V SA/WA 1837/20

V SA/Wa 1837/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Blankiewicz-Wóltańska /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Tomasz Zawiślak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 1699/21 - Wyrok NSA z 2023-10-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 722
art. 82 ust. 1 i 2, art. 107 ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 74 ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 9 poz 12 art. 1 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 6
Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę  92/12/EWG
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o.o. w D. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...](dalej: "Naczelnik Urzędu", "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. , którą to decyzją Naczelnik orzekł o zwrocie podatku akcyzowego w wysokości 1.429,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 2 samochodów osobowych o nr VIN: [...],[...] i odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 8.743,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 7 samochodów osobowych o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. (data wpływu do organu podatkowego pierwszej instancji - [...] sierpnia 2019 r.) [...] Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 10.172,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 9 samochodów osobowych, (dalej także: "przedmiotowe samochody osobowe" lub "przedmiotowe pojazdy"). Do wniosku Strona załączyła:
- międzynarodowe listy przewozowe CMR,
- faktury dokumentujące sprzedaż samochodów w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego,
- dokumenty potwierdzające zapłatę podatku akcyzowego,
- fakturę za transport samochodów osobowych.
W toku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy I instancji przeprowadził czynności sprawdzające, w trakcie których ustalono, że podmiot zobowiązany złożył deklaracje AKC-U oraz zapłacił podatek akcyzowy w wysokości 7.962,00 zł (łączna kwota faktycznie zapłacona) z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 9 samochodów osobowych.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] orzekł o zwrocie podatku akcyzowego w wysokości 1.429,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 2 samochodów osobowych o nr VIN: [...],[...]i odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 8.743,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 7 samochodów osobowych o nr VIN: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Skarżący złożył deklaracje AKC-U oraz zapłacił podatek akcyzowy w wysokości 7.962,00 zł (łączna kwota faktycznie zapłacona) z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 9 samochodów osobowych. Ustalono również datę dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów na podstawie dokumentów CMR, jak również sprawdzono w Centralnej Bazie Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ze statusem: dane pierwszej rejestracji, czy samochody były zarejestrowane w kraju czasowo czy nie były. W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że samochód nr VIN [...] (wg zestawienia nr 2 na stronie 4. decyzji - przyp. Sądu), był zarejestrowany czasowo w kraju przed dostawą wewnątrzwspólnotową. Natomiast samochody osobowe nr VIN: [...],[...],[...],[...],[...],[...]wymienione w zestawieniu nr 3 (wg strony 4. decyzji - przyp. Sądu ), nie były zarejestrowane w kraju lub były zarejestrowane czasowo po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej. W związku z wątpliwością dotyczącą odbiorcy oraz daty odbioru w polu 24 w dokumencie CMR potwierdzającym przez odbiorcę unijnego dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...] oraz [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wezwał [...]Sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. W odpowiedzi Strona poinformowała, że w związku z zakończeniem działalności przez klienta nie dostarczyła oświadczenia wskazującego odbiorcę oraz datę dostawy ww. samochodów.
Zważywszy na powyższe organ I podatkowy instancji nie mógł stwierdzić czy samochody nr VIN: [...] oraz [...]były zarejestrowane przed dostawą wewnątrzwspólnotową. Ponadto Strona nie złożyła (mimo wezwań) wyjaśnień dotyczących braku stempla odbiorcy w polu 24 oraz stempla przewoźnika w polu 23 dokumentów przewozowych CMR potwierdzających dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...],[...] oraz [...],[...] ( wg zestawienia nr 5. na stronie 5. decyzji - przyp. Sądu). Strona nie dostarczyła, żadnych dokumentów potwierdzających odbiór ww. samochodów przez klienta i nie złożyła wyjaśnień dotyczących niniejszych dokumentów CMR.
