Pełny tekst orzeczenia V SA/WA 1659/06

V SA/Wa 1659/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Jakubiec-Kudiura
Joanna Gierak
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Irena Kudiura, Asesor WSA - Joanna Gierak, Protokolant - Anna Lew-Starowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 w zw. z art. 53 ust. 5 pkt 2 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [Dz.U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm.] i art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.] - dalej: kpa, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. odmawiającą stronie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 28 marca 2006 r (data wpływu do organu) K. C., obywatel A., wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku wskazał, że przebywa w Polsce około 6 lat, jest bardzo chory i wymaga pomocy lekarskiej, którą może mu zapewnić tylko brat - A. C., obywatel Polski. K. C. podniósł także, że jego rodzice są w podeszłym wieku i nie mogliby opiekować się nim, gdyż sami potrzebują opieki. Do wniosku załączone zostało zaświadczenie lekarskie z 9 marca 2006 r. stwierdzające, że wnioskodawca jest w trakcie badań diagnostycznych oraz że istnieje podejrzenie choroby psychicznej.
Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił stronie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podnosząc w uzasadnieniu decyzji, iż wnioskodawca przebywa w Polsce nielegalnie od 31 sierpnia 2000 r. i nie był w stanie w toku postępowania udowodnić posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu, ani też posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].
W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu podał, iż K. C. wjechał do Polski pierwszego sierpnia 2000 r. na podstawie wizy wydanej przez konsula w A. z terminem ważności od 12 kwietnia 2000 r. do 10 października 2000 r. na czas pobytu 30 dni. W związku z powyższym termin legalnego pobytu wnioskodawcy na terytorium RP upłynął w dniu 31.08.2000 r. Wniosek z dnia 31.10 2000 r. o wyrażenie zgody na wydanie wizy pobytowej na czas oznaczony w trybie art. 14 obowiązującej wówczas ustawy z 25 czerwca 1997 r. (Dz.U. nr 114, poz. 739 ze zm.) został załatwiony negatywnie.
Analizując akta sprawy organ stwierdził, że cudzoziemiec do chwili obecnej nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, decydując się w sposób świadomy na nielegalny pobyt tj. bez stosownej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie się. Prezes Urzędu zauważył, że strona po odmowie mu wizy nie występowała o zalegalizowanie pobytu na terytorium Polski, mimo iż zdawała sobie sprawę z nielegalności pobytu, gdyż tryb, w jakim wniosła w 2000 r. o wydanie wizy (art. 14 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach) był przewidziany dla okoliczności szczególnych - nielegalnego pobytu wnioskodawcy.
Organ zauważył ponadto, że wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, jakkolwiek bowiem polskie obywatelstwo brata - A. C. stanowi istotną okoliczność w sprawie, to pobyt Pana K. C. w Polsce nie jest integralnie związany z pobytem brata. Dodatkowo organ podniósł, iż z akt sprawy nie wynika, że stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia mu powrót do kraju pochodzenia. Zaświadczenie z 9 marca 2006 r. wystawione przez lek. med. J. Z., psychiatrę wskazuje jedynie na podejrzenie choroby psychicznej, lecz jej nie stwierdza.
Odnośnie przebywania wnioskodawcy na utrzymaniu brata organ wyjaśnił, że ani strona, ani jej pełnomocnik nie przedstawili stosownej dokumentacji, potwierdzającej możliwość wywiązania się przez A. C. ze zobowiązania pokrycia kosztów utrzymania i leczenia K. C.; strona nie posiada również ubezpieczenia zdrowotnego, co potwierdził jej pełnomocnik w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji.
Organ wskazał także, pełnomocnik strony był wzywany do nadesłania potwierdzenia legalności pobytu, zaświadczenia potwierdzającego chorobę cudzoziemca, dokumentacji dotyczącej uzyskiwania dochodów przez brata zainteresowanego oraz posiadania przez stronę ubezpieczenia zdrowotnego, jednak pełnomocnik w piśmie z 21 marca 2006 r. stwierdził, że nie jest możliwe nadesłanie powyższych dokumentów oraz że w jego ocenie zgromadzony materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. C. wniósł o uchylenie decyzji wydanych w sprawie, wskazując na:
1. niezastosowanie art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach polegające na nieudzielaniu skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na wnioskowany okres mimo istnienia w tym zakresie wynikających z akt sprawy przesłanek
2. obrazę art. 80 kpa poprzez częściową i niezupełną ocenę materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę, która spowodowała błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie przejawiające się w szczególności w przyjęciu, że K. C. nie spełnia warunków do udzielenia mu zezwolenia na czas oznaczony.
