V SA/WA 1406/05

V SA/Wa 1406/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków
Krystyna Madalińska-Urbaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Ewa Jóźków, Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. - "M." F. W. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zwróconych należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. S. kwotę 2933 (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W latach 1998-1999 M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "M." F.W. zgłaszał celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polski obszar celny towar w postaci obuwia syntetyczno-nylonowego i tekstylnego, sprowadzonego z N. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął w/zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § l i 2 Kodeksu celnego, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Następnie w dniach 14.07.2000r, - 14.09.2000r. funkcjonariusze Działu Powtórnej Kontroli Celnej Urzędu Celnego w W. przeprowadzili w siedzibie firmy kontrolę postimportową, w wyniku której Dyrektor Urzędu Celnego w W. decyzjami nr [...]do [...], od [...] do [...], od [...] do[...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] z dnia [...]. oraz [...].02.2001r. uznał przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty długu celnego i w tym zakresie dokonał ponownego określenia wartości celnej zaimportowanego towaru. Powyższa kontrola ujawniła bowiem faktury: nr [...] z dnia [...].12.1998r. opiewającą na kwotę 34.000,00 USD i nr [...] z dnia [...].06.1999r. opiewającą na kwotę 50.500,00 USD, wystawione przez eksportera - Firmę P. za usługi marketingowe. Należność z faktury nr [...] została uiszczona poprzez kompensację z dokonanymi przedpłatami za obuwie, na podstawie faktur nr [...] z dnia [...].09.1998r. i nr [...] z dnia [...].10.1998r., wystawionych przez P. ( zatem na rzecz sprzedawcy przedmiotowego towaru ), natomiast należność z faktury nr [...] została zrealizowana przelewami z dnia [...] i [...].09.1999r. na rzecz Firmy W.
Od powyższych decyzji w dniu [...].03.2001r. Strona. złożyła odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, podnosząc iż usługi marketingowe dotyczyły planowanego importu odzieży przez Firmę M. Po rozpatrzeniu odwołania Strony Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Następnie Strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił decyzje organu II instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ celny nie wykazał, że kwota z ujawnionych faktur została uzyskana w sposób uzasadniający zastosowanie art. 30 § l pkt 4 Kodeksu celnego, zgodnie bowiem z w/w przepisem dochód podlega doliczeniu tylko wówczas, gdy przypadł pośrednio lub bezpośrednio sprzedawcy tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów. Ponadto wskazał na konieczność zbadania powiązania usług ujętych w ujawnionych fakturach z importem obuwia, a nie odzieży oraz czy i w jakiej formie usługi marketingowe dotyczące importu odzieży były świadczone przez P. na rzecz skarżącego.
Dyrektor Izby Celnej w W. pismem dnia [...].03.2003r., na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej przekazał akta spraw do organu I instancji w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie m.in. o prawidłowy materiał porównawczy w postaci dokumentów SAD na podstawie których zostały sprowadzone w tym samym lub zbliżonym okresie czasu buty pochodzenia [...]. W toku postępowania nie znaleziono jednak materiału porównawczego, tj. zgłoszeń celnych, których przedmiotem są towary identyczne lub podobne w stosunku do importowanego obuwia. Ponadto organ celny II instancji, mając na uwadze zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwrócił się do Strony o udzielenie odpowiedzi, czy firma importowała odzież na polski obszar celny, jak również wyjaśnienie czy były świadczone przez P. na rzecz importera usługi marketingowe dotyczące importu odzieży. W odpowiedzi Strona oświadczyła, że firma M. nie importowała odzieży na polski obszar celny, a jedynie zamierzała zająć się importem tego typu towaru, w związku z tym jednorazowo zostało zlecone firmie P. wykonanie usług marketingowych, które miały polegać m.in. na wyszukiwaniu odpowiednich producentów, negocjowaniu cen, a także przedstawieniu najbardziej korzystnej oferty cenowej. Zrealizowane zostało to m.in. poprzez wykonanie katalogów z proponowanymi towarami, które to katalogi Strona dołączyła do akt sprawy. Dyrektor Izby Celnej w W. wystąpił ponadto z zapytaniem do Dyrektorów Izb Celnych na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, czy w urzędach celnych znajdujących się we właściwości miejscowej poszczególnych Izb Celnych w okresie lat 1999- 2000 Firma Wielobranżowa M. M. S. dokonywała zgłoszeń celnych. Z uzyskanych odpowiedzi wynika brak importu dokonywanego prze w/w podmiot, zaś w urzędach celnych znajdujących się we właściwości miejscowej Izby Celnej w W. - stwierdzono, że w/w Firma w okresie 1998-1999r. dokonywała zgłoszeń celnych obuwia.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Izby Celnej w W. decyzjami nr [...]od [...] do [...], od [...] do [...], od [...]do [...], od [...] do [...] z dnia [...].10.2004r. uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w W. i umorzył postępowanie w sprawie. Następnie decyzjami nr [...] od [...] do [...] z dnia [...].12.2004r. Dyrektor Izby Celnej w W. orzekł zwrot należności celnych w łącznej wysokości 33.839,20 PLN. Pismem z dnia [...].11.2004r. Strona wniosła o zwrot nadpłaconych należności celnych wraz z ustawowymi odsetkami, a następnie w dniu [...].12.2004r. złożyła odwołanie od w/w decyzji.
Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji nr [...]/od [...] do [...] z dnia [...].12.2004r. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 250 § 3 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. Uz 200lr. Nr 75, poz. 802 z późn. zmianami ), od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. W ocenie Dyrektora w przedmiotowych sprawach niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych nie było wynikiem błędu organu celnego, gdyż dopiero nowe dowody przeprowadzone zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdziły brak powiązania uiszczonych na rzecz eksportera opłat za usługi marketingowe z importowanym towarem (obuwiem).
Od powyższego rozstrzygnięcia M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił decyzji Dyrektora błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na bezpodstawnym stwierdzeniu, iż przyczyną wydania uchylonej decyzji nie był wyłącznie błąd organu celnego, a nadto niezgodność z prawem mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającą na zastosowaniu art. 249 i art. 250 § 3 Kodeksu celnego bez ustalenia konkretnych zachowań strony, które stanowiłyby przesłanki umożliwiające zastosowanie tych przepisów.
Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: P.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że skargę należało uwzględnić, uznając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a zatem trafne są zarzuty skargi sprowadzające się do naruszenia w sprawie przepisów art. 122, art. 187 § 1 , art.191 oraz 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Tylko w przypadku gdy decyzja w całości uwzględnia żądanie Strony można odstąpić od jej uzasadnienia (art. 210 § 5 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 210 § 4 tej ustawy, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Niedopuszczalne jest więc ogólnikowe powołanie się na cały materiał dowodowy zamiast przytoczenia znaczących dowodów jako podstawy poszczególnych faktów. Uzasadnienie decyzji spełnia bardzo ważną funkcję procesową, gdyż z jednej strony pozwala osobie zainteresowanej na właściwą ochronę swych praw, poprzez pełniejszą możliwość przedstawienia w skardze zarzutów wobec wydanego rozstrzygnięcia, a z drugiej strony daje sądowi pogląd na prawidłowość działań organów. Tak więc tylko prawidłowe uzasadnienie decyzji pozwala na ocenę przez sąd legalności podstawy prawnej oraz motywów rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie to winno przekonywać zarówno do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zauważa, iż zaskarżona decyzja (w tej części) nie spełnia w/w wymogów.
Jej uzasadnienie ogranicza się bowiem do opisu dotychczasowego postępowania, przytoczenia treści art. 250 § 3 Kodeksu celnego i stwierdzenia : "Niewłaściwe ustalenie kwot należności celnych nie było więc wynikiem tylko błędu organu celnego" , czego nie sposób uznać za uzasadnienie decyzji w rozumieniu powołanego wyżej art. 210 § 4. Organ odwoławczy nie wyjaśnia w żaden sposób w czym upatruje zawinienia strony. Z opisu prowadzonego w sprawie postępowania celnego wynika, iż to nie M. S. wnosił o zmianę zgłoszeń celnych w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego , postępowanie weryfikacyjne zostało wszczęte przez organ celny z urzędu. Ponadto nie wynika , aby na jakimkolwiek etapie tegoż postępowania Skarżący wprowadzał organ celny w błąd lub odmawiał przedstawienia dowodów czy też informacji. Organ celny nie wyjaśnia też dlaczego uważa, że niewłaściwe ustalenie należności nie było wynikiem błędu organu celnego. Braki uzasadnienia całkowicie uniemożliwiają przeprowadzenie merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.
Z powyższych przyczyn i na podstawie przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie 200 cyt. ustawy.