V SA/Wa 1572/18

V SA/Wa 1572/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Krawczak
Mirosława Pindelska /przewodniczący/
Tomasz Zawiślak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 1026/19 - Wyrok NSA z 2023-05-17
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 2077
art. 60 pkt 6, art. 64 ust. 1 i 2,
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci umorzenia w całości należności przypadającej do zwrotu oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: PSSE, strona lub skarżąca) jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister IR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lipca 2018 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa P., (dalej: Marszałek WP lub organ I instancji) z [...] listopada 2017 r., nr [...] odmawiającą umorzenia w całości przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w łącznej w wysokości 19.030,20 zł oraz odsetek. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie fatycznym.
W dniu 14 marca 2013 r. skarżąca podpisała umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn.: "Od pomysłu do innowacji w przedsiębiorstwach zrzeszonych w Pomorskim Klastrze ICT". Skarżąca otrzymała dofinansowanie w kwocie 447.913,57 zł.
Decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], [...] Marszałek WP określił stronie przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 19.030,20 zł wraz z odsetkami (decyzja ta jest ostateczna). W uzasadnieniu wskazano, że strona dopuściła się nieprawidłowości polegającą na dokonywaniu przez nią wydatków w ramach projektu z wyłączeniem przepisów ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 2164, ze zm., dalej: "pzp").
Skarżącą pismem z 23 maja 2017 r. zwróciła się o udzielenie ulgi polegającej na umorzeniu w całości należności wynikających z ww. decyzji. We wniosku o udzielenie ulgi PSSE powołała się na przesłanki: 1) ważnego interesu dłużnika, przedstawiając na jego poparcie poniższe argumenty: a) rozbieżności przepisów prawa wspólnotowego i prawa krajowego w zakresie zamówień publicznych oraz sprzecznych interpretacji w tym zakresie organów administracji centralnej; b) realizacji przez PSSE celów publicznych oraz braku czerpania korzyści finansowych z tej działalności; 2) interesu publicznego, argumentując swoje stanowisko: a) negatywnym skutkiem dla budżetu państwa spowodowanym ewentualnymi postępowaniami odszkodowawczymi; b) wpływem zwrotu środków na realizację celów publicznych.
Decyzją z [...] listopada 2017 r. Marszałek WP odmówił PSSE udzielenia ulgi. Organ I instancji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia ulgi w spłacie należności, o których mowa w art. 64 ust 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej: "ufp"), tj. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Marszałek WP posiłkował się przy tym aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał również, że nie bez znaczenia w kontekście możliwości płatniczych strony pozostaje fakt, że w toku postępowania wszczętego wnioskiem z 22 maja 2017 r. dokonała ona częściowej wpłaty należności wynikającej z przedmiotowej decyzji. Takiej wpłaty skarżąca dokonała również na poczet innej wydanej przez Marszałka decyzji administracyjnej związanej z nałożeniem korekty finansowej (tj. decyzji nr [...], [...] z [...] stycznia 2017 r.). Powyższe w ocenie organu I instancji wskazuje, że pomimo iż w stosunku do strony zakończono wiele postępowań administracyjnych związanych z nałożeniem korekt finansowych, skarżąca nie wykazała, aby przeprowadzono wobec niej w sposób bezskuteczny egzekucję, co wskazywałoby na brak możliwości uregulowania należności z decyzji administracyjnej, której dotyczy niniejsze postępowanie.
Organ I instancji ustosunkowując się do uzasadnienia wniosku strony, odnoszącego się do (1) realizacji celów publicznych przez stronę oraz (2) braku korzyści finansowych dla spółki w związku z realizacją projektu wyjaśnił, że również ta okoliczność nie przemawia za występowaniem w sprawie ważnego interesu zobowiązanego, albowiem argumenty te odnoszą się w istocie do wskazania specyfiki zadań ustawowych, stale realizowanych przez stronę jako podmiot zarządzający specjalną strefą ekonomiczną (ad. 1), jak również specyfiki projektów realizowanych ze środków Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki na lata 2007 - 2013, które z założenia nie mają służyć generowaniu zysków w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez podmiot realizujący projekt, lecz osiąganiu celów społeczno-gospodarczych wskazanych w założeniach programu operacyjnego (ad. 2). Tym samym w ocenie organu także powyższa argumentacja przedstawiona przez stronę nie wskazuje obiektywnie na wystąpienie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego.
W wyniku rozpoznania odwołania Minister IR zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na mocy art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a) ufp należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Przywołał także art. 64 ust. 2 pkt 2 ufp odnoszącego się do udzielania ulg stanowiących pomoc de minimis, która to ulga jako jedyna mogła być zastosowana w sprawie.
Minister IR wyjaśnił, że decyzje wydawane w sprawie ulg w zapłacie niepodatkowych należności budżetowych mieszczą się w granicach tzw. uznania administracyjnego, które oznacza, że brak zaistnienia ustawowo określonych przesłanek udzielenia ulgi obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji negatywnej, natomiast stwierdzenie wystąpienia tych przesłanek nie niesie ze sobą obowiązku udzielenia ulgi.
