V SA/Wa 1803/17

V SA/Wa 1803/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabella Janson
Michał Sowiński /sprawozdawca/
Mirosława Pindelska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 2857/18 - Wyrok NSA z 2022-09-23
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenie grupy z rejestru grup producentów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Grupę Producentów Rolnych [...] Sp. z o.o. (dalej: Grupa/Spółka/Skarżąca) jest decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: Prezes ARR/Organ) z dnia [...].07.2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. z dnia [...].04.2017 r., nr [...], o stwierdzeniu niespełnienia przez Skarżącą warunków uznania i wykreśleniu Grupy z Rejestru grup producentów rolnych.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] Wojewoda O. wpisał Skarżącą do Rejestru grup producentów rolnych woj. opolskiego pod pozycją nr 4 - w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.).
Następnie, z dniem 18 grudnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U poz. 1888). Ustawa przekazała kompetencje Marszałków Województw w zakresie grup producentów rolnych Dyrektorom Oddziałów Terenowych Agencji Rynku Rolnego oraz nałożyła na Grupy wpisane już do rejestru (przed 18.12.2015 r.) obowiązek złożenia w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy (tj. do 18.12.2016 r.) wniosku do właściwego Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego o potwierdzenie spełnienia warunków określonych w art. 3 albo 3a oraz w przepisach wydanych na postawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - zwanym dalej wnioskiem o potwierdzenie spełnienia warunków (art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r.).
W dniu [...] grudnia 2016 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. (dalej: Dyrektor OT ARR) wpłynął złożony przez Skarżącą wniosek o uznanie grupy producentów rolnych.
Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Dyrektor OT ARR stwierdził, iż Grupa nie spełniania warunków uznania. Jednocześnie Skarżąca została wykreślona z Rejestru grup producentów rolnych.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka nie spełnia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, zgodnie z którym coroczne przychody ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Ponadto wskazano, że członek Grupy – M.S. - nie prowadzi gospodarstwa oraz, że Grupa nie dostosowała umowy spółki do wymogów art. 2 ustawy z 15 września 2000 r.
Spółka złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.
Zaskarżoną decyzją z [...].07.2017 r., nr [...] Prezesa Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy decyzję z [...].04.2017 r.
W uzasadnieniu Organ wskazał, że w umowie Spółki brak jest pełnego katalogu celów, ze względu na które Grupa jest tworzona, określonych w art. 2 (w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r.). Wobec powyższego Organ stwierdził, iż Spółka nie dostosowania umowy do wymogów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Ponadto zauważono, że umowa Spółki nie przewiduje sankcji za niespełnianie przez członka warunków określonych w art. 2 i 3 ustawy, a jedynie sankcje z tytułu niewypełniana nałożonych na członka obowiązków lub "w przypadku innego naruszenia podstawowych obowiązków (...) wynikających z niniejszej umowy". W ocenie Organu powyższe nie gwarantuje prawidłowej realizacji wymagań ustawowych z uwagi na fakt, że umowa Spółki nie zawiera zapisów zgodnych z wymogami ustawy w nowym brzmieniu (np. w zakresie obowiązku produkcji i sprzedaży do Grupy przez członka w każdym roku działalności co najmniej 80 % wyprodukowanych przez siebie produktów z grupy produktów uznania).
Oceniając kwestię dostosowania się Grupy do spełniania warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. Organ stwierdził, że w umowie Spółki brak jest zaktualizowanych zapisów w tym zakresie. Ponadto ustalono, że w umowie brak jest zapisów dotyczących wymogu osiągania przychodów ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach jej członków na poziomie co najmniej 50% całości przychodów ze sprzedaży (tj. warunek z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r.), a także zapisów dotyczących obowiązujących członków zasad produkcji, w tym dotyczących jakości i ilości produktu lub grup produktów oraz sposobu przygotowania produktów do sprzedaży (tj. warunek z art. 3 ust. 1 pkt 5 z dnia 15 września 2000 r.).
