V SA/Wa 1673/04

V SA/Wa 1673/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Mydłowska /przewodniczący/
Ewa Wrzesińska-Jóźków
Mirosława Pindelska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 2581/05 - Wyrok NSA z 2006-07-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Ewa Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2005 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -
Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2002 r. [...] wystąpił do Urzędu Celnego w W. o wycofanie z jego osoby tytułów komorniczych, w tym tytułu komorniczego nr [...] decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. Nr [...] z [...] lutego 1995 r., oraz o zwrócenie pieniędzy wraz z odsetkami w trybie natychmiastowym. Wnioskodawca żądanie uzasadnił uniewinniającym wyrokiem sądowym zapadłym w jego sprawie.
Dyrektor Urzędu Celnego w W. pismem z [...] kwietnia 2002 r. wezwał stronę do sprecyzowania trybu w jakim ma być rozpatrzone przedmiotowe pismo.
Odpowiadając na wezwanie organu celnego [...] wyjaśnił, iż jego wniosek należy rozpatrywać w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W. postanowieniem z [...] czerwca 2002 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. Nr [...] z [...] lutego 1995 r., a następnie decyzją z [...] sierpnia 2002 r., powołując się na art. 245 § 1 pkt 2 oraz § 3 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. Nr [...] ., którą wymierzono należności od wprowadzonego na polski obszar celny towaru: różne – szyby samochodowe, uszczelki.
Od tej decyzji strona pismem z 21 sierpnia 2002 r. wniosła odwołanie, uzupełniając je pismem z 4 listopada 2002 r.
Orzekając na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] czerwca 2003 r. Nr [...] powołując w podstawie prawnej orzeczenia art. 240 § 1, art. 243, art. 245 § 1 pkt 2 , § 3 Ordynacji podatkowej, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ ze względu na uchybienia proceduralne polegające na niewyjaśnieniu czy w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony z [...] marca 2002 r., decyzją z [...] listopada 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 207 § 1 i 2, art. 245 § 1 pkt 3b, § 2, art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej podjętej [...] lutego 1995 r. W uzasadnieniu stwierdził, iż istnieje nowy dowód w sprawie w postaci wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 4 października 2001 r. sygn. akt VII K 971/05, którym [...] został uniewinniony od zarzutu posługiwania się sfałszowanymi dokumentami przekazowymi oraz fakturami, i użycia ich przy odprawach w Urzędzie Celnym – Oddziałach III i IV w W. w celu zaniżenia wartości celnej towaru. Organ celny, powołując się na treść art. 245 § 1 pkt 3b i art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, zaznaczył także, iż – wobec wątpliwości, które organ winien rozstrzygać na korzyść strony - decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w W. Nr [...] z [...] lutego 1995 r., winna być zmieniona w części dotyczącej ilości i wartości towaru poprzez pomniejszenie w decyzji jw. ilości towaru o towar, który został odprawiony w dniu [...] marca 1994 r., a tym samym należności celne i podatkowe winny być naliczone od 1000 szt. szyb samochodowych o wartości 60000 DEM. Jednakże wzruszenie przedmiotowej decyzji nie jest możliwe ze względu na upływ terminów przewidzianych w Ordynacji podatkowej.