Organ odwoławczy dokonał wykładni pojęć nieostrych "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" i stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia należności. Organ dokonał analizy aktualnej sytuacji finansowej PSSE, przyczyn złej kondycji finansowej PSSE, jeżeli faktycznie takowa jest oraz skutków jakie brak udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań może wywrzeć na interes publiczny.
Minister IR wyjaśnił na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, co należy do zadań PSSE jako Zarządzającego Specjalną Strefą Ekonomiczną, a także co należy do głównego przedmiotu działalności strony (zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym). Organ II instancji przeanalizował sprawozdania finansowe strony za lata 2014-2017 i stwierdził bardzo dobrą i stabilną sytuację finansową PSSE. W analizowanym okresie (lata obrotowe 2014 - 2017) aktywa trwale przedstawiały dużą wartość począwszy od 469.858.505,22 zł w 2014 r. i w 2017 r. wzrosły o 73.083.619,77 zł. Aktywa obrotowe w 2016 r. osiągnęły poziom 66.054.201,04 zł, aby następnie w 2017 r. zwiększyć się do kwoty 70.169.290,05 zł. Kapitał własny w analizowanym okresie był również na wysokim i podobnym poziomie przekraczając 424.000.000 zł. Podobny poziom przedstawiały zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w latach 2014-2016, osiągając poziom ok. 200.000.000 zł, natomiast w 2017 r. – 188.178.590,27 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca w analizowanym okresie rokrocznie notowała stratę w sprzedaży wynoszącą ok. 7 mln zł. Natomiast strata ta zmniejszyła się w 2017 r. o blisko 6 mln zł. W latach 2014-2016 PSSE notowała coroczny zysk z działalności operacyjnej, który ulegał zwiększeniu o ok. 1 mln zł na przestrzeni roku obrotowego, z kolei w 2017 r. PSSE odnotowała stratę z działalności operacyjnej w wysokości – 834.485,68 zł. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że w latach 2014 - 2016 PSSE notowała zysk ok. 800.000 – 1.100.000 zł, aby ostatecznie w 2017 r. zanotować zysk w kwocie 1.479.061,57 zł netto. W związku z powyższym w ocenie Ministra IR powyższa analiza nie pozwala stwierdzić, aby sytuacja finansowa strony była niekorzystna.
Organ II instancji przeanalizował także dane dotyczące nałożonych na stronę korekt finansowych, których łączna wysokość wynosi na dzień 31 grudnia 2016 r. - 51.510.485,33 zł. Minister IR zauważył również, że skarżąca w piśmie z 14 listopada 2017 r. wskazała, że zwrot kwoty korekt wraz z odsetkami w łącznej kwocie 53.846.645,57 zł (wyliczonymi na dzień 16 października 2017 r.) wraz z odsetkami spowoduje: 1) pomniejszenie wyniku finansowego netto spółki o co najmniej 20.848.008 zł (wg kalkulacji w oparciu o dane z roku obrotowego 2016). W ocenie PSSE, tak wysoka strata netto spółki nie będzie możliwa do przezwyciężenia w kolejnych latach działalności, aż do planowanego końca funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych (tj. 2026 r.), uwzględniając dotychczasowe możliwości funkcjonowania spółki w zakresie poziomu generowania obrotów i zysków; 2) konieczność uzyskania zewnętrznego źródła finansowania w wysokości ok. 54 mln zł, generującego dodatkowe koszty finansowe dla PSSE (odsetki, prowizje). Zdaniem strony dokonanie zapłaty korekt we wskazanej powyżej wysokości wraz z odsetkami uniemożliwi jej dalszy rozwój, realizację ustawowych celów oraz skutkować będzie utratą celowości prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Strona podniosła, że od początku swojej działalności wydała około 265 zezwoleń dla inwestorów. Aktualnie PSSE posiada 128 inwestorów i 181 aktywnych zezwoleń (z czego w samym 2017 r. spółka wydała 22 zezwolenia). Na dzień 30 czerwca 2017 r. łączna wartość zadeklarowanych inwestycji na terenie strefy ekonomicznej wyniosła ponad 9,4 mld zł, a wartość faktycznie poniesionych przez inwestorów wydatków przekroczyła 12,1 mld zł. Dodatkowo (wg stanu na 30 czerwca 2017 r.) inwestorzy deklarowali stworzenie nowych miejsc pracy w łącznej liczbie 9.106, a liczba faktycznie utworzonych miejsc pracy do 30 czerwca 2017 r. wyniosła 19.274. Zatem dzięki działalności PSSE udało się pozyskać dla polskiej gospodarki kilkanaście miliardów złotych w trwałych inwestycjach, realizowanych na terenach objętych specjalną strefą ekonomiczną oraz stworzyć prawie 200.000 miejsc pracy. Organ odwoławczy przeanalizował także pozostałe argumenty strony i stwierdził, że brak jest dostatecznych dowodów wskazujących na trudną sytuację finansową skarżącej uzasadniającą udzielenie ulgi. Podkreślił, że wszczęcie postępowań administracyjnych w przedmiocie zwrotu środków finansowych nie oznacza, że należności te będą faktycznie podlegały zwrotowi w wysokości, w jakiej korekty zostały na stronę. Jako przykład podał niniejszą sprawę, w której pierwotnie żądano 44.464,86 zł, a ostatecznie określono tę korektę na kwotę 19.030,20 zł.
