V SA/Wa 1624/06

V SA/Wa 1624/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabella Janson /sprawozdawca/
Joanna Zabłocka
Jolanta Bożek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 1056/07 - Wyrok NSA z 2008-09-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Bożek, Sędzia WSA Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA Joanna Zabłocka, , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi R. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. oddala skargę
Uzasadnienie
Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez R. P. - Spółkę z o.o. w W. według dokumentu SAD z [...] listopada 2000r. nr [...] , Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu partię sprowadzonych leków, uprzednio objętych procedurą składu celnego, przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej cenie transakcyjnej wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur wystawionych przez eksportera - firmę F.H. - L. R. Ltd z siedzibą w S.
Postanowieniem z dnia 13.10.2003r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie celne dotyczące m.in. powyższego zgłoszenia celnego, z uwagi na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie celem ustalenia rzeczywistej wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego i należności podatkowych względem przedmiotowego towaru.
Decyzją z [...] listopada 2003 r. nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. a ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) oraz art.11 ust. 2 w zw. z art.2 ust.2, art. 6 ust. 7 i art. 15 ust. 4, w zw. z art. 11 c ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej towaru, kursu walut a także podatku od towarów i usług od zaimportowanych leków i orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości uznając, że podana w fakturach handlowych wartość leków została zawyżona oraz skorygował zastosowany kurs waluty. Wobec tego, że obniżenie wartości celnej spowodowało obniżenie podstawy opodatkowania, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił również kwotę podatku od towarów i usług od tak określonej podstawy opodatkowania.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] grudnia 2004 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymując w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy m.in. stwierdził, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera, ujawniono zawartą przez niego z eksporterem umowę Dystrybucji i Dostaw (bez daty) oraz noty kredytowe, które świadczyły o otrzymaniu przez importera od eksportera premii pieniężnej (w istocie rabatu), pomniejszającej fakturowane ceny leków. Według ustaleń pokontrolnych, noty kredytowe przyznające na podstawie umowy Dystrybucji i Dostaw premie pieniężne od wartości sprzedaży leków (w notach kredytowych określane jako rabat/bonus), wystawiane były za dany miesiąc, w którym eksporter wystawiał faktury handlowe. Kwoty obniżek wynikające z not kredytowych za dany miesiąc wynosiły 38% wartości importowanych leków, z uwzględnieniem jedynie leków wyszczególnionych na przedstawionej przez stronę liście farmaceutyków.
Wskazał ponadto, że w sprawie nie zostało wszczęte postępowania podatkowe oraz w aktach sprawy brak było wniosku strony o wszczęcie postępowania podatkowego, co skutkowało tym, że ta część rozstrzygnięcia organu celnego I instancji została wydana z naruszeniem postępowania podatkowego.
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2004r. w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z treści wystawionej w niniejszej sprawie noty kredytowej wynika, iż eksporter udzielił skarżącej rabatu/zniżki ("discount") w wysokości 38% wartości importowanych leków sprzedanych w listopadzie 2000 r. (v. Słownik angielsko-polski - Collins; pod red. J. Fisiaka, wyd. BGW W-wa 1996) (nota kredytowa - akta wspólne).
Powyższe potwierdzają dokumenty księgowe skarżącej Spółki, w których przy opisie udzielonych not kredytowych odnoszących się do poszczególnych miesięcy importu leków, posłużono się terminem bonifikata, bądź terminem rabat, a co więcej bonifikaty są sprecyzowane, jako "bonifikaty od wielkości zakupów - RX", a nie od wielkości sprzedaży.
W związku z tym Sąd uznał, iż organy celne miały podstawę, aby przewidziane niniejszą umową premie pieniężne traktować, jako de facto synonim rabatu. Udzielana przez eksportera premia pieniężna była więc niewątpliwie upustem (rabatem) cenowym związanym z faktem nabycia przez skarżącą leków u eksportera i następnie ich sprzedażą na terenie kraju, i nawet jeśli upust ten był formą premii dla skarżącej od eksportera za wielkość tej sprzedaży, to nie można przyjąć, iż taka premia była "oderwana" od zakupu leków od eksportera i nie pozostawała bez wpływu na wartość - cenę tego zakupu. Jej wysokość procentowa została z góry ustalona w kontrakcie, a określenie to wprawdzie dotyczyło wielkości sprzedaży krajowej, ale w nawiązaniu do pierwotnego "źródła" jej udzielenia, a mianowicie dokonania zakupu leków u eksportera, zaś - jak wskazano wyżej - zrealizowanie tej premii odnosiło się wprost do ceny nabytych i importowanych leków. W tej sytuacji przyjęcie przez organy celne, iż premia była elementem kształtującym cenę leków jest prawidłowe, bo w rezultacie obniżała ona cenę wykazaną w fakturach sprzedaży importowej.
