V SA/Wa 133/07

V SA/Wa 133/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Gierak
Jolanta Bożek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zatrudnienie
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 2, 6, 11, 12 par. 1, 8, art. 156 par.1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
art. 543, art. 544
Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
art. 33 ust. 7
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Bożek ( spr. ), Sędzia NSA Piotr Piszczek, Asesor WSA Joanna Gierak, , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. w B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz D. w B. kwotę 2896 zł (dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt sześć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Spółka Akcyjna D. w B. (dalej: spółka) przekazała w dniu 14 lipca 2005 r. za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej : Fundusz) wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r. Wniosek został przekazany zgodnie z terminem określonym w art. 26 c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn zm.).
Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy obejmujący miesiące maj i czerwiec 2005 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż spółka posiadała zaległość za listopad 2004 r. w kwocie 749.625,10 zł wraz z odsetkami, która powstała w wyniku ogłoszenia upadłości spółki z możliwością ogłoszenia układu postanowieniem sądu rejonowego z dnia [...] listopada 2004 r. o sygn. akt [...] . Organ I instancji wskazał, iż ogłoszenie upadłości stanowi podstawę do zwrotu zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych . W ocenie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ogłoszenie upadłości spółki z możliwością ogłoszenia układu postanowieniem nie ma wpływu na obowiązek wpłaty do funduszu środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zgromadzonych na dzień ogłoszenia upadłości. Organ uznał, iż zaległość w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu nie została spłacona w terminie wynikającym z treści art. 26 c ust 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za w/w okres. Organ I instancji orzekł, iż na dzień złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r. D. w B. posiadała zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu w związku z tym nie spełniła warunków określonych w art. 26a ust. 8 ustawy o o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Pismem z dnia 8 marca 2006 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji , wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy
Ewentualnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w razie przyjęcia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
W uzasadnieniu odwołania strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 26a ust 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez przyjęcie, ze odwołujący się posiada zaległości w zobowiązaniach wobec funduszu oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 26c ust 4 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że odwołujący się nie uzgodnił z Funduszem salda.
Strona wskazała również na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 8,11,12 § 1 Kpa w związku art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W odwołaniu pełnomocnik spółki podniósł, iż spółka nie posiada zaległości we wpłatach na fundusz gdyż wobec spółki wszczęte zostało postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu. Przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie przewidują obowiązku zwrotu niewykorzystanych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w przypadku zawarcia układu z wierzycielami. Jednocześnie odwołująca się podniosła, iż sąd upadłościowy nie uznał wierzytelności zgłoszonych przez Fundusz.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 26a ust 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje pracodawcy, który posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu.
Organ odwoławczy podkreślił, iż kwestią sporna w przedmiotowej sprawie stanowi istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Powołując się na treść art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wskazał, iż w razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej lub utraty statusu zakładu pracy chronionej niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji upadłości lub utraty statusu zakładu pracy chronionej środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych podlegają niezwłocznie wpłacie do Funduszu.
W ocenie organu II instancji ilekroć w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest mowa o upadłości należy przez to rozumieć upadłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( Dz. U. nr 60, poz. 535 ze zm.) Ogłoszenie upadłości stanowi podstawę do prowadzenia postępowania upadłościowego mającego na celu zaspokojenie wierzycieli upadłego. Zaspokojenie wierzycieli upadłego następuje bądź po przeprowadzeniu postępowania z możliwością zawarcia układu , bądź postępowania obejmującego likwidację upadłego. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż ustawa Prawo upadłościowe i naprawcze rozróżnia pojęcia ,, upadłość’’ i ,, postępowanie upadłościowe’’, co oznacza, że nie są to pojęcia tożsame. W ocenie organu odwoławczego przytoczony przez stronę w jej odwołaniu przepis art. 543 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie , albowiem wprowadza on definicję używanego w odrębnych przepisach sformułowania ,,postępowanie upadłościowe’’
Organ II instancji podkreślił, iż w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ustawodawca wprowadził sformułowanie ,, w upadłości’’ w związku z tym zgodnie z art. 33 ust 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych obowiązek zwrotu niewykorzystanych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych spoczywa na pracodawcy w stosunku do którego wydane zostało postanowienie o ogłoszeniu upadłości , bez względu na tryb prowadzonego postępowania, mającego na celu zaspokojenie wierzycieli. Jednocześnie wskazał, iż nieuwzględnienie przez sąd upadłościowy zgłoszonych przez Fundusz wierzytelności nie ma znaczenia dla istnienia zaległości Zdaniem organu odmowa uznania przez sąd wierzytelności ma o tyle znaczenie, że zaległość ta nie może być zaspokojona z masy upadłościowej.