W ocenie organu odwoławczego nie uzasadnia udzielenia ulgi przyszła, hipotetyczna, negatywna sytuacja finansowa strony, gdyż organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji w przedmiocie udzielenia ulgi. Organ II instancji powołując się na oświadczenia skarżącej wskazał, że spółka: 1) nie utraciła płynności finansowej i reguluje wymagane zobowiązania pieniężne wobec kontrahentów czy też pracowników; 2) reguluje zobowiązania wobec ZUS oraz Urzędu Skarbowego; 3) w stosunku do strony nie było prowadzone postępowanie sądowe lub egzekucyjne; 4) nie zwracała się do instytucji publicznych lub kontrahentów zewnętrznych z wnioskiem o rozłożenie ewentualnego zadłużenia na raty; 5) nie otrzymała decyzji odmownej o udzieleniu kredytu; 6) po stronie skarżącej nie zaszła realna konieczność redukcji zatrudnienia czy też ograniczenia prowadzenia działalności statutowej.
W ocenie organu odwoławczego istotne jest, że oprócz przedstawionych sprawozdań finansowych, opisu podejmowanych działań oraz wysokości nałożonych korekt finansowych strona nie przedstawiła struktury zatrudnienia. Zdaniem Ministra IR skarżąca wskazała jedynie, że w 2018 r. podjęła działania oszczędnościowe, polegające na reorganizacji struktury zatrudnienia, tj. zmniejszeniu liczby etatów o 5,25 etatów, zaś od początku 2018 r. kontrolowane są koszty poszczególnych działów spółki, w tym dyrektorzy zobowiązani są do szczegółowej analizy ponoszonych kosztów. Z kolei przedstawiona przez stronę symulacja spodziewanych strat i negatywnych konsekwencji dla rynku pracy i prowadzonej strefy ekonomicznej nie została poparta żadnymi dokumentami, nie wskazano nawet metody dokonanych obliczeń. Organ odwoławczy przypomniał, że to na stronie ciąży ciężar dowodzenia, że w sprawie zachodzi ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny.
Zdaniem organu odwoławczego, za zasadnością udzielenia ulgi nie przemawia również przywołany przez stronę problem rozbieżnej oceny przepisów regulujących obowiązek stosowania przepisów ustawy pzp przez podmioty zarządzające specjalnymi strefami ekonomicznymi. Organ zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania jest udzielenie ulgi, a nie kwestia ustalenia czy konkretne w ramach realizacji projektu uznać należy za kwalifikowalne. Ponadto stwierdził, że skoro skarżąca na moment zawierania umów na usługi szkoleniowe (tj. 23 września 2013 r. i 11 marca 2014 r.) miała świadomość rozbieżnych poglądów w sprawie stosowania przepisów ustawy pzp przez specjalne strefy ekonomiczne, to powinna zastosować się do interpretacji właściwego w sprawie zamówień publicznych organu jakim jest Prezes Urzędu Zamówień Publicznych. W ocenie organu odwoławczego Ministerstwo Gospodarki, będące co prawda podmiotem założycielskim i nadzorującym działalność specjalnych stref ekonomicznych, nie było wówczas podmiotem właściwym do dokonania wiążącej interpretacji przepisów ustawy pzp, co do konieczności stosowania pzp przez stronę. Zatem strona podejmując decyzję o pominięciu stosowania przepisów ww. ustawy w ramach realizacji skarżonego projektu, winna była mieć świadomość ryzyka ewentualnej konieczności zwrotu środków dofinansowania, związanej ze stwierdzeniem naruszenia procedur przy realizacji projektu. Ryzyko takie kwalifikować należy jako ryzyko gospodarcze, jakie strona podejmuje świadomie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, w ocenie organu odwoławczego powyższa argumentacja nie może być rozpatrywana jako argument wskazujący, że zachodzi ważny interes dłużnika w udzieleniu ulgi.
Mając powyższe na względzie zdaniem Ministra IR w sprawie nie występuje przesłanka "interesu dłużnika" uzasadniająca udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań.
Organ II instancji stwierdził również, że w sprawie nie występuje przesłanka "interesu publicznego", rozumianego jako dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wspólnych wartości istotnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność i obiektywizm działania aparatu państwowego. Organ odwoławczy stwierdził, że strona przedstawiła symulację spodziewanych strat związanych z obowiązkiem zwrotu dofinansowania w różnych programach operacyjnych, jednakże analiza ta nie została poparta żadnymi dokumentami, nie przedstawiono również metodologii obliczeń, możliwości wdrożenia przez PSSE planów naprawczych czy oszczędnościowych. Ponadto przedstawione argumenty dotyczą sytuacji, w której do zwrotu podlegałaby łączna kwota nałożonych korekt finansowych, a nie kwota będąca przedmiotem omawianego wniosku. Biorąc pod uwagę wysokość kwoty głównej, której umorzenia domaga się skarżąca – 19.030,20 zł stanowiącej 1,2 % zysku PSSE z 2017 r., zdaniem organu odwoławczego nie wydaje się uzasadniony argument, że zachodzi tu przesłanka "interesu publicznego" uzasadniająca udzielenie ulgi.