Odnośnie warunku sprzedaży do Grupy co najmniej 80% wyprodukowanych produktów przez każdego z członków, Organ ustalił, że zapisy zawarte w § 7 pkt 5 umowy Spółki zobowiązują członków do sprzedaży do Grupy całości wyprodukowanego produktu wraz z odstępstwami. W ocenie Organu powyższe postanowienie nie spełnia wymogu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. bowiem "każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona".
Jednocześnie Organ ocenił, iż w umowie Spółki zostały zawarte stosowne zapisy (§ 7 pkt 4) odnośnie warunku przynależności członka tylko do jednej grupy w zakresie danego produktu (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy).
Podsumowując, Organ wskazał, iż Skarżąca nie dokonała wymaganego dostosowania zapisów umowy do wymogów ustawy z 15 września 2000 r. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r.
W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła:
niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 i podtrzymanie decyzji o braku uznania Spółki za spełniającą wymogi przewidziane dla grup producentów rolnych i wykreśleniu jej z rejestru takich grup pomimo braku przesłanek ku temu, a także poprzez nieuprawnioną ocenę stanu faktycznego jedynie ostatniego zamkniętego okresu 12-miesięcznego, liczonego od dnia uznania podmiotu za grupę producentów rolnych oraz bezpodstawnego uznania, że zawarte w umowie Spółki cele nie spełniają wymogów przepisu art. 2 ust. 1,
niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." i niezastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i brak uchylenia zaskarżonej w odwołaniu decyzji pomimo, iż była ona ogólnikowa, skąpo uzasadniona, nie poprzedzona dostatecznie wnikliwym postępowaniem dowodowym oraz wysłuchaniem strony przed wydaniem decyzji, a co prowadzi do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., przepisu art. 77 § 1 k.p.a. i przepisu art. 107 § 3 k.p.a.,
naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. poprzez stosowanie wymogów nie wynikających z obowiązujących przepisów prawa, zawartych w piśmie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 grudnia 2016 r., które nie stanowi źródła prawa ani wiążącej wykładni prawa, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do zaniechania ustalenia spełniania przez grupę wymogu osiągania przychodów z produktów dla których grupa została utworzona, wyprodukowanych w gospodarstwach ich członków na poziomie 50 % w okresie od sierpnia 2016 r. do dnia dzisiejszego i naruszyło art. 77 § 1 k.p.a.,
naruszenie przepisu art. 127 § 1 k.p.a. poprzez istotne uzupełnienie i rozwinięcie argumentacji organu I instancji przez organ odwoławczy o zarzut niedostosowania postanowień umowy Spółki do wymogów art. 4 ust. 1 pkt 7 lit b i 3 ust. 1 pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy o grupach producentów rolnych, co pozbawiło Spółkę prawa do dwukrotnej weryfikacji decyzji administracyjnej w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji/postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, grupy producentów rolnych, wpisane do rejestru grup producentów rolnych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, składają w terminie roku od dnia wejścia w życie przepisów tej ustawy, do dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, właściwego ze względu na siedzibę grupy wniosek o potwierdzenie spełniania warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r.
Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia Spółce powołania się na argumenty dotyczące bieżącej struktury dochodów czy struktury członkowskiej należy wskazać, iż jest on nieuprawniony. Warunki określone w art. 3 ust 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r., a także warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6 tej ustawy, tj. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, ze względu na które mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 577) dotyczące minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej wyprodukowanej przez wszystkich członków grupy producentów rolnych i sprzedanej do tej grupy, dotyczą 12-miesięcznego okresu działalności grupy. Przy czym rok działalności grupy oznacza okres kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, począwszy od uzyskania statusu grupy producentów rolnych na mocy decyzji marszałka województwa albo decyzji dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego (właściwych ze względu na siedzibę grupy). Zatem, w stosunku do każdej z grup producentów rolnych rok działalności jest liczony indywidualnie, począwszy od dnia uzyskania statusu grupy producentów rolnych na mocy właściwej decyzji administracyjnej, co powoduje, iż weryfikacja ww. warunków może być przeprowadzona dopiero po zakończeniu przez grupę danego roku działalności.
