V SA/WA 1797/17

V SA/Wa 1797/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak
Marek Krawczak /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zawiślak
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 2936/18 - Postanowienie NSA z 2022-09-27
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. P. M., R. M. sp. jawna w P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 12 listopada 2012 r. zawarta została umowa o dofinansowanie pomiędzy Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, dalej: "NCBR", a spółką P. spółka jawna z siedzibą w P., dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Beneficjent".
W dniu 3 października 2013 r. Beneficjentowi została wypłacona zaliczka w wysokości 12 000 000,00 zł.
Zgodnie z § 9 ust. 8 umowy o dofinansowanie, wniosek o płatność rozliczający transzą zaliczki w całości Beneficjent zobowiązany jest złożyć w terminie 120 dni od dnia jej przekazania na rachunek bankowy. Rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu we wniosku o płatność kosztów kwalifikowalnych lub na zwrocie niewykorzystanych środków. W przypadku niezłożenia wniosku o płatność na pełną kwotę transzy zaliczki lub w ww. terminie, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach tej transzy, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność rozliczającego daną transzę zaliczki. Zgodnie z powyższym, termin na rozliczenie zaliczki upływał w dniu 31 stycznia 2014 r.
Pomimo ww. obowiązku umownego, Beneficjent do dnia 31 stycznia 2014 r. nie rozliczył przekazanej zaliczki w sposób, o którym mowa w § 9 ust. 8 umowy o dofinansowanie, tj. wykazanie we wniosku o płatność kosztów kwalifikowalnych lub zwrot niewykorzystanych środków, NCBR uznając, że Beneficjent dopuścił się nieprawidłowości finansowych w związku z realizacją projektu oraz nie usunął ich przyczyn i skutków, na podstawie § 15 ust. 3 pkt 6 umowy o dofinansowanie.
W piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. NCBR złożyło Beneficjentowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie bez zachowania okresu wypowiedzenia. Beneficjenta wezwano do zwrotu kwoty w łącznej wysokości 7 749 324,98 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu, z tytułu ich nierozliczenia w sposób, o którym mowa w § 9 ust. 8 umowy o dofinansowanie. Beneficjent został wezwany do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, pod rygorem wypełnienia będącego w posiadaniu NCBR weksla in blanco.
Beneficjent w odpowiedzi z 3 grudnia 2015 r. nie zgodził się ze stanowiskiem NCBR, uznając rozwiązanie umowy za bezskuteczne.
Beneficjent zwrócił się do NCBR z wnioskiem o udostępnienie akt związanych ze sprawami toczącymi się w konsekwencji zawarcia umowy nr [...] wraz z możliwością sporządzenia fotokopii akt. Stronie przedstawiono do wglądu dokumentację. Protokół sporządzony w dniu 23 marca 2017 r. potwierdza, że Skarżąca zapoznała się z aktami sprawy.
Beneficjent powołując się na nowe, istotne dla sprawy okoliczności oraz dowody, z którymi miał możliwość zapoznania się dopiero na etapie zapoznania się z aktami sprawy, wniósł 20 kwietnia 2017 r. wniosek o wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 i 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - zwanej dalej: "k.p.a.".
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. NCBR odmówiło wznowienia postępowania w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "[...]".
Strona zaskarżyła ww. postanowienie NCBR w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów (dalej "Minister", "Organ II instancji") utrzymał w mocy postanowienie NCBR z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "[...]".
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, iż zasadnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. NCBR odmówiło wznowienia postępowania. Minister zgodził się ze stanowiskiem organ I instancji, iż zgodnie z art. 145 §1 k.p.a., można wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a przedmiotowa sprawa nie była przedmiotem postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. i nie została zakończona rozstrzygnięciem w formie decyzji w rozumieniu art. 107 k.p.a. Beneficjent dokonał nieprawidłowej interpretacji, każdorazowo błędnie przywołując "wezwanie do zwrotu środków" jako "decyzję".
