II GSK 900/10

II GSK 900/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-08-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący/
Janusz Zajda
Marzenna Zielińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1192/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-06-30
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 3 par. 2 pkt 4, art 174, art. 183 par. 1 i 2 , art. 184, art. 141 par. 4, art. 106 par. 4, art. 134 par. 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2008 nr 68 poz 414
par 17 ust. 4.
Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości  pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 30 d ust. 1 i 2, art. 30 e, art. 30 c ust. 5, art. 30 e ust. 1 i 2, art. 26 ust. 2, art. 29 ust. 4.
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. I. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1192/10 w sprawie ze skargi B. I. P. Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1192/10 Wojewódzki Sad Administracyjny w W. oddalił skargę B. I. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, z następującym uzasadnieniem.
Skarżąca – B. I. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w dniu 28 października 2009 r. złożyła w Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw (działającej za organ pierwszej instancji jako regionalna instytucja finansująca) wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Działania 8.1. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, nazwanego "Ogólnopolska platforma podmiotowych biuletynów informacji publicznej". Wniosek ten był złożony w związku z konkursem ogłoszonym przez Instytucję Wdrażającą - Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w trybie przewidzianym art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227 poz. 1658 ze zm.) zwanej dalej z.p.p.r.
Wniosek skarżącej został skierowany do oceny merytorycznej i pismem z 3 marca 2010 r. Fundacja odmówiła przyznania dofinansowania wskazując, iż przedmiot projektu jest niezgodny z celami Programu Operacyjnego (...) 8.1. ze względu na brak innowacyjności; nie uzasadniono konieczności poniesienia kosztów zaplanowanych w projekcie - kilkakrotnego wzrostu wynagrodzeń; brak jest możliwości dokonania oceny efektywności wykorzystania środków ze względu na brak informacji o wysokości danych kosztów ogólnych czy tez kosztów form promocji; brak było szczegółowego przebiegu rzeczowo-finansowego projektu oraz brak było precyzyjnego i szczegółowego opisania wskaźników produktu i rezultatu.
W wyniku rozpoznania protestu skarżącej Spółki, częściowo uznane zostało za zasadne stanowisko skarżącej. Podtrzymano jednak negatywną ocenę niespełnienia kryteriów dotyczących niezgodności projektu z celami Programu Operacyjnego oraz działania 8.1. tego Programu, ze względu na brak uzasadnienia wzrostu płac pracowników o 10% co pół roku, oraz ze względu na wątpliwości, jakie wzbudziło zatrudnienie 2 dodatkowych szkoleniowców oraz wynajęcie sali konferencyjnej na przeprowadzenie szkoleń oraz z uwagi na brak precyzyjnego i szczegółowego opisania wskaźników produktu i rezultatu ze względu na brak informacji na temat metod weryfikacji wszystkich zaproponowanych przez wnioskodawcę wskaźników oceny.
Ze względu na podtrzymanie negatywnej oceny powyższych kryteriów uznano, że merytoryczna ocena została przeprowadzona prawidłowo, a złożony protest uznano za bezzasadny.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działający jako Instytucja Pośrednicząca, w wyniku rozpoznania odwołania Spółki Biuletyn Informacji Publicznej, w dniu 14 maja 2010 r., na podstawie art. 30b z.p.p.r. oraz § 17 ust 1 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego, stanowiącej załącznik 4.4. do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, wydał rozstrzygnięcie, w którym stwierdził, że protest został rozpatrzony w sposób właściwy. Organ uznał za prawidłową ocenę wniosku pod względem kryterium 6 to jest, ocenę, czy planowane wydatki kwalifikowane w ramach działania są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu. Według organu skarżąca była zobowiązana przedstawić poszczególne wydatki w sposób szczegółowo opisany w instrukcji, poprzez wypełnienie wniosku adekwatnie do rodzaju lub kategorii danego wydatku, uzasadniając jego wysokość. Organ wskazał, iż wysoki wzrost kosztów wynagrodzeń przy nie zmienionej strukturze i zakresie obowiązków poszczególnych pracowników nie został przez Skarżącą uzasadniony. Dopiero w odwołaniu uzasadniono wzrostu wynagrodzeń "rozwojem projektu", co i tak zdaniem organu nie uzasadniało tak wysokich podwyżek na przestrzeni krótkiego czasu. Organ za niedostatecznie uzasadnione uznał również wydatki związane z zatrudnieniem dodatkowych szkoleniowców.
