V SA/Wa 1761/19

V SA/Wa 1761/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Zwolenik
Konrad Łukaszewicz
Tomasz Zawiślak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 126/21 - Wyrok NSA z 2024-11-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art .200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług dla towaru objętego zgłoszeniem celnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] ; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz G. P. kwotę 4321 zł (słownie: cztery tysiące trzysta dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. P. (dalej: strona lub skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: Naczelnik UCS lub organ I instancji) z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług od importu towarów. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] czerwca 2013 r. Agencja Celna [...] sp. z o.o. działając jako przedstawiciel bezpośredni strony dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci trofeów myśliwskich: skóra wyprawiona [...] 1 szt., rogi [...] - 2 sztuki sprowadzonych z [...]. Wartość towaru zadeklarowano na podstawie faktury nr [...] z [...] stycznia 2013 r. W polu 44 SAD zadeklarowano koszty transportu przywożonych towarów do miejsca wprowadzenia na obszar UE (kod [...]) w wysokości [...] zł oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Unii (kod [...]) w wysokości [...] zł. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny jako odpowiadające wymogom formalnym, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i zaksięgowanie należności wynikających z długu celnego.
W związku z pismem Prokuratury Okręgowej w [...] nr [...] z [...] września 2017 r. dotyczącym dochodzenia w zakresie naruszania w okresie od 2011r. do 2017r. przepisów prawnych Unii Europejskiej dotyczących ochrony dziko żyjących gatunków zwierząt i roślin w zakresie regulacji obrotu nimi i ujawnionych nieprawidłowościach przy sprowadzaniu do Polski trofeów myśliwskich Naczelnik UCS skierował do Strony powiadomienie z [...] grudnia 2017r. stanowiące wezwanie do przedłożenia dokumentów w sprawie. Pisma te zostały zwrócone z adnotacją Poczty: zwrot nie podjęto w terminie.
W odpowiedzi na pisma organu z [...] kwietnia 2018 r. i [...] września 2018 r. Prokuratura Okręgowa w [...] nadesłała żądane dokumenty.
Po ustaleniu aktualnego adresu zamieszkania strony Naczelnik UCS realizując obowiązek wynikający z art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L z 10 października 2013 r. nr 269 s.1 ze zm., dalej: UKC) i art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz. UE L z 29 grudnia 2015r. nr 343 s.1ze zm., dalej rozporządzenie delegowane) pismem z [...] września 2018 r. powiadomił skarżącego o podstawach, na których zamierza oprzeć swoją decyzję oraz wyznaczył 30 dniowy termin na przedstawienie przez stronę stanowiska w przedmiotowej sprawie.
Pismem z [...] października 2018 r. organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia następujących dokumentów: oryginału faktury handlowej, umowy określającej warunki i koszt polowania wraz z cennikiem opłat dotyczących organizacji polowania w [...], m.in. uwzględniających koszty pozyskania trofeów, licencji (pozwolenia na odstrzał wraz poniesionymi kosztami), wyjaśnienia jaki był koszt przetworzenia (wypreparowania) zgłoszonych do odpraw celnych trofeów ewentualnie oświadczenia jakie faktycznie koszty związane z przedmiotowym towarem zostały poniesione przez stronę, oświadczenia, jakiej wielkości były sprowadzone przez stronę rogi [...], ujęte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. W odpowiedzi strona oświadczyła, że wszystkie dokumenty dotyczące sprowadzenia i obróbki trofeum [...] z [...] są w posiadaniu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].
Postanowieniem z [...] października 2018 r. Naczelnik UCS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług od importu towarów ujętych w ww. zgłoszeniu celnym.
Decyzją z [...] listopada 2018 r. Naczelnik UCS ustalił prawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym dokonanym z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych PZC nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Wartość celna towarów została ustalona metodą ostatniej szansy określoną w art.31 ust. 1 WKC. W wyniku rozpoznania odwołania strony Dyrektor IAS decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS z [...] listopada 2018 r.
Następnie Naczelnik UCS decyzją z [...] listopada 2018 r. określił podatek od towarów i usług w kwocie [...] PLN dla towaru objętego zgłoszeniem celnym PZC nr [...] z [...] czerwca 2013r. oraz stwierdził, że różnica między kwotą podatku obliczoną i wykazaną w zgłoszeniu celnym a kwotą podatku określoną w decyzji wynosi [...] PLN.
W wyniku rozpoznania odwołania strony Dyrektor IAS decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że był uprawniony do wydania decyzji podatkowej, gdyż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu ze względu na wszczęcie postępowania karnego skarbowego w dniu [...] listopada 2018 r., o którym skarżący został powiadomiony pismem z [...] grudnia 2018 r.