Strona pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. odwołała się od powyższej decyzji. Uznając bezzasadność wniesionego odwołania Dyrektor Izby decyzją nr [...] z dnia [...]sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] nr [...] z dnia [...]grudnia 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Wskazano, że poza sporem pozostaje rozstrzygnięcie w kwestii zwrotu podatku akcyzowego od 2 sztuk samochodów osobowych w wysokości 1.429,00 zł o nr VIN: [...],[...].
Jednocześnie wskazano, że Strona zachowała jednoroczny termin na złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, liczony od dnia dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych 5 przedmiotowych samochodów osobowych, o czym świadczy data złożenia wniosku do organu podatkowego pierwszej instancji, tj. [...] sierpnia 2019 r. i dat dostaw wewnątrzwspólnotowych pojazdów wymienionych w zestawieniu nr 1 na stronie 3. pod poz. 2 i od 6 do 9, zaskarżonej decyzji (tj. między [...] sierpnia 2018 r. a [...] sierpnia 2018 r.). Ponadto w toku postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] na podstawie art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa pismem z dnia 3 września 2019 r. wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o zwrot akcyzy od samochodu osobowego. Powyższe wezwanie miało miejsce w związku z wątpliwościami dotyczącymi odbiorcy oraz daty odbioru w polu 24 w dokumencie CMR potwierdzającym przez odbiorcę unijnego dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...] oraz [...]. Organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. W odpowiedzi Strona poinformowała, że w związku z zakończeniem działalności przez klienta nie dostarczyła oświadczenia wskazującego odbiorcę oraz datę dostawy ww. samochodów. Zważywszy na powyższe organ stwierdził, że nie można ustalić czy samochody o nr VIN: [...] oraz [...] wskazane w zestawieniu nr 4 zaskarżonej decyzji były zarejestrowane przed dostawą wewnątrzwspólnotową. Tym samym w ocenie organu Strona nie spełniła przesłanki w stosunku do pojazdów o nr VIN: [...] oraz [...] (poz. 1 i 2 ww. zestawienia nr 4), ponieważ samo wpisanie nr VIN w polu 6 i wpisanie w polu 22 nadawcy oraz wpisanie przewoźnika w polu 23 listu przewozowego CMR oraz daty wystawienia listu przewozowego CMR w polu 21 jest niewystarczające aby uznać, że procedura dostawy wewnątrzwspólnotowej została dokonana. Faktycznej daty odbioru ww. pojazdów również nie można ustalić w oparciu o inne dokumenty załączone do wniosku.
Strona spełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem rozporządzania przedmiotowymi pojazdami jak właściciel oraz przesłankę dotyczącą dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych ww. samochodów osobowych we własnym imieniu, bowiem do czasu ich wydania przewoźnikowi działającemu na zlecenie Wnioskodawcy, miała je we władaniu, zaś dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdów nastąpiło na jego zlecenie i koszt, co potwierdza faktura nr [...] z dnia 7 września 2018 r. z załącznikiem sprzedaży usługi spedycyjnej wystawiona przez firmę [...][...] oraz międzynarodowe samochodowe listy przewozowe CMR, z treści których wynika, że nadawcą przesyłek była Strona, o czym świadczy zapis zamieszczony w polu nr 1 tego dokumentu, przedmiotem przewozu m.in. wymienione w ww. zestawieniu nr 1 samochody osobowe (pole nr 6 listu przewozowego CMR).
Ponadto Strona została wezwana do złożenia wyjaśnień dotyczących braku stempla odbiorcy w polu 24 oraz stempla przewoźnika w polu 23 dokumentów przewozowych CMR potwierdzających dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...],[...] oraz [...],[...] przedstawionych w zestawieniu nr 5 na str. 5 decyzji organu I instancji. Strona nie dostarczyła, żadnych dokumentów potwierdzających odbiór ww. samochodów przez klienta i nie złożyła wyjaśnień dotyczących niniejszych dokumentów CMR.