Za nieprawidłową Organ uznał dokonaną przez Fundację ocenę kryterium 9 dotyczącego wskaźników produktu i rezultatu, przyznając w tym zakresie rację skarżącej, jednak z uwagi na negatywną ocenę odwołania w zakresie omówionego wyżej kryterium 6 wniosek jako całość uznał za nie kwalifikujący się do ponownej oceny, powołując się w tym zakresie na postanowienia Regulaminu przeprowadzenia konkursu dla działania 8.1. w ramach PO IG 2007-2013, z których wynikało, że wniosek musi spełniać wszystkie wymagane kryteria oceny merytorycznej, aby mógł zostać rekomendowany do wsparcia. Organ uznał, że nie spełnienie chociażby jednego kryterium oceny uniemożliwiało rekomendowanie wniosku do uzyskania dofinansowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę B. I. P. Sp. z o.o. na powyższe rozstrzygnięcie wyjaśnił na wstępie, iż sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013; Priorytet 8; Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej". Program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. nr K (2007) 4562 w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a następnie przyjęty uchwałą Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r. Został on przygotowany na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 ze zm.). W zakresie regulacji krajowych dotyczących Programu Operacyjnego, Sąd pierwszej instancji wymienił ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. W Załączniku 4.4 do wymienionego Szczegółowego opisu priorytetów (...), uregulowano procedurę odwoławczą w ramach PO IG, w tym w ramach systemu instytucjonalnego dotyczącego tzw. postępowania przedsądowego.
Sposób przeprowadzenia konkursu został unormowany w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dla Priorytetu 8, Działania 8.1), stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, przygotowane na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Regulamin przeprowadzenia konkursu stanowił załącznik do ogłoszenia o konkursie opublikowanego zgodnie z art. 29 u.z.p.p.r. przez Instytucję Wdrażającą - Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości na jej stronie internetowej. Dodatkowo jako załączniki do ogłoszenia o konkursie zostały umieszczone "Kryteria wyboru projektów", "Wzór wniosku o dofinansowanie projektu" i "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie".
Dalej Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy instytucja oceniająca wniosek prawidłowo stwierdziła, iż nie spełnia on kryterium merytorycznego (kryterium 6), i czy niespełnienie tego kryterium jest wystarczającą przesłanka do negatywnej oceny wniosku.
Kryterium 6 dotyczyło tego, czy planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, oraz czy są dostatecznie uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu. W opisie kryteriów wyboru wskazano, że nie mogą być uznane za kwalifikowane wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niewłaściwy, niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności.
Sąd pierwszej instancji, analizując ocenę wniosku skarżącej dokonaną przez Fundację jak i przez organ w wyniku rozpoznania odwołania nie dostrzegł naruszenia prawa w ocenie sprowadzającej się do tego, że to kryterium nie zostało spełnione. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Skarżąca we wniosku wskazując wzrost płac o 10% co pół roku, a więc w stopniu znacznie odbiegającym zarówno co do stopnia inflacji i średniego istniejącego i przewidywanego wzrostu płac w Polsce, nie wskazała żadnego uzasadnienia takiego stanu rzeczy. Ogólne powołanie się na badania co do średniej wysokości wynagrodzeń informatyków nie mogło być, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznane same w sobie za uzasadnienie tak znacznego przewidywanego wzrostu płac. Na ocenę niekompletności wniosku w tym zakresie nie mogły wpływać podejmowane przez skarżącą próby uzasadnienia tego kryterium w toku postępowania protestowego i odwoławczego. Sąd podkreślił, iż Skarżąca mając możliwość zapoznania się z regulaminem i instrukcją wypełnienia wniosku powinna mieć świadomość, że uzasadnienie kryterium 6 powinno być szczegółowe, pozwalające na pełną ocenę wniosku w tym zakresie
Słusznie też, w ocenie Sądu, działająca za organ pierwszej instancji Fundacja i organ odwoławczy zastosowały § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego, z którego wynikało, że nie spełnienie chociażby jednego z wymaganych kryteriów oceny merytorycznej eliminuje wniosek z rekomendacji do wsparcia.