Strona złożyła skargę na ww. decyzję wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. :
a) art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a ufp polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny uzasadniający umorzenie należności objętej niniejszym postępowaniem,
b) art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia należności w kwocie 19.030,20 zł,
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "kpa") polegające w szczególności na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności braku wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z sytuacją strony, w tym w szczególności specyficznego charakteru, jaki odgrywa strona w zakresie wypełniania zadań publicznych o charakterze powszechnym, takich jak promowanie gospodarczego regionu, wspieraniu wszelkich inicjatyw służących szeroko rozumianemu rozwojowi gospodarczemu, wspieranie powstawania nowych małych i średnich podmiotów gospodarczych, a które przemawiają za istnieniem "interesu publicznego" uzasadniającego umorzenie należności objętych niniejszym postępowaniem,
b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, jego rozważenia oraz jego błędną ocenę, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie prowadzącą do błędów w ustaleniach faktycznych w zakresie uznania, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi uzasadniony interes zobowiązanego, czy uzasadniony interes publiczny,
c) art. 79a § 1 kpa poprzez niepoinformowanie strony o niewystarczającym udowodnieniu istnienia interesu publicznego, z uwagi na nieprzedłożenie wyjaśnień oraz dokumentów stanowiących poparcie do przedstawionych symulacji spodziewanych strat i negatywnych konsekwencji dla rynku pracy w związku z toczącymi się wobec spółki postępowaniami związanymi z nałożonymi korektami, jak również niewskazanie metody dokonanych obliczeń, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż nie zachodzi w przedmiotowej sprawie uzasadniony interes publiczny,
d) art. 107 § 3 kpa polegające na niepełnym i nieprzekonywującym uzasadnieniu swojego stanowiska, podczas gdy zgodnie z treścią powyższego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
e) art. 8, art. 6 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, co do zasady pewności wobec prawa oraz pogłębiania zaufania do prawa i do organów władzy publicznej, które polega na tym, że organ, jako powód odmowy umorzenia należności wskazał, iż skoro odwołująca miała świadomość rozbieżnych poglądów co do stosowania przepisów pzp, jak również żaden przepis prawa nie zwalniał specjalnych stref ekonomicznych z obowiązku stosowania ustawy pzp, skarżąca winna mieć świadomość ryzyka ewentualnej konieczności zwrotu środków dofinansowania, mimo iż strona w tym zakresie dopełniła należytej staranności i wystąpiła do Ministra Gospodarki oraz uzyskała potwierdzenie, iż strefy ekonomiczne nie są zobowiązane do stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, jak również żaden przepis prawa nie nakładał na skarżącą obowiązku stosowania ustawy pzp.
Skarżąca także zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mianowicie przyjęcie, że strona nie wykazała negatywnego wpływu, jaki pociągałaby za sobą konieczność dokonania zwrotu środków na realizację przez stronę celów publicznych, co w konsekwencji stanowiło przyczynę stwierdzenia organu, iż nie zaszły okoliczności, które należy zaklasyfikować jako wystąpienie "interesu publicznego", czy też "ważny interes zobowiązanego".
W odpowiedzi na skargę Minister IR wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga okazała się nie zasadna.
Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"]).
Istotą sporu między stronami niniejszego postępowania jest prawidłowość rozstrzygnięcia, którym odmówiono skarżącej umorzenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dofinasowania na realizację projektu pt. "Od pomysłu do innowacji w przedsiębiorstwach zrzeszonych w Pomorskim Klastrze ICT".
Zgodnie z art. 60 pkt 6 ufp środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.
W myśl art. 64 ust. 1 ufp należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może:
1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4;
2) na wniosek zobowiązanego:
a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym,
b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
Zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 ufp właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w ust. 1 pkt 2 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, które stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
Nie ulega wątpliwości, że ewentualne udzielenie ulgi stronie stanowiłoby pomoc de minimis. Dlatego też zasadnie organ przeanalizował przesłanki umorzenia, którymi są "ważny interes zobowiązanego" oraz "interes publiczny".
W ocenie sądu, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z ww. przesłanek.