Uznał ponadto za właściwy zarzut skarżącej dot. błędnego zastosowania zakazu reformationis in peius, w następstwie czego Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie korekty wartości celnej towaru pomimo bezzasadnej - co również potwierdził sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę - zmiany kursu waluty w zgłoszeniu celnym. Oceny tej nie zmieniło to, że w związku z nieuprawnionym działaniem organu celnego I instancji, zastosowano niższy niż zadeklarowany kurs waluty. Istotne jest bowiem to, iż skarżąca dokonując zgłoszenia celnego wskazała prawidłowy kurs waluty a istota sporu - wszczętego wyłącznie w następstwie ujawnienia u skarżącej umowy dystrybucji i dostaw oraz not kredytowych (potwierdzających przyznane premie finansowe) - z organem celnym sprowadzała się do kwestii wpływu ujawnionych dokumentów na wartość celną towaru.
Postanowieniem z dnia 12.04.2005r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu zbadania prawidłowości zgłoszenia celnego w zakresie kwoty należności podatkowych, a decyzją z dnia [...] .12.2005r., ustalił podstawę opodatkowania oraz określił w prawidłowej wysokości podatek VAT należny z tytułu importu towaru.
Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku Sądu z dnia 24 listopada 2005r., ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] .07.2006r., o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wartości celnej oraz kwoty podatku od towarów i usług, w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy importera stwierdzono nieprawidłową wartość celną powyższego zgłoszenia. Ponadto ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszenia celnego fakturach nie były ostateczne i strona zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu o tym fakcie wiedziała. Organ odwoławczy podkreślił również istnienie noty kredytowej oraz Umowy Dystrybucyjnej, które nigdy nie znalazły się wśród dokumentów okazywanych organowi celnemu, co mogło świadczyć o tym, iż postępowanie takie zmierzało do ominięcia przepisów prawa celnego celem świadomego zawyżenia wartości celnej towaru i ustalenia jej na innym poziomie niż wynika to z przepisów prawa celnego. Na poparcie zasadności wszczęcia postępowania oraz prawidłowości wydanego orzeczenia przez organ celny pierwszej instancji, Dyrektor Izby wskazał obowiązującą linię orzecznictwa, powołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia postępowania dowodowego zawartego w odwołaniu, Dyrektor Izby wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wyczerpuje wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie niniejszej decyzji i decyzji organu I instancji ustala prawidłowo stan faktyczny i prawny. Uznając przedmiotowe zgłoszenie celne jako zgłoszenie uzupełniające wyjaśnił zasadność zastosowania kursu walut obowiązującego w dniu dokonania wpisu do rejestru, a zmianę dokonaną przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w tym przedmiocie uznał za bezzasadną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2006r., oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] listopada 2003r. w części, w której Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w mocy.
Przedmiotowej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów proceduralnych, tj:
- art. 120-123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 3, art. 201 § 1, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz.U. Nr 75, poz. 802 ze zm.
- art. 65 § 4 pkt 2 w zw. z art. 83 § 3 Kodeksu celnego,
- art. 212 Ordynacji podatkowej, art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 11 ust. 2 w zw. z art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm. Oraz art. 11c ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 230 § 4 Kodeksu celnego.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:
- art. 23 § 1 i art. 23 § 9 w zw. z art. 85 § 1, art. 25-28 w zw. z art. 24, art. 30, art. 31, art. 120 Kodeksu celnego,
- Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych z dnia 10 listopada 1999 roku (Dz.U.Nr 104, poz. 1193),
- art. 2, art. 7, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 87. ust. 1 i art. 91 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483) - dalej: Konstytucja RP,
- art. 29 kodeksu celnego Wspólnoty,
- wiążących Polskę przepisów prawa międzynarodowego, tj. art. 18 ust. 2 i art. 22 ust. 1 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marrakeszu z dnia 15 kwietnia 1994r. (Dz.U. Nr 98, poz. 483 z późn. uzup.), a także art. 68 i 69 w związku z art. 10 ust. 4, art. 44 oraz art. 73 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991roku (Dz.U. Nr II, poz. 38 ze zm.) oraz art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów (Dz.U. Nr 74, poz. 439).