Sąd pierwszej instancji dokonując oceny postępowania Fundacji i organu odwoławczego na gruncie zasad postępowania wytyczonych przepisami art. 28- 30 c ustawy z.p.p.r., nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, albowiem Skarżąca miała możliwość wyczerpania całego toku postępowania protestowego i odwoławczego, a jej protest i odwołanie zostały poddane wnikliwej analizie, czego przejawem było uznanie racji skarżącej w odniesieniu do znacznej części zarzutów.
Skargą kasacyjną pełnomocnik spółki B. I. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie, że ocena merytoryczna wniosku Skarżącej o dofinansowanie nr [...], została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:
I. prawa materialnego polegające na:
1) błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu Kryterium Nr 6 – Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu zawartego w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach POGI 2007-2013" – poprzez zastosowanie nieprzewidzianych w dokumentach programowych mierników prawidłowości uzasadnienia projektu w zakresie efektywności kosztowej projektu (pkt 18c wniosku o dofinansowanie realizacji projektu);
2) błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r., w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach POIG, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm.) w zw. z art. 26 ust 2 i art. 29 ust. 4 ustawy z.p.p.r. – poprzez nietrafne przyjęcie, że bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku Skarżącej jest ocena innego wniosku złożonego w ramach tego samego konkursu;
3) błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 26 ust. 2 ustawy z.p.p.r. w związku z "Przewodnikiem po kryteriach wyboru (...)", poprzez nietrafne przyjęcie, że Kryterium Nr 6 wymaga szczegółowego uzasadnienia każdej informacji, nawet najbardziej oczywistej i dającej się logicznie wyprowadzić z innych informacji zawartych we wniosku, jak również informacji, które osoby oceniające wniosek powinni posiadać niejako z "urzędu";
II. postępowania, mające wpływ na wynik sprawy:
1) art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co wyraziło się w oddaleniu skargi pomimo istnienia przesłanek do uznania, iż rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wydane zostało z naruszeniem prawa oraz naruszeniem art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie;
2) naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 30e ustawy z.p.p.r. poprzez:
a/ pominięcie w rozważaniach uzasadnienia i niedoniesienie się przy ocenie prawnej rozstrzygnięcia do stanowiącego zasadniczy zarzut skargi faktu, że ani w "Przewodniku po kryteriach wyboru (...)" ani w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nie wskazano, iż konieczne jest uzasadnienie każdej informacji, nawet najbardziej oczywistej i dającej się logicznie wyprowadzić z innych informacji zwartych we wniosku, jak również informacji, którą osoby oceniające wniosek powinny posiadać niejako "urzędu" pod rygorem niespełnienia kryterium i odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu;
b/ niedokładne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, które konkretnie wskaźniki i w jakiej wysokości Sąd przyjął za punkt odniesienia oceniając wzrost płac na poziomie 10% jako "znacznie odbiegający zarówno co od stopnia inflacji i średniego istniejącego i przewidywanego wzrostu płac w Polsce";
3) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy z.p.p.r., poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych;
4) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 17 ust. 1 Procedury odwoławczej w ramach POIG, stanowiącej załącznik 4.4 do "Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013" poprzez brak stwierdzenia, iż zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż na każdym etapie postępowania, tj.: oceny merytorycznej, rozpatrywania protestu i rozpatrywania odwołania od negatywnie rozpatrzonego protestu - właściwe instytucje popełniły zasadnicze błędy w zakresie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr [...]. Większość błędów została naprawiona już w toku procedury protestacyjnej (Regionalna Instytucja Finansująca wycofała się z 3 spośród 5 błędnych ocen), a następnie odwoławczej (Instytucja Pośrednicząca zmieniła ocenę na pozytywną w zakresie jednej spośród dwóch błędnych ocen). Błędem, który nie został naprawiony, pomimo jego oczywistości, jest nieprawidłowo dokonana ocena merytoryczna projektu w zakresie spełniania przez projekt Kryterium Nr 6
Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Skarżąca wskazała w treści wniosku, iż płace pracowników będą zwiększane o 10 % wszystkim pracownikom co pół roku i wyszczególniła ten wzrost w odniesieniu do poszczególnych kategorii pracowników, jednocześnie w pkt 16b wniosku wskazała, jakie działania będą podejmowane w poszczególnych etapach realizacji projektu. Mając na uwadze powyższe oraz opis Kryterium Nr 6 zawarty w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG 2007-2013", Kasator nie zgodził się z postawionym jej wymaganiem "wyczerpującego uzasadnienia zaplanowanego kosztu", jak również nieprawidłowym twierdzeniem organu, że informacji o tym, iż wzrost wynagrodzeń nastąpi w momencie, gdy platforma stanie się użyteczna nie zawarto we wniosku. Za nieprawdziwe autor skargi kasacyjnej uznał również twierdzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że " nie został uzasadniony istotny wzrost wynagrodzeń przy niezmienionej strukturze i zakresie obowiązków poszczególnych pracowników ".