Z art. 107 ust. 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że podmiot ma obowiązek dostarczyć dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej. W związku z nieuzupełnieniem przez Spółkę wniosku w zakresie braków formalnych wynikających z dokumentów CMR dotyczących ww. samochodów szt. 4 oraz wymienionych w zestawieniu nr 5 decyzji, w ocenie organu należało stwierdzić, że przesłanka zawarta w obowiązujących przepisach nie została spełniona.
Wskazano też, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że Strona nie wypełniła przesłanki w zakresie braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w stosunku do samochodu nr VIN: [...] wymienionego w zestawieniu nr 2 znajdującym się na str. 4 decyzji, bowiem został on zarejestrowany na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. W rozpatrywanej sprawie rejestracja przedmiotowego pojazdu miała charakter rejestracji czasowej, zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2b Prawa o ruchu drogowym, co potwierdzają dane zawarte w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz oznaczenia rejestracyjne pojazdów, m.in.: pozwolenie czasowe (typ dokumentu), numer rejestracyjny, tymczasowe tablice rejestracyjne oraz nalepki na tablice rejestracyjne.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby wnosząc o jej uchylenie w części, tj. w zakresie, w którym Organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, co do odmowy zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 8.743,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:
1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (dalej: Dyrektywa) przez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że do momentu konsumpcji doszło w Polsce, nie zaś w państwie członkowskim przeznaczenia;
b) art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864 ) w związku z art. 72 w zw. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) poprzez jego błędną wykładnię, a co za tym idzie zrównanie pojęcia i konsekwencji rejestracji czasowej z pojęciem i konsekwencjami rejestracji stałej, podczas gdy przepis ten powinien być interpretowany w oparciu o wykładnię celowościową i w konsekwencji prowadzić do wniosku, że zwrot Skarżącemu akcyzy za pojazdy wskazane w tabeli nr 1 decyzji jest zasadny;
c) art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż Skarżący w trakcie postępowania o zwrot podatku akcyzowego bezsprzecznie wykazał, iż celem rejestracji czasowej pojazdów wskazanych w tabeli nr 1 decyzji był wyłącznie ich transport w kraju celem dalszej odsprzedaży, w związku z czym nie doszło do rzeczywistej konsumpcji samochodów na terytorium Polski, zatem spełnione zostały wszystkie przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego za samochody ujęte w tabeli nr 1 decyzji;
d) art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie nowego obowiązku podatkowego bez przewidzianego trybu zmiany ustawy;
2) naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 2a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: OP) poprzez brak rozstrzygnięcia w myśl zasady in dubio pro tributario na korzyść Skarżącego będącego podatnikiem wątpliwości dotyczących rozumienia pojęcia "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju" w sytuacji, gdy zarówno treść przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, jak i sama ustawa nie rozróżnia pojęcia rejestracji czasowej oraz rejestracji stałej;
b) art. 210 § 4 OP w zw. z art. 121 § 1 OP poprzez sporządzenie przez Organ uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami przewidzianymi przez przepisy prawa, w szczególności poprzez sporządzenie go w sposób niespójny;
c) art. 121 § 1 OP przez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że działanie organu podatkowego I instancji, który zmienił dotychczasową wykładnię art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, nie naruszyło zasady zaufania Skarżącego do władzy publicznej;
d) art. 122 i art. 187 § 1 OP poprzez błąd w ustaleniach faktycznych oraz przekroczenie ram swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby niniejszego postępowania i stwierdzenie, że czasowa rejestracja pojazdów z tabeli nr 1 decyzji stanowi w swojej istocie dowód konsumpcji, a Skarżącego dokonującego czasowej rejestracji należy poczytywać za ostatecznego konsumenta tych pojazdów, a zatem nie ma podstawy do zwrotu Skarżącemu zapłaconego podatku akcyzowego w tym zakresie, podczas gdy celem rejestracji czasowej pojazdów wskazanych w tabeli nr 1 decyzji nie była ich konsumpcja na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym rejestracji czasowej dokonanej przez Skarżącego nie sposób uznać za dowód konsumpcji, a w konsekwencji Skarżącego - za ostatecznego konsumenta.
