V SA/Wa 1225/20

V SA/Wa 1225/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania /przewodniczący/
Dariusz Czarkowski /sprawozdawca/
Krystyna Madalińska-Urbaniak
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 258/22 - Wyrok NSA z 2023-04-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Miejskich Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w K. przy udziale uczestników postępowania: Prezydenta Miasta K., Wójta Gminy K., Burmistrza Miasta i Gminy G., Wójta Gminy D., Wójta Gminy R., Wójta Gminy S., Wójta Gminy S., Wójta Gminy U. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków i umorzenie postępowania; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Miejskich Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca) jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Prezes PGWWP" lub "Organ") z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. (dalej jako: "Dyrektor RZGW") z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla [...] sp. z o.o. w K. o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U. oraz umarzająca postępowania organu I instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla terenu Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 12 marca 2018 r. Strona zwróciła się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w S. o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla terenu Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], organ regulacyjny odmówił zatwierdzenia ww. taryfy. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu regulacyjnego Spółka złożyła odwołanie do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Powyższą decyzję organu II instancji, sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła Gmina S., zarzucając jej bezpodstawne zastosowanie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, skarżący podniósł, iż w sprawie miało miejsce rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24f ust. 2 w związku z art. 24c ust. 1 i 27c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i w związku z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i w związku z art. 35 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji po upływie - zdaniem skarżącego - terminu zawitego wynoszącego 45 dni od daty doręczenia organowi wniosku taryfowego wraz z uzasadnieniem. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania przez Sąd sprzeciwu wykazała, iż nie zasługiwał on na uwzględnienie, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w wyroku z dnia 6 listopada 2018 r., sygnatura akt: V SA/Wa 1622/18. Od powyższego wyroku, strona skarżąca nie złożyła skargi do Naczelnego Sądu Administracyjne, stąd - po jego uprawomocnieniu się - Dyrektor RZGW mógł podjąć postępowanie administracyjne w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z rozstrzygnięciem i zaleceniami zawartymi w decyzji Prezesa PGWWP z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...].
Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] organ regulacyjny zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania uruchomionego wskutek decyzji kasatoryjnej Prezesa PGWWP i przystąpił do prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W dniu [...] grudnia 2019 r. Dyrektor RZGW decyzją nr [...] odmówił zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla [...] sp. z o.o. w K.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne mają charakter przedsiębiorstw sieciowych, a w przypadku Miasta K. oraz pozostałych gmin, na terenie których Spółka świadczy usługi, występuje model działalności wodociągowo-kanalizacyjnej obejmujący infrastrukturą techniczną obszar kilku gmin. Powyższe wynika z prowadzonych w przeszłości inwestycji infrastrukturalnych obejmujących granice administracyjne samorządów objętych taryfą. Organ regulacyjny wskazał, iż działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzona jest za pomocą jednego systemu kanalizacyjnego, który przebiega przez wszystkie taryfikowane gminy. W przypadku usługi dotyczącej zbiorowego zaopatrzenia w wodę, przedsiębiorstwo dysponuje kilkoma wydzielonymi systemami, częściowo przebiegającymi przez obszary kilku gmin objętych taryfą Spółki. Prezentując różnice cen i stawek opłat planowanych przez Spółkę dla poszczególnych gmin, podkreślając ich dynamikę i wskazując na stosunkowo najniższe koszty przypisane do obszaru Miasta K., organ regulacyjny postawił tezę, iż przedsiębiorstwo dokonując podziału kosztów związanych ze świadczeniem usług nie zapewniło ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen, a projektowana taryfa nie uwzględnia idei wynikających z zawartego pomiędzy gminami porozumienia międzygminnego, które determinuje konieczność zachowania na obszarze działania przedsiębiorstwa jednolitych opłat.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta K. oraz Strona.
Organ decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] oraz umorzył postępowania organu I instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla terenu Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U.
Podstawą podjęcia powyższej decyzji przez Organ w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. była stwierdzona okoliczność, że na mocy Uchwały Nr XIX/281/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie wystąpienia Gminy Miasto K. z porozumienia międzygminnego, organ kolegialny wyraził zgodę na wystąpienie Gminy Miasto K. z porozumienia międzygminnego nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie przejęcia przez Gminę Miasto K. od gmin: K., D., G., S., S., U. i R. zadań w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Okoliczność ta determinowała stwierdzenie, iż postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Powyższa konkluzja poparta była analizą prawną brzmienia przepisów art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 z późn. zm.) oraz przepisów art. 7 pkt 3 w związku z art. 74 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (test jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 505 z późn. zm.).