W tym zakresie podniesiono, że w opisie Kryterium Nr 6 wymagane jest, aby wydatki były "dostatecznie uzasadnione", co oznacza zupełnie inną miarę uzasadnienia, aniżeli wskazywane przez organ "wyczerpujące uzasadnienie". Ponadto w ocenie kasatora same instytucje oceniające wniosek mają problem z "uzasadnionymi wydatkami", bowiem organ wymaga "wyczerpującego uzasadnienia", podczas gdy Minister SWiA "odpowiedniego uzasadnienia" oraz "uzasadnienia w wystarczający sposób", natomiast WSA ocenił, że nie było żadnego uzasadnienia.
Zdaniem Skarżącej, Kryterium Nr 6 wymaga, aby wydatki były kwalifikowane, uzasadnione, racjonalne i adekwatne, a nie jak utrzymują organy oraz WSA - wymagające szczegółowego, lub też wyczerpującego uzasadnienia.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż Skarżąca przygotowała wniosek w przeświadczeniu, iż osoby oceniające wniosek (asesorzy, a później eksperci) doskonale znają rynek pracy w W., w tym zwłaszcza w branży informatycznej, i wiedzą, że zaproponowane przez nią we wniosku wynagrodzenia pracowników w I etapie realizacji projektu są na niskim poziomie, co uzasadnia sukcesywne ich zwiększanie w trakcie realizacji projektu i w miarę poziomu jego zaawansowania. Zdaniem Skarżącej, dokonujący oceny merytorycznej organ bezpodstawnie uznał, iż wniosek nie spełnia Kryterium Nr 6, gdyż zaplanowane przez nią wydatki w zakresie 10% wzrostu płac pracowników są nie tylko oparte na obiektywnych racjach i podstawach i w tym znaczeniu uzasadnione, ale również zostały w treści wniosku dostatecznie uzasadnione.
Autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto, iż w sytuacji. gdy instytucja dokonująca oceny wniosku w jednej sytuacji uznaje zapis o 10% podwyżce wynagrodzeń za wystarczający, a w drugiej uznaje, że taka informacja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia, oznacza to, iż nie dokonuje oceny zgodnie z kryteriami wyboru projektu, lecz według własnego dowolnego wyboru. Na poparcie powyższego twierdzenia wskazano na 2 inne wnioski: I. T. Sp. z o.o. wraz z informacją o pozytywnej ocenie wniosku; H. P. J. wraz zaproszeniem do podpisania umowy o dofinansowanie projektu, które zawierały podobne założenie o zwiększeniu wynagrodzeń pracowników, został uzasadniony w ten sam sposób w zakresie efektywności kosztowej i uzyskał pozytywną ocenę merytoryczną. W ocenie Skarżącej oznacza to, iż tak sformułowane uzasadnienie jest na pewno dostateczne. Nie może być przecież tak, iż to samo uzasadnienie, raz jest, a raz nie jest dostateczne, wobec czego zaskakujące jest w tym zakresie twierdzenie WSA, iż Skarżąca nie wskazała żadnego uzasadnienia, skoro dysponował wiedzą, iż tak samo zapisana informacja w innym wniosku oceniona została jako dostateczna, szczegółowa, a może nawet wyczerpująca. Powyższe ustalenia są niezwykle istotne, w ocenie autora skargi kasacyjnej, zwłaszcza w kontekście wyrażonej w art. 26 ust. 2 ustawy z.p.p.r. zasady równego dostępu do programu i zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, jak również zapisanego w art. 29 ust. 4 tejże ustawy zakazu pogarszania zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładania dodatkowych obowiązków na podmioty ubiegające się o dofinansowanie.