W uzasadnieniu skarżący powołał się na treść przepisu art. 53 ust. 1 oraz ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, oraz wskazał, iż nie ma możliwości uzyskania ubezpieczenia i zameldowania bez uprzedniego uzyskania zezwolenia na czas oznaczony. Podniósł także, że jego stwierdzona i udokumentowana choroba oraz niemożność uzyskania niezbędnej opieki stwarzają warunki umożliwiające udzielenie przedmiotowego zezwolenia mimo braku zameldowania oraz złożenia wniosku po upływie 45-dniowego terminu. Skarżący powołał się także na Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i wskazał, że organ winien był wziąć pod uwagę sytuacje ekonomiczną i polityczną w A. oraz sytuację rodzinną wnioskodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie zauważyć należy, że sąd administracyjny, zgodnie ze swymi ustawowymi kompetencjami bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne.
Badając aspekt legalności zaskarżonej decyzji - w kontekście argumentów podniesionych w skardze - Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł uchybień ani w odniesieniu do poszczególnych etapów stosowania prawa, ani w zakresie wiążących się z tym konsekwencji, których odzwierciedleniem jest treść zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu decyzja Prezesa Urzędu jest prawidłowa.
Oceniając poszczególne kwestie wskazać trzeba, co następuje.
Przede wszystkim należy podnieść, iż przedmiotem oceny Sądu jest w niniejszej sprawie postępowanie dotyczące rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożonego w dniu 28 marca 2006 r, spełniającego wymogi wynikające z przepisu art. 63 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 57 ust. 1 pkt 1 i 9 w związku z art. 53 ust 5 pkt 2 i art. 50 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.).
W ww. art. 57 ust. 1, w kolejnych punktach 1 - 9, enumeratywnie wymieniono szereg przesłanek (okoliczności), których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym również te, na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji uznając, że skarżącemu należy odmówić udzielenia zezwolenia.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że artykuł 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie organ w zaskarżonej decyzji powołał się na przesłanki wymienione w punktach 1 i 9 ustępu 1 artykułu 57. To znaczy organ uznał, że skarżącemu K. C. należało odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na to, że nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 53 ( pkt 1), a nadto że skarżący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie (pkt 9).
Jeśli chodzi o pierwszą z tych przesłanek, tzn. spełnienie wymogów, o których mowa w art. 53, na wstępie należy wskazać, że w ust. 1 art. 53 (w pkt 1 -15) wymienione zostały te okoliczności, które powodują, że organ zobligowany jest udzielić cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, natomiast w ustępie 5 art. 53 wymienione zostały (w pkt 1 i 2) te okoliczności, kiedy "można" udzielić cudzoziemcowi takiego zezwolenia, a zatem kwestię oceny tych okoliczności pozostawiono do uznania organu.
Nie ulega wątpliwości, że uzasadniając wniosek o udzielenie ww. zezwolenia K. C. nie wskazał żadnej okoliczności, która mogłaby się odnosić do przesłanek wymienionych w art. 53 ust. 1. Również z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w przypadku skarżącego nie zachodzi którakolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek, a zatem organ prawidłowo przyjął jako podstawę swych rozważań te przesłanki, które zostały wskazane w art. 53 ust. 5 pkt 2
Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 5 pkt 2 zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. l, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na podstawie powołanego przepisu jest obowiązany posiadać zarówno stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, jak też ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 53 ust 7). Mocą przepisu art. 53 ust. 8 warunek, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ma możliwość wywiązania się z tego obowiązku. W przepisie art. 53 ust 10 określona została wysokość dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania.
