V SA/Wa 1726/19Niedopuszczalnosc za zalenia na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPrzedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (GIOŚ) utrzymująca w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (organ I instancji) o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie kary pieniężnej. Kara została nałożona decyzją z maja 2011 r. Skarżący złożył wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty kary, powołując się na przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o odpadach. Organ I instancji wezwał do uzupełnienia wniosku, m.in. na wymaganym formularzu i przedstawienia informacji o pomocy de minimis. Po nieuzupełnieniu braków, organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. GIOŚ utrzymał to postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną, ale z innych przyczyn niż podnosił skarżący. Sąd stwierdził, że organy obu instancji błędnie zastosowały przepisy Ordynacji podatkowej (dział IV zamiast działu III) do wniosku o umorzenie kary, podczas gdy właściwe były przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 64 kpa) oraz dział III Ordynacji podatkowej. Organ I instancji był nieuprawniony do żądania uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 § 1 op i pozostawienia go bez rozpatrzenia postanowieniem, na które służy zażalenie. Organ odwoławczy nie miał podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. W związku z tym sąd stwierdził nieważność postanowienia GIOŚ (jako wydanego bez podstawy prawnej) i uchylił postanowienie organu I instancji (jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Sąd nakazał ponowne rozpatrzenie wniosku zgodnie z właściwymi przepisami.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego w kontekście wniosków o ulgi w spłacie kar pieniężnych nakładanych przez organy ochrony środowiska.
Dotyczy specyficznej sytuacji zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych z ustawy o odpadach oraz procedury odwoławczej.
Zagadnienia prawne (2)
Czy organ administracji publicznej, pozostawiając wniosek o umorzenie kary pieniężnej bez rozpoznania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, działa zgodnie z prawem, jeśli właściwe są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, organ I instancji był nieuprawniony do żądania uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i pozostawienia go bez rozpatrzenia postanowieniem, na które służy zażalenie. Właściwe były przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 64 kpa).
Uzasadnienie
Sąd uznał, że przepisy Ordynacji podatkowej (dział IV) nie miały zastosowania do wniosku o umorzenie kary pieniężnej, a jedynie dział III (ulgi w spłacie). Organ I instancji powinien był zastosować art. 64 kpa, który przewiduje pozostawienie podania bez rozpoznania jako czynność materialno-techniczną, niepodlegającą zaskarżeniu zażaleniem.
Czy organ odwoławczy ma podstawę prawną do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu wniosku o umorzenie kary pieniężnej bez rozpoznania, jeśli takie postanowienie powinno być wydane na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, organ odwoławczy nie posiadał kompetencji do wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, gdyż na pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie kpa nie służy zażalenie.
Uzasadnienie
Skoro postanowienie organu I instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania powinno być wydane na podstawie kpa (jako czynność materialno-techniczna), a nie Ordynacji podatkowej, to organ odwoławczy nie miał podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia na takie postanowienie. Działanie organu odwoławczego było bez podstawy prawnej.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (17)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 64
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
u.o. art. 79d § ust. 5
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach
op art. 67b § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
op art. 169 § § 1 i § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
op art. 120
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
op art. 121
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
ppsa art. 119 § pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 3 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 134 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 145 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 145 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
ppsa art. 52 § § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy obu instancji błędnie zastosowały przepisy Ordynacji podatkowej do wniosku o umorzenie kary pieniężnej, zamiast właściwych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. • Organ I instancji był nieuprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanowieniem, na które służy zażalenie. • Organ odwoławczy nie miał podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Godne uwagi sformułowania
organ I instancji był nieuprawniony do żądania na mocy art. 169 § 1 op uzupełnienia wniosku o umorzenie należności, jak również pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia postanowieniem, na które służy zażalenie • organ odwoławczy nie miał podstawy prawnej do merytorycznego zbadania rozstrzygnięcia organu I instancji • pozostawienie podania bez rozpoznania ma charakter materialno-techniczny i nie podlega zaskarżeniu • organ odwoławczy działał bez podstawy prawnej
Skład orzekający
Michał Sowiński
przewodniczący
Beata Blankiewicz-Wóltańska
sędzia
Tomasz Zawiślak
sędzia-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego w kontekście wniosków o ulgi w spłacie kar pieniężnych nakładanych przez organy ochrony środowiska."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych z ustawy o odpadach oraz procedury odwoławczej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje typowy błąd proceduralny organów administracji, który może prowadzić do uchylenia ich decyzji. Jest to pouczające dla prawników procesowych i urzędników.
“Błąd proceduralny organu administracji: kiedy zażalenie jest niedopuszczalne?”
Dane finansowe
WPS: 5000 PLN
Sektor
ochrona środowiska
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.