Rozstrzygnięcie to organ celny I instancji podjął na podstawie następująco ustalonego stanu faktycznego sprawy:
W dniu [...] grudnia 1993 r. Dyrektor Urzędu Celnego w S. – Oddział Celny w K. D. – postanowieniem o przekazaniu sprawy Nr [...] skierował do odprawy celnej ostatecznej w Urzędzie Celnym w W. towar w postaci szyb samochodowych i uszczelek z obowiązkiem dostarczenia do miejsca przeznaczenia do dnia 6 grudnia 1993 r. W polu 8 (importer/zgłaszający) oraz w polu "potwierdzenie odbioru postanowienia o przekazaniu [...] sprawy" dokumentu SAD nr [...] wpisano [...] Ze względu na niedostarczenie w wyznaczonym terminie towaru do odprawy celnej, wszczęto postępowanie poszukiwawcze, doręczając 3 czerwca 1994 r. zawiadomienie o tym stronie. W związku z tym, iż towar we właściwym czasie nie został dostarczony do doprawy celnej, jak również nie został wywieziony z polskiego obszaru celnego, decyzją z [...] lutego 1995 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. wymierzył należności celne oraz obliczył należne podatki od sprowadzonego z zagranicy towaru. Decyzja ta, na skutek niewniesienia przez stronę środka odwoławczego, uprawomocniła się 8 czerwca 1995 r. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie dokonano wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat [Dz.U. Nr 61, poz. 357 ze zm.], który orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 1994 r. sygn. akt U 7/93 został uznany za niezgodny z Konstytucją, postanowieniem z [...] maja 1998 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a następnie decyzją z [...] lipca 1998 r. Nr [...] stwierdził jej nieważność w części dotyczącej wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
Ponadto, na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono, iż w dniu [...] marca 1994 r. w Oddziale Celnym [...] w W. została dokonana, na podstawie sfałszowanego dokumentu przekazowego z Urzędu Celnego w S. Nr [...] z [...] grudnia 1993 r. z zaniżoną wartością, odprawa celna o Nr [...] . Przekaz z Urzędu Celnego w S. wg Sad Nr [...] z [...] grudnia 1993 r. obejmował dwa rachunki i opiewał na kwotę 82.396 DEM. Jak ustalono, strona 2 marca 1994 r. zgłosiła do odprawy celnej towar na kwotę 22.396 DEM, fałszując dokument przekazowy SAD nr [...] pieczęcie SAD Urzędu Celnego w S. na tym dokumencie oraz faktury firmy niemieckiej. Urząd Celny w W. [...] marca 1994 r. dokonał w związku z tym odprawy celnej wg zaniżonej wartości celnej towaru.
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy [...] Wydziału Karnego z [...] października 2001 r. sygn. akt VII K 971/95 [...] został uniewinniony od zarzutu narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie cła i podatku przez posługiwanie się w okresie od 1993 do 1994 r. sfałszowanymi dokumentami celnymi i podanie danych niezgodnych z rzeczywistością w zgłoszeniu celnym oraz dokumentach służących za podstawę odprawy celnej m.in. w ten sposób, że w dniu [...] marca 1994 r. przy odprawie celnej w UC Oddział [...] przy [...] w W. SAD [...] posługując się dokumentem przekazowym SAD [...] i innymi dokumentami celnymi zawierającymi niezgodne z rzeczywistością dane naraził Skarb Państwa na uszczuplenie celne i podatku. Zarówno decyzja z [...] lutego 1995 r. jak i odprawa celna Nr [...] dokonana w Oddziale Celnym [...] w W. [...] marca 1994 r. opierały się na dokumencie przekazowym o takim samym numerze, [...] z [...] grudnia 1993 r. Przy czym do oprawy w dniu [...] grudnia 1993 r. załączono dwa rachunki bez numerów opiewające na łączną kwotę 82395,71 DEM. Natomiast przy odprawie w dniu [...] marca 1994 r. zgłoszono dwa rachunki na ogólną wartość 22395,71 DEM. Na podstawie wymienionych dokumentów handlowych ustalono, iż do odprawy celnej w Warszawie zgłoszono towar o takim samym asortymencie, z tym tylko, iż szyb samochodowych zgłoszono o 1000 szt. mniej w porównaniu z ilością zgłoszoną [...] grudnia 1993 r. w Krajniku Dolnym.
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] , po rozpoznaniu wniesionego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. Nr [...] odwołania, na podstawie art. 233 § 1, art. 245 § 1 pkt 2, art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte orzeczenie stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania zbadano wszystkie przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i nie ma żadnych podstaw by podważać wiarygodność dowodów, na podstawie których została wydana decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w W. z [...] lutego 1995 r. Zauważył również, iż wyroku, na który powołuje się strona, nie można uznać za spełniający kryteria określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto podkreślił, iż organ celny nie uzyskał żadnych informacji o nowych dowodach bądź okolicznościach, które istniały w dniu wydania decyzji a były nieznane organowi orzekającemu w sprawie. Strona zaś nie poparła swych żądań żadnym dowodem mającym związek ze sprawą, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że akta sprawy są niekompletne. Dyrektor Izby Celnej w W. dodatkowo zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jako podstawę prawną jej wydania powołano art. 245 § 1 pkt 3b Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ celny po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 tej ustawy wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 Ordynacji podatkowej. Zatem odmawiając uchylenia decyzji dotychczasowej Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. musiałby stwierdzić istnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, iż wyroku uniewinniającego, na który powołuje się strona, nie można uznać za przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
W skardze z 2 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2004 r. w całości, zarzucając skarżonej decyzji naruszenie art. 240 § 1 oraz art. 245 Ordynacji podatkowej. W motywach skargi podniósł, iż wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy o sygn. VII K 971/95 "spowodował, iż wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w chwili wydawania decyzji mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy". W związku z tym istnieje podstawa do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie i uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z [...] lutego 1995 r. Nr [...]