W dalszej części uzasadnienia skarżąca przedstawiła, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. dokonał szeregu wadliwych - dowolnych lub niepełnych - ustaleń faktycznych stanowiących istotne naruszenie prawa procesowego. Zdaniem skarżącej błędy proceduralne doprowadziły w konsekwencji do błędnego zastosowania przez organy celne przepisów prawa materialnego.
Podkreśliła również, iż wcześniejsza decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2004r., została uchylona przez Sąd w całości i tym samym została wyeliminowana z obrotu prawnego i ani ta decyzja, ani jej uzasadnienie nie mogą wiązać skarżącej, co do twierdzeń w niej zawartych.
Skarżąca spółka definiuje ponadto pojęcie "przekwalifikowania czynności cywilnoprawnej na potrzeby prawa "daninowego" jako władcze, konstytutywne i uwarunkowane finansowym interesem publicznym ustalenie treści czynności cywilnoprawnej, które prowadzi do zakwestionowania lub istotnej modyfikacji skutków, jakie przewidywał podmiot prywatny dokonując tej czynności, na gruncie prawa daniowego. Bezpodstawne jest zdaniem skarżącej twierdzenie organu celnego o niekompletności danych ponieważ została załączona do importowanego towaru faktura handlowa dokumentująca sprzedaż towaru. Skarżąca podkreśliła ponadto, że organy celne nie zbadały charakteru należności wynikającej z not kredytowych wystawionych przez F. H.- L. R. Nota kredytowa dokumentowała premie pieniężne z tytułu poziomu sprzedaży leków w Polsce przyznane na podstawie Umowy. Natomiast całkowicie w oderwaniu od stanów faktycznych organy celne w uzasadnieniu decyzji uznają, iż premia pieniężna stanowi korektę wartości towaru, które to pojęcia w ujęciu potocznym i ekonomicznym mają całkowicie inne znaczenie (rabat i premia).
Wynikiem przedstawionych w skardze istotnych naruszeń materialnego i procesowego prawa celnego przez organy celne jest dopuszczenie się przez te organy obrazy fundamentalnych dla państwa prawa zasad Konstytucji, a przedstawione w zaskarżonej decyzji zarzuty wraz z ich uzasadnieniem wykazują oczywistą wadliwość zarówno z punktu widzenia oceny prawnej jak i w zakresie ustaleń faktycznych.
Ponadto zdaniem skarżącej wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzji określającej podatek VAT w sposób istotny narusza przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie określenia tego podatku nie tylko ze względu na naruszenie art. 212 Ordynacji podatkowej. Postępowanie organów jest niezgodne z art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, stanowiącym, iż wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Brak przedmiotowego postanowienia narusza zdaniem skarżącej przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 28 listopada 2006r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wszystkie przedstawione zarzuty podkreślając jednocześnie konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przepisów w zakresie określenia podatku od towaru i usług. W jego uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] kwietnia 2005r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu zbadania prawidłowości zgłoszenia celnego w zakresie kwoty należności podatkowych, a w dniu [...] grudnia 2005r. wydał decyzję określającą podatek od towarów i usług w niższej wysokości niż zadeklarowana przez spółkę. Pomimo powyższego w dniu [...] lipca 2006r., Dyrektor Izby Celnej ponownie wydał decyzję, w której określił na nowo wartość celną oraz podatek VAT. Powołując art. 212 Ordynacji podatkowej pełnomocnik skarżącej wyjaśnił związanie się organu wydaną decyzją oraz możliwość jej zmiany tylko na zasadach i trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Jego zdaniem w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej wydał dwa razy inną decyzję w tej sprawie oraz zmienił decyzję w zakresie, w którym nie istniał już przedmiot orzekania. Decyzja o podatku VAT została wcześniej skasowana i nie mogła być zmieniona. Wskazał ponadto na niezgodność postępowania organów z art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stanowiącym, iż wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Brak takiego postanowienia w sprawie, stanowi zdaniem pełnomocnika skarżącej naruszenie przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a rozstrzygnięcie w zakresie określenia należności podatkowej zostało dokonane z naruszeniem prawa podatkowego. Dodał również , iż zaskarżona decyzja została wydana po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia bowiem zgłoszenie celne nastąpiło w listopadzie 2000r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lipca 2006r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Rozważając w tym kontekście zarzuty podniesione w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu, decyzje organów celnych w zaskarżonej części odpowiadają prawu.