Kasator podniósł również, że w swoich rozważaniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie odniósł się do twierdzenia i jednocześnie zarzutu Skarżącej dwukrotnie sformułowanego w treści skargi, iż "w żadnym akcie normatywnym nie określono w sposób szczegółowy, jakie treści i uzasadnienia powinny znaleźć się we wniosku o dofinansowanie" oraz, "że żaden przepis w żadnym akcie normatywnym, nie reguluje szczegółowo, w jaki sposób należy formułować myśli i przedstawiać argumenty, aby przekonać do swoich racji komisję konkursową".
Skarżąca podnosi również, iż w treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. dokonał oceny wzrostu płac na poziomie 10% jako znaczny, ale odwołał się do bliżej niesprecyzowanych wskaźników, tj."stopień inflacji i średni istniejący i przewidywany wzrost płac w Polsce" Skoro WSA pokusił się o dokonanie oceny merytorycznej wniosku to powinien, zdaniem autora skargi kasacyjnej, wskazać, jakie wskaźniki i w jakiej wysokości były dla niego miarodajne i wiarygodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przy rozpoznaniu sprawy powinien był również dostrzec zdaniem kasatora, iż rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie złożonego odwołania stwierdza w komparycji, iż protest został rozpatrzony w sposób właściwy, gdy tymczasem w treści uzasadnienia w zakresie Kryterium Nr 9 wskazuje, iż ocena projektu wykonana została nieprawidłowo, a także protest rozpatrzono niewłaściwie. Powyższe oznacza, że Minister nieprawidłowo rozpatrzył odwołanie, a co za tym idzie cała ocena projektu przeprowadzona została w sposób nieprawidłowy i z tego powodu powinna zostać powtórzona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia te nie obejmują przepisów p.p.s.a. odnoszących się do skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec takich regulacji należy stwierdzić, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz uzasadnione jest odnoszenie się do zawartych w skardze zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Pod względem formalnym wniesiona skarga kasacyjna odpowiada przepisom postępowania, gdyż spełnia wymogi pisma procesowego, jak również zawiera sformułowanie zarzutów oraz uzasadnienie, a więc podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, jednakże nie mogła być uwzględniona ze względu na jej bezzasadność merytoryczną.
W pierwszym rzędzie trzeba wskazać, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie tyle jest przedstawieniem argumentacji, mającej za zadanie wykazanie uchybień przepisom prawa, jakich miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz raczej prezentacją przez stronę skarżącą własnych poglądów i własnych ocen, jedynie luźno związanych z postawionymi zarzutami. Jednakże sam fakt przedstawienia w skardze kasacyjnej własnej interpretacji przepisów prawa i własnych ocen nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania, iż zaskarżony wyrok narusza przepisy prawa. Tym bardziej, gdy na innych przesłankach wyjściowych został oparty wyrok, a z innych przesłanek wychodzi strona skarżąca przedstawiając swoje oceny. Istota takiego środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, wymaga, aby kasator nie tyle przedstawił swój odmienny pogląd, ale aby wykazał, że wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu nie daje się pogodzić z przepisami prawa wskazanymi w podstawach kasacyjnych.
Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach, a zatem w pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem co do zasady odniesienie się do zarzutów tyczących się prawa materialnego, możliwe jest na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego.
Jako pierwszy spośród zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesiony został zarzut (z pkt II 1 petitum skargi kasacyjnej) naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co wyraziło się w oddaleniu skargi pomimo istnienia przesłanek do uznania, iż rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2010 r. wydane zostało z naruszeniem prawa oraz art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W związku z tak sformułowanym zarzutem, należy jednak podkreślić, że zarzut ten ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie został w żaden sposób uzasadniony. Nie można bowiem traktować jako uzasadnienie tego zarzutu twierdzenia autora skargi kasacyjnej o "istnieniu przesłanek" do uznania, iż rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2010 r. wydane zostało z naruszeniem prawa, ani też zamieszczonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (na str. 9) lakonicznego stwierdzenia, że mając na względzie zarzuty merytoryczne wskazane w pkt I skargi, Skarżąca uważa, iż "istniały wystarczające przesłanki do uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo...". Skarżąca jedynie przeciwstawia własne stanowisko co do "istnienia przesłanek" ("istnienia wystarczających przesłanek") do uwzględnienia skargi, stanowisku Sądu I instancji, który nie dostrzegł naruszenia prawa w ocenie wniosku skarżącej dokonanej przez Fundację, jak i przez organ (odwoławczy) w wyniku rozpoznania odwołania, i skargę oddalił. Art. 30c ust. 3 stanowi: "W wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą" (pkt 1); "oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia" (pkt 2). Tak więc, podniesiony w pkt II 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, należało uznać za całkowicie nieuzasadniony.