Minister Pracy i Polityki Społecznej podkreślił, iż D. w B. nie dokonał zwrotu do Funduszu niewykorzystanych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych niezwłocznie po wydaniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości, jak również nie dokonał tego zwrotu w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania w związku z tym niemożliwe było uzgodnienie salda w terminie określonym w art. 26c ust. 4a o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wobec czego organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji winien był wydać decyzję odmawiającą wypłaty dofinansowania
Spółka Akcyjna D. w B. zaskarżyła powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa :
1. Przez niezastosowanie przepisu art. 26 a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 123, po. 776 e zm.);
2. Przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 26 a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie, iż odwołujący się posiada zaległości w zobowiązaniach wobec funduszu.;
3. Niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 26 c ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie, iż odwołujący się nie uzgodnił z Funduszem salda;
4. Błędną wykładnię przepisu art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych;
5. Niewłaściwe zastosowanie art. 51 oraz 52 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.);
6. Niezastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 543 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.);
7. Naruszenie przepisu art. 6, 7,8,11 oraz 12 § 1 Kodeksu postępowania administarcyjnego w związku z art. 156 § 1 pkt 2, przez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa, obniżenie zaufania obywateli do organów państwa niewyjaśnieni stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy rozstrzyganiu sprawy, nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, iż nie zgadza się z wnioskowaniem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż
Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. o sygn. akt [...] ogłosił upadłość odwołującego się obejmująca możliwość zawarcia układu Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w przepisach ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ustawodawca wprowadził dwa odrębne wyjaśnienia w zakresie pojęć: postępowanie upadłościowe i postępowanie układowe.
Powołując się na treść art. 543 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wskazał, iż ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postępowaniu upadłościowym rozumie się przez to postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego. Natomiast w ocenie pełnomocnika spółki zgodnie z art. 544 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postępowaniu układowym rozumie się przez to także postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu.
Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął , iż przez postępowanie upadłościowe należy rozumieć wyłącznie postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku. W związku z tym postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu nie może być nigdy utożsamiane z postępowaniem upadłościowym występującym w odrębnych przepisach .
W dalszej części skargi zaznaczono, iż ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze weszła w życie z dniem 1 października 2003 r., ustawa ta wprowadziła w życie dwa pojęcia ogłoszenie upadłości oraz ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Natomiast ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 został ogłoszona w dniu 9 października 1997 r., a weszła w życie w dniu 1 stycznia 1998 r. w związku z tym podniesione zostało, iż ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych weszła w życie przed ustawą prawo upadłościowe, a zatem ustawodawca nie mógł wtedy przewidzieć, iż pojawi się nowe pojęcie w prawie a mianowicie ,,ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu’’
Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w treści art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest mowa o upadłości zakładu pracy chronionej a zatem w świetle aktualnych przepisów chodzi wyłącznie o upadłość obejmującą likwidację majątku. Jednocześnie podnosząc, iż skarżąca spółka nigdy nie składała wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidacje majątku. W ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w art 33 ust. 7 jest mowa o upadłości zakładu pracy chronionej W związku z powyższym zdaniem pełnomocnika skarżącej należy uznać, iż zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 26 a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie , iż skarżąca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec funduszu nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż zaległość taka nigdy nie powstała.