W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, zarzuty i wnioski zawarte w skardze sprowadzają się, do generalnego twierdzenia, iż dokonane przez skarżącą zgłoszenie celne było prawidłowe, a organy celne, wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, wbrew prawu uznały zgłoszenie celne z dnia [...] listopada 2000r., za nieprawidłowe, co w konsekwencji uznać należy zdaniem pełnomocnika skarżącej, jako działanie bez podstawy prawnej. Sąd dokonując gruntownej analizy materiału dowodowego niniejszej sprawy i dostosowując do tak ustalonego stanu faktycznego odpowiednie normy prawa celnego, nie podziela tego stanowiska.
Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu sporządzone w Marrakeszu dnia 14.04.1994r. Polska ratyfikowała w dniu 30.05.1995r. z mocą od dnia 01.07.1995r. Jednym z jego załączników jest Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf celnych i Handlu 1994r., zwane "Kodeksem Wartości Celnej", które Polska jako członek WTO zobowiązała się stosować. W związku z powyższym postanowienia Kodeksu celnego, dotyczące wartości celnej opierają się bezpośrednio na Kodeksie Wartości Celnej i zachowują odpowiednio logiczną kolejność zapisów. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany, a do powyższego zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.
Stosownie do treści przepisu art. 83 § 3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, które są podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nową okolicznością w niniejszej sprawie była ujawniona w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego w W. Umowa Dystrybucji i Dostaw zawarta pomiędzy F. H.- L. R. Ltd, określoną jako producent materiałów medycznych, a R. P. Sp. z o.o. określoną w Umowie jako podmiot zainteresowany kupnem , importem i sprzedażą materiałów medycznych w Polsce. Z Umowy tej wynikało, iż na początku każdego kwartału Spółka R. P. Sp. z o.o. zobowiązała się na początku każdego kwartału przekazywać oszacowanie swojego zapotrzebowania przez najbliższe 24 miesiące od F. H.-L. R. z siedzibą w S. Ponadto na podstawie powyższej umowy strony uregulowały kwestię premii pieniężnych. Zobowiązały się wspólnie uzgadniać roczny plan sprzedaży produktów, dzieląc go na poszczególne okresy rozliczeniowe. W punkcie 6.5 Umowy przewidziano, iż premia dla okresu powinna być ustalana jako wartość procentowa uzależniona od wysokości sprzedaży docelowej w tym okresie. Należy zwrócić uwagę, iż Noty kredytowe oraz powyższa Umowa nie zostały okazane organowi celnemu, co skutkowało stwierdzeniem zawartym w odpowiedzi na skargę, że powyższy proceder mógł zmierzać do ominięcia przepisów prawa celnego i zawyżania wartości celnej towaru i ustalenia jej na innym poziomie niż wynika to z przepisów prawa celnego.
Na tym tle istotną w sprawie jest kwestia prawnego charakteru przewidzianych umową premii pieniężnych, czy stanowiły one rabat (upust) obniżający cenę towaru podaną w zgłoszeniu celnym i wynikającą z dołączonych do niego faktur handlowych, czy - jak twierdzi skarżąca Spółka - formę swoistego wynagrodzenia, premię (bonus) za sprzedaż dokonaną na terenie kraju. Jest poza sporem, że przedmiotowa umowa została zawarta przed dokonaniem zgłoszenia celnego i jej postanowienia stanowiły prawną podstawę wzajemnych świadczeń eksportera i importera.
Jest poza sporem, że przedmiotowa umowa została zawarta przed dokonaniem zgłoszenia celnego (mimo braku jakiejkolwiek daty) i jej postanowienia stanowiły prawną podstawę wzajemnych świadczeń eksportera i importera. Wynika to z faktu, iż w aktach sprawy znajdują się także noty kredytowe za rok 1997, 1998 i 1999 o identycznej treści jak nota kredytowa w przedmiotowej sprawie.
Realizacja omawianej umowy w zakresie premii pieniężnych dokonywana była notami kredytowymi wystawianymi przez eksportera po dacie zgłoszenia celnego i uwzględnianymi w rozliczeniach należności za nabyte u eksportera leki w formie przelewów, bądź wzajemnych potrąceń wierzytelności (kompensat). Powyższe potwierdzają dokumenty księgowe skarżącej Spółki, w których przy opisie udzielonych not kredytowych odnoszących się do poszczególnych miesięcy importu leków, posłużono się terminem bonifikata, bądź terminem rabat a co więcej bonifikaty są sprecyzowane, jako "bonifikaty od wielkości zakupów - RX", a nie od wielkości sprzedaży
W związku z tym należy uznać, iż organy celne miały podstawę, aby przewidziane niniejszą umową premie pieniężne traktować jako de facto synonim rabatu.