W ocenie Organu zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadzić trzeba było do określenia, czy wystąpienie Gminy Miasto K. z porozumienia międzygminnego winno przesądzać o bezprzedmiotowości postępowania przed organem regulacyjnym. Inaczej rzecz ujmując, należało postawić zasadnicze pytanie, czy w sytuacji, gdy gmina wiodąca występuje z porozumienia międzygminnego, to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, któremu ta gmina powierzyła wykonywanie zadań zbiorowego dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie gmin objętych porozumieniem, w konsekwencji winno złożyć nowy wniosek, o którym mowa w art. 24b ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - rozdzielnie dla każdej z gmin. Zdaniem organu II instancji, odpowiedź na powyższe hipotezy, choć różnie skonstruowane, to jednak odnoszące się do tej samej sytuacji, powinna być twierdząca. Organ zwrócił uwagę, iż szczególny charakter porozumienia międzygminnego ujawnia się w momencie rezygnacji gminy bądź gmin z tej formy współpracy. Jak każda umowa, porozumienie może zostać rozwiązane w wyniku podpisania przez strony umowy porozumienia o rozwiązaniu. Również jednostronna rezygnacja wyrażona w postaci oświadczenia woli złożonego przez gminę, która zadanie wykonywała, spowoduje rozwiązanie porozumienia. O ile jednak wypowiedzenie porozumienia przez jedną z gmin przekazujących zadanie dopuszcza możliwość dalszego istnienia porozumienia między pozostałymi gminami, tak w przypadku wystąpienia z porozumienia przez gminę, której zadanie przekazano do wykonania, bezwzględnie skutkuje rozwiązaniem porozumienia. Charakter powierzonego Gminie Miasto K. zadania polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków był powtarzalny. Z tego względu, okoliczność wystąpienia Gminy Miasto K. z porozumienia międzygminnego spowodowała, iż świadczenie tych powtarzalnych usług niejako powraca do realizacji przez gminy dotychczas objęte porozumieniem. Faktycznie, porozumienie zawarte przez ww. gminy miało sens z tego względu, że na ich terenie funkcjonowało jedno dominujące przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Wynikało to przede wszystkim z treści (już nieaktualnego) Porozumienia NR [...]. Jednakże wskutek rozwiązania porozumienia, a także ze względu na fakt, że na terenie gmin systemy wodociągowo- kanalizacyjne nie są autonomiczne, lecz stanowią powiązany system, którego właścicielem jest Spółka, gminy realizując samodzielnie zadanie własne w postaci zbiorowego dostarczania wody i odbioru ścieków, mogą działać w oparciu o działalność "wspólnego" przedsiębiorstwa. Rzeczą Spółki natomiast będzie zawnioskowanie do właściwego organu regulacyjnego o zatwierdzenie taryfy odrębnie dla każdej z dotychczas objętych porozumieniem gmin. Z tego powodu podstawę zatwierdzenia przez organ regulacyjny taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla terenu Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U. stanowić będzie odrębny wniosek taryfowy.
W dalszej części uzasadnienia Organ ustosunkował się co do kalkulacji kosztów. Zwrócił nadto uwagę, iż Spółka winna kierować się zaprezentowanymi zasadami konstruowania taryf, nie mniej jednak w okolicznościach sprawy równie istotny jest aspekt lokalnych uwarunkowań świadczenia usług, w tym charakter eksploatowanej infrastruktury stanowiącej jednolitą całość.
W końcowej części uzasadnienia Organ podkreślił, że wystąpienie Miasta K. z porozumienia międzygminnego należy kwalifikować jako obiektywną bezprzedmiotowość następczą, gdyż sprawa utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego.