Ponadto Strona wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w następującym - proponowanym - brzmieniu: "Czy artykuły: 1 ust. 3 oraz 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy rozumieć w ten sposób, że wskazują one na zakres dopuszczalnej, zgodnej z tymi przepisami, wykładni art. 107 ust. 1 polskiej Ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 polskiej Ustawy Prawo o ruchu drogowym i użytego tam pojęcia "niezarejestrowany samochód osobowy", w taki sposób, że winno ono obejmować również rejestrację czasową pojazdu dokonywaną wyłącznie w celu wywiezienia pojazdu z Polski i jego konsumpcji w innym państwie członkowskim?".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zaznaczenia także wymaga, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Z uwagi na objęcie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydanie zarządzenia nr 39 z dnia 16 października 2020 r. przez Prezesa NSA oraz zarządzenia nr 21 z dnia 16 października 2020 r. przez Prezesa WSA w Warszawie o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w oparciu o ww. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Dyrektora Izby Skarbowej, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a , jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu.
W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.
Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy wskazać na treść art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 poz. 864 z poźń. zm.) dalej jako "upa", zgodnie z którym podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. W świetle zaś art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1190) czasowej rejestracji dokonuje się: 1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; 2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy; 3) na wniosek jednostki uprawnionej lub jednostki badawczej producenta pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań.
Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpatrywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że z ustalonego stanu faktycznego bezspornie wynika, iż samochody wskazane w zaskarżonej decyzji zostały zarejestrowane na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przedmiotowa rejestracja powyższych samochodów osobowych miała charakter rejestracji czasowej, zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2a Prawa o ruchu drogowym, co potwierdzają dane zawarte w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.
W orzecznictwie ukształtowała się linia orzecznicza, którą skład orzekający podziela, że ustawa o podatku akcyzowym w zakresie opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym nie rozróżnia typów rejestracji, o których mowa w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. W wyroku NSA z 24 lipca 2019 r. I GSK 109/17 (dostępny, jak i pozostałe wyroki, na orzeczenia.nsa.gov.pl) sąd kasacyjny słusznie wskazał, że zarówno przy rejestracji pojazdu, jak i rejestracji czasowej (art. 72 i 74 prd), warunkiem dokonania takiej rejestracji jest wymóg uprzedniej zapłaty akcyzy. Zatem na gruncie ustawy akcyzowej bez znaczenia jest cel dokonania takiej rejestracji (w tym wywóz pojazdu za granicę). Z art. 107 ust. 1 upa wynika, że zwrot przysługuje wyłącznie za wewnątrzwspólnotową dostawę albo eksport niezarejestrowanych wcześniej samochodów, co oznacza że nawet czasowa rejestracja wyłącza prawo do uzyskania zwrotu. Ustawowy warunek zwrotu podatku akcyzowego określany jako - samochód osobowy "niezarejestrowany wcześniej" - należy interpretować w ten sposób, że dla zwrotu podatku akcyzowego istotne jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju (czyli przed dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem). Wyrobem opodatkowanym podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 103 ust. 1 i ust. 3 upa jest bowiem samochód osobowy niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Skoro po uzyskaniu rejestracji samochód osobowy przestaje podlegać obowiązkowi podatkowemu, to obrót takim samochodem odbywa się poza zakresem zastosowania przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W odniesieniu do takiego samochodu nie może powstać na nowo prawo do zwrotu podatku akcyzowego. Także w sytuacji, gdy nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji, w tym wyrejestrowanie samochodu, czy też uchylenie wadliwej decyzji lub stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji. Samochód osobowy nie staje się na nowo przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym po wyrejestrowaniu pojazdu, czy też po usunięciu z obrotu prawnego aktu rejestracji pojazdu. Ustawodawca poza zakresem regulacji ustawy o podatku akcyzowym pozostawił wszelkie formy prawne utraty mocy prawnej przez akt rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, w tym także ewentualną wadliwość decyzji o rejestracji samochodu osobowego (patrz wyroki z 22 września 2016r. I GSK 322/15, I GSK 799/15, I GSK 724/15 i inne).