Udzielana przez eksportera premia pieniężna była więc niewątpliwie upustem (rabatem) cenowym związanym z faktem nabycia przez skarżącą leków u eksportera i następnie ich sprzedażą na terenie kraju, i nawet jeśli upust ten był formą premii dla skarżącej od eksportera za wielkość tej sprzedaży, to nie można przyjąć, iż taka premia była "oderwana" od zakupu leków od eksportera i nie pozostawała bez wpływu na wartość - cenę tego zakupu. Jej wysokość procentowa została z góry ustalona w kontrakcie, a określenie to wprawdzie dotyczyło wielkości sprzedaży krajowej, ale w nawiązaniu do pierwotnego "źródła" jej udzielenia, a mianowicie dokonania zakupu leków u eksportera, zaś - jak wskazano wyżej - zrealizowanie tej premii odnosiło się wprost do ceny nabytych i importowanych leków. W tej sytuacji przyjęcie przez organy celne, iż premia była elementem kształtującym cenę leków jest prawidłowe, bo w rezultacie obniżała ona cenę wykazaną w fakturach sprzedaży importowej.
W obrocie handlowym - również międzynarodowym - nie jest kwestionowana zasada wolności kontraktowej, zgodnie z którą strony danej umowy mogą w sposób nienaruszający obowiązujące przepisy ustalać wzajemne prawa i obowiązki oraz sposób ich realizacji. W odniesieniu do umów sprzedaży oznacza to, iż strony mogą wskazać wprost wiążącą je cenę, albo też jedynie określić podstawy jej ustalenia a ostateczna wielkość zostanie obliczona później; mogą też odwołać się do warunków i zasad określonych przez nie w innych umowach, co w praktyce występuje często przy kontaktach handlowych obejmujących pewien odcinek czasowy. W niniejszym przypadku przedmiotowe porozumienie odnoszące się do przyszłych transakcji między importerem a eksporterem określało warunki i wielkość udzielania premii w stosunku do pierwotnej ceny sprzedaży, a więc wskazywało na sposób kształtowania ostatecznej ceny. Okoliczność, że w tym porozumieniu uzależniono faktyczną wielkość świadczenia nazwanego premią od zaistnienia określonych przesłanek (wielkości sprzedaży na rynku krajowym, przekroczenia minimalnego progu sprzedaży) nie zmienia jej oceny jako czynnika kształtującego cenę ostateczną, skoro w niniejszej sprawie chodzi o premię faktycznie zrealizowaną w oparciu o rzeczywiście wystawioną przez eksportera notę kredytową.
Nie zmienia tej oceny także wskazanie skarżącej na treść przepisu art. 23 i innych przepisów Kodeksu celnego odnoszących się do wartości celnej. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną jest wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona albo należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, przy czym jeśli jest to konieczne, to cena ta ustalana jest przy uwzględnieniu art. 30 i art. 31, to jest z dodaniem określonych kosztów, honorariów, opłat licencyjnych itd., z wyłączeniem określonych kosztów i należności np. kosztów transportu na terenie kraju itd. Jako cenę faktycznie zapłaconą lub należną zdefiniowano w art. 23 § 9 Kodeksu celnego kwotę płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego na rzecz sprzedawcy za przywiezione towary. Redakcja powyższych przepisów wskazuje na przyjęcie przez ustawodawcę jako wiążącej takiej wartości celnej, która jest ceną rzeczywistą, czyli obliczoną ostatecznie i obejmującą faktyczne płatności, jakich nabywca - importer dokonał lub ma dokonać na rzecz eksportera - sprzedawcy lub na jego korzyść. Skoro w przepisach tych mowa jest o cenie jako płatności dokonanej "lub mającej zostać dokonaną", to równocześnie ustawodawca nie wiąże ustalenia tej ceny z określoną datą, a w szczególności z dniem zgłoszenia celnego. Cena na dzień zgłoszenia celnego może bowiem z różnych względów, a w tym ustaleń umownych wiążących strony, nie odpowiadać cenie ostatecznej tj. płatności zrealizowanej lub należnej, i dlatego też według powyższych unormowań wartość celna towaru to jego wartość transakcyjna, a więc cena faktycznie zapłacona lub należna, nawet jeśli jej ostateczne ustalenie nastąpiło po dniu zgłoszenia celnego.
