V SA/Wa 149/10

V SA/Wa 149/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /przewodniczący/
Joanna Zabłocka
Mirosława Pindelska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2, art. 80, art. 75 § 1, art. 77, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
art. 83 ust. 6
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2003 nr 270 poz 1 art. 17, art. 18 ust. 1, art. 20 ust.1, art. 22 ust. 2, art. 143b ust. 4, ust. 5
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w  ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr  1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr  2358/71 i (WE) nr 2529/2001
Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 12 ust. 3 i 4, art. 23,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2009 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przyznania R. P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z 2008 r. w kwocie 5.490,84 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
R. P. otrzymawszy spersonifikowany formularz wniosku z materiałem graficznym wystąpił w dniu 10 maja 2008 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2008 r.
W złożonym wniosku zadeklarował trzy działki rolne oznaczone symbolami A, B oraz C zlokalizowane na działkach ewidencyjnych nr [...]; [...]; [...] i [...] położonych w województwie [...], w powiecie [...], w gminie B., w obrębie ewidencyjnym L. nr [...], w Gminie S., obrębie ewidencyjnym D. nr [...].
Do jednolitej płatności obszarowej zostały zadeklarowane trzy działki o powierzchni 11,42 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej została zadeklarowana jedna działka o powierzchni 6 ha.
W toku postępowania 29.09.2008 r. wnioskodawca był wzywany przez organ do złożenia wyjaśnień dotyczących nieprawidłowości w zakresie powierzchni zgłoszonych działek.
W odpowiedzi na wezwanie R P. złożył w dniu 13 października 2008 r. korektę wniosku zmieniając powierzchnię gruntów rolnych na działce [...] z 10,53 ha na 10,00 ha oraz oświadczając, że działki ewidencyjne nr [...]; [...] i [...] są użytkowane zgodnie z danymi podanymi we wniosku oraz że zgodnie z decyzją UMiG B. - Wydziału Ochrony Środowiska uzyskał zgodę na usunięcie porastającego drzewostanu na w/w/ działkach. Zgodę tą otrzymał na początku 2006 r. Obecnie działki są uprawiane rolniczo.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał R. P. płatność na rok 2008 w wysokości 5490,84 zł; w tym do jednolitej płatności obszarowej w wysokości 3874,92 zł; do uzupełniającej płatności obszarowej w wysokości 1615,92 zł. Płatności zostały przyznane do powierzchni zgodnej z deklarowaną wielkością we wniosku z 10 maja 2008 r. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 2 grudnia 2008 r.
Z uwagi na fakt, iż dla sprawy z kampanii 2008 r. do przyznania płatności obszarowych niezbędnym było stwierdzenie faktu, że zgłoszone grunty rolne były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., a okoliczność ta nie zachodziła u wnioskodawcy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Po poinformowaniu strony o jego prawach w trybie art. 10 kpa oraz po doręczeniu pełnomocnikowi strony w dniu 27 lipca 2009 r. odpisów dokumentów zgromadzonych w sprawie Dyrektor Oddziału decyzją z dnia [...] września 2009 r. stwierdziła nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] grudnia 2008 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich.
Organ stwierdził, że działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] nie spełniały warunków dobrej kultury rolnej na 30 czerwca 2003 r. Potwierdził to załącznik graficzny do wniosku przedstawiający te działki częściowo zalesione i zakrzewione. Sam wnioskodawca składając oświadczenie 13.10.08r. potwierdził ten stan faktyczny działek.
Zatem doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 170 z 2008 r. nr 1051) oraz art. 143 b ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z 29.09.2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenie ... (Dz. Urz. WE L 270 z 21.10.2003 r.).
Naruszenie tych przepisów miało charakter rażący, co dało podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wnioskodawca wniósł odwołanie od decyzji podnosząc brak dowodów potwierdzających ustalenia organu pierwszej instancji. Brak wyjaśnienia pojęcia dobrej kultury rolnej. Ponadto zarzucił stwierdzenie nieważności całej decyzji przy ustaleniu niespełnienia przesłanek przez działki [...]; [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,4224 ha gdzie płatność dotyczyła powierzchni 11,42 ha.
Rozpoznając odwołanie R. P. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Potwierdził fakt rażącego naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z 26.01.2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 143 b. ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003.
Wskazał dodatkowo na treść art. 2 i 5 w/w rozporządzenia stanowiących, że grunty rolne mają być utrzymywane zgodnie z ochroną środowiska. Wymagania minimalne do utrzymania kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska pozostawione zostały krajom członkowskim do ich zdefiniowania. Polska regulacja została zawarta w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. 65/2004 poz. 600 ze zm.) obowiązującym do dnia 15 marca 2007 r. oraz w rozporządzeniu tegoż Ministra z dnia 12 marca 2007 r. w prawie minimalnych norm (Dz. U. 46/2007 poz. 306 ze zm.) obowiązującym dla spraw z kampanii 2008 r.
