I SA/Rz 1073/16

I SA/Rz 1073/16 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 217
art. 54 ust. 2 pkt 4, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Firmy M. K. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu dotyczącego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Podkarpacie stawia na turystykę" 1) stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy. 2) zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej Firmy M. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Firmy A. (dalej Firma) jest informacja Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej WUP) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], o pozostawienia bez rozpatrzenia protestu dotyczącego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Podkarpacie stawia na turystykę".
Firma zwróciła się do WUP z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. "Podkarpacie stawia na turystykę" złożonego w ramach konkursu nr
[...], Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020, Działanie nr 9.5, Numer: [...].
WUP informacją z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...], poinformował wnioskodawcę o odrzuceniu jego wniosku, z uwagi na nie spełnienie specyficznego kryterium dostępu.
Od tego pisma Firma wniosła protest, nie zgadzając się z oceną Komisji Oceny Projektów (dalej KOP) o niespełnieniu przez wniosek specyficznego kryterium dostępu.
WUP pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. nr [...], poinformował wnioskodawcę, że protest został pozostawiony bez rozpatrzenia z powodu niespełnienia wymogów formalnych, tj. w proteście nie wskazano kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawcą się nie zgadza.
Firma reprezentowana przez radcę prawnego skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na informację WUP z dnia 9 grudnia 2016 r. domagając się stwierdzenia, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ, wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Organowi zarzucono naruszenie:
1) art. 54 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, zwanej dalej u.r.p.) - przez błędną wykładnię, tj. niezasadne przyjęcie, iż we wniosku konieczne jest podanie nazwy kryterium oceny projektu, z oceną którego skarżący się nie zgadza, gdy wskazanie tego kryterium może nastąpić także w inny sposób, a tym samym uznanie, że skarżący w proteście nie wskazał kryteriów wyboru projektu, z których oceną się nie zgadza, gdy w proteście wskazano to kryterium, co skutkowało pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia;
2) art. 46 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p. - przez wadliwe pouczenie skarżącego o warunkach jakie powinien spełniać protest, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ocenie KOP wniosek złożony przez skarżącego nie spełniał jednego kryterium - specyficznego kryterium dostępu. Projekt zakłada wsparcie w odniesieniu do wszystkich uczestników projektu prowadzące do uzyskania kwalifikacji zawodowych zweryfikowanych w procesie obiektywnej walidacji i potwierdzonych rozpoznawalnym w danym sektorze/branży certyfikatem - i wyłącznie z tego powodu został oceniony negatywnie i odrzucony. W karcie oceny formalnej wniosku KOP w punkcie C.1 zawarł jeden zarzut, iż "Nie wszystkie kursy przewidziane w projekcie kończą się uzyskaniem rozpoznawalnego w sektorze/branży certyfikatu." Zarzut ten postawiono Certyfikatowi VCC. Skarżący w złożonym proteście wskazał, że nie zgadza się z wynikiem oceny i decyzją KOP, szeroko odnosząc się do uzasadnienia KOP z jakiego powodu odmawia Certyfikatowi VCC przymiotu rozpoznawalności w danym sektorze/branży. Wbrew twierdzeniom organu w proteście wskazane zostało kryterium wyboru projektu, z którym skarżący się nie zgadza. Cały protest odnosi się wyłącznie do jednego kryterium - specyficznego kryterium dostępu, które zostaje wskazane, chociaż w istocie nie zostaje nazwane przez przytoczenie wprost jego nazwy. W ocenie skarżącego wskazanie kryteriów wyboru projektu, z których oceną się nie zgadza, nie musi jednak nastąpić przez zacytowanie ich nazwy. Do wskazania dochodzi także wtedy, gdy przez odpowiedni opis, określenie możliwym jest precyzyjne wskazanie kryterium, które skarżący kwestionuje. W złożonym proteście wskazane zostało jasno i precyzyjnie specyficzne kryterium dostępu, jako to kwestionowane przez skarżącego. Nadto wyłącznie spełnienie tego kryterium zostało przez KOP zakwestionowane. Tym samym nie istnieją żadne wątpliwości co do kryterium wyboru projektu, z którym skarżący się nie zgadza, a warunek z art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p., został spełniony.