W okolicznościach niniejszej sprawy premie pieniężne chociaż zostały zrealizowane zgodnie z warunkami porozumienia po dacie zgłoszenia celnego, to kształtowały wartość transakcyjną, gdyż miały istotny wpływ na cenę faktycznie zapłaconą - obniżały tę cenę w stosunku do podanej w zgłoszeniu celnym. Powoływany przez skarżącą przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego określa przesłanki wymagalności należności celnych przywozowych odnosząc je do stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według obowiązujących w tym dniu stawek. Powyższe unormowanie nie oznacza jednak, że wartość celna (transakcyjna) musi być ostatecznie ustalana na ten właśnie dzień, bo jak już podnoszono wyżej, cena ta może zostać ostatecznie ukształtowana później w odniesieniu do towaru przedstawionego organowi celnemu w określonym dniu.
W konkluzji stwierdzić należy, że przewidziana umową Dystrybucji i Dostaw premia pieniężna była czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru, ustaloną w wysokości ceny wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym, pomniejszonej o 38% upust, proporcjonalnie rozliczony w odniesieniu do wartości towarów objętych zgłoszeniami celnymi dokonanymi w miesiącu, którego dotyczyła nota kredytowa i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła wartość celną towaru.
Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego w związku z art. 83 § 3 Kodeksu celnego poprzez nie wskazanie przez organ celny istnienia pozytywnego (określonego przepisami prawa) obowiązku przedłożenia wraz ze zgłoszeniem celnym umowy Dystrybucji i Dostaw, której postanowienia, w ocenie skarżącej, nie mają żadnego wpływu na ustalenie wartości celnej towaru. Stanowisko skarżącej byłoby trafne, gdyby organy celne nie ustaliły związku pomiędzy wartością celną a przyznanym rabatem (premią pieniężną). W świetle jednak odmiennych ustaleń, związek ten istniał i dlatego organy orzekające prawidłowo uznały, iż skarżąca winna była przedstawić powołaną umowę wraz ze zgłoszeniem celnym (v. wyrok NSA z 16 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt I GSK 70/05).
W tym stanie rzeczy, w świetle art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego korekta (obniżenie) wartości celnej dokonana przez organy celne była zasadna.
Bezzasadny jest zarzut skarżącej niezastosowania alternatywnych metod ustalania wartości celnej określonych w art. 25-28 Kodeksu celnego, w sytuacji gdy organy celne zakwestionowały wiarygodność faktur, ponieważ wiarygodność faktur nigdy nie została zakwestionowana. Ujawnione w trakcie kontroli dowody doprowadziły organy celne do prawidłowego wniosku, że wartość celna importowanych leków w zgłoszeniu celnym została określona w sposób nieprawidłowy, bowiem ceny farmaceutyków wykazane w załączonych do zgłoszenia fakturach handlowych nie były ostateczne, zatem ich obowiązkiem było zweryfikowanie przedmiotowego zgłoszenia celnego i ustalenie rzeczywistej wartości celnej importowanych leków. Ostatecznie wartość celna towaru została ustalona prawidłowo w oparciu o przepis art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego poprzez uwzględnienie upustów z ujawnionych not kredytowych.
Okoliczności sprawy wskazują, że skarżąca od początku nastawiona była na wyeliminowanie premii pieniężnych jako czynnika kształtującego wysokość ceny transakcyjnej; deklarowała wartość celną towaru w wysokości pełnej fakturowanej przez eksportera ceny, nie ujawniając stosowanych w obrocie lekami premii/upustów (obniżających ceny należne za sprowadzane leki), także po ich otrzymaniu przez Spółkę po dokonanym wcześniej zgłoszeniu celnym, i nie występowała po ich otrzymaniu z wnioskiem w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego o stosowną korektę zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej. Po ujawnieniu zaś w wyniku kontroli celnej faktu otrzymywania przez Spółkę premii pieniężnych, skarżąca obstawała przy stanowisku wyłączającym tę należność jako czynnika kształtującego wartość transakcyjną, a w konsekwencji i wartość celną twierdząc, że premie pieniężne nie stanowiły zniżki ceny, lecz formę wsparcia działalności handlowej skarżącej na rynku polskim. W konsekwencji, ani w toku kontroli celnej, kiedy ujawniono fakt udzielania premii pieniężnych, ani w toku późniejszego postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (ani nawet w skardze), skarżąca nie dokonała i nie przedstawiła udokumentowanych wyliczeń wskazujących ilość i wartość leków, które podlegały upustom. Organy celne miały w tej sytuacji podstawę do przyjęcia, że ilość leków objętych zgłoszeniem celnym pokrywała się z ilością leków faktycznie sprzedanych przez skarżącą i za podstawę wymiaru rabatu przyjąć, jako sprzedaną, ilość leków objętych zgłoszeniem celnym. Okoliczność, że w danym miesiącu rozliczeniowym pewna część leków z danej partii importu nie została z różnych przyczyn sprzedana a równocześnie sprzedane zostały leki z "poprzedniego" importu (czyli nie występowała tożsamość towaru z udzielonym za dany okres upustem) nie może być podstawą do zanegowania przyjętego w sprawie sposobu obniżenia wartości celnej, gdy się zważy, że w porozumieniu stron przewidziano taki a nie inny sposób realizacji upustu tj. w nawiązaniu do wielkości rzeczywiście dokonanej w danym okresie sprzedaży w kraju, bez względu na "czas pochodzenia" tych farmaceutyków, a równocześnie wystawiane przez eksportera noty kredytowe obniżały cenę leków już poprzednio sprowadzonych do kraju.
