V SA/Wa 1319/14

V SA/Wa 1319/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /sprawozdawca/
Barbara Mleczko-Jabłońska /przewodniczący/
Tomasz Zawiślak
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 402/15 - Wyrok NSA z 2016-06-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 § 1 i § 3, art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, art. 146 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 96 poz 616
art. 2, art. 17 pkt 6, art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 2, art. 38 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 2 ,3 i 4
Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi C. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz C. Spółki Akcyjnej w Warszawie kwotę 457 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi C. Spółka Akcyjna w W. (dalej: skarżąca lub strona) jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] lutego 2014 r. nr [...] odmawiająca przyznania środków finansowych, podjęta w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] października 2013 r. nr [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydana w następujący stanie faktycznym:
Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. [...], (dalej: wniosek o dofinansowanie).
Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej Dyrektor NCBiR) po rozpatrzeniu ww. wniosku nie przyznał skarżącej środków finansowych. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja podjęta została na podstawie oceny panelu ekspertów w oparciu o ocenę merytoryczną I i II stopnia. Organ wskazał, że sumaryczna ocena wniosku o dofinansowanie po ocenie merytorycznej I stopnia wyniosła 74,07 % punktów, tj. 55,55 punktów. Wyjaśnił, że przy ocenie wniosku skarżącej wziął pod uwagę – przytoczone w uzasadnieniu decyzji – opinie recenzentów zarówno z oceny merytorycznej I jak i II stopnia.
Pismem z [...] listopada 2013 r. strona złożył odwołanie od decyzji Dyrektora NCBiR z [...] października 2013 r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie możliwości dofinansowania i przyznanie wsparcia dla projektu. W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła, że decyzja opiera się w przeważającej części na komentarzach ekspertów z oceny merytorycznej I stopnia, a tylko jedna uwaga odnosi się do oceny merytorycznej II stopnia. Ponadto, biorąc pod uwagę pełną treść recenzji zawartą w karcie oceny, działa ona na korzyść projektu, gdyż potwierdza spełnienie ocenianego kryterium skalowalności. Zdaniem skarżącej recenzja z oceny II stopnia nie potwierdza, że projekt nie spełnił jakiegokolwiek kryterium merytorycznego lub zawierał braki pozwalające na obniżenie oceny i ostateczne nieprzyznanie dofinansowania. Skarżąca przedstawiła zarzuty dotyczące przeprowadzonej przez Dyrektora NCBiR oceny wniosku w zakresie kryterium nr 3 w ramach oceny merytorycznej II stopnia oraz kryterium 1b, 1c, 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 3b i 4 w ramach oceny merytorycznej I stopnia.
Decyzją z [...] lutego 2014 r. Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Komisja Odwoławcza) odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji wskazała, że skarżąca - w zarzutach odnoszących się do oceny merytorycznej I stopnia – zwraca uwagę na rozbieżność ocen dwóch autorów recenzji, zarzucając autorowi recenzji nr [...] niedopatrzenia lub niezrozumienie wniosku i kryteriów jego oceny. Zdaniem Komisji Odwoławczej treść uwag autora powyższej recenzji wskazuje, że dokładnie zapoznał się z treścią wniosku, a przyznane przez niego oceny punktowe są uzasadnione.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podniesionych w ramach oceny merytorycznej I stopnia organ uznał ten zarzut za bezzasadny. Wskazał jednocześnie, że punkt D1.c wniosku nie wyjaśnia, na czym w istocie polega problem, który zamierza rozwiązać skarżąca.
Zdaniem Komisji Odwoławczej z lektury wniosku o dofinansowanie trudno jest w istocie stwierdzić, co jest właściwie celem projektu. Opis projektu jest niejasny merytorycznie i brak mu spójności a wśród zaproponowanych wskaźników żaden nie weryfikuje faktycznego osiągnięcia celu w sensie merytorycznym. Zaplanowane zadania nie są w pełni adekwatne do celów projektu: w zasadzie jest to lista prac nad oprogramowaniem oraz opracowaniem grafiki, animacji, świata gry i warstwy fabularnej gry komputerowej, która ma stanowić prototyp demonstrujący opracowaną nową technologię.