Na powyższą decyzję Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając:
1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego tj.:
a) art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego po upływie 45-dniowego ustawowego terminu na załatwienie sprawy- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia Skarżącego możliwości stosowania cen i stawek opłat przewidzianych w projekcie taryf, które w niniejszej sprawie, winny wejść w życie po upływie 120 dni od dnia ich doręczenia organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie;
b) § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że subsydiowanie skrośne, o którym mowa w naruszonym przepisie, nie przejawia się w pokrywaniu kosztów prowadzenia działalności na terenie danej gminy, przychodami pochodzącymi od odbiorców usług z terenu innej gminy, a w efekcie nieuprawnionym przyjęciu przez organ, iż w przypadku taryf opracowanych przez Skarżącego zasadnym jest ich kalkulacja niepowodująca zróżnicowania cen i stawek opłat pomiędzy odbiorcami usług z terenu poszczególnych gmin- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem przyjęcie takiej wykładni przepisów prowadzi do konieczności opracowania taryf w sposób niezapewniający eliminowania subsydiowania skrośnego;
c) art. 2 pkt 13 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, kryterium wyodrębniającym taryfowe grupy odbiorców usług w zakresie warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków nie jest kryterium terytorialne w postaci terenu administracyjnego gminy i różnych kosztów świadczenia usług na terenie każdej z gmin- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem przyjęcie takiej wykładni przepisów prowadzi do konieczności opracowania taryf w sposób niezapewniający eliminowania subsydiowania skrośnego;
d) art. 20 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 4 pkt 1 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że koszty związane z funkcjonowaniem w strukturach Skarżącego rady nadzorczej nie stanowią kosztów związanych ze świadczeniem usług, które stanowią podstawę do ustalenia niezbędnych przychodów wpływających na wysokość cen i stawek opłat taryfowych- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem pozbawia Skarżącego prawa do uwzględniania w kalkulacji cen i stawek opłat uzasadnionych kosztów, a zatem pokrycia niezbędnych przychodów.
2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości decyzji organu regulacyjnego oraz umorzeniu postępowania, w ocenie organu uzasadnianą bezprzedmiotowością postępowania- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do uchylenia się przez organ od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy;
b) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym organ odwoławczy nie odniósł się do obszarów spornych sprawy oraz nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania Skarżącego, a także sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny- co miało istotny wpływ na wynika sprawy, albowiem w konsekwencji pozbawiło Skarżącego możliwości zapoznania się ze wszystkimi motywami rozstrzygnięcia organu.
Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 5 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Strony jako replika na odpowiedź Organu na skargę. Zajęto w nim stanowisko co do wydania decyzji po upływie ustawowego terminu. Zdaniem Skarżącej nadto, okoliczność wystąpienia Gminy Miasto Kołobrzeg z porozumienia międzygminnego nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania przed organem regulacyjnym. W stanie faktycznym analizowanej sprawy, wystąpienie z porozumienia międzygminnego gminy wiodącej, nie ma bowiem żadnego wpływu na kształt i zakres wniosku o zatwierdzenie taryf, składanego przez Skarżącą jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Po pierwsze, Skarżąca świadczy usługi dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie każdej z 8 gmin (dotychczasowych stron porozumienia), legitymując się na terenie każdej z gmin zezwoleniem na prowadzenie działalności, wydanym przez odpowiednich wójtów, burmistrzów lub prezydentów tych gmin. Fakt istnienia porozumienia międzygminnego bądź jego brak nie wpływa zatem w żaden sposób na uprawnienie do prowadzenia działalności. Co za tym idzie, taryfy stosowane przez Skarżącą niezależnie od porozumienia obowiązywać będą na całym terenie 8 gmin. Po drugie, żaden przepis prawa nie precyzuje w takim przypadku zakresu terytorialnego obowiązywania taryf. Tym samym, to przedsiębiorstwo podejmuje decyzję co do kształtu wniosku, albowiem formy współpracy jednostek samorządu terytorialnego nie przekładają się w aktualnym stanie prawnym na kompetencję do zatwierdzania taryf dla wody i ścieków. Po trzecie wreszcie, organem właściwym do rozpoznania wniosku o zatwierdzenie taryf jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., a zatem podmiot administracji niepowiązany instytucjonalnie z gminami. Niezależnie więc od przyjętej koncepcji. Skarżąca składa i tak jeden wniosek albo osiem odrębnych wniosków - wyłącznie do wyżej wskazanego organu regulacyjnego. Jak podnosi się zaś w orzecznictwie, żaden przepis k.p.a. nie nakłada na stronę obowiązku wnoszenia do organu odrębnych żądań w sytuacji, gdy jest on właściwy do rozpoznania każdego z nich. Taki obowiązek ciąży na stronie jedynie w sytuacji, gdy w jednym podaniu zawarła ona kilka żądań, do których rozpoznania właściwe są różne organy.