Mając zatem na względzie, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. grupy producentów rolnych, wpisane do rejestru grup producentów rolnych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, składają, w terminie roku od dnia wejścia w życie przepisów tej ustawy, do dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, właściwego ze względu na siedzibę grupy wniosek o potwierdzenie spełniania warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., należy wskazać, że celem regulacji art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. było wyznaczenie terminu, w jakim grupy powinny:
1) dostosować swoje akty założycielskie m.in. w zakresie celów ze względu na które grupa jest utworzona (art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3a pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r.) oraz obligatoryjnych elementów, jakie powinny one zawierać (art. 4 ust. 1 tej ustawy),
2) dostosować strukturę podziału głosów przysługujących poszczególnym członkom w kontekście spełniania warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
Natomiast dostosowanie się do spełniania warunków, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 6, 7 oraz w art. 3a pkt 4, 5, 6, 7 ustawy z dnia 15 września 2000 r., może zostać dokonane, np.: poprzez określenie w akcie założycielskim i/lub umowie członkowskiej:
1) warunku dotyczącego corocznych przychodów grupy producentów rolnych ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej jej członków, które powinny stanowić więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona (art. 3 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3a pkt 4);
2) zasad produkcji obowiązujących członków grupy, w tym dotyczących jakości i ilości produktów lub grup produktów oraz sposobów przygotowania produktów do sprzedaży (art. 3 ust. 1 pkt 5 oraz art. 3a pkt 5);
3) zobowiązania wobec członków grupy do corocznej produkcji oraz sprzedaży do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona (art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3a pkt 6);
4) przynależności tylko do jednej grupy w zakresie danego produktu lub grupy produktów (art. 3 ust. 1 pkt 7 oraz art. 3a pkt 7).
Zatem, rozpatrując wniosek Grupy o potwierdzenie spełnienia warunków uznania złożony na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r., podczas weryfikacji spełniania warunków uznania organy obu instancji realizując procedurę potwierdzenia spełnienia warunków uznania winny odnieść się do dostosowania zapisów aktu założycielskiego. Organ odwoławczy stwierdził w trakcie dokonywanej analizy, że w aktach znajduje się akt założycielski tj. umowa Spółki w formie aktu notarialnego Repertorium [...] z dnia 12 czerwca 2001 r. oraz tekst jednolity umowy Spółki na dzień 10 grudnia 2013 r., nie mający jednak formy aktu notarialnego, który został załączony do wniosku przez grupę jako aktualna umowa spółki. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dokumentów dotyczących wprowadzanych zmian do pierwotnego tekstu umowy Spółki z dnia 12 czerwca 2001 r. [...]. Skarżąca przekazała akty notarialne:
1) Akt notarialny z dnia 10 kwietnia 2003 r., [...],
2) Akt notarialny z dnia 21 kwietnia 2004 r., [...],
3) Akt notarialny z dnia 8 maja 2005 r., [...],
4) Akt notarialny z dnia 15 grudnia 2008 r., [...],
5) Akt notarialny z dnia 4 czerwca 2009 r., [...],
6) Akt notarialny z dnia 17 czerwca 2010 r., [...],
7) Akt notarialny z dnia 19 października 2011 r., [...],
8) Akt notarialny z dnia 28 marca 2013 r., [...],
9) Akt notarialny z dnia 10 grudnia 2013 r., [...].