W tym stanie rzeczy skarżąca nie może skutecznie podważać obliczenia wartości celnej towaru i rabatu również obecnie, w postępowaniu sądowym.
W tym kontekście jako niezasadny należy uznać zarzut dotyczący przyjęcia przez organy niewłaściwej metody obniżania wartości celnej - proporcjonalnego rozbicia kwoty ujawnionej noty kredytowej do ogólnej wartości faktur. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż korekty wartości celnej towarów z poszczególnych zgłoszeń celnych dokonano rozbijając proporcjonalnie kwotę z ujawnionej noty kredytowej do poszczególnych zgłoszeń celnych. Naczelnik Urzędu Celnego dokonując wyboru metody działania, w sytuacji gdy skarżąca nie dokonała i nie przedstawiła udokumentowanych wyliczeń wskazujących ilość i wartość leków, które podlegały upustom, czynił to zgodnie ze swoim uznaniem w oparciu o znane mu okoliczności sprawy. Potwierdzając trafność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wskazał na to, że Naczelnik "na podstawie posiadanego materiału dowodowego, zakwestionował wartość celną zadeklarowaną w dokumencie SAD (...). Wartość celną towaru importowanego ustalono w wyniku proporcjonalnego rozbicia kwoty ujawnionych not kredytowych do ogólnej wartości faktur dołączonych do zgłoszeń celnych za miesiąc, którego ww. noty dotyczyły." W ocenie Sądu istotne jest to, iż noty kredytowe wystawiane były na podstawie umowy Dystrybucji i Dostaw. Z treści wystawionej w niniejszej sprawie noty kredytowej z dnia [...] .12.2000r. wynika, iż eksporter udzielił skarżącej rabatu/zniżki ("discount") w wysokości 38% wartości importowanych leków, sprzedanych w listopadzie 2000 r. Kwota wynikająca z ww. noty kredytowej została rozbita na poszczególne zgłoszenia celne z miesiąca listopada 2000r. Obniżenie wartości celnej leków w danym miesiącu nie przekroczyło całkowitej kwoty rabatu przyznanego przedmiotowa notą kredytową. W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty dotyczące nieprawidłowego obniżenia wartości celnej leków o kwoty inne niż podane w notach kredytowych.
To samo dotyczy zarzutu naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów prawa Unii Europejskiej, w szczególności art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16 grudnia 1991 r. stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty.
Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 (zał. do Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które zostały recypowane do Kodeksu celnego.
W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być uznane za naruszające prawo Wspólnoty, bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 7 i art. 2 Konstytucji RP), ani też naruszenia art. 91 Konstytucji RP, ponieważ skarżąca nie wykazała, by działając w zgodzie z polskim prawem celnym naruszono zasady prawa unijnego.
Chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, które między innymi dotyczą sposobu wypełniania pola 45 dokumentu SAD. Zdaniem skarżącej w polu 45 podlegały wykazaniu tylko upusty uwidocznione w treści faktury. Interpretacja skarżącej nie uwzględnia jednak, że faktura nie jest jedynym dokumentem służącym do ustalenia wartości celnej, gdyż Rozporządzenie Ministra Finansów określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (§ 206 i 209 Rozporządzenia Ministra Finansów). Jeśli skarżąca w czasie dokonywania zgłoszenia nie mogła zadeklarować innej (niższej) wartości celnej, ponieważ na fakturze nie był wykazany upust, powinna na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty kredytowej określającej należny jej upust.