W dalszej części organ II instancji przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że organ I instancji w decyzji z [...] listopada 2018 r. określił wysokość podatku od towarów i usług w następujący sposób: 1) podstawa opodatkowania – [...] PLN: wartość celna towaru – [...] PLN, należne cło - 0,00 PLN, koszty dodatkowe wliczane do podstawy opodatkowania na podstawie art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT) - [...] PLN; 2) stawka podatku - 8 % zastosowana na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT; 3) kwota podatku [...] PLN: [...] PLN x 8 %.
Organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji przyjął do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartość celną towaru oraz kwotę cła ustaloną w decyzji Naczelnika UCS z [...] listopada 2018r. Decyzja ta po jej utrzymaniu w mocy jest decyzją ostateczną. Dyrektor IAS podkreślił, że postępowanie podatkowe mające na celu ustalenie wysokości podatków związanych z importem towaru jest ściśle związane z postępowaniem celnym i z ustaloną w tym postępowaniu wartością celną importowanego towaru oraz kwotą należnego cła. W konsekwencji w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Jego zdaniem organ związany jest także decyzją nieostateczną dotyczącą postępowania celnego.
Zdaniem Dyrektora IAS w sprawie zasadnie nałożono na stronę obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług należny z tytułu importu towaru w kwocie obliczonej przez organ I instancji, skoro zmianie uległy elementy kalkulacyjne stanowiące element podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Należności podatkowe zostały obliczone w prawidłowej wysokości, z zastosowaniem właściwej stawki podatku, a sposób ich wyliczenia został wyjaśniony w zaskarżonej decyzji.
W ocenie organu odwoławczego Naczelnik UCS nieprawidłowo jednakże wskazał przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę do ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług należnym z tytułu importu towaru i w tym zakresie organ II instancji skorygował zaskarżoną decyzję.
Pismem z [...] września 2019 r. strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:
1) art. 210 § 4 w zw. z art. 191 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: op) polegające na przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych, bazujących na błędnych ustaleniach zawartych w decyzji Naczelnika UCS z [...] listopada 2018 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora IAS z [...] lipca 2019 r.;
2) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 op przez zaniechanie podjęcia przez organy podatkowe niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrania w sposób wystarczający materiału dowodowego, czego następstwem jest naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego oraz dokonanie przez organ podatkowy dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie:
- przyjęcia, że wartość trofeów myśliwskich odpowiada wartości usługi rekreacyjnej polowania, świadczonej na rzecz konsumentów, w skład której oprócz uzyskania trofeów myśliwskich wchodzi również koszt przelotu, zakwaterowania, udział w safari, transport na terenie [...], opieka lokalnego przewodnika, koszt oprawienia zwierzyny, transport trofeów do Polski,
- przyjęcia, iż faktura [...] z [...] stycznia 2013 r., wystawiona przez firmę [...] na kwotę [...] USD, dotyczyła kosztów pozyskania trofeów, podczas gdy odnosiła się wyłącznie do kosztów preparacji rzeczonych trofeów i przygotowania ich do wysyłki,
- oparciu analizy cen polowań i pozyskania trofeów myśliwskich z terenu [...] na podstawie danych ogólnodostępnych, w których wskazana jest cena ofertowa, a nie transakcyjna,
- pominięcia okoliczności, że strona była organizatorem polowań, zatem miała możliwość uczestnictwa w polowaniach, a także pozyskania trofeów w cenach niższych niż ceny oferowane na wolnym rynku dla myśliwych konsumentów,
- pominięcia dowodu z przesłuchania uczestników postępowania sygn. akt: [...] prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...], na okoliczność kosztów poniesionych na polowanie, części ceny przypadającej na trofea myśliwskie, a także wielkości i jakości trofeów objętych analizowanym zgłoszeniem celnym,
- pominięcia dowodu w postaci zeznań świadków - uczestników polowań organizowanych przez skarżącego na okoliczność ceny polowania, zakresu usługi, kosztów uzyskania trofeów myśliwskich - bowiem wykorzystane zeznania i wyjaśnienia z postępowania [...] od dnia wydania nieprawomocnej decyzji organu I instancji - w wyniku wielu konfrontacji procesowych - uległy zmianom, w tym również odnośnie kosztów polowań, co skutkowało zmianą zarzutów stawianych podatnikowi;
- dokonania wybiórczej analizy materiału dowodowego dostępnego w sprawie sygn. akt [...] prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...], poprzez ograniczenie analizy ww. do tylko tych materiałów, które świadczą na niekorzyść podatnika, a przy tym pominięcie zawartych tam dokumentów dotyczących polowania, w szczególności nowych zeznań uczestników postępowania, nowych dokumentów, a także tzw. hunting permit oraz dokumentacji fotograficznej;
3) art. 210 § 4 op przez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także dowolną interpretację podstawy prawnej decyzji;
4) art. 229 op polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy przeprowadzenia z urzędu dodatkowego uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie celem dokonania prawidłowej oceny całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych w przedmiotowej sprawie;
5) art. 2a op tzw. zasady in dubio pro tributario poprzez rozstrzygnięcie wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść podatnika.