Jako równie nieuzasadniony należało także uznać podniesiony w pkt II 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy z.p.p.r.. Art. 141 § 4 p.p.s.a stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Natomiast art. 30e ustawy z.p.p.r. stanowi, że "w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4...".
Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo, "odpowiednio" – zgodnie z art. 30e ustawy z.p.p.r., zastosował art. 141 § 4 p.p.s.a. i w należyty sposób wykonał wszystkie wynikające z art.141 § 4 p.p.s.a obowiązki, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwięźle przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Jeśli natomiast chodzi o podniesione – w ramach tego zarzutu -– "pominięcie w rozważaniach uzasadnienia i nieodniesienie się przy ocenie prawnej rozstrzygnięcia do stanowiącego zasadniczy zarzut skargi faktu, że ani w "Przewodniku po kryteriach wyboru (...)" ani w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nie wskazano, iż konieczne jest uzasadnienie każdej informacji, nawet najbardziej oczywistej i dającej się logicznie wyprowadzić z innych informacji zwartych we wniosku, jak również informacji, którą osoby oceniające wniosek powinny posiadać niejako z "urzędu" pod rygorem niespełnienia kryterium i odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu" (pkt II 2 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej), należy stwierdzić, że jest to nie tyle zarzut kasacyjny, lecz raczej wyraz niezadowolenia, czy też rozgoryczenia Skarżącej, że jej wniosek o dofinansowanie projektu został rozpatrzony negatywnie, i to wyartykułowany w sposób tak abstrakcyjny, ogólnikowy i oderwany od realiów przedmiotowej sprawy, że w istocie kwestia ta (zarzut) wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rzeczywiście, ani w "Przewodniku po kryteriach wyboru (...)", ani w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nie wskazano, iż "konieczne jest uzasadnienie każdej informacji, nawet najbardziej oczywistej i dającej się logicznie wyprowadzić z innych informacji zawartych we wniosku...", ale też nikt tego nie oczekiwał, by Skarżąca miała uzasadniać "każdą informację" i nie to było przyczyną negatywnej oceny ("odrzucenia") złożonego przez Skarżącą wniosku. Z ww. dokumentów programowych jasno wynika konieczność wykazania (uzasadnienia), że "planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". Zawarte jest w nich również dość jednoznaczne wskazanie, że w odniesieniu do kryterium nr 6 badane jest m.in. to, "czy przedstawione w projekcie wydatki są uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu". Tymczasem, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zawartego w przedmiotowym wniosku o dofinansowanie planowanego zwiększania wszystkim pracownikom płac o 10% co pół roku, Skarżąca nie uzasadniła.
Jako równie nieuzasadniony należy także ocenić podniesiony w pkt II 2 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej (w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy z.p.p.r.) zarzut "niedokładnego wskazania w uzasadnieniu wyroku, które konkretnie wskaźniki i w jakiej wysokości Sąd przyjął za punkt odniesienia oceniając wzrost płac na poziomie 10% jako "znacznie odbiegający zarówno co od stopnia inflacji i średniego istniejącego i przewidywanego wzrostu płac w Polsce". Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. "fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony". Wskaźniki dotyczące zarówno "stopnia inflacji", czyli wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, jak i wynagrodzeń są powszechnie znane (dostępne w Internecie, ale i publikowane w oficjalnych publikatorach, m.in. przez Prezesa GUS w "Monitorze Polskim") i Sąd I instancji, oceniając wskazany we wniosku wzrost płac o 10% co pół roku jako znacznie odbiegający zarówno co od stopnia inflacji jak i średniego istniejącego i przewidywanego wzrostu płac w Polsce, nie musiał wskazywać, które "konkretnie wskaźniki i w jakiej wysokości" przyjął za punkt odniesienia, gdyż był to fakt powszechnie znany i oczywisty.