W odpowiedzi na skargę WUP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w informacji z dnia 9 grudnia 2016 r. Podniósł, że ocena wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu wykazała, że nie wszystkie kursy przewidziane w projekcie kończą się uzyskaniem rozpoznawalnego w sektorze/branży certyfikatu. Wykazany zaś we wniosku Certyfikat VCC nie jest zgodny z żadnym z pięciu warunków uznania certyfikatu. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Komisji Oceny Projektów złożył protest od wyników oceny wniosku o dofinasowanie. W ocenie organu w proteście skarżący nie wskazał na kryterium projektu z których oceną się nie zgadza, co wymaga art. 54 ust. 2 pkt 4 u.p.r. Dlatego też stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 3 u.p.r. protest został pozostawiony bez rozpatrzenia. Przyczyną pozostawienia protestu bez rozpatrzenia nie był więc brak nazwy kryterium z którego oceną skarżący się nie zgadza lecz w ogóle brak wskazania kryterium z którego oceną skarżący się nie zgadza. Nadto sposób sformułowania treści protestu nie pozwalał jednoznacznie ustalić, które kryterium zostało zakwestionowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.).
Według regulacji art. 61 ust. 8 u.r.p. w wyniku rozpoznania skargi sąd może:
1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:
a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1.
b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;
2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;
3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.
Stosownie do art. 64 u.r.p. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które są zapisane w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.r.p. właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.
Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 u.r.p.). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 u.r.p.). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 u.r.p.). Zgodnie z art. 39 ust. 2 u.r p. konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 u.r.p.), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 u.r.p.).
Z kolei wedle treści art. 54 ust. 2 u.r.p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt 4). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 u.r.p. nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.
Skarga została wniesiona na pismo WUP z dnia 9 grudnia 2016 r., o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia.
W istocie spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzonej przez Wojewódzki Urząd Pracy oceny formalnej protestu skarżącego w zakresie: wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, określonym w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.
Organ uznał, że protest nie spełnia wymogów formalnych gdyż wnioskodawca nie wskazał kryteriów wyboru projektu, z których oceną się nie zgadza (czego wymaga art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.). W tej sytuacji WUP uznał, że zastosowanie znajduje art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p., zgodnie z którym protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, został wniesiony bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.
Według skarżącego w proteście wskazał on kryterium wyboru projektów, z których oceną się nie zgadza. W istocie kryterium wyboru projektu nie zostało nazwane poprzez przytoczenie wprost jego nazwy, to jednak z proteście zawarto odpowiedni opis, z którego możliwe jest precyzyjne określenie kryterium, które skarżący kwestionuje, a tym samym warunek określony w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. został spełniony. W tym aspekcie skarżący twierdzi, że jego protest nie był wadliwie skonstruowany, wobec czego został bezzasadnie pozostawiony bez rozpatrzenia.
W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać skarżącemu.
W okolicznościach sprawy należy uznać, że brak jest podstaw do uznania, że wnioskodawca w ogóle nie wskazał kryterium z którego oceną się nie zgadza, a tym samym do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.
Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez skarżącego, że warunek określony w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. przez - wskazanie kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, zostaje spełniony również wtedy, gdy poprzez odpowiedni opis, określenie – możliwym jest precyzyjne wskazanie kryterium, które wnioskodawca kwestionuje, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie chodzi tylko o - jedno specyficzne kryterium wyboru.
Instytucja zarządzająca nie uczyniła zadość powinności rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryterium, o którym mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. W informacji z dnia 9 grudnia 2016 r. organ nie odniósł się bowiem do przywoływanego w proteście przez skarżącego opisu kryterium wyboru projektu i w sposób dowolny uznał, że w proteście wnioskodawca nie wskazał kryteriów wyboru projektów z których oceną się nie zgadza, przez co protest został pozostawiony bez rozpatrzenia.