Zarówno w pierwszym jak i następnym rozporządzeniu w § 1 ust. 1 i 2 wymogi konieczne dla utrzymania dobrej kultury rolnej wymagają corocznego przeprowadzenia zbiorów uprawowych na gruntach rolnych.
Organ wskazał na istnienie na mocy art. 17, 18 ust. 1 i 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, w tym identyfikacji działek rolnych.
System identyfikacji oparty jest na mapach, dokumentach ewidencji gruntów, innych danych kartograficznych a także na skomputeryzowanej informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność, co najmniej równą dokładność kartografii w skali 1:10.000.
Rolnik otrzymując spersonifikowany formularz wniosku z informacjami na temat maksymalnego kwalifikującego się obszaru przypadającego na działkę referencyjną dla celów systemu płatności jednolitych otrzymał również materiał graficzny wykazujący granicę działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację. Przekazanie tego materiału nastąpiło stosownie do treści art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komicji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i WE nr 73/2009 ... (Dz. Urz. WE L 141.18 z 30.04.2004 r.) oraz stosownie do art. 22 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003.
Otrzymując ten materiał rolnik poprawia wstępnie zadrukowany formularz, jeżeli należy wprowadzić poprawki oraz podaje aktualne powierzchnie działek, w stosownych przypadkach wskazując nowy adres działek referencyjnych.
R. P. otrzymał taki materiał.
Z załączonego przez niego do złożonego wniosku materiału graficznego wynika, że działki [...]; [...] i [...] nie były na datę 30.06.2003 r., utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, były w tym okresie porośnięte drzewami i krzewami. Potwierdza to analiza ortofotomapy. Natomiast zaimplementowane do systemu zdjęcia ortofotomapy wykonane w dniu [...] października 2007 r. wskazują na brak zadrzewienia na dwóch działkach o nr [...] i [...] co w porównaniu z załącznikiem graficznym do wniosku i treścią oświadczenia wnioskodawcy potwierdza usunięcie drzewostanu.
W tych warunkach, gdy stan faktyczny sprawy na datę wydania decyzji z [...].12.2008 r. nie spełniał przesłanek art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach i art. 143 b ust. 4 rozporządzenia rady (WE) nr 1782/2003 doszło przy wydaniu tej decyzji do rażącego naruszenia tych przepisów. Co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 kpa.
R. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Zarzucił tez naruszenie art. 6, 7 i 8 kpa, art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji. Naruszenie art. 75 § 1 kpa poprzez brak inicjatywy dowodowej organu drugiej instancji. Naruszenie art. 77 i 80 kpa wobec braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału.
W dalszej części skargi skarżący stwierdził, że w aktach sprawy brak jest przedstawienia analizy osoby uprawnionej do odczytu zdjęć satelitarnych lub lotniczych, z której wynikałaby poprawność wnioskowania. Zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy nie są datowane. Oświadczenie skarżącego z dnia 13 października 2008 r. nie odnosi się do utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej tym bardziej na datę 30.06.2003 r. Nie uprawnia też do wyciągania wniosków przedstawionych przez organ.
Dodatkowo podniósł, że przywoływany przez organ § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12.03.2007 r. w sprawie minimalnych norm pozwala na uznanie gruntów rolnych za utrzymywane w dobrej kulturze rolnej nawet wówczas, gdy są one porośnięte pojedynczymi drzewami lub krzewami o ile nie wpływają one na prowadzenie na tych gruntach produkcji, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. Zauważył, że pierwsza krajowa reguła dotycząca minimalnych norm wymogów pojawiła się w 2004 r., co oznacza, że organ usiłuje przenieść na niego negatywne konsekwencje prawodawczych zaniechań.
Dalej zarzucił, że w rzeczywistości organy nie przeprowadziły żadnej analizy na okoliczność czy działki były utrzymywane w należytej kulturze rolnej, a w każdym razie nie został on o tym powiadomiony. Nie był też powiadomiony o zakończeniu postępowania drugoinstancyjnego, co naruszyło jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Organ wydał decyzję merytoryczną a nie reformatoryjną.
W końcowych zarzutach podniósł brak uzasadnienia faktycznego decyzji. Brak wyjaśnienia wątpliwości podnoszonych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej zwłaszcza nieuznanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej płatności do obszaru o powierzchni 11, 42 ha przy kwestionowaniu 1, 4244 ha.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju Sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt. 2 kpa stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego sprowadzał się do ustalenia zaistnienia rażącego naruszenia prawa w wydaniu decyzji z dnia [...].12.2008 r. przyznającej skarżącemu płatności bezpośrednie do powierzchni gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku z dnia 10 maja 2008 r.