Skarżąca nie przedstawiła właściwej metodologii, przywołana metodyka SCRUM może być wykorzystywana przy realizacji prac nad budową prototypu jednak nie stanowi sposobu np. na usprawnienie sztucznej inteligencji w grach. Skarżąca nie przedstawiła danych, które uwiarygadniałyby wyliczona stopę zwrotu. Wyliczenie takiego wskaźnika w przypadku, gdy wysoce niejasne jest przełożenie wdrożonego usprawnienia na poziom sprzedaży finalnego produktu, jest szczególnie trudne i nawet jego oszacowanie wymagałoby przeprowadzenia stosownych badań rynkowych. Wnioskodawca zignorował ryzyko związane z prowadzeniem badań, które stanowią najbardziej zagrożony niepowodzeniem element projektu.
Zdaniem organu odwoławczego choć przedstawiony przez skarżącą sposób zarządzania projektem nie budzi większych zastrzeżeń, skarżąca nie nawiązała współpracy z jednostką naukową lub instytucją badawczą, recenzenci mieli zatem przesłankę do obniżenia punktacji dla kryterium 3b, kierując się wytycznymi do oceny tego kryterium.
Odnosząc się do kryterium 4 Komisja Odwoławcza stwierdziła, że słusznie wskazano na błędne zakwalifikowanie materiałów biurowych do kategorii Op, wymienione koszty zakupu usług informatycznych nie są materiałami biurowymi. Obniżenie oceny w kryterium 4 jest uzasadnione, bowiem planowane zakupy sprzętu wydają się być nieuzasadnione w kontekście faktu, że wnioskodawca deklaruje, iż przed rozpoczęciem projektu osiągną VI poziom gotowości technologii będącej przedmiotem projektu-wnioskodawca nie wyjaśnił dlaczego kontynuowanie prac nad technologią przez okres ośmiu miesięcy realizacji projektu wymaga zakupu nowego sprzętu, szczególnie, że nie jest to sprzęt wyspecjalizowany do planowanych zadań, a raczej standardowy sprzęt komputerowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:
• art. 36 ust. 1, art. 39 ust. 1-2 i 5 w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. Nr 96 poz. 616 ze zm., dalej: ustawa o NCBiR) poprzez zignorowanie faktu naruszenia kryteriów oceny w postępowaniu przed Dyrektorem;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
• art. 40 ust. 3 oraz art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r. z późn. zm., dalej: Konstytucja RP), poprzez wadliwe uzasadnienie Decyzji Komisji Odwoławczej, przejawiające się m.in. w nieodniesieniu się w treści ww. decyzji do zarzutów skarżącej, lakonicznym i niejasnym sformułowaniu stanowiska Komisji Odwoławczej, licznych sprzecznościach i błędach logicznych w treści uzasadnienia, a także zignorowaniu przy wyjaśnianiu przesłanek, jakimi kierowała się Komisja Odwoławcza w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego;
• art. 40 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 1, art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR oraz art. 7 Konstytucji RP, przejawiające się tym, iż Komisja Odwoławcza podczas rozpatrywania sprawy wkroczyła w kompetencje zastrzeżone dla innych organów/podmiotów;
• art. 40 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 1, art. 38 ust. 6 ustawy o NCBiR oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez zignorowanie rozbieżności w materiale dowodowym przemawiających na korzyść skarżącej, niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia ww. rozbieżności oraz zignorowanie faktu niepodjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia przedmiotowych rozbieżności przez Dyrektora NCBiR;
• art. 40 ust. 3 oraz art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR poprzez naruszenie terminów ustawowych i konkursowych podczas rozpatrywania sprawy przez Komisję Odwoławczą;
• art. 107 § 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez niepełne sformułowanie podstawy wydania decyzji, jak również wadliwe sformułowanie uzasadnienia Decyzji Komisji Odwoławczej przejawiające się m.in. w nieodniesieniu się w treści ww. decyzji do zarzutów skarżącej, lakonicznym i niejasnym sformułowaniu stanowiska Komisji Odwoławczej, licznych sprzecznościach i błędach logicznych w treści uzasadnienia, a także zignorowaniu przy wyjaśnianiu przesłanek, jakimi kierowała się Komisja Odwoławcza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
