V SA/Wa 1188/06

V SA/Wa 1188/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Gierak
Małgorzata Dałkowska-Szary /sprawozdawca/
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek, Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Asesor WSA Joanna Gierak, , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprostowanie błędu rachunkowego w decyzji. oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] września 2005r. wydanym na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa sprostowano z urzędu błąd rachunkowy w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] polegający na błędnym przemnożeniu wartości towaru przez obowiązujący kurs waluty.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. dyrektor Izby Celnej w W.., działając na podstawie art. 216 § 1 , art. 236 § 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa oraz art. 262 Kodeksu celnego, po rozpatrzeniu zażalenia N. Sp. z o.o. w W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2005 r .
W motywach tego rozstrzygnięcia podniesiono, iż w w/w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. wystąpił błąd rachunkowy podlegający sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniesione przez stronę w zażaleniu na postanowienie organu I instancji zarzuty, stwierdzające niemożliwość sprostowania przez organ podatkowy w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej błędów w wydanej decyzji polegających na pomyłce w działaniu arytmetycznym nie mogą być zdaniem organu uwzględnione.
Organ wskazał, ze w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...].06.2001r. w polu 42 poz. 2 określono wartość farmaceutyków ([...]) w wysokości 115958,20 CHF. Uwzględniając udzielony przez dostawcę zagranicznego 30% rabat (34787,46 CHF) ostateczna wartość wynosi - 81170,74 CHF. Przyjmując kurs waluty l CHF-2,2277 (TK NBP - 117/A/2001 z dnia 19.06.2001r.) - wartość statystyczna winna być określona na kwotę 180824 PLN, a nie jak błędnie podano w decyzji 180261 PLN. Za podstawę wymiaru cła należy przyjąć kwotę 180824 PLN.
Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż mamy tu do czynienia z błędem rachunkowym. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. z 1999r., nr 104, poz.1193) pole 46 w formularzu JDA SAD jest oznaczeniem wartości statystycznej. W polu tym należy podać wartość wynikającą z wyliczenia: pole 46 = (pole 42-pole 45) x pole 23: przelicznik ilościowy waluty podany w tabeli kursowej. Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył ponadto, że przedstawiona korekta wartości statystycznej - pole 46 JDA SAD - i podstawy wymiaru cła - pole 47 JDA SAD - nie ma żadnego wpływu na wysokość należnego cła, ponieważ w stosunku do towaru zastosowano zerową stawkę celną. Tak więc sprostowanie błędu rachunkowego w przedmiotowym postanowieniu nie wywołuje skutków materialnoprawnych ani w postaci dopłaty różnicy cła ani też w postaci odsetek wyrównawczych czy też odsetek za zwłokę.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w ocenie organu należy uznać, że powyższy błąd jest oczywistą omyłką w działaniu arytmetycznym, którą zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można sprostować w drodze postanowienia.
Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. N. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w W. zarzuciła organom celnym naruszenie przepisu
• art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. postanowienia bez podstawy prawnej;
• art. 121§1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie przez Dyrektora Izby Celnej w W. postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów celnych;
• art. 215 § 1 w związku z art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie postanowieniem kwestii, która powinna być rozstrzygnięta decyzją.
Według twierdzeń skargi błąd, który został popełniony w decyzji nie może być uznany za błąd rachunkowy w rozumieniu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż polegał na nieprawidłowym określeniu wartości celnej. Zdaniem Spółki organ celny orzekł co do istoty sprawy określając w postanowieniu korygującym wartość celną towaru. Jakakolwiek zmiana w określeniu wartości celnej jest rozstrzygnięciem o meritum i wymaga formy decyzji. Nie było więc podstawy prawnej do tego, by postanowieniem rozstrzygać o meritum sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoją argumentację zawartą w motywacji zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając opisaną wyżej skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie podzielając zarzutów skargi, oddalił skargę.
Zgodnie z treścią dyspozycji art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Odpowiadając na zarzuty skargi należy stwierdzić, iż bezspornym jest, że Naczelnik Urzędu Celnego w W. błędnie podał w sentencji decyzji z dnia [...].11. 2003 r. w kolumnie "winno być" kwotę poz. 46 i kwotę "podstawa opłaty" .
W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego należy jednak uznać, że powyższe błędy są oczywistymi omyłkami rachunkowymi, które zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można sprostować w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę skargi, w której powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów.
Jak trafnie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. z 1999r., nr 104, poz.1193) pole 46 w formularzu JDA SAD jest oznaczeniem wartości statystycznej. W polu tym należy podać wartość wynikającą z wyliczenia: pole 46 = (pole 42 - pole 45) x pole 23 (przelicznik ilościowy waluty podany w tabeli kursowej). W niniejszej sprawie wyliczenie to powinno wynosić : 115958,20 (pole 42) – 34787,46 ( pole 45) = 81179,74 x 2,2277 (pole 23) = 180624 ( pole 46). W wyniku błędu rachunkowego jako wynik mnożenia ww kwot – w polu 46 wpisano natomiast błędną kwotę 180261. Biorąc zatem pod uwagę, że przedstawiona korekta wartości statystycznej ( pole 46 JDA SAD ) i podstawy wymiaru cła ( pole 47 JDA SAD ) wynika jedynie z wskazanego wyżej błędu w działaniu matematycznym i nie ma żadnego wpływu na wysokość należnego cła, ponieważ w stosunku do towaru zastosowano zerową stawkę celną - za trafne należy uznać stanowisko organów celnych, że sprostowanie błędu rachunkowego w przedmiotowym postanowieniu nie wywołuje skutków materialnoprawnych ani w postaci dopłaty różnicy cła ani też w postaci odsetek wyrównawczych czy też odsetek za zwłokę.
Chybiony jest zatem zarzut naruszenia przepisów art. 215 § 1 w zw. z art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej. Brak było podstaw do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w formie decyzji, gdyż, jak wynika z art. 215 §1 Ordynacji podatkowej sprostowanie decyzji podatkowej następuje w drodze postanowienia. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, ze forma postanowienia ma zastosowanie przy rozstrzyganiu wniosku o sprostowanie błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek niezależnie od tego, czy załatwienie wniosku jest pozytywne, czy negatywne dla wnioskodawcy (wyrok NSA z 17.08.1994r., SA/Ka 2240/93, ONSA 1995/2/96).
Powyższy przepis Ordynacji podatkowej nie ogranicza w czasie możliwości sprostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek decyzji. Trafny jest zatem pogląd sformułowany w orzecznictwie, że omyłki można sprostować w drodze postanowienia w każdym czasie, nawet po wniesieniu przez Stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów (wyrok NSA z 28.10.1999r., I SA/Kr 1206/98, LEX nr 39772). Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji również po wniesieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 26.03.1993r., I SA 1429/92, ONSA 1994/1/39).
Nie doszło również do naruszenia art. 120 i art. 121 § l Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o prawidłowo wskazaną podstawę prawną, i należycie uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza i skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], oddalił skargę jako niezasadną.