Wobec powyższego skład orzekający podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie i wskazujące, że gdyby zamiarem ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 upa skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej i czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił (zob. wcześniej powołany wyrok z 24 lipca 2019 r. oraz wyroki NSA z: 25 lutego 2015 r. I GSK 2036/13; 22 sierpnia 2016 r. I GSK 799/15; 22 września 2016 r. I GSK 896/15; 22 listopada 2017 r. I GSK 1129/16; 5 października 2017 r. I GSK 2210/15).
W ocenie Sądu należy przyjąć, że racjonalny ustawodawca w art. 107 ust. 1 upa odnosi się do każdej rejestracji, czyli również do czasowej rejestracji pojazdu samochodowego, o jakiej mowa w art. 74 prd. Ustawa o podatku akcyzowym nie wprowadza w tej kwestii jakiegokolwiek zróżnicowania na rejestrację czasową albo rejestrację stałą. Językowe brzmienie przepisu wskazuje, że prawo zwrotu podatku akcyzowego warunkowane jest tym, aby samochód osobowy był pojazdem wcześniej w ogóle niezarejestrowanym na terytorium kraju.
W powołanym wyroku z 24 lipca 2019 r. zasadnie NSA podkreślił, że wykładnia językowa pojęcia samochód osobowy "niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym" nie powinna budzić wątpliwości i dodał, iż celem wykładni językowej jest poszukiwanie woli ustawodawcy, a w art. 107 ust. 1 ustawodawca wskazał wszystkie sposoby rejestracji samochodu osobowego. Czyni to niezasadnym zarzut Strony dot. naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej tj. orzeczenia z naruszeniem zasady in dubio pro tributario.
W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, że organ II instancji dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny całego materiału dowodowego przewidzianego przepisami ustawy o podatku akcyzowym i przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy, na którym ciąży obowiązek przedstawienia dowodów z dokumentów. Prawidłowo bowiem stwierdził, że zwrot akcyzy nie przysługuje w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, który został zarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, niezależnie od rodzaju rejestracji określonej w art. 74 ust. 2 prd. W związku z powyższym w sprawie sąd nie stwierdził, aby organ naruszył art. 107 ust. 1 upa w zw. z art. 72 i art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 prd przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy zupełnie nie miały znaczenia podnoszone przez Spółkę w skardze okoliczności związane z twierdzeniami strony, że zamiarem spółki nie było stałe dopuszczenie pojazdów do ruchu na terytorium kraju (dokonano rejestracji czasowej w celu wywozu, a nie rejestracji czasowej w celu rejestracji stałej).
Organ odwoławczy nie naruszył także dyrektywy 2008/118/WE, która ustanawia ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję wyrobów wskazuje na zamknięty katalog wyrobów akcyzowych, do których należą: produkty energetyczne i energia elektryczna, alkohol i napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe (art. 1 ust. 1). Natomiast zgodnie z ust. 3 art. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą nakładać podatki na produkty inne, niż wyroby akcyzowe oraz świadczenie usług, w tym związane z wyrobami akcyzowymi, które to podatki nie mają charakteru podatków obrotowych. Nakładanie takich podatków nie może jednak powodować zwiększenia formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi.
Należy przypomnieć, że kwestię podatku akcyzowego reguluje na poziomie prawa wspólnotowego Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U.UE.L.2009.9.12 z dnia 2009.01.14).