Ponadto, Spółka załączyła kopie umów członkowskich zawartych przez Spółkę z członkami oraz poinformowała, że nie posiada regulaminu członkowskiego, nie przedstawiła innych dokumentów doprecyzowujących obowiązki i uprawnienia członków grupy. Organ odwoławczy zasadnie ustalił po analizie złożonych dokumentów, że aktem notarialnym z dnia 10 kwietnia 2003 r., [...] przyjęto tekst jednolity umowy Spółki. Ostatnia zmiana do umowy została wprowadzona w dniu 10 grudnia 2013 r., aktem notarialnym [...], przy czym, jak wynika z pisma wyjaśniającego z dnia 27 czerwca 2017 r., po tym terminie Grupa Producentów Rolnych [...] Sp. z o.o. nie wprowadzała zmian do umowy Spółki.
W ocenie Sądu, niezasadne jest stanowisko Skarżącej odnośnie spełnienia wymogów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. w zakresie zawartych w umowie Spółki celów działania Grupy. Należy wskazać, iż ustawą z dnia 11 września 2015 r. dokonano zmiany brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. w zakresie celów działania grup producentów rolnych. Zmiana brzmienia tego przepisu miała niewątpliwie na celu dookreślenie katalogu celów, dla których mogą tworzyć się grupy producentów rolnych i uwzględnienie w nim także celów określonych w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013, ze względu na realizację których grupy producentów rolnych miałyby możliwość otrzymania wsparcia finansowego ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 zaplanowano bowiem kontynuowanie wsparcia dla grup producentów rolnych, ale otrzymana pomoc finansowa może być wydatkowana jedynie zgodnie z celami określonymi w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013. Uzasadnione było zatem rozszerzenie katalogu celów, dla których mogą tworzyć się grupy producentów rolnych, o cele zdefiniowane w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013.
Odnosząc powyższą analizę do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, iż w umowie Spółki brak jest pełnego katalogu celów wyszczególnione w art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., ze względu na które Grupa jest tworzona.
Organ odwoławczy zasadnie wywiódł ponadto, iż umowa Spółki (tj. § 8) nie przewiduje sankcji za niespełnianie przez członka warunków określonych w art. 2 i 3 ustawy (wymóg wynikający z art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. b) ustawy z dnia 15 września 2000 r.). Umowa spółki przewiduje jedynie sankcje z tytułu niewypełniana nałożonych na członka obowiązków lub "w przypadku innego naruszenia podstawowych obowiązków (...) wynikających z niniejszej umowy", co nie gwarantuje jednak prawidłowej realizacji wymagań ustawowych z uwagi na fakt, że umowa spółki nie zawiera zapisów zgodnych z wymogami ustawy w nowym brzmieniu (np. w zakresie obowiązku produkcji i sprzedaży do grupy przez członka w każdym roku działalności co najmniej 80 % wyprodukowanych przez siebie produktów z grupy produktów uznania).
Rozpatrując kwestię dostosowania się Grupy do spełniania warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., w myśl którego "3) żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio:
przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów:
na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub
w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami,
gdy członkowie zarządu osoby prawnej będącej członkiem grupy stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem grupy,",
organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że w umowie Spółki brak jest zaktualizowanych zapisów w tym zakresie. Obecnie obowiązująca regulacja ustawowa została wprowadzona w celu wykluczenia możliwości naruszenia demokratycznego podziału głosów oraz nadużywania władzy czy wpływów przez jednego lub więcej członków grupy producentów w zakresie zarządzania działalnością grupy i jej funkcjonowaniem z uwagi na powiązania pośrednie (np. kapitałowe, personalne) podmiotów zrzeszonych w grupie. Organ trafnie ustawlił również, że w umowie brak jest zapisów dotyczących wymogu osiągania przychodów ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach jej członków na poziomie co najmniej 50% całości przychodów ze sprzedaży (tj. warunek z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r.), a także zapisów dotyczących obowiązujących członków zasad produkcji, w tym dotyczących jakości i ilości produktu lub grup produktów oraz sposobu przygotowania produktów do sprzedaży (tj. warunek z art. 3 ust. 1 pkt 5 z dnia 15 września 2000 r.). W przedstawionych umowach członkowskich znajduje się jedynie zapis zgodnie z którym "produkt powinien odpowiadać obowiązującym normom jakościowym".