Zdaniem Ministra, uznanie, że umowa o dofinansowanie ma charakter cywilnoprawnoprawny oznacza, że jej kwestionowanie nie należy do drogi administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a., a Beneficjentowi przysługuje prawo do poddania sporu pod rozstrzygnięcie sądu cywilnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła postanowieniu organu II Instancji naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, którym odmówiono wznowienia przedmiotowego postępowania, w sytuacji, gdy zostało ono zakończone decyzją ostateczną, a na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności oraz dowody;
- art. 104 § 1 i 2 k.p.a oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja NCBR z dnia [...] listopada 2015 r w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie wraz z wezwaniem do zwrotu środków, w rzeczywistości nie stanowi decyzji administracyjnej, mimo, iż zawiera elementy niezbędne do zakwalifikowania jej jako decyzji administracyjnej;
- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia w postanowieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności braku wyjaśnienia, dlaczego zdaniem organu decyzja NCBR z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie wraz z wezwaniem do zwrotu środków, w rzeczywistości nie stanowi decyzji administracyjnej, mimo, iż zawiera elementy niezbędne do zakwalifikowania jej jako decyzji administracyjnej - w szczególności w obliczu zarzutów poczynionych przez Stronę w zażaleniu na postanowienie Organu I instancji,
- art. 26 ust. 1 pkt 5 i 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712 ze zm.), dalej: "u.z.p.p.r.", wobec przyjęcia, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, mimo wydania przez organ decyzji o zwrocie kwoty dofinansowania i decyzji o rozwiązaniu umowy zgodnie z treścią wskazanego przepisu,
- art. 6, 8 i 11 k.p.a. poprzez działanie w sposób arbitralny odbierający zaufanie do władzy publicznej - w obliczu powyższych naruszeń,
- brak rozpoznania w całości wniosku Strony o wznowienie postępowania, albowiem wniosek Strony obejmował również wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją NCBR nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie zwrotu środków wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych - tymczasem z uzasadnienia postanowienia nie wynika, czy Organ odmówił wznowienia postępowania w całości czy tylko w stosunku do decyzji NCBR z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie wraz z wezwaniem do zwrotu środków.
Wskazując na powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienie NCBR z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było wyłącznie dokonanie oceny, czy istniały przesłanki do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego stosownie do art. 149 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania Skarżąca uczyniła "decyzję" z dnia [...] listopada 2015 r. (znak sprawy: [...] oraz [...]), którą to NCBR rozwiązało ze Skarżącą umowę o dofinansowanie oraz wezwało Skarżącą do zwrotu kwoty dofinansowania.
Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych.
Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przewiduje dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 i 3 k.p.a. wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jak i odmowa wznowienia postępowania, następuje w drodze postanowienia. Oba rodzaje wskazanych wyżej rozstrzygnięć właściwe są dla etapu pierwszego, w którym organ właściwy, tj. zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. z zastrzeżeniem § 2 i 3 organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia.
Postanowienie o odmowie wznowienia może być wydane jedynie w wyniku postępowania wstępnego wszczynanego na wniosek. Powinno być ono wydane, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1949/06, publ. LEX nr 437529). Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku przez osobę w sposób oczywisty niebędącą stroną, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie interesu prawnego, lub złożenie go przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Przyczyny przedmiotowe natomiast to złożenie żądania po ustaniu terminu, gdy termin nie został przywrócony (dotyczy to w istocie jedynie art. 145 § 1 § pkt 4 oraz art. 145a i 145b k.p.a.), gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja (odpowiednio postanowienie) nie była ostateczna, gdy podnoszono inne zarzuty niż w art. 145, 145a i 145b. Odmowa wznowienia postępowania będzie wydana także wówczas, gdy żądanie wznowienia będzie dotyczyło sprawy rozstrzygniętej przez organ w innej formie prawnej niż decyzja czy postanowienie (np. w formie umowy cywilno-prawnej, czynności materialno-technicznej, w formie zaświadczenia), gdy sytuacja strony jest kształtowana z mocy prawa, a więc bez konieczności wydawania decyzji, gdy w sprawie nie wydano decyzji ostatecznej oraz gdy strona żąda wznowienia, wskazując jako przesłanki wady decyzji właściwe dla stwierdzenia nieważności (por. Cz. Martysz, Komentarz do art. 149 k.p.a., System informacji prawnej LEX). Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w judykaturze. W wyroku z dnia 13 października 1998 r. o sygn. akt I SA 373/98 (publ. LEX nr 45123) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż wydanie decyzji (w aktualnym stanie prawnym postanowienia - przyp. Sądu) odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie np. umowy cywilnoprawnej. Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1835/12 (publ. LEX nr 1452820) wskazując, iż niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej np. umowy cywilnej czy czynności materialno-technicznej, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera żądanie na podstawie stanowiącej przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji czy postanowienia (art. 156 § 1 k.p.a.).
Z powyższego wynika, że żądanie strony w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, w której organ działał w innej formie (nie znajdującej podstaw w przepisach zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego) determinuje brak możliwości wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi dopiero podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem takiego postępowania jest po pierwsze, ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było rzeczywiście dotknięte jedną z wad wyliczonych w przepisach art. 145 § 1 lub 145a, 145b k.p.a., a po drugie - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Katalog przesłanek wznowienia postępowania wymieniony w art. 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Wykładnia tych przesłanek winna mieć zatem charakter zawężający. Przyczyny wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przyczyn, przy spełnieniu wymienionych powyżej wymogów formalnych, zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania.
Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan sprawy wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, iż pismo NCBR z dnia 12 listopada 2015 r. rozwiązujące umowę i wzywające do zapłaty wypłaconych kwot nie może być traktowane jak decyzja administracyjna, ponieważ objęte nim oświadczenia nie podlegały regulacji w drodze decyzji, a w drodze umowy o dofinansowanie, mającej charakter cywilnoprawny. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, umowa o dofinansowanie, mająca za przedmiot określenie zasad przekazania środków europejskich na realizację określonego projektu, ma charakter cywilnoprawny, a nie administracyjny. Uznanie przy tym, że umowa o dofinansowanie ma charakter cywilnoprawny oznacza, że jej rozwiązanie nie należy do drogi administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a., a Beneficjentowi przysługuje prawo do poddania sporu pod rozstrzygnięcie sądu cywilnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt II CSK 520/10, postanowienie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 9/13).