Sąd zwraca uwagę, że ww. dyrektywę stosuje się do enumeratywnie wymienionych wyrobów zharmonizowanych, czyli olejów mineralnych, alkoholu i napojów alkoholowych, wyrobów tytoniowych, nie zaś do samochodów, a państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne, niż wymienione, samodzielnie ustalając zasady i wysokość ich opodatkowania. W Polsce do tej grupy wyrobów należą m. in. samochody osobowe. Okoliczność, że polski ustawodawca korzystając z zachowanego na mocy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE uprawnienia - opodatkowując podatkiem akcyzowym samochody osobowe, samodzielnie ustalił zasady zwrotu tego podatku z tytułu ich dostawy wewnątrzwspólnotowej nie może stanowić naruszenia przepisów wymienionej dyrektywy. Samochody osobowe opodatkowane w Polsce podatkiem akcyzowym nie są bowiem zaliczane do wyrobów akcyzowych, do których ma zastosowanie dyrektywa 2008/118/WE. W stosunku do takich wyrobów prawo wspólnotowe nie wymaga harmonizacji (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 407/16). Poza tym Polska jako kraj członkowski Unii Europejskiej nakładając podatek na samochody osobowe, jak i określając warunki jego zwrotu, miała obowiązek, w świetle ww. dyrektywy, tak skonstruować zasady opodatkowania wyrobu niezharmonizowanego, by nie powodować tymi regulacjami zwiększenia formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi (art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE).
Zdaniem Sądu obowiązkowi temu nie uchybiła. Utrwalony jest bowiem pogląd, że pojęcie "zwiększenie formalności związanych z przekraczaniem granic w handlu między państwami członkowskimi" należy rozumieć jako faktyczne utrudnienia na granicy państw członkowskich nie zaś formalności będące następstwem istnienia podatku (tak min. NSA w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 428/15).
W tym miejscu wspomnieć również wypada, iż pozostałe zasady dotyczące podatku akcyzowego określone tak w preambule dyrektywy 2008/118/WE, jak i w jej przepisach ogólnych dotyczących, zwrotu, zwolnienia, produkcji, przetwarzania, przechowywania, przemieszczania wyrobów akcyzowych w różnych procedurach - mają zastosowanie jedynie do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych wymienionych w pkt 3 preambuły dyrektywy 2008/118/WE, a nie do samochodów osobowych.
Sąd podkreśla, iż państwo polskie dokonało właściwej implementacji art. 7 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/118/WE w art. 107 ust. 1 u.p.a. W art. 82 ust. 1 u.p.a. określono przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju. Przepis art. 82 ust. 2 u.p.a. określa przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku eksportu tych wyrobów. Natomiast art. 107 ust. 1 u.p.a. określa przesłanki zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodów osobowych, które nie są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi, a jedynie z woli ustawodawcy krajowego zostały opodatkowane akcyzą, który był uprawniony samodzielnie określić zasady zwrotu akcyzy.
Z kolei art. 33 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/118/WE implementowany w art. 82 ust. 1 u.p.a. ma na celu zapobieganie sytuacjom w których od wyrobu akcyzowego zharmonizowanego przeznaczonego do konsumpcji wyłącznie w jednym państwie członkowskim podatek akcyzowy zostałby zapłacony dwukrotnie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy taka sytuacja nie zachodzi. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim a wszystkie sytuacje wymienione w art. 7 ust. 3 ww. dyrektywy dotyczą momentu dopuszczenia do konsumpcji wyrobów akcyzowych przemieszczanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że samochód objęty wnioskiem o zwrot akcyzy - nie był przemieszczany w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Zauważyć wreszcie należy, że dokonana przez organ wykładnia art. 107 ust. 1 u.p.a. w zakresie rozumienia pojęcia "samochód osobowy niezarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym" została dokonana z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz zasad konsumpcyjności i jednokrotności opodatkowania akcyzowego mimo że samochód osobowy nie jest wyrobem akcyzowym zharmonizowanym. Warunek zwrotu podatku akcyzowego w art. 107 ust. 1 u.p.a. określony jako dokonanie eksportu samochodu osobowego "niezarejestrowanego wcześniej" należy bowiem interpretować w ten sposób, że dla zwrotu podatku istotne jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju. Warunek braku rejestracji zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym należy zatem interpretować zgodnie z zasadą konsumpcyjności, a nie zasadami dotyczącymi rejestracji pojazdów wynikającymi z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wywóz samochodu przed jego rejestracją z terytorium kraju oznacza, że miejsce jego konsumpcji znajduje się poza granicami Polski. Z kolei rejestracja tego samochodu zgodnie z przepisami o ruchu drogowym na terytorium kraju stanowi dowód jego konsumpcji (por. wyrok NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 2152/15).
