V SA/Wa 1136/16

V SA/Wa 1136/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-07-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania
Marek Krawczak /przewodniczący/
Michał Sowiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 1167/18 - Wyrok NSA z 2019-02-27
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1164
art. 7
Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 86
art. 7 ust. 1a, art. 12 ust. 4, 4a, 6
Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2015r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. (dalej: Kierownik Biura ARiMR) z [...] grudnia 2014r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania A.K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] maja 2014r. A. K. złożyła do Kierownika Biura ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 wraz z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów.
W trakcie toczącego się postępowania decyzją z [...] czerwca 2014r. nr [...] odmówiono wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.
Z uwagi na powyższe Kierownik Biura ARiMR decyzją z [...] grudnia 2014r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanych płatności.
Od decyzji tej A.K. złożyła odwołanie, w którym wyjaśniła, że gospodarstwo rolne którego jest współwłaścicielem posiada numer identyfikacyjny [...] i pozostaje w obrocie prawnym jako prawidłowy numer oraz spełniający kryteria zawarte w art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków. W jej ocenie uzasadnia to uchylenie w całości decyzji z [...] grudnia 2014r. i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z [...] maja 2015r. utrzymał zaskarżoną decyzję.
Dyrektor wskazał, że tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r. poz. 1164 ze zm.) i odwołując się do art. 7 ust. 1 wskazał na określone w nim warunki przyznania płatności, m.in. został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dyrektor powołując się na zapisy art. 12 ust. 4, 4a oraz 6 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2012r. poz. 86 ze zm.) wskazał, że w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę, lub odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielne odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą.
Organ odwoławczy wskazał, że wpis ewidencji producentów umożliwia identyfikację rolników oraz prowadzenie postępowania w zakresie przyznawania płatności, a podstawą odmowy przyznania płatności było nie spełnienie warunku posiadania przez A.K. numeru identyfikacyjnego. Odmowa nadania numeru identyfikacyjnego, jak wyjaśnił Dyrektor nastąpiła z uwagi na fakt, że zadeklarowany we wniosku współmałżonek Z.G. jest zarejestrowany jako producent rolny o nr [...], a zgodę na wpis wyraziła A.K. w dniu [...] maja 2010r. w związku z aktualizacją danych. Dyrektor podkreślił, że numer identyfikacyjny został nadany współmałżonkowi, a A.K. nie posiadała takiego numeru i nie mogła się ubiegać o jego skuteczne nadanie. Wobec tego strona nie widniała w systemie ewidencyjnym producentów jako producent rolny i tym samym nie uzyskała prawa do otrzymania płatności.
Od decyzji tej A.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji wydanych z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa oraz art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003.
W skardze wyjaśniła, że mąż Z.G. udzielił jej w dniu 1 kwietnia 2014r. pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu w sprawie przyznania płatności. Wskazała także, że mąż od 1 października 2013r. na skutek doznanego urazu głowy pozostawał na wielomiesięcznym zwolnieniu a następnie rehabilitacji poza miejscem zamieszkania, zatem gospodarstwo rolne prowadzi w istocie skarżąca, będąca współwłaścicielką gospodarstwa. Skarżąca wskazała, że została błędnie poinformowana przez pracowników organu, że musi dopisać się w systemie ewidencji obok swojego męża tak by otrzymać płatności. Jednak wniosek skarżącej nie został merytorycznie rozpoznany przez organ pomimo, że skarżąca działała w imieniu męża Z.G. (uznanego na mocy decyzji KRUS z [...] maja 2014r. za całkowicie niezdolnego do pracy).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w
W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas przyjęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.).
Rozpatrywana sprawa dotyczy oceny zasadności odmowy przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, z uwagi na brak nadanego numeru identyfikacyjnego.
Odnosząc się do tego zagadnienia wskazać należy, że w sprawie tej podstawą przyznania płatności bezpośrednich były przepisy ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2012r. poz. 1164 ze zm.) oraz ustawy z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U 2012 poz. 86 ze zm.).
Zgodnie z art. 7 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:
1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;
2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Z kolei z art. 7 ust. 1 a ustawy o krajowym systemie ewidencji wynika, że w przypadku producenta będącego w związku małżeńskim ewidencja producentów zawiera również imię i nazwisko oraz numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) małżonka producenta, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 12 ust. 4, 4a i 6 tejże ustawy w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się:
1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę;
2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielne odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą.
W przypadku, o którym mowa w pkt 1 dotyczącym niniejszej sprawy do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadaczy gospodarstwa rolnego. Z powyższych regulacji prawnych wynika, iż pomoc jest udzielana na wniosek podmiotu będącego posiadaczem gospodarstwa rolnego i m.in. posiadającego nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, iż skarżąca A.K. w dniu [...] maja 2010r. czyli przed złożeniem wniosku o płatność obszarową wyraziła zgodę by producent rolny małżonek Z. G. otrzymał wpis do ewidencji jako producent rolny (nr [...]). Zatem skarżąca nie posiadała odrębnego numeru identyfikacyjnego i tym samym nie uzyskała prawa do otrzymania płatności.
Argumenty przedstawione przez skarżącą dotyczące złego stanu zdrowia beneficjenta Z.G. (męża producentki) nie wpływają na ocenę działań podjętych przez organ. A.K. złożyła przedmiotowy wniosek wskazując swoje dane, numer PESEL, podpisując osobiście wniosek (bez podania numeru identyfikacyjnego) zatem jako wnioskodawca, a nie pełnomocnik Z.G. Zatem argument skarżącej, że organ nie wezwał o nadesłanie stosownego pełnomocnictwa do występowania w imieniu producenta Z.G., nie może odnieść zamierzonego skutku.
Ponadto skarżąca otrzymała w dniu [...] lipca 2014r. decyzję o odmowie nadania numeru identyfikacyjnego, a zatem ubiegając się o płatność miała wiedzę, że nie posiadając numeru identyfikacyjnego nie spełnia jednego z warunków wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach.
Jednocześnie wskazać należy, że małżonkowie A. K. oraz Z.G. otrzymali jeden numer identyfikacyjny ([...]) i nim mogą się posługiwać, gdyż pozostaje on w obrocie prawnym jako numer prawidłowo nadany oraz spełniający kryteria z art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji i tym samym uprawniający małżonków do ubiegania się o przyznanie płatności i podejmowanie nowych zobowiązań obszarowych.
Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) z 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 – który dotyczy weryfikacji kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności. W przedmiotowej sprawie nie miał on zastosowania i nie zmienia on stanowiska Sądu, że prawidłowa jest decyzja organu II instancji i organ miał podstawy do odmowy przyznania płatności, o które ubiegała się skarżąca.
Wnioski zawarte w skardze, a dotyczące przeprowadzenia postępowania z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 kpa nie znajdują uzasadnienia. Modyfikacja procedury administracyjnej wynikająca z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, dotycząca postępowania dowodowego w sprawach, których przedmiotem są m.in. płatności obszarowe przerzuca ciężar dowodzenia także na stronę, a zatem wnioskodawca nie może być bierny i powoływać się w tej materii wyłącznie na wyrażony w tym przepisie obowiązek organu przestrzegania zasady praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazał, że nie znajduje on poparcia w materiale dowodowym, gdyż skarżąca pismem z 20 maja 2014r. została powiadomiona przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w sprawie dotyczącej wpisu do ewidencji producentów, pismem z 18 marca 2015r. organ II instancji w niniejszej sprawie zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Rozpatrując całokształt sprawy należy przyjąć zatem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do odmowy przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.
Mając to wszystko na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.