Powyższe przesłanki stanowią katalog zamknięty, dlatego też organ administracyjny rozpoznający sprawę winien rozpoznać wniosek o umorzenie po wnikliwym ich zbadaniu. Pamiętać także należy, iż ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że decyzja organu ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia wniosku. W przypadku wniosków o umorzenie, w trybie art. 64 ust. 1 pkt 2 ufp będą to: umorzenie w całości lub w części bądź też odmowa umorzenia, a zatem rozstrzygnięcia o treści diametralnie różnej. Ze względu na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, przy niewłaściwym uzasadnieniu decyzji uznaniowej, z samego przepisu prawa oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego nie można wywieść jednoznacznej oceny, czy decyzja organu jest prawidłowa w zakresie samego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a zatem czy jest prawidłowa w aspekcie materialnym. Wadliwe uzasadnienie decyzji uznaniowej nie pozwala zatem na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności oraz zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Z tych względów wady uzasadnienia decyzji uznaniowych należy uznać za naruszenia przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola przedmiotowej decyzji obejmuje zatem jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem wyboru dokonanego przez organ administracyjny. Aby jednak organ ten mógł podjąć rozstrzygnięcie w ramach tzw. uznania administracyjnego, musi najpierw stwierdzić istnienie przesłanek określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp. To z kolei obliguje go do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych sprawy oraz szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić tutaj należy, iż uzasadnienie jest jednym ze wskazanych w art. 107 kpa integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną cześć decyzji. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym określonej w art. 11 kpa zasady przekonywania. W uzasadnieniu faktycznym organ powinien wskazać te fakty, które przemawiają za podjętym przez organ rozstrzygnięciem. Uzasadnienie prawne decyzji winno zawierać wskazanie przepisów prawa z przytoczeniem ich treści i chodzi tutaj o przepisy prawa, które regulują skutki prawne faktów wymienionych w uzasadnieniu faktycznym (por. Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie Administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 663 i nast., a także wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I S.A. 178/83, ONSA 1983, Nr 1, poz. 51).
Wyjaśniając przesłanki wiążące organ w przedmiotowej sprawie ustawodawca w dyspozycji art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp. użył zwrotów niedookreślonych: ważny interes zobowiązanego oraz interes publiczny, co uznaje się za swoistą klauzulę generalną odsyłającą do ocen pozaprawnych. Przyjmuje się, że klauzula ta określa dyrektywy wyboru organu, co każdorazowo wymaga dokonania oceny skutków rozstrzygnięcia, przy czym obie przesłanki o jakich mowa w 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp. mają charakter równorzędny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego "interes publiczny" to sytuacja, gdy zapłata zaległości spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych (wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Nie powinno budzić zastrzeżeń stwierdzenie, że "interes publiczny" nie sprowadza się do zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, zaś wystarczającą przesłanką do stosowania ulgi powinien być interes podatnika (wyrok NSA z 30 maja 2001 r. w sprawie III SA 830/00), jednak mówiąc o interesie publicznym mowa jest o ochronie wpływów do budżetu, która powinna uniemożliwiać sytuację rezygnacji z tych wpływów oraz rezygnację z konieczności ochrony interesów innych podatników. Z kolei przy wykładni pojęcia "ważny interes zobowiązanego" należy posiłkować się orzecznictwem i poglądami doktryny dotyczącymi pojęcia zbliżonego jakim jest "ważny interes podatnika". W związku z tym za "ważny interes podatnika" uznać należy zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 723/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych za niewystarczającą podstawę do umorzenia zaległości uznawana jest trudna sytuacja finansowa podatnika. Uznaje się bowiem, że wiele podmiotów gospodarczych boryka się z wieloma trudnościami, czasami nieusuwalnymi, które mogą nawet doprowadzić do zaniechania działalności
W ocenie sądu, słusznie organy wskazywały na pewną wyjątkowość instytucji umorzenia należności. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że instytucja umorzenia należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym powinna być odstępstwem od generalnej zasady ich płacenia i może być stosowana jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami towarzyszącymi zarówno powstaniu zaległości jak i warunkom ich spłaty.
Organy w swoich decyzjach nie zgodziły się ze stanowiskiem skarżącej wskazującym na niezawinione przez nią działania lub zaniechania spowodowane rozbieżną wykładnią przepisów regulujących obowiązek stosowania przepisów ustawy pzp przez podmioty zarządzające specjalnymi strefami ekonomicznymi. W tym miejscu sąd podkreśla, że skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia od decyzji określającej obowiązek zwrotu tych należności. W ostatecznej decyzji Instytucja Pośrednicząca opierając się m.in. na stanowisku Komisji Europejskiej wyrażonym w piśmie Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej sygn. ARES (2015)5691883 z 9 grudnia 2015 r. stwierdziła, że skarżąca jako podmioty zarządzający strefą ekonomiczną posiada status podmiotów prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 pzp, a zatem posiada status zamawiającego zobligowanego do stosowania procedur określonych w tejże ustawie. Powyższe spowodowało, stwierdzenie nieprawidłowości w projekcie "Od pomysłu do innowacji w przedsiębiorstwach zrzeszonych w Pomorskim Klastrze ICT" poprzez dokonywanie przez stronę wydatków z wyłączeniem przepisów pzp.
Tym samym już tylko z tego powodu powyższy argument jest niezasadny, gdyż przedmiotem postępowania jest tylko kwestia udzielenia ulgi poprzez umorzenie w całości należności głównej wynikającej z decyzji z 28 listopada 2017 r. na podstawie przesłanek do umorzenia należności określonych art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp. Kwestią sporną nie może być natomiast materia rozstrzygnięta już decyzją ostateczną.