Trudno również doszukać się w przedmiotowej sprawie naruszenia zasady niedyskryminacji. W ujęciu prawnym dyskryminacja rozumiana jest jako bezzasadne traktowanie w odmienny, mniej korzystny sposób określonej kategorii podmiotów. Bezzasadność zróżnicowanego traktowania polega na tym, że brak istotnych różnic w sytuacji podmiotów traktowanych w sposób odmienny (mniej korzystny) w porównaniu z sytuacją pozostałych podmiotów (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Europejskie prawo podatkowe w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Gdańsk 2001, s. 15 i następne). W ocenie Sądu nie można mówić o naruszeniu tej zasady, gdy podmiot nie spełnia wymogów publicznoprawnych uprawniających do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodu osobowego. Spełnienie wymogów z art. 107 ust. 1 u.p.a. zobowiązuje organy podatkowe do zwrotu podatku akcyzowego każdemu podmiotowi niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu samochodami osobowymi tylko na rynku krajowym, czy też także poza nim, w konsekwencji w takim samym zakresie spełnienie wymogów z art. 107 ust. 1 u.p.a. rzutuje na opłacalność eksportu prowadzonego przez różne podmioty (por. wyrok NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 2152/15).
Powyżej zaprezentowanego stanowiska nie podważa powołany w skardze wyrok TSUE w sprawie C-402/14 . Warto przypomnieć, że została w nim sformułowana następująca teza : "Artykuł 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, w ramach której opłata rejestracyjna pobierana przy przywozie pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich nie podlega zwrotowi, pomimo że pojazdy, o których mowa, nie zostały w ogóle zarejestrowane w tym państwie członkowskim i zostały ponownie wywiezione do innego państwa członkowskiego.
W istocie każde obciążenie o charakterze pieniężnym, niezależnie od jego nazwy i sposobu stosowania, które zostaje nałożone jednostronnie na towary w związku z przekroczeniem przez nie granicy, a które nie jest cłem sensu stricto, stanowi opłatę o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 TFUE i 30 TFUE. Jeżeli natomiast zdarzeniem powodującym powstanie zobowiązania do zapłaty opłaty rejestracyjnej jest zasadniczo rejestracja pojazdów samochodowych w danym państwie członkowskim i w związku z tym opłata ta stanowi podatek wewnętrzny w rozumieniu art. 110 TFUE, utraciłaby ona tę kwalifikację, gdyby była pobierana i nie podlegała zwrotowi w sytuacji, w której pojazdy przywiezione z innych państw członkowskich nie zostały w ogóle zarejestrowane w owym państwie członkowskim. Byłaby ona wówczas pobierana w rzeczywistości w związku z samym faktem przekroczenia granicy państwa członkowskiego i stanowiłaby w konsekwencji opłatę o skutku równoważnym zakazaną na mocy art. 30 TFUE.".
Jak wynika z przytoczonego fragmentu, wyrok ten dotyczył odmowy zwrotu opłaty rejestracyjnej , uiszczonej od samochodów nigdy nie zarejestrowanych na terenie państwa członkowskiego. Nie doszło więc do konsumpcji, którą , jak wywiedziono już , stanowi rejestracja samochodu. Przypomnieć też warto, że prawo polskie nie wymaga dla wywiezienia samochodu dokonania jego rejestracji w jakiejkolwiek formie.