W piśmie procesowym z 15 października 2004 r., podtrzymując wniesioną skargę, skarżący zaprzeczył aby dnia [...] grudnia 1993 r. dokonywał odprawy w [...] dlatego też nie powinien być adresatem decyzji z [...] lutego 1995 r., która w jego ocenie została wydana na podstawie sfałszowanych dokumentów przez pracowników Urzędu Celnego posługujących się kopiami, a nie oryginalnymi dokumentami. Do pisma załączył kopię pisma z 10 lipca 1995 r. Komendanta Komisariatu Policji [...] , kopię fragmentu protokołu z przesłuchania świadka, kopię pisma z 28 listopada 1994 r. Naczelnika Działu Operacyjnego Urzędu Celnego w W. oraz kopię pisma Urzędu Celnego w S. z [...] czerwca 1994 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji i zauważając, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, od której to wystąpienia przepisy prawa uzależniają wzruszenie decyzji ostatecznej i uprawniają organ celny do uchylenia takiej decyzji. Zaznaczył także, że podstawą uchylenia decyzji organu celnego z [...] lutego 1995 r. nie może być przedstawiony przez skarżącego wyrok, który nie jest ani nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie może więc stanowić przesłanki do wzruszenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z [...] lutego 1995 r. Ustosunkowując się do zarzutu nie zastosowania w sprawie przez organ odwoławczy trybu określonego w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej stwierdził, iż wprawdzie organ I instancji w sentencji decyzji z [...] listopada 2003 r. wskazał jako podstawę orzekania ww. przepis oraz w uzasadnieniu stwierdził istnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, (wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt VII K 971/95), to jednak organ odwoławczy dokonał własnej oceny przedstawionego dowodu i odniósł się do jego znaczenia w postępowaniu celnym, odmawiając mu wagi nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] lutego 1995 r., lub nowej okoliczności faktycznej mogącej stanowić przesłankę skutkującą uchyleniem powołanej decyzji.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, tzn. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz z przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Od tego założenia przepisy prawa przewidują wyjątek uzasadniony zasadą praworządności, polegający na tym, że w wypadku zaistnienia przewidzianych prawem wad, decyzja może być usunięta z porządku prawnego. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przewidzianym w ustawie.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Jednakże postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybie nadzwyczajnym. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia.
Wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić jedynie w wypadku wystąpienia łącznie dwóch przesłanek: sprawa rozstrzygnięta została ostateczną decyzją administracyjną, oraz występuje choć jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia.
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż sprawa, której wznowienia strona żądała, została zakończona ostateczną decyzją z [...] lutego 1995 r., tym samym została spełniona pierwsza z ww. przesłanek wznowienia. Strona wnosząc o wznowienie postępowania pismem z [...] marca 2002 r. nie sprecyzowała przepisu określającego podstawę wznowienia. Natomiast żądanie swoje uzasadniła uniewinniającym wyrokiem Sądu Rejonowego zapadłym w 2001 r. w jej sprawie. Wobec tego organy celne obu instancji zbadały wszystkie przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe oraz biorąc pod uwagę to, iż jedynie przesłanka z punktu 5 wymienionego przepisu mogła być brana pod uwagę przy ocenie faktów przytoczonych przez skarżącego - czyli wpływu przedstawionego wyroku z 4 października 2001 r. na postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Celnego w W. z [...] lutego 1995 r. - należało przede wszystkim w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zbadać prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji.
Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy wyrok uniewinniający Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy o sygn. VII K 971/95, na który we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] lutego 1995 r. powołuje się strona, stanowi przesłankę dającą podstawę do wzruszenia tej decyzji w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją tego jest zbadanie czy organ, który wydał zaskarżoną decyzję w sprawie prawidłowo uznał brak przesłanek do uchylenia ww. orzeczenia z 28 lutego 1995 r., odmawiając wagi nowego dowodu lub nowej okoliczności faktycznej wyrokowi Sądu Rejonowego sygn. jw.
W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki:
• wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;
• są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;
• nie były znane organowi, który wydał decyzję;
• istniały w dniu wydania decyzji.