• art. 6 k.p.a. poprzez zignorowanie przez Komisję Odwoławczą przepisów regulujących postępowanie w toku którego wydano zaskarżoną decyzję Komisji Odwoławczej oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora NCBiR, w szczególności przejawiające się tym, iż Komisja Odwoławcza podczas rozpatrywania sprawy wkroczyła w kompetencje zastrzeżone dla innych organów/podmiotów;
• art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Komisję Odwoławczą czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także poprzez zignorowanie niepodjęcia ww. czynności przez Dyrektora NCBiR podczas postępowania, w którym wydano decyzję poprzedzająca zaskarżoną decyzję Komisji Odwoławczej;
• art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania przez Komisję Odwoławczą w sposób nieobiektywny, w szczególności przejawiający się tym, iż wszelkie wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść Skarżącej, i jednocześnie zignorowano tę część materiału dowodowego, która przemawiała za przyjętym przez nią stanowiskiem;
• art. 9 k.p.a. poprzez ograniczenie skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących procedury odwoławczej przed Komisją Odwoławczą (udostępnianych powszechnie w innych postępowaniach), co w dużym stopniu uniemożliwiło skarżącej obronę jej interesów w omawianym postępowaniu;
• art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie przez Komisję Odwoławczą sprawy w terminie ustawowym oraz brak podania i wyjaśnienia przyczyn powstałej zwłoki.
W motywach skargi zawarto szczegółowe uzasadnienie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Odpowiadając na zarzuty skargi dotyczące nie odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania stwierdził, że Komisja Odwoławcza nie jest zobowiązana do szczegółowego odnoszenia się w treści uzasadnienia decyzji do każdego zarzutu, co nie oznacza jednak, że zarzuty te nie są przez członków Komisji Odwoławczej analizowane. Organ wskazał, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawiera wyjaśnienie przyczyny negatywnej oceny wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.
Sąd stwierdza, że ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także do procedury odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji o stosowaniu przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy mieć na względzie, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18) Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie.
To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. Nr 178, poz. 1200, dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, rozporządzeniem oraz z Regulaminem konkursu.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR Dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu, który wyłania wykonawców projektów, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe nakierowane na zastosowanie w działalności gospodarczej. Dyrektor Centrum wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych, którzy oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu.
Z uwagi na okoliczność, że eksperci, uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania, dysponują wiedzą specjalistyczną, Sąd nie może kwestionować ilości punktów przyznanych przez nich w ramach danego kryterium i przesądzać, że tych punktów powinno być przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyniki oceny merytorycznej stanowią podstawę do ułożenia listy rankingowej projektów rekomendowanych do finansowania, na podstawie której wydawana jest decyzja Dyrektora Centrum o przyznaniu środków finansowych albo o odmowie przyznania środków finansowych (rozdział IV Regulaminu).
Zgodnie z procedurą odwoławczą przewidzianą w cytowanym art. 40 ustawy o NCBiR oraz w rozdziale VI Regulaminu od decyzji wydanej przez Dyrektora NCBiR przysługuje odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Centrum w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji Dyrektora NCBiR. Komisja odwoławcza
Rady Centrum wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (rozdział VI pkt 2 Regulaminu). Natomiast w myśl § 5 ust. 1 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Regulamin Komisji Odwoławczej) Komisja wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych lub uchwałę, o której mowa § 1 ust. 3 pkt 3, w terminie 60 dni od dnia przekazania odwołania Przewodniczącemu Komisji przez Dyrektora NCBiR. Wnioskodawcy przysługuje na decyzję skarga do sądu administracyjnego (pkt 3 rozdziału VI Regulaminu).