Faktem jest, że rażące naruszenie prawa to kwalifikowane naruszenie treści przepisu. Oznacza ono, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zaistniała. Załączony przy wniosku z dnia 10.05.2008 r. materiał graficzny wprost przedstawia zadrzewioną i zakrzewioną w całości działkę o numerze ewidencyjnym [...] oraz częściowo zadrzewione i zakrzewione działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Jest to materiał graficzny ukazujący unikalną identyfikację działek. Został odczytany prawidłowo przez organ w niniejszej sprawie. Analiza nastąpiła na podstawie odczytu ortofotomapy. Zdjęcia zaimplementowane do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (2S2iK) zostały wykonane [...] października 2007 r. Sam system służy do kontroli i identyfikacji, co wynika z treści art. 17, 18 ust. 1, art. 20 ust. 1, 22 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 oraz art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.
Przepisy unijne nakazują na przeprowadzenie przez Państwa Członkowskie kontroli administracyjnej wniosków o pomoc (art. 23 rozporządzenia Komicji (WE) nr 796/2004) . Przeprowadzona przez organ analiza zdjęć zaimplementowanych do 2S2iK dotyczących trzech w/w działek jest dowodem w sprawie. Zdjęcie dołączone jest, jako materiał graficzny do wniosku o przyznanie pomocy, co oznacza, że jest w aktach administracyjnych.
Wszelkie zarzuty skarżącego, że brak dowodu w sprawie na stwierdzenie zadrzewienia i zakrzewienia na działkach nr [...], [...] i [...] są niezasadnie. Wnioski wyciągnięte przez organ z oceny tegoż dowodu są prawidłowe i nie naruszają art. 80 kpa.
Słusznie organ zauważył, że oświadczenie skarżącego z dnia 13.10.2008 r. o dokonanej wycince drzew po uzyskaniu stosownego zezwolenia, jest tylko dowodem na zmniejszenie zadrzewień na dwóch z trzech działek tj. w nr ewidencyjnych [...] i [...].
Sam fakt uzyskania przez skarżącego w roku 2006 zezwolenia za wycięcie drzew świadczy o wieku tych roślin. Zgodnie z art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 151/2009 p. 1220 ze zm.) wiek ten musiał przekraczać 5 lat. Oznacza to, że rosły one tam na datę 30.06.2003 r. Niezależnie od tego zdjęcie wykonane [...].10.2007 r. - ortofotomapa w dalszym ciągu pokazuje zadrzewienie całej działki [...] i częściowe działek [...] i [...]. Wszelkie zarzuty skarżącego w tej kwestii są tylko zwykłą polemiką z tym faktem.
Przedstawiony dokument był wystarczający do dokonania ustaleń organu.
Zarzut skarżącego o braku inicjatywy dowodowej organu drugiej instancji i naruszenie przez to art. 75 § 1 i 77 kpa nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Sam skarżący nie wskazuje jakie to czynności i dowody pominął organ, przez co wypaczył stan faktyczny. Organ prawidłowo wskazał, że art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia oraz art. 143 b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 wymagał, aby użytki rolne, których obszar zgłoszony został do płatności obszarowych bezpośrednich, utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej na 30 czerwca 2003 r. niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja, czy też nie.
Wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych ( określenie zawarte w 2 akapicie ust. 4 art. 143 b w/w rozporządzenia).
Żaden z tych opisów nie obejmuje terenów zadrzewionych, o których mowa w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z ust. 5 art. 143 b rozporządzenia do przyznania pomocy w ramach systemów jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 06029041), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na 30.06.2003 r.
W sprawie nie zachodzi pojęcie istnienia działek rolnych obsadzonych zagajnikiem o krótkiej rotacji. Wynika to chociażby z oświadczenia skarżącego o wycince drzew a nie uprawianego zagajnika, o krótkiej rotacji (nie wymagającego zezwoleń na wycinkę).
Powyższe przepisy prawa wspólnotowego obowiązywały od 1 maja 2004 r. na mocy pkt. 27 rozdziału 6 lit. A "ustawodawstwo rolne", załącznika II do Aktu Akcesyjnego (DZ. Urz. WE L 93 z 30.03.2004r.).
Zatem słusznie organ uznał, że do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie wniosku złożonego w 2008 r. kwalifikują się grunty rolne w postaci gruntów ornych, pastwisk, łąk, sadów i plantacji wieloletnich utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na 30 czerwca 2003 r.