Sąd jednakże także podziela stanowisko organu odwoławczego, który w powyższym zakresie stwierdził niezasadność zarzutów naruszenia art. 8 kpa, art. 6 kpa w zw. z art. 2 Konstytucji. Prawidłowo bowiem organ wywiódł, że w dacie udzielenia zamówienia w skarżonym projekcie nie było w obrocie prawnym aktu normatywnego, który zwalniał specjalne strefy ekonomiczne, w tym skarżącą, z obowiązku stosowania pzp. Istotnie skarżąca przedstawiła dwa sprzeczne ze sobą stanowiska. Wskazała bowiem m.in. na stanowisko Ministra Gospodarki (pismo podmiotu założycielskiego i nadzorującego działalność specjalnych stref ekonomicznych z 8 października 2012 r.), który stwierdził, że brak podstaw stosowania m.in. przez skarżącą przepisów pzp. Przeciwnego zdania był Prezes Urzędu Zamówień Publicznych. Co więcej nawet Minister Gospodarki w odpowiedzi na interpelację poselską nr 9388 (pismo z 12 października 2012 r.), także znaną skarżącej, taki pewny już nie był swojego stanowiska i wyjaśnił, że wobec niejasności uregulowania tej kwestii w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, podmioty takie jak skarżąca mogły na zasadzie pomocniczości zastosować przepisy tej ustawy.
Prawidłowo organ ustalił, że na moment zawierania umów na usługi szkoleniowe (tj. 23 września 2013 r. i 11 marca 2014 r.) strona miała pełną świadomość rozbieżnych poglądów w sprawie stosowania przepisów ustawy pzp przez specjalne strefy ekonomiczne i mimo wszystko nie zachowała szczególnej ostrożności w tym zakresie i mimo zapisu w § 20a ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu pt. "Od pomysłu do innowacji w przedsiębiorstwach zrzeszonych w Pomorskim Klastrze ICT" nie stosowała przepisów pzp w zakresie, w jakim ta ustawa miała zastosowywanie do skarżącej i jej projektu. Co więcej słusznie organ wskazał, że w sprawach z zakresu zamówień publicznych Minister Gospodarki nie jest właściwym organem do interpretacji przepisów prawa zamówień publicznych. Takim właściwym organem jest niewątpliwie Prezes Urzędu Zamówień Publicznych, który jest centralnym organem administracji rządowej właściwym do interpretacji przepisów dotyczących zamówień publicznych, w zakresie określonym ustawą pzp. Organ ten zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej był odmiennego od Ministra Gospodarki zdania na sporny temat.
W powyższym kontekście skarżąca nie powinna przyjmować stanowiska Ministra Gospodarki. Winna natomiast przyjąć i zastosować stanowisko Prezesa UZP. Trzeba bowiem wyjaśnić, że organy administracji publicznej winny przestrzegać swojej właściwości przy interpretacji przepisów prawa. Brak przestrzegania właściwości może prowadzić do naruszenia zasadą praworządności (art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji RP). Przepisy te zobowiązują organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Minister Gospodarki (i jego urząd pomocniczy), będący podmiotem założycielskim i nadzorującym działalność specjalnych stref ekonomicznych ma bowiem jedynie kompetencje do nadzoru działalności specjalnych stref. Natomiast pozbawiony jest kompetencji do orzekania w sprawie stwierdzenia, czy dany podmiot zobowiązany jest do stosowania przepisów pzp. Skarżąca może i powinna działać w zaufaniu do działań organów państwa, ale tylko w zakresie ich kompetencji nałożonej ustawami. Skarżąca nie zwróciła się Prezesa UZP z oficjalnym wnioskiem o rozstrzygnięcie jej wątpliwości w zakresie obowiązku stosowania przepisów pzp. W związku z tym zarzut naruszenia art. 6 i 8 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP jest całkowicie nieuzasadniony. Słusznie bowiem organ stwierdził, że strona podejmując decyzję o pominięciu stosowania przepisów pzp w ramach realizacji skarżonego projektu, powinna była mieć świadomość ryzyka ewentualnej konieczności zwrotu środków dofinansowania, związanej ze stwierdzeniem naruszenia procedur przy realizacji projektu. Prawidłowo również Minister IR zakwalifikował świadome zachowanie skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą, która nie stosowała przepisów pzp, jako ryzyko gospodarcze. Tym samym argumentacja dotycząca istnienia sprzeczności w wykładni przepisów nie może być rozpatrywana jako argument wskazujący, że zachodzi ważny interes spółki w udzieleniu ulgi.