Należy podkreślić, iż nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a w rezultacie wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, tj. na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
W ocenie Sądu organ celny drugiej instancji prawidłowo przyjął, iż przedstawiony przez skarżącego wyrok nie stanowi ani nowej okoliczności ani nowego dowodu, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie spełnia bowiem kryteriów określonych w omawianym przepisie. Przede wszystkim wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 4 października 2001 r. nie istniał w dniu wydania decyzji (z [...] lutego 1995 r.), a ponadto nie ma on wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie.
Decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w W. z [...] lutego 1995 r. została wydana w związku z niedostarczeniem towaru objętego dokumentem przekazowym z [...] grudnia 1993 r. nr [...] który to dokument nie był przedmiotem badania przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w postępowaniu zakończonym wyrokiem z [...] października 2001 r. sygn. akt VII K 971/95. Przedmiotem postępowania karnego był m.in. dokument przekazowy o tym samym numerze jak ww. dokument przekazowy z 1993 r., jednakże nie on stanowił podstawę do wydania decyzji z [...] lutego 1995 r. Organ celny wymierzając należności celne decyzją z [...] lutego 1995 r. był w posiadaniu zupełnie innego dokumentu przekazowego opiewającego na inną wartość importowanego towaru, chociaż o takim samym oznaczeniu i z tej samej daty. Przy czym dokument przekazowy, w oparciu o który orzekał organ w dniu [...] lutego 1995 r., był dokumentem uzyskanym od władz celnych ze S..Oddział Celny w K. D. Natomiast sfałszowany dokument przekazowy użyty do odprawy celnej dokonanej [...] marca 1994 r. w Urzędzie Celnym w W. nie stanowił podstawy do ustaleń przy wydawaniu decyzji z [...] lutego 1995 r. Ten ostatni dokument i okazane faktury przy tej odprawie celnej z [...] marca 1994 r. były przedmiotem badań i ustaleń Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt VII K 971/95. Wyrok wydany w tejże sprawie uniewinniał skarżącego jedynie od posługiwania się ww. sfałszowanymi dokumentami przy odprawie celnej z [...] marca 1994 r. dokonanej w Warszawie. Jednocześnie uniewinniał skarżącego od narażenia Skarbu Państwa na straty w związku z użyciem tych sfałszowanych dokumentów.
Ustalenia Sądu nie obejmowały ani dokumentacji będącej rzeczywistą podstawą wydania decyzji z [...] lutego 1995 r., ani nie obejmowały okoliczności będących podstawą wydania przez Dyrektora Urzędu Celnego w S. postanowienia o przekazaniu sprawy nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. do odprawy ostatecznej w Urzędzie Celnym w W. Zatem ustalenia te dotyczyły innych okoliczności, niż te które były podstawą wydania decyzji z [...] lutego 1995 r. Sam fakt, iż w dniu [...] marca 1994 r. dokonano w Urzędzie Celnym w W. Oddział [...] odprawy celnej na podstawie sfałszowanych dokumentów był organom celnym znany w dniu wydania decyzji z [...] lutego 1995 r. Całe postępowanie karne zostało zainicjowane przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. o czym świadczy pismo wysłane do Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Pragi Północ z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] (k. 83 akt adm.). Dyrektor Urzędu Celnego w W. był o tym fakcie informowany przez Urząd Celny w S. pismem z 5 sierpnia 1994 r. nr [...] (k. 119 akt. adm.).
Zatem niezasadny jest zarzut skarżącego, iż wyrok zapadły w sprawie o sygn. VII K 971/95 stanowi podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ustalenia braku spełnienia tejże przesłanki w oparciu o dołączone dokumenty dokonał organ drugiej instancji. Jest to prawidłowe i podzielone przez Sąd ustalenie. Ustalenie to różni się od ustaleń organu pierwszej instancji. Dokonane jest w oparciu o te same dowody – dokumenty, którymi dysponował organ I instancji. Różnica polega na innej ocenie tego samego dowodu (wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy) i innych wnioskach z tego wypływających. Działanie to jest zasadne i prawnie skuteczne zważywszy, że organ II instancji jest zobligowany do ponownego rozpoznania sprawy. Natomiast sama ocena dowodu z wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy i wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji odwoławczej są logiczne i spójne.