Pismem, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 7 grudnia 2020 r. Strona przekazała informację, iż w dniu 26 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1048/20, ze skargi Skarżącej na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. (nr [...]), wydane w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia taryf, które stanowi przedmiot kontroli również w niniejszym postępowaniu sądowym. Na str. 9 uzasadnienia wyroku przyznano, że w sprawie "(...)rozpoczęcie biegu terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.z.w., nastąpiło po uzupełnieniu przez stronę brakujących dokumentów przy piśmie z dnia 31 października 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu 4 listopada 2019 r."
W dniu 26 lipca 2021 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Organu, zawierające dalszą argumentację na poparcie jego dotychczasowego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Wskazać również należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ w aktach administracyjnych.
Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo.
W dniu 4 marca 2021 r. sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).
Na wstępie Sąd ustosunkuje się do kwestii umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego ewentualną bezprzedmiotowość. Podstawę prawną w tym zakresie stanowił art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwany "k.p.a." W jego świetle organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W zakresie umorzenia postępowania administracyjnego należy również odnieść się do art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Naczelny Sąd w wyroku z dnia 14 stycznia 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 1613/20 orzekł, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w tym przepisie oznacza, że przestaje istnieć jeden z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Organu, wystąpienie Miasta K. z porozumienia międzygminnego należy kwalifikować jako obiektywną bezprzedmiotowość następczą, gdyż sprawa utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Z takim stanowiskiem nie zgadza się Sąd w składzie niniejszym. Przyznać bowiem należy rację Skarżącej, iż skoro świadczy usługi dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie każdej z 8 gmin, legitymując się na terenie każdej z gmin zezwoleniem na prowadzenie działalności, wydanym przez odpowiednich wójtów, burmistrzów lub prezydentów tych gmin tym samym porozumienie międzygminne i jego rozwiązanie, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie ma żadnego znaczenia dla bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Należy w tym zakresie mieć bowiem na względzie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. u. z 2019, poz. 1437 ze zm.), dalej zwana "u.z.z.w." W jego świetle przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przekazuje organowi regulacyjnemu wniosek o zatwierdzenie taryfy w terminie 120 dni przed dniem upływu okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Tym samym złożenie wniosku taryfowego leży w kompetencjach wyłącznie przedsiębiorstwa wodociągowego, a nie gminy. I to przedsiębiorstwo decyduje o jego kształcie, w tym granicach administracyjnych, na jakich ma obowiązywać dana taryfa. Sąd nadto zwraca uwagę, iż porozumienie międzygminne miało jedynie znaczenia dla poprzednio brzmiących przepisów w zakresie zatwierdzania taryf, które ówcześnie leżały w kompetencjach rady gminy. Z tego względu przedmiotowa decyzja nie mogła się ostać.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżącej nie doszło do naruszenia art. 24c ust. 1 oraz art. 24f ust. 2 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego po upływie 45-dniowego ustawowego terminu na załatwienie sprawy. Datą, od której należy liczyć w niniejszej sprawie początek biegu terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.z.w jest dzień 4 listopada 2019 r. Przesądził o tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1048/20. Z wywodami zawartym w powyższym orzeczeniu Sąd w składzie niniejszym się zgadza i je uznaje za własne. Z akt sprawy wynika, że organ w dniu 27 listopada 2019 r. zawiadomił Skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wyznaczając termin 14 dniowy. Strona zapoznała się z aktami 9 grudnia 2019 r, a w dniu 13 grudnia 2019 r. złożyła pismo w sprawie.
Sad podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 514/20, zgodnie z którym: "W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie - datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07). Nadto, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę".
Mając zatem na uwadze, że początkiem biegu terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.z.w jest dzień 4 listopada 2019 r, a w/w termin 45-dniowy wyznacza czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę, tym samym nie doszło do przekroczenia przez Organ I instancji powyższego terminu ustawowego.
Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Nie uzna przy tym, że doszło do bezprzedmiotowości postępowania w związku z wypowiedzeniem porozumienia międzygminnego.
Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 sentencji).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na łączną kwotę 697 zł składają się: stały wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (punkt 2 sentencji).