Wskazać należy, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty strony dotyczące przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione. Powyższe wynika z treści § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej, który stanowi, że Komisja sporządza uzasadnienie decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz z Procedury: Postępowanie w sprawie rozpatrywania odwołań od decyzji Dyrektora NCBiR dotyczących finansowania projektów (dalej: Procedura). Z Procedury wynika, że Komisja Odwoławcza w wyniku rozpatrzenia odwołania podejmuje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych wraz z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie zabrakło takiego uzasadnienia. Podkreślić należy, co zostało zasadnie wywiedzione w skardze, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się w ogóle do zarzutu odwołania, dotyczącego kryterium 3 (określonego w Kryteriach merytorycznych II stopnia), tj. ,,Skalowalność rezultatów projektu- zdolność do rozbudowy w zależności od potrzeb i zapotrzebowania gospodarczego na rezultaty/wynik projektu’’. Uchybienie w powyższym zakresie ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, ponieważ projekt skarżącej otrzymał pozytywną ocenę merytoryczną I stopnia, uzyskując końcową ocenę sumaryczną 74,07 % punktów, tj. 55,55 punktów – zdecydowanie przekraczającą minimalny próg przewidziany dla pozytywnej oceny merytorycznej I stopnia, określony w rozdziale IV pkt 5.2 Regulaminu konkursu na poziomie 60% punktów, tj. 45 punktów. Oznacza to, że przeprowadzona ocena merytoryczna II stopnia miała istotne znaczenie dla Dyrektora NCBiR rozstrzygającego o odmowie przyznania skarżącej środków finansowych. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ nie odnosi się w ogóle do zarzutu skarżącej, podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego kryterium merytorycznego 2e (przewidzianego w Kryteriach merytorycznych I stopnia), tj. ,,Innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu. Znaczenie i nowość rozwiązania w stosunku do stanu techniki, w danej dziedzinie’’. W ocenie Sądu pominięcie podniesionej przez skarżącą kwestii zaniżenia punktów (podczas oceny powyższego kryterium) mogło mieć wpływ na ostateczną decyzję w przedmiocie dofinansowania projektu skarżącej.
Wskazać należy, że brak szczegółowego uzasadnienia pozbawia Sąd możliwości weryfikacji, czy w sposób prawidłowo zostało rozpatrzone odwołanie. Jak wyżej wskazano ocena merytoryczna projektów ma ekspercki charakter. Sąd nie dysponuje fachową wiedzą, jaką posiadają eksperci, dlatego bez szczegółowego uzasadnienia nie ma możliwości weryfikacji tego etapu oceny. Brak szczegółowego uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję Odwoławczą sprawia, że przewidziana przez ustawodawcę możliwość złożenia skargi staje się iluzoryczna albowiem Sąd nie ma możliwości dokonania kontroli tego etapu oceny projektu.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Odwoławcza Rady NCBiR winna zatem przeprowadzić procedurę odwoławczą zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie o NCBiR, rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Regulaminie wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, a także w wewnętrznych przepisach dotyczących postępowania odwoławczego (Regulaminie Komisji Odwoławczej i Procedurze). Organ odwoławczy dokona jego oceny merytorycznej, która nie powinna być dowolna. Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniony, powinny być wyjaśnione wszystkie sporne okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego budzi obawę o brak bezstronności rozstrzygnięcia i może stanowić o dowolności podjętego rozstrzygnięcia. Sąd na marginesie wskazuje, że stosowanie wewnętrznych przepisów jest dopuszczalne, gdy przepisy te nie wkraczają w materię ustawowa i są zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Przepisy te bowiem regulują tylko kwestie techniczne, a nie merytoryczne. Zatem Sąd dopatrzył się naruszenia powołanego art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o NCBiR poprzez rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania środków finansowych przy pominięciu przez organ odwoławczy części zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.