Odnośnie zarzutu skarżącego, iż w dniu [...] grudnia 1993 r. nie zgłaszał odprawy celnej w Urzędzie Celnym w S. Oddział Celny w Krajniku Dolnym podnieść należy, że zarzut ten został przedstawiony dopiero na etapie postępowania sądowego. Skarżący w postępowaniu administracyjnym tego nie podnosił. Jego zarzuty odnosiły się wówczas do odprawy celnej z [...] marca 1995 r. dokonanej w W.
Podkreślenia wymaga, że skarżący był powiadomiony o wszczęciu postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji – [...] czerwca 1994 r. (k. 152-153 akt. adm.). Decyzja została mu doręczona przez awizo (k. 15 akt adm.). Był on również powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej opłat manipulacyjnych dodatkowych – 15 maja 1998 r. (k. 96 d akt adm.). Miał też doręczoną tą decyzję – [...] lipca 1998 r. (k. 96 e akt. adm.).
Skarżący był przedsiębiorcą montującym i importującym szyby samochodowe o czym świadczy wpis do ewidencji działalności gospodarczej (zaświadczenie z 11 czerwca 1992 r., k. 179 akt adm.), oraz upoważnienia wystawione przez niego do dokonania odpraw celnych z [...] kwietnia 1993 r.; z [...] lipca 1993 r.; z [...] [...] grudnia 1993 r.; (k. 158-160 akt adm.). Okoliczności te wskazują na świadomość skarżącego co do toczącego się postępowania oraz co do istnienia pewnych reguł postępowania związanych z importem towaru.
Zatem spóźniony zarzut co do braku podstaw do wydania postanowienia z [...] grudnia 1993 r. o przekazaniu do doprawy celnej w W. nie znajduje w sprawie żadnego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 42 ustawy z 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne [Dz.U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.], obowiązującym w dacie wydania decyzji ww. z [...] lutego 1995 r., osoba przewożąca towar celny przekazany jest zobowiązana dostarczyć go do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przekazowym. Przepis ten nie wyłącza tego obowiązku z jakichkolwiek przyczyn, zaś osoba zobowiązana powinna podjąć wszelkie czynności mające na celu dostarczenie towaru do wskazanego urzędu celnego. W niniejszej sprawie towar nie został przedstawiony w terminie w wyznaczonym urzędzie celnym. Fakt nie wykonania przez stronę ciążącego na niej ustawowego obowiązku stanowił podstawę podjęcia przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. decyzji o wymierzeniu należności celnych. Decyzja ta została wydana na podstawie dokumentów, w oparciu o które prowadzone było postępowanie poszukiwawcze. Zostały one nadesłane z granicznego urzędu celnego, tj. Oddziału Celnego w Krajniku Dolnym. Na kopii karty 5 przekazanego dokumentu SAD nr [...] z [...] grudnia 1993 r. widnieje nazwisko i podpis [...] czego skarżący w postępowaniu administracyjnym nie negował. Dokumenty będące podstawą wydania decyzji, której wzruszenia domaga się skarżący, nie były kwestionowane przez organ celny. Nie były również przedmiotem odrębnego postępowania karnego.
Słusznie zatem uznał Dyrektor Izby Celnej w W. iż w sprawie nie ma żądnych podstaw by podważać wiarygodność dowodów, na podstawie których została wydana decyzja z [...] lutego 1995 r.
W związku z powyższym w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa sprawa została rozpatrzona przez organ celny w sposób dokładny. Rozpoznając wniosek strony z 13 marca 2002 r. uwzględniono każdą z podstaw wznowienia wymienionych w powołanym powyżej artykule.
Natomiast dodatkowo stwierdzić należy, że art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej, na który w związku art. 245 § 1 pkt 3 lit. b tej ustawy, powołał się organ I instancji odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej, nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny [Dz.U. Nr 23 poz. 117 ze zm.] do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, jest przepisem działu III, a nie działu IV, i związku tym nie może mieć znaczenia w sprawie.
W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, wg którego decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa poprzez powołanie art. 241 § 1 pkt 3b Ordynacji podatkowej i odmowę uchylenia na tej podstawie decyzji ostatecznej w sprawie w związku z upływem terminów określonych w art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej. Tym samym również i zarzut skarżącego w tym zakresie uznał za nieuzasadniony. Nie stwierdził przy tym, aby organy celne naruszyły prawo w stopniu określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm]. Organ II instancji jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy i wskazane wyżej uchybienie organu I instancji może naprawić przywołując właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza bowiem utrzymanie jej podstawowego elementu jakim jest rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] orzekł jak w sentencji wyroku.