Wobec powyższego uprawnione jest stanowisko, iż instytucja rozpatrująca protest, dokonując weryfikacji oceny projektu zgłoszonego przez wnioskodawcę ubiegającego się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych - naruszyła normy proceduralne zawarte w art. 54 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p.
Wyjaśnienia wymaga, że w ramach uregulowań ustawowych obowiązujących w procedurze wyboru projektów, w tym odnoszących się do wskazanego konkursu, zgodnie z art. 46 ust. 3 u.r.p. właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów.
Z treści art. 54 ust. 1 u.r.p. wynika, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 46 ust. 3 (ust. 1). Jak stanowi ustęp 2 art. 54 u.r.p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera: 1) oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu; 2) oznaczenie wnioskodawcy; 3) numer wniosku o dofinansowanie projektu; 4) wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem; 5) wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem; 6) podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy.
W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2, lub zawierającego oczywiste omyłki, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych omyłek, w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 u.r.p.). Uzupełnienie protestu, o którym mowa w ust. 3, może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 6 (art. 54 ust. 4 u.r.p.).
Odnosząc powyższe regulacje do realiów przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wymóg formalny protestu, którego spełnienie zakwestionowała w sprawie Instytucja Zarządzająca - mieszczący się w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. (tj. wskazanie kryteriów wyboru projektów) – nie podlega uzupełnieniu.
Weryfikacja oceny projektu następuje według reguł i trybu określonych w art. 56 u.r.p. Według ustępu 2 tego przepisu instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, w terminie 21 dni od dnia otrzymania protestu weryfikuje wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, i:
1) dokonuje zmiany podjętego rozstrzygnięcia, co skutkuje odpowiednio skierowaniem projektu do właściwego etapu oceny albo umieszczeniem go na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę, albo
2) kieruje protest wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do właściwej instytucji, o której mowa w art. 55, załączając do niego stanowisko dotyczące braku podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia, oraz informuje wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu protestu.
To jednak art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p. stanowi, że protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, został wniesiony: bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4.
Z powołanych powyżej regulacji wynika zatem, że postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia protestu dzieli się na dwa etapy.
W pierwszym przeprowadza się badanie wstępne protestu, w ramach którego ocenia się terminowość jego wniesienia oraz podmiotową i przedmiotową dopuszczalność protestu. Badanie to ma charakter wyłącznie formalny i w tej fazie procedury nie dokonuje się weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 u.r.p. Jeżeli ten etap postępowania zakończy się ustaleniem, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek negatywnych, określonych w art. 59 ust. 1 u.r.p., organ jest zobligowany zakończyć postępowanie w przedmiocie protestu, pozostawiając go bez rozpatrzenia. Protest zaś, który został oceniony jako terminowy oraz spełniający wymogi formalnoprawne pod względem podmiotowym i przedmiotowym - przechodzi do drugiej fazy to jest postępowania rozpoznawczego, w ramach którego weryfikuje się prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 u.r.p. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. III SA/Wr 1362/16).
W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało zakończone na etapie badania wstępnego, poprzez pozostawienie protestu bez rozpatrzenia ze względu na stwierdzenie przez organ niedopuszczalności przedmiotowej - z powodu niespełnienia wymogu określonego w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. (niewskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem).
Wskazać należy, że ustawodawca usytuował sporny warunek opisany w pkt 4 ustępu 2 art. 54 u.r.p. umieszczając go w katalogu wymogów stricte formalnej natury. Zarówno ten przepis, jak i art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p. wymieniający przesłanki do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia stanowią jedynie o "wskazaniu" kryteriów wyboru projektów. Wystarczy zatem, dla uznania spełnienia omawianego warunku celem dopuszczenia protestu do dalszej, merytorycznej weryfikacji – samo wymienienie przez wnioskodawcę w proteście jakie kryterium wyboru projektów kwestionuje wraz z podaniem z jakich przyczyn to czyni, czyli zawierając uzasadnienie na poparcie stawianych w proteście zarzutów odnoszących się do kryterium, z oceną którego się nie godzi.