W ocenie pełnomocnika skarżącej nie odniesienie się do merytorycznych zarzutów zarówno przez organ I jak i II instancji stanowią naruszenie art. 8 kpa. Postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów Kpa, gdyż nie wskazano żadnych podstaw prawnych potwierdzających stanowisko organu w zakresie rozumienia pojęcia upadłości oraz nie odniesiono się do podnoszonych argumentów.
Pełnomocnik skarżącej podniósł również zarzut braku wnikliwego rozpoznania sprawy poprzez nieskorzystanie z pomocy sądu oraz nadzorcy sądowego w celu uzyskania informacji na temat prowadzonego postępowania upadłościowego.
W ocenie pełnomocnika skarżącej decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej wprowadza niedopuszczalną interpretację w zakresie rozumienia przepisów prawa upadłościowego i naprawczego. Stwierdzenie organu odwoławczego, że , ilekroć w przepisach ustawy o rehabilitacji jest mowa o upadłości należy przez to rozumieć upadłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych może być jedynie uznane za nadinterpretację ze strony organu.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej nie posiada oparcia w przepisach prawa twierdzenie organu odwoławczego, że użyte przez ustawodawcę w prawie upadłościowym i naprawczym w art. 543 określenie ,, postępowanie upadłościowe’’ oznacza, że chodzi o każdy z dwóch trybów , w jakich może przebiegać upadłość w obecnym stanie prawnym. Pełnomocnik skarżącej wskazał na cel wprowadzenia przez ustawodawcę art. 544 w prawie upadłościowym i naprawczym argumentując zasadą racjonalności ustawodawcy.
W ocenie skarżącej stwierdzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż art. 543 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wprowadza definicję używanego w odrębnych przepisach sformułowania ,,postępowanie upadłościowe’’ jest błędne, gdyż artykuł ten nie spełnia kryteriów definicji ustawowej , a ponadto wskazano na cel regulacji art. 544 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.
Również za pozbawiony podstaw pełnomocnik skarżącej uznał podniesiony przez organ II instancji argument, iż ustawa prawo upadłościowe i naprawcze ,, reguluje ona zasady dochodzenia roszczeń od niewypłacalnych dłużników’’ co uznano za tryb postępowania oraz ,,skutki ogłoszenia upadłości’’ co zdaniem organu jest wskazaniem stanu w jakim znalazł się niewypłacalny przedsiębiorca, bez względu na wybór prowadzonego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie .
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja z powodu naruszenia przez organ orzekający przepisów prawa, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - nie może się ostać.
Na wstępie Sąd zaznacza, iż zgodnie z art. 26a ust 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn zm.) pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez Fundusz, o której mowa w art. 26b ust. 1, przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników niepełnosprawnych, wypłacane raz na dwa miesiące, (...)
Zgodnie zaś z art. 26a ust. 8 w/w ustawy miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników nie przysługuje pracodawcy, który posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Sąd zauważa, iż niewątpliwie kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest istnienie podstaw prawnych do uznania zaległości skarżącej wobec w/w Funduszu.
Należy wskazać, iż zgodnie z art. 33 ust. 7 ustawy o 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej lub utraty statusu zakładu pracy chronionej niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji, upadłości lub utraty statusu zakładu pracy chronionej środki funduszu rehabilitacji podlegają niezwłocznie wpłacie do Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7a i 7b.
W przedmiotowej sprawie postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 2004 r. o sygn. akt [...]. ogłoszono upadłość skarżącej spółki obejmującą możliwość zawarcia układu. Przy rozpatrywaniu wniosku D. w B. o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r. powyższa okoliczność została zinterpretowana przez organ I instancji jako przesłanka do uznania , iż skarżąca spółka posiadała zaległość za listopad 2004 r. , która powstała w wyniku ogłoszenia upadłości w związku z tym skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Stanowisko to poparł w decyzji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej.