Za całkowicie chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał również dwa pozostałe podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) zarzuty, odnoszące się do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy z.p.p.r., poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych (pkt II 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 17 ust. 1 Procedury odwoławczej w ramach POIG, stanowiącej załącznik 4.4 do "Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013" poprzez brak stwierdzenia, iż zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy (pkt II 4 petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tych zarzutów, po pierwsze, należy zauważyć, że żaden z nich nie został w skardze kasacyjnej należycie uzasadniony (vide str. 10), a po drugie, że obydwa zarzuty zostały postawione w oderwaniu od rzeczywistej treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Jednakże w skardze kasacyjnej nawet nie wskazano, w jaki sposób Sąd I instancji miałby ten przepis naruszyć. Po trzecie, należy też zauważyć, że formułując zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), trzeba nie tylko wykazać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, ale że uchybienie to "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
Dlatego też, niezależnie od powyższego i tylko na marginesie, dodatkowo można zwrócić uwagę, że podniesiony w pkt II 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut nieuwzględnienia całego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza wskazywanego przez Skarżącą raportu "Płace architektów/projektantów systemów IT w 2009 roku", jest zarazem nieprawdziwy, gdyż Sąd wyraźnie stwierdził, że "ogólne powołanie się na badania co do średniej wysokości wynagrodzeń informatyków nie mogło być... uznane same w sobie za uzasadnienie tak znacznego przewidywanego wzrostu płac", jak również że "na ocenę niekompletności wniosku w tym zakresie nie mogły wpływać podejmowane przez skarżącą próby uzasadnienia tego kryterium w toku postępowania protestowego i odwoławczego". Ponadto Skarżąca pomija, że podstawowa kwestia, która zaważyła na ocenie Sądu, nie dotyczyła samej wysokości wynagrodzeń, ale określonego we wniosku stopnia wzrostu tych wynagrodzeń w skali roku.
Jeśli natomiast chodzi o podniesioną w pkt II 4 petitum skargi kasacyjnej kwestię nieprawidłowego rozpatrzenia przez IP – MSWiA odwołania Skarżącej w kontekście § 17 ust. 1 Procedury odwoławczej (...), należy przypomnieć (o czym wspomniano wyżej), że o skuteczności podnoszonego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, przesądza to, że dane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż zgodnie z Regulaminem przeprowadzania konkursu dla działania 8.1 w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, aby wniosek mógł zostać rekomendowany do wsparcia "musi spełniać wszystkie wymagane kryteria oceny merytorycznej". Jeżeli więc choćby jedno kryterium oceny merytorycznej nie zostanie spełnione, wniosek nie może być rekomendowany do uzyskania dofinansowania. Dlatego też, mimo że w zakresie kryterium nr 9 organ uznał, że protest rozpatrzono niewłaściwie, wniosek (projekt) jako całość został oceniony prawidłowo wobec stwierdzonego przez organ odwoławczy niespełnienia kryterium nr 6.
Poza przedstawionymi wyżej zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny w całości uznał za nieuzasadnione, skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi także naruszenie prawa materialnego, a więc opiera się na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w ramach której Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu kilku - wyszczególnionych w skardze kasacyjnej - przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (w pkt I. 2 oraz 3 petitum skargi kasacyjnej), § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r., w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach PO IG, 2007-2013 (w pkt I. 2 petitum skargi kasacyjnej), a także "Kryterium Nr 6... zawartego w "Przewodniku po kryteriach wyboru..." (w pkt I. 1 petitum skargi kasacyjnej). Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można stwierdzić, na czym konkretnie naruszenie to miało polegać, ponieważ strona zrównała pojęcie niewłaściwego zastosowania prawa z pojęciem błędnej jego wykładni. Są to natomiast dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie.