Powyższe stanowisko Sądu powoduje, że nie znajduje on również podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z pytaniem prawnym zaproponowanym przez stronę.
Trzeba też wskazać, że w toku postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] na podstawie art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa pismem z dnia 3 września 2019 r. wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o zwrot akcyzy od samochodu osobowego. Wezwanie miało miejsce w związku z wątpliwościami dotyczącymi odbiorcy oraz daty odbioru w polu 24 w dokumencie CMR potwierdzającym przez odbiorcę unijnego dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...] oraz [...]. W odpowiedzi Strona poinformowała, że w związku z zakończeniem działalności przez klienta nie dostarczyła oświadczenia wskazującego odbiorcę oraz datę dostawy ww. samochodów.
W ocenie Sądu prawidłowo zatem organ stwierdził, że nie można stwierdzić czy samochody o nr VIN: [...] oraz [...] wskazane w zestawieniu nr 4 decyzji organu I instancji były zarejestrowane przed dostawą wewnątrzwspólnotową. Tym samym skarżąca Spółka nie spełniła powyższej przesłanki w stosunku do pojazdów o nr VIN: [...] oraz [...] (poz. 1 i 2 ww. zestawienia nr 4), ponieważ samo wpisanie nr VIN w polu 6 i wpisanie w polu 22 nadawcy oraz wpisanie przewoźnika w polu 23 listu przewozowego CMR oraz daty wystawienia listu przewozowego CMR w polu 21 jest niewystarczające aby uznać, że procedura dostawy wewnątrzwspólnotowej została dokonana. Faktycznej daty odbioru ww. pojazdów również nie można ustalić w oparciu o inne dokumenty załączone do wniosku (por. wskazany przez organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3460/14, dostępne tamże).
Strona została wezwana do złożenia wyjaśnień dotyczących braku stempla odbiorcy w polu 24 oraz stempla przewoźnika w polu 23 dokumentów przewozowych CMR potwierdzających dostawę wewnątrzwspólnotową samochodów o nr VIN: [...],[...] oraz [...],[...] przedstawionych w zestawieniu nr 5 na str. 5 decyzji organu I instancji. Strona nie dostarczyła żadnych dokumentów potwierdzających odbiór ww. samochodów przez klienta i nie złożyła wyjaśnień dotyczących niniejszych dokumentów CMR.
Trzeba zgodzić się zatem z organem, że z art. 107 ust. 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że podmiot ma obowiązek dostarczyć dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej. W związku z nieuzupełnieniem przez Spółkę wniosku w zakresie braków formalnych wynikających z dokumentów CMR dotyczących ww. samochodów szt. 4 oraz wymienionych w zestawieniu nr 5 decyzji organu I instancji, należy stwierdzić, że przesłanka zawarta w ww. przepisach nie została spełniona.
Biorąc pod uwagę przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, jak też przedstawiony stan faktyczny oraz załączone do wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. dokumenty należy zatem zgodzić się z organami, że Strona nie spełniła wszystkich łącznie przesłanek wynikających z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w stosunku do 7 sztuk samochodów osobowych objętych wnioskiem. Nadto prawidłowo organ podniósł, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że Strona nie wypełniła przesłanki w zakresie braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w stosunku do samochodu nr VIN: [...] wymienionego w zestawieniu nr 2 znajdującym się na str. 4 decyzji I instancji, bowiem został on zarejestrowany na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej.
Trzeba też zgodzić się z organem, że przedłożone dokumenty nie mogą skutkować zwrotem akcyzy od 7 sztuk samochodów osobowych wymienionych w zestawieniu nr 1 pod poz. 2 i poz 4 do poz. 9 widniejącym na str. 3 decyzji organu I instancji, co potwierdził w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby.
W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja została również, w ocenie Sądu, prawidłowo uzasadniona w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.