Z brzmienia powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że to na cudzoziemcu spoczywa obowiązek wykazania ("wykaże"), że zachodzą inne, niż określone w ust. l, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Polski, jak również że posiada stabilne i regularne źródło dochodu niezbędne do pokrycia kosztów pobytu w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, przy czym wszystkie te przesłanki muszą wystąpić łącznie, by organ na podstawie art. 53 ust. 5 pkt 2 mógł udzielić cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W ocenie Sądu, organy orzekające zasadnie przyjęły, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie przez skarżącego w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Analizując dane dotyczące choroby, na którą powołuje się skarżący wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie (k. 26 akt adm.) wystawione przez lek. med. J. Z., psychiatrę, stwierdzające, że K. C. jest w trakcie badań diagnostycznych oraz że istnieje co do niego podejrzenie choroby psychicznej. Omówione zaświadczenie nie stwierdza, co słusznie podniesiono w uzasadnieniach obydwu decyzji, faktu istnienia choroby psychicznej, lecz jedynie wskazuje na jej podejrzenie, które nie zostało ani wykluczone, ani też potwierdzone kolejnym zaświadczeniem wystawionym przez lekarza specjalistę. W kontekście powyższego należy zatem uznać, że brak było przeciwwskazań co do wyjazdu skarżącego z Polski po odmowie wydania mu wizy w 2000 r.
Skarżący nie wykazał także w sposób prawidłowy, że posiada środki na pokrycie kosztów pobytu w Polsce. W wypadku gdy koszty utrzymania cudzoziemca zobowiązuje się pokryć członek rodziny, powinien on wykazać, że ma możliwość wywiązania się z tego obowiązku. Nie jest wystarczające samo zobowiązanie się do pokrywania kosztów utrzymania, zobowiązujący się powinien wykazać, że dysponuje środkami w odpowiedniej wysokości. Organ wezwał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów (k. nr 53 akt admin) jednak pełnomocnik wyjaśnił, że nie jest możliwe nadesłanie żądanych dokumentów. To samo dotyczy braku udokumentowania posiadania przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego. Wbrew zarzutom skargi, cudzoziemiec nie posiadający zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony może wykupić dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne bądź potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP.
Ponadto bezsporne w sprawie jest, że od 31 sierpnia 2000 r. skarżący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, co - jak prawidłowo zauważyły organy pierwszej i drugiej instancji - spełnia przesłankę przepisu art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, wykluczającego udzielenie stronie żądanego zezwolenia i w tym kontekście zarzut niezastosowania art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jest niezasadny. Nielegalny pobyt skarżącego na terytorium RP obligował organ administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z żądaniem strony. Jak już podniesiono wyżej, jeśli ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 57 ustawy o cudzoziemcach organ orzekający w sprawie nie ma możliwości wydania dla skarżącego pozytywnego rozstrzygnięcia.
Podniesione w skardze okoliczności, dotyczące sytuacji ekonomicznej i politycznej w A. oraz fakt, że cudzoziemiec nie popełnił dotychczas żadnych czynów zabronionych i nie wchodził w konflikt z prawem nie mogą same w sobie stanowić przesłanki do pozytywnego załatwienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Sąd nie znajduje także podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez częściową i niezupełną ocenę materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, iż organy prowadzące postępowanie administracyjne wzywały działającą przez pełnomocnika stronę do uzupełnienia materiału dowodowego o potwierdzenie legalności pobytu, zaświadczenie potwierdzające chorobę cudzoziemca, dokumentację dotyczącą uzyskiwania dochodów przez brata zainteresowanego oraz dokument wskazującego na posiadanie przez stronę ubezpieczenia zdrowotnego [k. 53 akt adm.], jednak pełnomocnik strony w piśmie z 18 kwietnia 2006 r. stwierdził, że nadesłanie powyższych dokumentów nie jest możliwe oraz że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy K. C.. Zauważyć należy, że brak wymienionych powyżej dokumentów uniemożliwił organowi zbadanie, czy spełniona została dyspozycja przepisu art. 53 ust. 5, 7 i 8 ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przewidzianej przepisem art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej.
Mając na uwadze omówiony stan sprawy i dyspozycję art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach należy stwierdzić, że ze względu na występujące w sprawie okoliczności organy orzekające miały podstawę do wydania decyzji odmownych, a wydanie odmiennych rozstrzygnięć w przedmiotowym stanie faktycznym stanowiłoby naruszenie zasady praworządności, ustanowionej przepisami art. 6 i 7 kpa.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.
-----------------------
7