Oparty na pierwszej podstawie kasacyjnej zarzut "błędnej wykładni" i/lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego nie może być konstruowany w oderwaniu od owych przesłanek i rzeczywistej treści kwestionowanych przepisów (norm) prawa materialnego – co jest podstawowym mankamentem rozpoznawanej skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca nawet nie nawiązuje do tych (określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przesłanek i polemizuje głównie z zaakceptowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleniami poczynionymi w toku postępowania konkursowego oraz z ocenami organu odwoławczego i Sądu, przeciwstawiając im własne ustalenia i własne oceny, przede wszystkim oparte na tym, że dwa inne wnioski, zwłaszcza wniosek H. P. J., zawierający podobne założenie o zwiększeniu wynagrodzeń pracowników i w ten sam sposób uzasadniony w zakresie efektywności kosztowej (wzrost płac o 10 %, co pół roku), uzyskały pozytywną ocenę merytoryczną, a wniosek Skarżącej został oceniony negatywnie.
Dalsza argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się do stwierdzeń tego typu, że "Skarżąca zrozumiała wyrażenie "wydatki uzasadnione" jako oparte na obiektywnych racjach i podstawach, i w tym zakresie nie widziała konieczności bardziej szczegółowego uzasadnienia projektowanych wydatków w zakresie wynagrodzeń", oraz że przygotowała wniosek "w przeświadczeniu, iż osoby oceniające wniosek (asesorzy, a później eksperci) doskonale znają rynek pracy w W., w tym zwłaszcza w branży informatycznej, i wiedzą, że zaproponowane przez nią we wniosku wynagrodzenia pracowników w I etapie realizacji projektu są na niskim poziomie, co uzasadnia sukcesywne ich zwiększanie w trakcie realizacji projektu i w miarę poziomu jego zaawansowania" (str. 6 skargi kasacyjnej), a także że "...w znaczeniu materialnym brak jest obowiązujących kryteriów wyboru projektu. Kryteria wyboru wprawdzie zostały ustalone, ale sposób ich zapisu powoduje, że nie są ani jednolicie rozumiane, ani jednolicie stosowane, a zatem nie istnieje coś takiego jak "kryterium wyboru" (str. 7 skargi kasacyjnej).
Jednakże ani "przeświadczenie" Skarżącej co do przygotowania osób oceniających wniosek, ani jej rozumienie wyrażenia "wydatki uzasadnione", ani też jej przekonanie, że "...nie istnieje coś takiego jak "kryterium wyboru", nijak się mają do określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przesłanek – "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca jedynie hasłowo odwołała się do treści § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. (...) oraz art. 26 ust 2 i art. 29 ust. 4 ustawy z.p.p.r., nie wskazała jednak, na czym polegała czy to błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że "powyższe ustalenia" (przez co Skarżąca rozumie przedstawione rozważania odnoszące się wyrażenia "wydatki uzasadnione", pojęcia "odpowiedniego uzasadnienia" oraz sposobu określenia kryteriów wyboru) "są niezwykle istotne zwłaszcza w kontekście wyrażonej w art. 26 ust. 2 ... zasady równego dostępu do programu i zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, jak również zapisanego w art. 29 ust. 4 tejże ustawy zakazu pogarszania zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładania dodatkowych obowiązków na podmioty ubiegające się o dofinansowanie" (str. 8 uzasadnienia skargi).
Trudno to uznać za właściwe uzasadnienie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżąca spółka nie wykazała też, aby przy rozpatrywaniu i ocenie złożonego przez nią wniosku doszło do naruszenia którejś z tych zasad lub aby nałożono na nią jakieś dodatkowe obowiązki.
Natomiast jeśli chodzi o szczególnie mocno akcentowany przez Skarżącą fakt, że przy zastosowaniu tego samego kryterium nr 6 dwa inne wnioski, w tym wspomniany wyżej wniosek H. P. J., zawierający podobne założenie o zwiększeniu wynagrodzeń i w ten sam sposób uzasadniony w zakresie efektywności kosztowej (wzrost płac o 10 %, co pół roku) zostały inaczej ocenione niż wniosek Skarżącej, to fakt ten (pomijając, że został on podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) był bez znaczenia z punktu widzenia dokonywanej przez Sąd I instancji oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku Skarżącej. Sąd I instancji słusznie zauważył, że nawet gdyby w ocenie tego porównywanego wniosku nie dostrzeżono wady analogicznej jak we wniosku skarżącej, o ile tam taka wada istniała, popełnienie błędu w ocenie jednego wniosku nie może prowadzić do tolerowania takiego samego błędu w ocenie innych wniosków.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.