Ponadto nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 120 Kodeksu celnego, zgodnie z którym wartość celna towaru zgłoszonego do obrotu, który to towar był wcześniej objęty procedurą składu celnego, może zostać obniżona w stosunku do wartości towaru z dnia objęcia procedurą składu celnego jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. W ocenie Sądu, okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na konieczność dokonania korekty wartości celnej, co wyczerpuje przesłanki wskazane w powołanym przepisie.
Organy celne, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie były zobligowane do wystąpienia z urzędu z wnioskiem o dokonanie interpretacji [w zakresie wpływu otrzymywanych premii pieniężnych na wartość celną towaru] do Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) lub Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), które są organami właściwymi w sprawach wyjaśnień dotyczących wartości celnej.
Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, organ administracji zawiesza postępowanie celne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższych przepisów zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Stwierdzić należy, że wpływ premii na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie podstawa zawieszenia postępowania celnego a opinia doradcza nie ma charakteru wiążącego.
Chybiony jest zatem zarzut o nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy z którego skarżąca wywodzi naruszenie zasad postępowania, przepisów konstytucyjnych a także porozumień międzynarodowych - w tym Porozumienia Ustanawiającego Światową Organizację Handlu [WTO] i załączonego do niego Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu.
Zauważyć należy, że uprawnienia organów celnych do kontroli zgłoszenia celnego zawarte w kodeksie celnym wynikają również z Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. załączonego do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), a przepis art. 17 tego Porozumienia wprost potwierdza uprawnienia organów administracji celnej do badania prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia, dokumentu, czy deklaracji, przedłożonych do celów wartości celnej.
Chybiony jest także - podniesiony w piśmie procesowym oraz załączniku do protokołu rozprawy - zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej Dyrektor Izby Celnej uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług i orzekając, iż z przyczyn formalnych brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie naruszył powyższy przepis.
Przepis art. 233 Ordynacji podatkowej zawiera pełen katalog kompetencji przysługujących organowi odwoławczemu. W związku z tym rozpatrując odwołanie może on albo
- utrzymać w mocy decyzję organu I instancji,
- uchylić ją w całości lub w części i w tym zakresie albo orzec co do istoty lub uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie w sprawie, albo
- uchylić ją w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości albo
- umorzyć postępowanie.
Tak więc zgodnie z literalnym brzmieniem art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, organ odwoławczy, uchylając w części decyzję organu I instancji, ma obowiązek orzec w tym zakresie co do istoty sprawy, bądź umorzyć w tym zakresie postępowanie.
Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż druga z wymienionych decyzji wydawana jest gdy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe co w rozpatrywanej sprawie nie miało jednak miejsca. Bezprzedmiotowość ta powinna być rozważana w odniesieniu do konkretnego [a więc rzeczywiście prowadzonego] postępowania podatkowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wszczęte postępowanie administracyjne powinno być zakończone załatwieniem sprawy. Jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej nie może odstąpić od załatwienia sprawy; w takim wypadku wydaje decyzję o umorzeniu postępowania [wyrok NSA z 11 stycznia 1994 r. SAB/Wr 31/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 29]. Stanowisko to wyrażone na tle przepisów k.p.a. można odnieść do regulacji Ordynacji podatkowej z uwagi na bardzo zbliżoną treść tych przepisów [art. 105 § 2 k.p.a. i art. 208 Ordynacji podatkowej].
Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia postanowień art. 65 § 5 Kodeksu celnego należy wyjaśnić, że po przeprowadzeniu kontroli dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2000r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją w przedmiotowej sprawie uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz kwoty podatku od towarów i usług i określił ponownie wartość celną towaru i należną kwotę zobowiązania podatkowego. Wskazać ponadto należy, że powyższa decyzja organu I instancji została doręczona przed upływem trzyletniego okresu, o jakim mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, zaś decyzja organu odwoławczego stanowiła instancyjną kontrolę legalności decyzji organu I instancji, nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji, w związku z czym nie podlegała ona czasowemu ograniczeniu przewidzianemu a art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego należy wyjaśnić, iż z godnie z treścią przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie pięcioletni termin przedawnienia płatności minął z dniem [...] grudnia 2005r., zaś skarżąca wykonała zobowiązanie podatkowe w momencie dokonania zgłoszenia celnego, co na mocy art. 59 § 1 pkt 1 skutkowało wygaśnięciem zobowiązania podatkowego.
Sąd zważył ponadto, iż decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.