Odnośnie zarzutu skarżącego braku przepisów krajowych w dniu 30.06.2003 r. dotyczących minimalnych wymagań utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej i obciążenia go przez organ negatywnymi skutkami zaniechań prawnych Sąd stwierdził, że jest on bezzasadny. Sam fakt, iż działka jest zadrzewiona (np. [...] w całości) oznacza, że nie jest ona gruntem rolnych w skład, którego wchodzą grunty orne, pastwiska, łąki, sady i plantacje wieloletnie. Już ta okoliczność wyklucza ją z płatności. Ponadto płatności bezpośrednie są uprawnieniem rolnika, a nie obowiązkiem.
Uprawnienia przyznawane czy to przez Wspólnotę Europejską, czy też Kraj Członkowski charakteryzują się tym, że mogą być dowolnie kształtowane wolą podmiotów je przyznających. Umawiające się strony w Akcie Akcesyjnym miały prawo określić datę (30 czerwca 2003r.), na którą będą ustalone grunty rolne przeznaczone do płatności bezpośrednich.
Wprowadzenie rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczących minimalnych wymogów utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej w dniu 7 kwietnia 2004 r. (Dz. U. 65/2004 poz. 600) oraz w dniu 12 marca 2007 r. (Dz.. 46/2007 poz. 306 ze zm.) nie może być w tej sprawie traktowane, jako działanie spóźnione, negatywnie skutkujące dla skarżącego.
Zarzut jest bezpodstawny. Żadne z wymienionych rozporządzeń nie przewidziało uznania działki całkowicie zalesionej za działkę rolną przewidzianą do płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Wręcz przeciwnie wskazują one na konieczność przeprowadzenia corocznych zabiegów uprawowych. Nawet dopuszczalność porośnięcia gruntów pojedynczymi drzewami i krzewami ma być taka, aby nie wpływała ona na prowadzoną na tych gruntach produkuję roślinną, a ich liczba nie przekraczała 50 sztuk na hektar.
Z tych względów należało uznać, ze ustalenia organu są prawidłowe. Wnioski z niego wynikające są logiczne. Nie doszło do naruszenia przepisów procedury w sposób istotny, wpływający na wynik postępowania. Organ nie naruszył art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 i 80 kpa zarzucanych mu przez skarżącego. Odnośnie art. 10 § 1 kpa należy wskazać, że skarżący był o jego treści pouczony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Skorzystał z prawa zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie (pełnomocnik skarżącego odebrał 27.07.2009 r. odpisy dokumentów zebranych w sprawie). Postępowanie drugoinstancyjne zostało oparte na materiale dowodowym zgromadzonym przed pierwszą instancją. Brak zastosowania art. 10 § 2 kpa w tej instancji nie wpływał na wynik sprawy. Skarżący zarzucając organowi pozbawienie go w ten sposób prawa do czynnego udziału w sprawie nie wskazał, jakich dowodów lub oświadczeń nie zdążył złożyć przez brak poinformowania go o zakończeniu postępowania drugoinstancyjnego.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. – (Dz. U, 153/2002 poz. 1270) tylko naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy jest podstawą do uznania słuszności zarzutów w tej kwestii.
W przedmiotowej sprawie zarzuty skarżącego naruszenia prawa procesowego są niezasadne.
Organ ponownie rozpoznał i rozstrzygał sprawę w postępowaniu drugoinstancyjnym, co jest zgodne z treścią art. 138 kpa.
Ustalenia organu, że stan faktyczny sprawy na datę wydania decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., tj. [...] grudnia 2008 r. nie pozwalał na przyznanie płatności bezpośrednich do całej powierzchni zgłoszonych przez skarżącego gruntów rolnych jest prawidłowe.
Wydanie natomiast takiej decyzji rażąco naruszało art. 7 ust. 1 w/w ustawy oraz art. 143 b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003.
Tym samym zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 156 § 2 kpa – uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego.
Słusznie też organ wskazał, że decyzja Kierownika z dnia [...] grudnia 2008 r. zawiera orzeczenie o przyznaniu skarżącemu płatności na rok 2008 w łącznej wysokości, przez co orzekanie o jej nieważności musiało dotyczyć całej decyzji.
Wyeliminowanie w/w decyzji Kierownika z obrotu prawnego powoduje konieczność wydania rozstrzygnięcia, co do wniosku skarżącego z dnia 10 maja 2008 r. po ustaleniu właściwego obszaru kwalifikowanego do płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Wyjaśnienie to jest odpowiedzią na zarzut skarżącego z odwołania od pierwszej decyzji odnoszącego się do faktu zakwestionowania powierzchni 1,4224 ha a wzruszenia decyzji obejmującej obszar 11, 42 ha.
Działanie organu było prawidłowe.
Nie znajduje zaś uzasadnienia zarzut skarżącego, że decyzja drugoinstancyjna nie odniosła się do jego zarzutów z odwołania. Bezzasadny tez jest zarzut braku uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. odpowiada prawu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, jako niezasadną w myśl art. 151 p.p.s.a.