Nie ulega również wątpliwości, że ocena zasadności rozwiązania umowy cywilnoprawnej przez jedną z jej stron – w razie zaistnienia sporu – podlega kontroli sądów powszechnych, a nie sądów administracyjnych.
Skoro powyższe pismo NCBR z dnia [...] listopada 2015 r. nie jest decyzją administracyjną o której mowa w art. 104 § 1 i 2 k.p.a., wydaną w sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., to w odniesieniu do tego pisma nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Prawidłowo zatem organ przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie postępowanie nie może być wznowione z przyczyn, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wznowienia tego postępowania – brak jest bowiem podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania strony w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, określonym w art. 145 § 1 k.p.a.
Podkreślić należy, że nazwane "decyzją" przez Skarżącą pismo nie stanowi autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej, lecz dotyczy wypowiedzenia umowy cywilnoprawnej w wyniku uznania przez jedną ze Stron niewykonywania jej zapisów, co nie czyni ww. pisma sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.
Na marginesie warto powołać pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 653/15. W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że procedura przyznania dofinansowania przebiega dwuetapowo, tj. administracyjno-cywilnie. Po ostatecznym rozpatrzeniu danego projektu, prowadzącym bądź nie, do zawarcia umowy o dofinansowanie, rozpoczyna się etap, na którym zasadniczą rolę odgrywa w razie sporu sąd cywilny. NSA przypomniał również, że umowa cywilnoprawna jest aktem indywidualnym. Przez jej zawarcie następuje konkretyzacja (wybór) kontrahenta oraz określenie praw i obowiązków stron. Wskazanie na umowę jako na podstawę udzielenia pomocy, zawiera zarazem odwołanie się do trybu dochodzenia roszczeń wynikających z takiego zgodnego oświadczenia woli stron. Ewentualne roszczenia wynikające z umowy podlegają bowiem dochodzeniu przed sądem powszechnym, na drodze postępowania cywilnego.
Na cywilnoprawny charakter postępowania dotyczącego udzielenia dofinansowania (drugiego etapu) wskazują również orzeczenia NSA - wyrok z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II GSK 63/06, z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 86/10, postanowienie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 267/07, z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II GSK 199/07, z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II GSK 844/09) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 9/13.
Mając powyższe na uwadze, zarzut naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy uznać za niezasadny.
Prawidłowym jest w ocenie Sądu stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż w niniejszej sprawie nie ma także zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim dotyczy on decyzji o udzieleniu dofinansowania. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie w przypadku Instytucji Zarządzającej i Instytucji Pośredniczącej jako beneficjentów projektów finansowanych ze środków UE. Jednocześnie art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. ma zastosowanie do wydawania decyzji o zwrocie środków, a nie w sytuacji rozwiązania umowy gdzie, jak wyjaśniono powyżej, mamy do czynienia z trybem cywilnym.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 i 3 kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ szczegółowo wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu przedmiotowej sprawy. Organ wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem decyzja NCBR z dnia (...) listopada 2015 r, w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie wraz z wezwaniem do zwrotu środków w rzeczywistości nie stanowi decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu nie zostały także naruszone przepisy postępowania administracyjnego art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Skarżąca nie wykazała skutecznie, aby organy orzekające w sprawie działały w sposób arbitralny i odbierający zaufanie do władzy publicznej.
Odnośnie zarzutu Strony o braku rozpoznania w całości wniosku o wznowienie postępowania, albowiem wniosek Skarżącej obejmował również wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją NCBR nr (...) z dnia (...)maja 2015 r. w sprawie zwrotu środków wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych wskazać należy, że organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, iż z uwagi na fakt, że ww. decyzja NCBR nr (...) była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, NCBR przekazał wniosek zgodnie z właściwością do Ministra Rozwoju i Finansów. Postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...)października 2015 r. znak: (...) zostało zakończone wydanym (...)czerwca 2017 r. postanowieniem znak (...) o odmowie wznowienia postępowania.
Postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) czerwca 2017 r., na które powołuje się Skarżąca i które załącza do skargi, dotyczyło postępowania administracyjnego odrębnego od niniejszego, które zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej i zastosowanie do niego miały przepisy k.p.a. dotyczące wznowienia postępowania, w przeciwieństwie do niniejszego postępowania, które nie zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej, a obejmowało jedynie złożenie oświadczeń cywilnoprawnych. Stąd i odmienna argumentacja przywołana w treści wydanych postanowień z uwagi na inny stan faktyczny sprawy i inne przesłanki badane przez organ.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.