W odniesieniu do warunku sprzedaży do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych produktów przez każdego z członków, w sposób prawidłowy ustalono, że zapisy zawarte w § 7 pkt 5 umowy Spółki zobowiązują członków do sprzedaży do grupy całości wyprodukowanego produktu wraz z odstępstwami. Powyższy zapis nie spełnia wymogu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., zgodnie z którym każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona". Celem zmiany brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. było wskazanie wprost obowiązku corocznego, tj. w każdym roku działalności grupy produkowania oraz sprzedawania do grupy przez jej członków co najmniej 80% wyprodukowanych przez nich produktów z grupy uznania. Takie rozwiązanie miało na celu umożliwienie producentowi rolnemu (członkowi) wykorzystania maksymalnie 20% wolumenu jego produkcji w sposób inny niż sprzedaż do grupy. Sąd podziela stanowisko oragnu II instancji, iż zapis pozostawiony w umowie Spółki, pomimo przewidzianych odstępstw, nie gwarantuje członkom Grupy ich ustawowych praw.
Niezasadne jest stanowisko Skarżącej odnośnie konieczności badania spełnienia przez Spółkę wymogów art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez ocenę spełnienia tego warunku w roku bieżącym, w okresie po 3 sierpnia 2016 r., tj. po upływie ostatnich 12 miesięcy prowadzenia działalności przez Grupę. Jak powyżej wskazano, warunek ten dotyczy 12-miesięcznego okresu działalności grupy, a zatem jego weryfikacja może być przeprowadzana dopiero po zakończeniu przez grupę danego roku działalności. Należy więc stwierdzić, że ustalenia poczynione przez organ I instancji podczas rozpatrywania wniosku w zakresie corocznych przychodów ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowiących więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które Grupa została utworzona, nie mają znaczenia dla prowadzonego postępowania w przedmiocie potwierdzenia spełniania warunków uznania grupy producentów rolnych. Tym samym za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie dość wnikliwe postępowanie dowodowe i brak ustaleń co do spełniania wymogu osiągania przychodów ze sprzedaży produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków, na poziomie ponad 50% w trwającym roku.
W ocenie Sądu, dokonana analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że Skarżąca nie dokonała wymaganego dostosowania do wymogów przepisów ustawy 15 września 2000 r. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., co czyni niezasadnym zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
Nieuprawniony jest zarzut niezastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i brak uchylenia zaskarżonej w odwołaniu decyzji, jak również zarzut naruszenia przepisu art. 127 § 1 k.p.a. poprzez istotne uzupełnienie i rozwinięcie argumentacji organu I instancji przez organ odwoławczy. Należy zauważyć, iż czynności dokonywane w toku postępowania odwoławczego mieściły się w ramach art. 136 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny wszelkich dowodów przedłożonych przez Skarżącą i w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, jakim dowodom i dlaczego dał wiarę, oraz przedstawił swój tok rozumowania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, iż dla jego skuteczności niezbędne byłoby wykazanie, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło Grupie wykonanie konkretnych czynności procesowych. Argumentacja skargi nie wskazuje jednak jaki wpływ miało naruszenie powołanych przepisów postępowania na wynik sprawy.
Odnosząc się do argumentacji dotyczącej pozbawienia Spółki możliwości dokonania zmian umowy Spółki, jak i podjęcia działań w zakresie wyjścia M.S. z grona wspólników należy wskazać, że wymienione okoliczności nie mogłyby mieć wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie. Grupa była bowiem zobligowana do potwierdzenia spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 11 września 2015 r., w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, czego nie uczyniła pomimo prawidłowo sformułowanych wezwań organu I instancji.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.