W ocenie Sądu, należy rozgraniczyć wymóg formalny "wskazania kryteriów wyboru projektów" oraz "wskazania zarzutów o charakterze proceduralnym" – o których mowa w punktach 4 i 5 ustępu 2 z art. 54 u.r.p. – od oceny słuszności tych zarzutów oraz od oceny, czy kwestionowane w proteście kryterium lub podniesiony zarzut mogą być i z jakich powodów uwzględnione bądź nieuwzględnione przez instytucję zarządzającą. Ich weryfikacja następuje w fazie rozpatrzenia protestu.
Podkreślenia wymaga, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia z przyczyny określonej w art. 59 ust. 1 pkt 3 u.r.p. powinno być zawężone wyłącznie do sytuacji, w których składający protest wnioskodawca w ogóle nie formułuje oraz nie uzasadnia jakichkolwiek kryteriów wyboru projektów, z których oceną się nie zgadza - określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący wskazał i uzasadnił, z oceną którego kryterium wyboru projektów się nie zgadza. Natomiast Instytucja Zarządzająca mimo to uznała, że wnioskodawca nie wskazał kryteriów wyboru projektu określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p. Z powyższego wynika zatem, że organ bezpodstawnie pozostawił protest bez rozpatrzenia.
Niezależnie od powyższego, nie można przy tym pomijać fundamentalnego znaczenia naczelnych zasad rządzących procedurą wyboru projektów do dofinansowania, o których mowa w art. 37 ust. 1 u.r.p., zgodnie z którym właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.
W tym kontekście, wnioskodawca składając protest podniósł, że nie zgadza się z wynikiem oceny organu i w sposób szeroki odniósł się do uzasadnienia organu wskazując z jakiego powodu odmawia Certyfikatowi VCC przymiotu rozpoznawalności w danym sektorze/branży. W szczególności wnioskodawca podał, że uzyskiwane w systemie VCC kwalifikacje są zgodne z listą sprawdzającą do weryfikacji czy dany certyfikat/dokument można uznać za kwalifikację na potrzeby mierzenia wskaźników monitorowania Europejskiego Funduszu Społecznego, dotyczących uzyskiwania kwalifikacji oraz wytycznymi Ministerstwa Rozwoju - podstawowe informacje dotyczące uzyskiwania kwalifikacji w ramach projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Europejskiego z dnia 26 kwietnia 2016 r. Reasumując wskazał, że certyfikat VCC jest rozpoznawalny i uznawany w konkretnym sektorze/branży co daje przesłanki że akredytacja certyfikatu VCC nie stanowi żadnego problemu w dalszej realizacji projektu. Co istotne okazała się zasadna argumentacja skarżącego, że z określeń wskazanych w proteście wynika, że skarżący opisał kryterium wyboru projektu z którym się nie zgadza. W konsekwencji należy uznać, że w niniejszej sprawie jest spełniony warunek formalny wskazania kryterium wyboru projektu, o charakterze proceduralnym z art. 54 ust. 2 pkt 4 u.r.p.
Rozpatrując sprawę ponownie instytucja zarządzająca będzie miała na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu wskazania i dokona weryfikacji oceny protestu z ich uwzględnieniem, odnosząc się wyczerpująco do przedstawionej w proteście argumentacji wnioskodawcy, pod warunkiem wcześniejszego uzupełnienia przez stronę (na wezwanie WUP) braku formalnego w postaci - dołączenia dokumentów poświadczających umocowanie osoby podpisującej protest do reprezentowania wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze, Sad stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b u.r.p.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.