Sąd w żaden sposób nie może zgodzić się z podnoszonym w skardze zarzutem braku wyczerpującego uzasadnienia przyczyny odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego rozpoznał wszystkie dostępne mu dowody i w oparciu o analizę dostępnych materiałów uznał, że nie zaistniały przesłanki ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego, w związku z czym odmówił umorzenia należności w całości. W zaskarżonej decyzji organ zarówno wskazał, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1010 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2009 r. w sprawie powierzenia [...] Sp. z o.o. udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz wykonywania kontroli realizacji warunków zezwolenia (Dz.U. z 2009 r., Nr 112, poz. 928), co należy do głównych zadań stronty jako zarządzającej Specjalną Strefą Ekonomiczną (patrz art. 8 ust. 1 ww. ustawy). Okoliczność, że strona realizuje określone bardzo pozytywne działania zahaczające o wykonywanie zadań publicznych nie może sama w sobie stanowić powody dla którego organ miałby uznać wystąpienie interesu publicznego. Gdyby tak było, to ustawodawca niewątpliwie uwzględniłby ten fakt w przesłankach do umorzenia, co czyni np. w innych ustawach zwalniając instytucje pożytku publicznego np. z obowiązku ponoszenia opłat sądowych (patrz art. 239 § 2 ppsa). Natomiast prawodawca krajowy tego nie czyni i traktuje podmioty takie jak skarżąca w podobny sposób jak inne podmioty gospodarcze. Tym samym wykonywanie określonych działań ukierunkowanych na realizację szczytnych społecznie celów nie może samo w sobie przemawiać za uwzględnieniem wniosku o umorzenie należności.
Należy także wyjaśnić, że organy w zaskarżonych decyzjach przeanalizowały sprawozdania finansowe skarżącej za lata 2014 – 2017. Analiza jednoznacznie wskazała, że sytuacja ekonomiczna strony jest co najmniej dobra. Aktywa obrotowe i aktywa trwałe skarżącej rosły, także kapitał własny w analizowanym okresie był również na wysokim i podobnym poziomie przekraczając 424.000.000 zł. Podobny poziom przedstawiały zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w latach 2014-2016, osiągając poziom ok. 200.000.000 zł, natomiast w 2017 r. – 188.178. 590,27 zł. Organ także zauważył, że w analizowanym okresie rokrocznie spółka notowała stratę w sprzedaży wynoszącą ok. 7 mln zł. Natomiast strata ta zmniejszyła się w 2017 r. o blisko 6 mln zł. W latach 2014-2016 PSSE notowała coroczny zysk z działalności operacyjnej, który ulegał zwiększeniu o ok. 1 mln zł na przestrzeni roku obrotowego, z kolei w 2017 r. PSSE odnotowała stratę z działalności operacyjnej w wysokości -834 485,68 zł. Z analizy sprawozdań finansowych wynika także, że w latach 2014 - 2016 PSSE notowała zysk ok. 800.000,00 – 1.100.000 zł, aby ostatecznie w 2017 r. zanotować zysk w kwocie 1.479.061,57 zł netto. Tym samym zasadnie organ II instancji stwierdził, że powyższa analiza wskazuje, iż sytuacja finansowa była korzystna.
Co więcej w kontekście zarzutu skargi odnoszącego się do niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny należy stwierdzić, że jest on zupełnie niezasadny. Organ odwoławczy bowiem także dokonał analizy sprawy w kontekście podnoszonych argumentów odnoszących się do ewentualnego nałożenia korekt finansowych, których wartość skarżąca oszacowała na kwotę ponad 51 mln (wraz z odsetkami kwota ok. 54 mln). Organ II instancji wziął pod uwagę podnoszone argumenty wskazujące na konieczność pomniejszenia wyniku finansowego spółki, który będzie nie do przezwyciężenia w kolejnych latach działalności, aż do planowanego końca funkcjonowania specjalnej strefy oraz konieczność poszukania zewnętrznego źródła finansowania generującego dodatkowe koszty i zasadnie wskazał, że podane dane mają charakter jedynie szacunkowy i odnoszą się do hipotetycznych sytuacji, które jeszcze nie zaistniały w sprawie (w sprawie istnieją tylko dwie decyzje ostateczne, które zobowiązują stronę do zwrotu prawie 120 tys. zł.).
Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko Ministra IR, że nie uzasadnia udzielenia ulgi przyszła, hipotetyczna, negatywna sytuacja finansowa strony, gdyż organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji w przedmiocie udzielenia ulgi. Co więcej stanowisko organu w tym zakresie uzasadnione jest także faktem, że odmowa umorzenia należności nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej i - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2000 r. w sprawach o sygn. akt III SA 398-399/99 – zobowiązany do uiszczenia zaległości może występować o jej umorzenie tak długo, jak długo zaległość ta istnieje, zwłaszcza zaś jeśli jego sytuacja ulegnie pogorszeniu. Tym samym także symulacja skarżącej obrazująca szacunek strat związanych z ogłoszeniem upadłości jest obecnie (na datę wydania decyzji) argumentem nie mającym znaczenia w sprawie. Strona bowiem jednoznacznie wskazała, a także obrazuje to dokumentacja, że sytuacja PSSE nie jest trudna. Spółka nie utraciła płynności finansowej; na bieżąco reguluje zobowiązania publicznoprawne; nie jest w stanie upadłości, ani likwidacji, nie otrzymała decyzji odmownej o udzieleniu kredytu; po stronie skarżącej nie zaszła realna konieczność redukcji zatrudnienia czy też ograniczenia prowadzenia działalności statutowej. Co więcej strona wyjaśniła w odniesieniu do źródeł finansowania działalności w latach następnych, że spółka finansuje swoją działalność z wygenerowanych zysków.