Należy wskazać, iż ustawodawca w przepisach ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze wprowadził dwa odrębne wyjaśnienia w zakresie pojęć: postępowanie upadłościowe i postępowanie układowe.
W treści art. 543 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze ustawodawca wskazał, iż ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postępowaniu upadłościowym rozumie się przez to postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego. Natomiast zgodnie z art. 544 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postępowaniu układowym rozumie się przez to także postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu.
Należy przyjąć, iż ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przez postępowanie upadłościowe należy rozumieć wyłącznie postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku. W związku z tym postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu nie może być nigdy utożsamiane z postępowaniem upadłościowym występującym w odrębnych przepisach .
Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze weszła w życie z dniem 1 października 2003 r., ustawa ta wprowadziła w życie dwa pojęcia ogłoszenie upadłości oraz ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu.
Natomiast ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 został ogłoszona w dniu 9 października 1997 r., a weszła w życie w dniu 1 stycznia 1998 r. w związku z tym należy podnieść, iż ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych weszła w życie przed ustawą prawo upadłościowe, a zatem ustawodawca nie mógł wtedy przewidzieć, iż pojawi się nowe pojęcie w prawie a mianowicie ,,ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu’’
Wskazać należy, iż w treści art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest mowa o upadłości zakładu pracy chronionej a zatem w świetle aktualnych przepisów chodzi wyłącznie o upadłość obejmującą likwidację majątku.
W ustawie o rehabilitacji zawodowej w art 33 ust. 7 jest mowa o upadłości zakładu pracy chronionej W związku z powyższym należy uznać, iż zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 26 a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie , iż skarżąca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec funduszu nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż zaległość taka nigdy nie powstała. Czego dowodem jest nieuwzględnienie przez sąd upadłościowy zgłoszonych przez Fundusz wierzytelności
W ocenie Sądu nie odniesienie się do merytorycznych zarzutów zarówno przez organ I jak i II instancji stanowi naruszenie art. 8 kpa. Postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów Kpa, gdyż nie wskazano żądnych podstaw prawnych potwierdzających stanowisko organu w zakresie rozumienia pojęcia upadłości oraz nie odniesiono się do podnoszonych argumentów.
W ocenie Sądu decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej wprowadza niedopuszczalną interpretację w zakresie rozumienia przepisów prawa upadłościowego i naprawczego. Stwierdzenie organu odwoławczego, że , ilekroć w przepisach ustawy o rehabilitacji jest mowa o upadłości należy przez to rozumieć upadłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych może być jedynie uznane za nadinterpretację ze strony organu. Nie posiada oparcia w przepisach prawa twierdzenie organu odwoławczego, że użyte przez ustawodawcę w prawie upadłościowym i naprawczym w art. 543 określenie ,, postępowanie upadłościowe’’ oznacza, że chodzi o każdy z dwóch trybów , w jakich może przebiegać upadłość w obecnym stanie prawnym. Wskazać należy na cel wprowadzenia przez ustawodawcę art. 544 w prawie upadłościowym i naprawczym argumentując zasadą racjonalności ustawodawcy.
W ocenie Sądu stwierdzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż art. 543 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wprowadza definicję używanego w odrębnych przepisach sformułowania ,,postępowanie upadłościowe’’ jest błędne, gdyż artykuł ten nie spełnia kryteriów definicji ustawowej , a ponadto jest sprzeczne z celem regulacji art. 544 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.
Również za pozbawiony podstaw uznać należy podniesiony przez organ II instancji argument, iż ustawa prawo upadłościowe i naprawcze ,, reguluje ona zasady dochodzenia roszczeń od niewypłacalnych dłużników’’ co uznano za tryb postępowania oraz ,,skutki ogłoszenia upadłości’’ co zdaniem organu jest wskazaniem stanu w jakim znalazł się niewypłacalny przedsiębiorca, bez względu na wybór prowadzonego postępowania.
Wobec powyższego decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] nie mogła się ostać. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z w art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.