W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
W przedmiotowej sprawie sąd zwrócił się do stron postępowania o wskazanie czy wyrażają one zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca wyraziła taką zgodę. Pełnomocnik organ w zakreślonym terminie 7-dniowym nie udzielił odpowiedzi. Takiej odpowiedzi, sprzeciwiającej się rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym udzielił dopiero w dniu 25 czerwca 2020 r. (wezwanie doręczono organowi 2 czerwca 2020 r.), po wyznaczeniu na dzień 29 czerwca 2020 r. posiedzenia niejawnego.
W związku z powyższym oraz mając na uwadze treść pisma pełnomocnika organu datowaną na 24 czerwca 2020 r. należy wskazać, że:
- art. 15zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy jest przepisem szczególnym, obowiązującym obecnie z uwagi na ogłoszony i nieodwołany dotychczas stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2;
- pełnomocnik organu nie przedstawił dotychczas żadnych wniosków dowodowych, zaś dodatkową argumentację mógł przedstawić w piśmie procesowym skierowanym do sądu;
- strona skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wyraziła zgodę na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy bez rozprawy;
- strona skarżąca w zasadzie jest gospodarzem postępowania i co do zasady ona może skutecznie cofnąć skargę, a organ po przesłaniu akt do sądu nie ma uprawnień do uwzględnienia skargi;
- w postępowaniu administracyjnym rolą organu jest zebranie wszystkich dowodów w sprawie, a postępowanie sądowoadministracyjne nie służy do uzupełniania materiału dowodowego (art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: ppsa),
zdecydowano o wyznaczeniu w przedmiotowej sprawie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. w składzie trzech sędziów.
Skarga okazała się zasadna, jakkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesiono.
Zgodnie z art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są nieprawidłowe i wymagają wyeliminowania z obiegu prawnego. W przedmiotowej sprawie sąd z urzędu uwzględnił dostrzeżone naruszenia prawa i stosując art. 135 ppsa, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – uchylił decyzję organu I instancji.
W ocenie sądu w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie celnej, gdyż ze względu na upływ okresu przedawnienia organ nie miał podstaw do wszczęcia i orzekania na nowo o elementach kalkulacyjnych mających wpływ na dług celny i podatek VAT.
Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług było związane z importem towarów wyszczególnionych przez skarżącego w dokumencie PZC nr [...] z [...] czerwca 2013 r.
W myśl ustawy z dnia 11 marca 2004r. o VAT importowane towary podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT), a obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT). Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celn0o-skarbowego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT).
Zgodnie z art. 29 ust. 13 zdanie pierwsze ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W art. 29 ust. 15 ustawy o VAT doprecyzowano, że podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Unii Europejskiej jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu.
W rozpatrywanej sprawie przyczyną podwyższenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu było ustalenie w decyzji celnej nowej wyższej wartości celnej sprowadzonego towaru (sądowi z urzędu – sprawa V SA/Wa 1731/19 - wiadomym jest, że wartość celną towaru ustalono, tzw. metodą ostatniej szansy - art. 31 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; Dz. Urz. WE L z 19 października 1992 r. nr 302 ze zm.). Wartość tę także powiększono o opłaty dodatkowe (koszt CITES-u, koszt przewozu do zabezpieczonej placówki przed wylotem, koszt zabezpieczenia rogów, koszt wygarbowania skóry) oraz o koszty transportu. Z akt wynika, że organy podatkowe przyjęły do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartość celną towaru oraz kwotę cła ustaloną w decyzji Naczelnika UCS z [...] listopada 2018r. (decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora IAS decyzją z [...] lipca 2019 r. – sprawa V SA/Wa 1731/19) Skarżący kwestionował działania organów w sprawie celnej i podatkowej. Podwyższenie podstawy opodatkowania spowodowało z kolei podwyższenie kwoty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu. Przy czym należy zauważyć, że pomiędzy stronami nie ma sporu co do prawidłowości zastosowanej stawki podatku 8%.
W rozpatrywanej sprawie istotne jest powiązanie zaskarżonej decyzji z treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora IAS z [...] lipca 2019 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia prawidłowych danych w zgłoszeniu celnym z [...] czerwca 2013 r. (zmieniono wartość celną towaru oraz doliczono dodatkowe opłaty). Tak więc zgodzić się należy z Dyrektorem IAS, że wartość celna towarów i dług celny, obciążający stronę, określone zostały odrębną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] i w przedmiotowej sprawie organ podatkowy przyjął do wyliczenia podstawy opodatkowania wielkości wynikające z decyzji Naczelnika UCS z [...] listopad 2018 r.
