowej), bo na jego potrzeby decyzja ta byłaby wydana. Z uwagi na brak w aktach administracyjnych pisma Dyrektora Izby, przekazującego Naczelnikowi Urzędu wniosek strony z 4 grudnia 2003 r. o zwrot opłaty celnej dodatkowej, Sąd nie mógł stwierdzić, czy wniosek ten w powyższym zakresie został przez Dyrektora Izby zbadany. Nadto z decyzji Naczelnika Urzędu nie wynika, aby rozstrzygnięcie to organ wydał w związku z art. 65 § 5b Kodeksu celnego, tj. będąc świadomy, iż upłynęły już 3 lata, o których mowa w § 5 wymienionego przepisu.
Z powyższych względów, stwierdzając naruszenie przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1, art. 135, art. 152 oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.