Zasadnie także organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o udzielenie ulgi ciężar dowodzenia, że zachodzi ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny obciąża tę stronę, która z tego faktu zamierza wywodzić dla siebie korzystne skutki prawne. Oznacza to, że wnioskujący o udzielenie ulgi winien aktywnie uczestniczyć w postępowaniu dowodowym i przedstawiać z własnej inicjatywy takie okoliczności, które przemawiają za wystąpieniem przesłanki do udzielenia ulgi. Podkreślenia także wymaga, że organy w toku postępowania wzywały o przedłożenie dokumentów niezbędnych do oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ulgi. Tym samy słusznie organ podkreślił, że strona oprócz opisu podejmowanych działań oraz wysokości nałożonych korekt finansowych nie przedstawiła struktury zatrudnienia. Symulacja spodziewanych strat i negatywnych konsekwencji dla rynku pracy i prowadzonej strefy ekonomicznej nie została poparta żadnymi dokumentami, nie wskazano nawet metody dokonanych obliczeń. Spółka jedynie wskazała, że w 2018 r. podjęła działania oszczędnościowe, polegające na reorganizacji struktury zatrudnienia, tj. zmniejszeniu liczby etatów o 5,25 etatów, zaś od początku 2018 r. kontrolowane są koszty poszczególnych działów spółki, w tym dyrektorzy zobowiązani są do szczegółowej analizy ponoszonych kosztów. Tym samym także powyższe informacje wskazują, że spółka czyni wszystko aby jej sytuacja była jak najlepsza. Zatem obecnie brak jest podstaw, aby stwierdzić, że decyzja organu odwoławczego była nieprawidłowa. Przeciwnie decyzja ta uwzględniała całość przedstawionej argumentacji. To, że w subiektywnej ocenie skarżącej narusza ona wskazane w skardze przepisy nie może samo w sobie stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, gdyż dokonana analiza sytuacji strony nie przemawia za udzieleniem ulgi. W sprawie nie zaistniał ważny interes zobowiązanego w umorzeniu należności.
W ocenie sądu słusznie także organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie występują także przesłanki "interesu publicznego" w umorzeniu należności. Organ zasadnie powołał się na art. 84 Konstytucji RP, który wskazuje, że każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Zauważył, że w zakresie uzasadnienia istnienia "interesu publicznego" w umorzeniu należności spółka przedstawiła symulację spodziewanych strat związanych z obowiązkiem zwrotu dofinansowania w różnych programach operacyjnych, jednakże, o czym była już mowa, analiza ta nie została poparta żadnymi dokumentami, nie przedstawiono również metodologii obliczeń, możliwości wdrożenia przez PSSE planów naprawczych czy oszczędnościowych. Zasadnie Minister IR w powyższym kontekście stwierdził, że wysokość kwoty głównej, której umorzenia domaga się spółka wynosi 19.030,20 zł i stanowi tylko stanowiącej 1,2 % zysku skarżącej z 2017 r. Dlatego też za nieuzasadniony organ uznał wniosek strony o umorzenie należności, skoro obowiązkiem strony jest ponoszenie ciężarów publicznoprawnych. Powyższe twierdzenia organu sąd akceptuje, gdyż nie uchybiają one zasadzie swobodnej oceny dowodów.
Mając powyższe na względzie wbrew podnoszonym zarzutom organ odwoławczy dokładnie przeanalizował stan faktyczny sprawy w kontekście przesłanek warunkujących możliwość udzielenia ulgi i zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przynajmniej jednej z przesłanek warunkujących przyznanie ulgi, tj. przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" lub przesłanki "interesu publicznego". Tym samym pozbawione są zasadności zarzuty naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) ufp, gdyż wbrew twierdzeniom, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek do udzielenia ulg.
Zupełnie chybione są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa. W toku prowadzonego postępowania, organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ rozważył wszystkie okoliczności sprawy, poddał je wnikliwej ocenie i na tej podstawie wydał decyzję zgodną ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Także wydana decyzja zawiera wszelkie elementy decyzji określone w art. 107 § 3 kpa.
W sprawie wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie naruszył art. 79a § 1 kpa, gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi zostało bowiem wszczęte dnia 23 maja 2017 r. Natomiast art. 79a § 1 kpa wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. i ma zastosowanie tylko do postępowań wszczętych po wejściu w życie tego przepisu. Zgodnie natomiast z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym. Dlatego też organ nie miał obowiązku informowania strony o niewystarczającym udowodnieniu istnienia interesu publicznego lub ważnego interesu zobowiązanego.
Reasumując sąd stwierdza, że na podstawie przedstawionego przez skarżącego materiału dowodowego oraz podnoszonych argumentów, organy obydwu instancji prawidłowo odmówiły umorzenia należności.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.
-----------------------
1