Z tego względu należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 czerwca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1731/19 uchylił decyzje Dyrektora IAS z [...] lipca 2019 r. oraz Naczelnika UCS z [...] listopada 2018 r. wydane w przedmiocie ustalenia prawidłowych danych w zgłoszeniu celnym z [...] czerwca 2013 r.
W uzasadnieniu wyroku z 29 czerwca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1731/19 sąd stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania celnego, gdyż upłynęły już terminy umożliwiające weryfikację zgłoszenia celnego z [...] czerwca 2013 r. (art. 221 ust. 3 i 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U.2019 r. poz. 1169). Sąd zasadnie staną na stanowisku, że powyższe terminy winy także odnosić się do możliwości korygowania zgłoszeń celnych w zakresie elementów kalkulacyjnych, które mogą mieć wpływ na dług celny. Wyjaśnił, że w sprawie nie ma żadnego znaczenia, że dług celny wynosi 0 zł. Taka kwota nadal jest długiem celnym, który wynika jedynie z zerowej stawki celnej. Nie oznacza to jednak, że możliwe jest korygowanie zgłoszenia celnego po terminie pięcioletnim. Słusznie sąd podkreślił ww. wyroku, że ze względu na konieczność zachowania pewności prawa oraz stabilizacji stosunków gospodarczych organ co do zasady może dokonywać zmiany zgłoszenia celnego (ustalenia prawidłowych danych) tylko w okresie 3 lat od powstania długu celnego, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, po spełnieniu dodatkowych warunków określonych w art. 221 ust. 4 WKC organ może dokonać zmiany zgłoszenia celnego w terminie 5 lat (art. 56 Prawa celnego). W sprawie organ zarówno wszczął postępowanie celne (powiadomienie z [...] września 2018 r.), jak i dokonał zmiany wartości celnej towaru (decyzja organu I instancji z [...] listopada 2018 r.) po terminie 5 lat od powstania długu celnego (dług celny powstał [...] czerwca 2013 r.). A więc organ celny I instancji, w ocenie sądu nie był uprawniony do dokonywania zmian w zgłoszeniu celnym, nawet tych, które nie wiążą się ze zmianą wysokości długu celnego (w sprawie dług celny wynosił 0 zł). Przeciwna interpretacja powodowałaby, że organy celne mogłyby dokonywać zmian w zgłoszeniu celnym w sposób nieograniczony czasowo.
Przedstawione powyżej stwierdzenia zachowują aktualność na tle niniejszej sprawy dotyczącej określonego zaskarżoną decyzją podatku od towarów i usług z tytułu importu.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien uwzględnić powyższe stanowisko sądu oraz stanowisko wyrażone w wyroku z 29 czerwca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1731/19. Organ ma obowiązek prawidłowo określić podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu, a to z uwagi na treść art. 29 ust. 13 ustawy o VAT związane jest z zastosowaniem prawidłowych elementów kalkulacyjnych (wartość celna, klasyfikacja taryfowa, stawka celna), importowanych przez stronę towarów. Dopiero wyjaśnienie stanu faktycznego w tym zakresie pozwoli na prawidłowe zastosowanie materialnego prawa podatkowego.
W tym miejscu sąd podkreśla, że ze względu na brak w decyzji organu I i II instancji jakichkolwiek ustaleń faktycznych dotyczących elementów kalkulacyjnych i oparcie się przez organy podatkowe na uchylonych decyzjach w sprawie celnej sąd zmuszony był uchylić obydwie decyzje.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o VAT jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, i istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. W sprawie zdaniem organów podatkowych taka podstawa istnieje i dlatego też organy są uprawnienie do ewentualnego wydania decyzji w tym zakresie.
Sąd w tym postępowaniu nie zawiesił postępowania sądowego ze względu na postępowania, które toczą się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach zainicjowanych: wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich (K 31/14) i skargą konstytucyjną (SK 100/19), gdyż już na obecnym etapie decyzje organów podatkowych są wadliwe i wymagają usunięcia z obrotu prawnego. Natomiast oczekiwanie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego jedynie przedłużyłoby postępowanie, którego efektem, niezależnie o treści wyroku, byłoby uchylenie decyzji organów obydwu instancji. W wypadku natomiast wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku dotyczącego art. 70 § 6 pkt 1 op i jego zgodności z konstytucją w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie – wyrok ten winien zostać uwzględniony przez organy podatkowe przed którymi toczyć się będzie postępowanie.
Mając na uwadze powyższe naruszenia uzasadniające uchylenie decyzji, to sąd odstępuje od merytorycznego dalszego badania sprawy, gdyż byłoby to przedwczesne.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa uchylił decyzje organów obydwu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na łączną kwotę 4.321 zł składają się: stosunkowy wpis sądowy od skargi w wysokości 721 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł.